در فضایی که به اندازه ی تنهاییم است کوچ می کند مرغک خیال دل سر می کشد شاخ به شاخ روی انبوه نگاه لرزان بید چنگ می زند به ریسه ی زمان ابرها تکه تکه می شوند تا زورق سواری دل پاره پاره ایی شوند حجم ابر، پر ز عشق دل چشم آسمان، پر ز اشک غم لحظه های اوج، پر از عطش کهکشان ولی، گم ز مرغک خیال دل مرغکم کجاست..؟
