پاسخ : احادیث درباره پندهای اجتماعی قسم [TABLE="width: 95%"] [TR] [TD][h=5]حدیث (1) امام على عليهالسلام:[/h] ايّاكُم وَ الحَلفَ فَاِنَّهُ يُنفِقُ السِّلعَةَ وَ يَمحَقُ البَرَكَةَ؛ از قسم خوردن بپرهيزيد، چرا كه كالا را تلف مىكند و بركت را از بين مىبرد. كافى، ج 5، ص 162، ح 4[/TD] [/TR] [/TABLE]
پاسخ : احادیث درباره پندهای اجتماعی حمام [TABLE="width: 95%"] [TR] [TD][h=5]حدیث (1) امام على عليهالسلام : [/h] نِعمَ البَيتُ الحَمّامُ تَذكُرُ فيهِ النّارَ وَ يَذهَبُ بِالدَّرَنِ؛ چه خوب جايگاهى است حمّام، يادآور دوزخ است و چرك را از ميان مىبرد. من لايحضره الفقيه، ج 1، ص 115، ح 237[/TD] [/TR] [/TABLE]
پاسخ : احادیث درباره پندهای اجتماعی مرکب [TABLE="width: 95%"] [TR] [TD] [h=5]حدیث (1) پيامبر صلىاللهعليهوآله :[/h] مِن سَعادَةِ المَرءِ المُسلِمِ الزَّوجَةُ الصّالِحَةُ وَالمَسكَنُ الواسِعُ وَالمَركَبُ البَهىُّ وَالوَلَدُ الصّالِحُ؛ از خوشبختى مرد مسلمان، داشتن همسرى شايسته، خانهاى بزرگ، وسيلهاى راحت براى سوارى و فرزندى خوب است. بحارالأنوار، ج76، ص155، ح35[h=5]حدیث (2) امام على عليهالسلام :[/h]مَنْ رَكِبَ الْباطِلَ اَذَلَّهُ مَرْكَبُهُ. مَن تَعَدَّى الحَقَّ ضاقَ مَذْهَبُهُ؛ كسى كه بر باطل سوار شود، مَركبش او را ذليل خواهد كرد. كسى كه از راه حق منحرف شود راه بر او تنگ خواهد شد. عيون الحكم والمواعظ، ص 444[/TD] [/TR] [/TABLE]
پاسخ : احادیث درباره پندهای اجتماعی مهمان [TABLE="width: 95%"] [TR] [TD] [h=5]حدیث (1) رسول اكرم صلى الله عليه و آله :[/h]مَن كانَ يُؤمِنُ بِاللّه وَاليَومِ الآخِرِ فَليُكرِم ضَيفَهُ؛ هر كس به خدا و روزقيامت ايمان دارد،بايد ميهمانش راگرامى دارد. كافى، ج6، ص285، ح1[h=5]حدیث (2) رسول اكرم صلى الله عليه و آله :[/h]اَلضَّيفُ يَنزِلُ بِرِزقِهِ وَيَرتَحِلُ بِذُنوبِ أَهلِ البَيتِ؛ ميهمان، روزى خود را مى آورد و گناهان اهل خانه را مى برد. بحارالأنوار، ج75، ص461، ح14 [h=5]حدیث (3) رسول اكرم صلى الله عليه و آله :[/h]كُلُّ بَيتٍ لايَدخُلُ فيهِ الضَّيفُ لاتَدخُلُهُ المَلائِكَةِ؛ هر خانه اى كه ميهمان بر آن وارد نشود، فرشتگان واردش نمى شوند. جامع الأخبار، ص 378[h=5]حدیث (4) رسول اكرم صلى الله عليه و آله :[/h]لايَتَكَلَّفَنَّ أَحَدٌ لِضَيفِهِ مالا يَقدِرُ؛ هيچ كس نبايد بيش از توانش خود را براى ميهمان به زحمت اندازد. كنزالعمال، ج9، ص248، ح25876[h=5]حدیث (5) امام رضا عليه السلام :[/h]دَعا رَجُلٌ أميرَ المُؤمِنينَ عليه السلام فَقالَ لَهُ: قَد أجَبتُكَ عَلى أن تَضمَنَ لى ثَلاثَ خِصالٍ . قالَ: وما هىَ يا أميرَالمُؤمِنينَ ؟ قالَ: لاتُدخِل عَلَىَّ شَيئا مِن خارِجٍ ، ولا تَدَّخِر عَنّى شَيئا فِى البَيتِ، ولاتُجحِف بِالعِيالِ . قالَ : ذاكَ لَكَ يا أميرَ المُؤمِنينَ ، فَأجابَهُ عَلىُّ بنُ أبى طالِبٍ عليه السلام ؛ مردى امير المؤمنين عليه السلام را به ميهمانى دعوت كرد . حضرت فرمودند : مى پذيرم به شرط اين كه سه قول به من بدهى . عرض كرد : چه قولى اى امير المؤمنين؟ فرمودند : از بيرون چيزى براى من تهيه نكنى ، حاضرى خانه ات را از من دريغ ننمايى و به زن و فرزندانت اجحاف نكنى. عرض كرد : قبول مى كنم اى امير المؤمنين . پس على بن ابى طالب عليه السلام دعوت او را پذيرفتند. عيون اخبارالرضا، ج1، ص45، ح138[h=5]حدیث (6) امام صادق عليه السلام :[/h]اِبنُ أبى يَعفورَ: رَأيتُ عِندَ أبى عَبدِاللّه عليه السلام ضَيفا، فَقامَ يَوما فى بَعضِ الحَوائِج، فَنَهاهُ عَن ذلِكَ ، وقامَ بِنَفسِهِ إلى تِلكَ الحاجَةِ، وقالَ عليه السلام : نَهى رَسولُ اللّه صلى الله عليه و آله عَن أن يُستَخدَمَ الضَّيفُ؛ ابن ابى يعفور : در خانه امام صادق عليه السلام ميهمانى ديدم . روزى او براى انجام كارى برخاست . حضرت به او اجازه ندادند و شخصاً آن كار را انجام دادند و فرمودند : رسول خدا صلى الله عليه و آله از به كار گرفتن ميهمان ، نهى فرموده است. كافى، ج6، ص283، ح1[h=5]حدیث (7) رسول اكرم صلى الله عليه و آله :[/h]كَفى بِالمَرءِ إثما أن يَستَقِلَّ ما يُقَرِّبُ إلى إخوانِهِ وكَفى بِالقَومِ إثما أن يَستَقِلُّوا ما يَقرُبُ بِهِ إلَيهِم أخُوهُم؛ انسان را همين گناه بس، كه آنچه را كه تقديم برادران ميهمان خود مى كند كم شمارد و ميهمان را همين گناه بس، كه آنچه را كه ميزبانشان براى آنها فراهم مى كند كم شمارند. محاسن، ج2، ص414، ح165[h=5]حدیث (8) امام باقر عليه السلام :[/h]إذا دَخَلَ أحَدُكُم عَلى أَخيهِ فى رَحلِهِ فَليَقعُد حَيثُ يَأمُرُ صاحِبُ الرَّحلِ فَإنَّ صاحِبَ الرَّحلِ أَعرَفُ بِعَورَةِ بَيتِهِ مِنَ الدّاخِلِ عَلَيهِ؛ هرگاه يكى از شما به خانه برادرش وارد شد، هر جا صاحب خانه گفت همان جا بنشيند، زيرا صاحب خانه به وضع اتاق خود از ميهمان آشناتر است. بحارالأنوار، ج72، ص451، ح2[h=5]حدیث (9) رسول اكرم صلى الله عليه و آله :[/h]اَلضَّيفُ يُلطَفُ لَيلَتَينِ، فَإذا كانَت لَيلَةَ الثالِثَةُ فَهُوَ مِن أَهلِ البَيتِ يَكُلُ ما أَدرَكَ؛ ميهمان تا دو شب پذيرايى مى شود، از شب سوم جزو اهل خانه به شمار مى آيد و هر چه رسيد بخورد. كافى، ج6، ص283، ح1[h=5]حدیث (10) رسول اكرم صلى الله عليه و آله :[/h]اِنَّ مِن حَقِ الضَّيفِ اَن يُكرَم وَ اَن يُعِدَّ لَهُ الخِلال؛ از حقوق ميهمان است كه ميزبان او را احترام كند و برايش خلال دندان فراهم نمايد. كافى، ج 6، ص 285، ح 3[h=5]حدیث (11) امام على عليه السلام :[/h]رُئِىَ اَميرُ المُؤمِنينَ حَزيناً فَقيلَ له: مِمَّ حُزنُكَ قالَ: لِسَبعٍ اَتَت لَم يَضِف اِلَينا ضَيفٌ؛ [روزى] امام على عليه السلام غمگين ديده شد علت را از ايشان جويا شدند. فرمودند: چون هفت روز است كه ميهمانى بر ما وارد نشده است. مناقب آل ابى طالب، ج 1، ص 347 [h=5]حدیث (12) امام صادق عليه السلام :[/h]اِذا اَتاكَ اَخوكَ فَآتِهِ بِما عِندَكَ وَ اِذا دَعَوتَهُ فَتَكَلَّف لَهُ؛ هرگاه برادرت ناخوانده بر تو وارد شد، همان غذايى كه در خانه دارى برايش بياور و هرگاه او را دعوت كردى در پذيرايى از او خودت را به زحمت بينداز. محاسن، ج 2، ص 410، ح 138 [h=5]حدیث (13) رسول اكرم صلى الله عليه و آله :[/h]مَن اَحَبَّ اَن يُحِبّهُ اللَّهُ وَ رَسولُهُ فَليَكُل مَع ضَيفِهِ؛ هر كس دوست دارد كه خدا و رسولش او را دوست داشته باشند، با ميهمان خود غذا بخورد. تنبيه الخواطر، ج 2، ص 116 [h=5]حدیث (14) امام صادق عليه السلام :[/h]اِذا دُعىَ اَحَدُكُم اِلى طَعامٍ فَلا يَستَتبِعَنَّ وَ لَدَهُ فَاِنَّهُ اِن فَعَلَ ذلكَ، كانَ حَراماً وَ دَخَلَ غاصِباً؛ هرگاه يكى از شما به ميهمانى دعوت شد، فرزندش را به دنبال خود راه نيندازد كه اگر چنين كند، كار حرامى كرده و غاصبانه وارد خانه ميزبان شده است. كافى، ج 6 ، ص 270، ح 1 [h=5]حدیث (15) رسول اكرم صلى الله عليه و آله :[/h]اَلضّيافَةُ اَوَّلُ يَومٍ وَ الثانى وَ الثالثُ وَ ما بَعدَ ذلِكَ فَاِنَّها صَدَقَةٌ تُصَدّق بِها عَلَيهِ؛ ميهمانى يك روز و دو روز و سه روز است، بعد از آن هر چه به او دهى صدقه محسوب مى شود. كافى، ج 6 ، ص 283، ح 2 [h=5]حدیث (16) امام على عليه السلام :[/h]ثَلاثٌ لايُستَحيى مِنهُنَّ: خِدمَةُ الرَّجُلِ ضَيفَهُ وَقيامُهُ عَن مَجلِسِهِ لأَِبيهِ وَمُعَلِّمِهِ وَطَلَبُ الحَقِّ وَإن قَلّ؛ از سه كار حيا نبايد كرد: خدمت به ميهمان، از جا برخاستن در برابر پدر و آموزگار خويش و طلب حق گرچه اندك باشد. غررالحكم، ج3، ص338، ح4666 [h=5]حدیث (17) امام صادق عليه السلام :[/h]اَلمَكارِمُ عَشرٌ ، فَإنِ استَطَعتَ أن تَكونَ فيكَ فَلتَكُن... : صِدقُ الَبسِ ، وَصِدقُ اللِّسانِ ، وَأداءُ الأمانَةِ ، وَصِلَةُ الرَّحِمِ ، وَإقراءُ الضَّيفِ ، وَ إطعامُ السّائِلِ ، وَالمُكافاةُ عَلىَ الصَّنائعِ ، وَالتَّذَمُّمُ لِلجارِ ، وَالتَّذَمُّمُ لِلصّاحِبِ ، وَرَأسُهُنَّ الحَياءُ؛ مكارم ده تاست : اگر مى توانى آنها را داشته باش ... : استقامت در سختى ها، راستگويى، امانتدارى، صله رحم، ميهمان نوازى، اطعام نيازمند، جبران كردن نيكى ها، رعايت حق و حرمت همسايه، مراعات حق و حرمت رفيق و در رأس همه، حيا. غررالحكم، ج6، ص441، ح10926 [h=5]حدیث (18) رسول اكرم صلى الله عليه و آله :[/h]لا تَزالُ اُمَّتى بِخَيرٍ ما تَحابّوا وَاَقامُوا الصَّلاةَ وَآتَوُا الزَكاةَ وَقَروا الضَّيفَ... ؛ امّتم همواره در خير و خوبى اند تا وقتى كه يكديگر را دوست بدارند، نماز را برپا دارند، زكات بدهند و ميهمان را گرامى بدارند... امالى طوسى، ص647، ح1340 [h=5]حدیث (19) امام رضا علیه السلام:[/h]تزاوَرُوا تَحـابـّوا و تَصـافَحُـوا و لا تَحـاشَمُـوا به دیدن یکدیگر روید تا یکدیگر را دوست داشته باشید و دست یکدیگر را بفشارید و به هم خشم نگیرید. بحارالانوار، ج78، ص 347 [h=5]حدیث (20) امام كاظم عليهالسلام :[/h]اِنَّ رَسولَ اللّهِ صلىاللهعليهوآله كانَ اِذا اَتاهُ الضَّيْفُ اَكَلَ مَعَهُ وَ لَمْ يَرْفَعْ يَدَهُ مِنَ الْخِوانِ حَتّى يَرْفَعَ الضَّيْفُ يَدَهُ؛ رسول خدا صلىاللهعليهوآله هرگاه ميهمان داشتند، با او غذا مىخوردند و دست از سفره و غذا نمىكشيدند، تا آنكه ميهمان دست از غذا خوردن بكشد. كافى، ج 6، ص 286 [/TD] [/TR] [/TABLE]
پاسخ : احادیث درباره پندهای اجتماعی برکت [TABLE="width: 95%"] [TR] [TD][h=5]حدیث (1) پيامبر صلىاللهعليهوآله :[/h]قالَ اللّهُ عَزَّوَجَلَّ... اِذا قالَ العَبدُ: «بِسمِ اللّهِ الرَّحمنِ الرَّحيمِ» قالَ اللّهُ ـ جَلَّ جَلالُهُ ـ : بَدَاَ عَبدى بِاسمى، وَ حَقٌّ عَلَىَّ اَن اُتـَمِّمَ لَهُ اُمورَهُ و اُبارِكَ لَهُ فى اَحوالِهِ؛ خداوند فرمود: «... هرگاه بنده بگويد: بسم اللّه الرحمن الرحيم، خداى متعال مىگويد: بنده من با نام من آغاز كرد. بر من است كه كارهايش را به انجام رسانم و او را در همه حال، بركت دهم». عيون اخبار الرضا، ج 2، ص 269، ح 59[h=5]حدیث (2) پيامبر صلىاللهعليهوآله :[/h]اَحِبُّوا المَعروفَ وَ اَهلَهُ فَوَالَّذى نَفسى بِيَدِهِ اِنَّ البَرَكَةَ وَ العافيَةَ مَعَهُما؛ نيكى و نيكوكاران را دوست بداريد. سوگند به آن كه جانم به دست اوست، بركت و تندرستى، با نيكى و نيكوكاران است. كنز العمّال، ح 15974 [h=5]حدیث (3) پيامبر صلىاللهعليهوآله :[/h]اِذا دَخَلَ اَحَدُكُم بَيتَهُ فَليُسَلِّم، فَاِنَّهُ يُنزِلُهُ البَرَكَةَ وَ تُؤنِسُهُ المَلائِكَةُ؛ هرگاه يكى از شما به خانه خود وارد مىشود، سلام كند، چرا كه سلام بركت مىآورد و فرشتگان با سلام دهنده انس مىگيرند. علل الشرايع، ج 2، ص 583، ح 23[h=5]حدیث (4) پيامبر صلىاللهعليهوآله :[/h]باكِروا طَـلَبَ الرِّزقِ وَ الحَوائِجِ فَاِنَّ الغُدُوَّ بَرَكَةٌ وَ نَجاحٌ؛ در پى روزى و نيازها، سحر خيز باشيد؛ چرا كه حركت در آغاز روز، [مايه] بركت و پيروزى است. المعجم الاوسط، ج 7، ص 194، ح 7250[h=5]حدیث (5) پيامبر صلىاللهعليهوآله :[/h]اِنَّ لِكُلِّ امرِىٍء رِزقا هُوَ يَتيهِ لا مَحالَةَ فَمَن رَضىَ بِهِ بورِكَ لَهُ فيهِ وَ وَسِعَهُ وَ مَن لَم يَرضَ بِهِ لَم يُبارَكَ لَهُ فيهِ وَ لَم يَسَعهُ اِنَّ الرِّزقَ لَيَطلُبُ الرَّجُلَ كَما يَطلُبُهُ اَجَلُهُ؛ هر كس روزىاى دارد كه حتما به او خواهد رسيد. پس هر كس به آن راضى شود، برايش پُر بركت خواهد شد و او را بس خواهد بود و هر كس به آن راضى نباشد، نه بركت خواهد يافت و نه او را بس خواهد بود. روزى در پى انسان است، آنگونه كه اجلش در پى اوست. اعلام الدين، ص 342[h=5]حدیث (6) پيامبر صلىاللهعليهوآله :[/h]اَلصَّلاةُ مِن شَرائِعِ الدّينِ وَ فيها مَرضاةُ الرَّبِّ عَزَّوَجَلَّ وَ هِىَ مِنهاجُ النبياءِ وَ لِلمُصَلّى حُبُّ المَلائِكَةِ وَ هُدىً و ايمانٌ وَ نورُ المَعرفَةِ وَ بَرَكَةٌ فِى الرِّزقِ؛ نماز، از آيينهاى دين است و رضاى پروردگار، در آن است. و آن راه پيامبران است. براى نمازگزار، محبت فرشتگان، هدايت، ايمان، نور معرفت و بركت در روزى است. خصال، ص 522، ح 11[h=5]حدیث (7) پيامبر صلىاللهعليهوآله :[/h]كُلوا جَميعا وَ لا تَفَرَّقوا فَاِنَّ البَرَكَةَ مَعَ الجَماعَةِ؛ با هم غذا بخوريد و پراكنده نباشيد، كه بركت با جماعت است. بحارالأنوار، ج 66، ص 349[h=5]حدیث (8) پيامبر صلىاللهعليهوآله :[/h]اِذا وُضِعَتِ المائِدَةُ حَفَّتها اَربَعَةُ آلفِ مَلَكٍ، فَاِذا قالَ العَبدُ: بِسمِ اللّهِ قالَتِ المَلائِكَةُ: بارَكَ اللّهُ عَلَيكُم فى طَعامِكُم ثُمَّ يَقولونَ لِلشَّيطانِ اُخرُج يا فاسِقُ، لا سُلطانَ لَكَ عَلَيهِم؛ هرگاه سفره پهن مىشود، چهار هزار فرشته در اطراف آن گرد مىآيند. چون بنده بگويد: «بسم اللّه» فرشتگان مىگويند: «خداوند، به غذايتان بركت دهد!» سپس به شيطان مىگويند: «اى فاسق! بيرون شو. تو بر آنان، راه تسلّط ندارى». كافى، ج 6، ص 292، ح 1[h=5]حدیث (9) پيامبر صلىاللهعليهوآله :[/h]اَعظَمُ النِّساءِ بَرَكَةً اَيسَرُهُنَّ صَداقا ؛ با بركت ترين زنان، كم مهريّهترين آنان است. السنن الكبرى، ج 7، ص 235[h=5]حدیث (10) پيامبر صلىاللهعليهوآله :[/h]رَحِمَ اللّهُ اَبَا البَناتِ، اَلبَناتُ مُبارَكاتٌ مُحَبِّباتٌ وَ البَنونَ مُبَشِّراتٌ وَ هُنَّ الباقياتُ الصّالِحاتُ؛ رحمت خدا بر پدرى كه داراى دخترانى است! دختران، با بركت و دوست داشتنىاند و پسران، مژده آورند. دختران باقيات الصالحات (بازماندگان شايسته)اند. مستدرك الوسائل، ج 15، ص 115، ح 17700[h=5]حدیث (11) پيامبر صلىاللهعليهوآله :[/h]مَن تَسَمّى بِاسمى يَرجو بَرَكَتى وَ يُمنى، غَدَت عَلَيهِ البَرَكَةُ وَ راحتَ اِلى يَومِ القيامَةِ؛ هر كس به نام من نامگذارى كند و بركت و خجستگى مرا اميد داشته باشد، بركت به سوى او خواهد آمد و تا قيامت (باقى) خواهد بود. کنزالعمّال، ح 45221[h=5]حدیث (12) پيامبر صلىاللهعليهوآله :[/h]اِعلَم اَنَّ الصِّدقَ مُبارَكٌ وَ الكِذبَ مَشؤومٌ؛ بدان كه راستگويى، پر بركت است و دروغگويى، شوم. تحف العقول، ص 14[h=5]حدیث (13) پيامبر صلىاللهعليهوآله :[/h]اِنَّ فِى الرِّفقِ الزّيادَةَ وَ البَرَكَةَ وَ مَن يُحرَمِ الرِّفقُ يُحرَمِ الخَيرَ؛ در مدارا، فزونى و بركت است، و هر كس از مدارا محروم باشد، از خير، محروم شده است. كافى، ج 2، ص 119، ح 7[h=5]حدیث (14) پيامبر صلىاللهعليهوآله :[/h]عائِدُ المَريضِ يَخوضُ فِى البَرَكَةِ فَاِذا جَلَسَ انغَمَسَ فيها؛ عيادت كننده بيمار، در بركت فرو مىرود و چون نزد بيمار بنشيند، در آن غوطهور مىشود. كنزالفوائد، ج 1، ص 178[h=5]حدیث (15) پيامبر صلىاللهعليهوآله :[/h]اَلرّوحُ وَ الرّاحَةُ وَ الفَلَجُ وَ الفَلاحُ وَ النَّجاحُ وَ البَرَكَةُ وَ العَفوُ وَ العافيَةُ وَ المُعافاةُ وَ البُشرى وَ النَّصرَةُ وَ الرِّضا وَ القُربُ وَ القَرابَةُ وَ النَّصر وَ الظَّـفَرُ وَ التَّمكينُ وَ السُّروُر وَ المَحَبَّةُ مِنَ اللّهِ تَبارَكَ وَ تَعالى عَلى مَن اَحَبَّ عَلىَّ بنَ اَبى طالِبٍ عليهالسلام وَ والاهُ وَ ائتَمَّ بِهِ وَ اَقَرَّ بِفَضلِهِ وَ تَوَلَّى الأَوصياءَ مِن بَعدِهِ وَ حَقٌ عَلَىَّ اَن اُدخِلَهُم فى شَفاعَتى وَ حَقٌ عَلى رَبّى اَن يَستَجيبَ لى فيهِم وَ هُم اَتباعى وَ مَن تَبِعَنى فَاِنَّهُ مِنّى؛ آسايش و راحتى، كاميابى و رستگارى و پيروزى، بركت و گذشت و تندرستى و عافيت، بشارت و خرّمى و رضايتمندى، قرب و خويشاوندى، يارى و پيروزى و توانمندى، شادى و محبّت، از سوى خداى متعال، بر كسى باد كه على بن ابى طالب را دوست بدارد، ولايت او را بپذيرد، به او اقتدا كند، به برترى او اقرار نمايد، و امامانِ پس از او را به ولايت بپذيرد. بر من است كه آنان را در شفاعتم وارد كنم. بر پروردگار من است كه خواسته مرا درباره آنان اجابت كند. آنان پيروان من هستند و هر كه از من پيروى كند، از من است. بحارالأنوار، ج 27، ص 92[h=5]حدیث (16) پيامبر صلىاللهعليهوآله :[/h]اَلبَرَكَةُ مَعَ اَكابِرِكُم؛ بركت، با بزرگان شماست. جامع الأخبار، ص 242، ح 617[h=5]حدیث (17) پيامبر صلىاللهعليهوآله :[/h]ما مِن مائِدَةٍ اَعظَمُ بَرَكَةً مِن مائِدَةٍ جَلَسَ عَلَيها يَتيمٌ؛ هيچ سفرهاى با بركتتر از سفرهاى نيست كه يتيم بر سر آن بنشيند. كنزالعمّال، ح 6040[h=5]حدیث (18) پيامبر صلىاللهعليهوآله :[/h]لَمّا خَلَقَ اللّهُ المَعيشَةَ جَعَلَ البَرَكاتِ فِى الحَرثِ وَ الغَنَمِ؛ چون خداوند، وسايل زندگى مردم را آفريد، بركتها را در كشاورزى و گوسفنددارى قرار داد. كنزالعمّال، ح 9354[h=5]حدیث (19) پيامبر صلىاللهعليهوآله :[/h]شَهرُ رَمَضانَ شَهرُ اللّهِ عَزَّوَجَلَّ وَ هُوَ شَهرٌ يُضاعِفُ اللّهُ فيهِ الحَسَناتِ وَ يَمحو فيهِ السَّيِّئاتِ وَ هُوَ شَهرُ البَرَكَةِ؛ ماه رمضان، ماه خداست و آن ماهى است كه خداوند در آن حسنات را مىافزايد و گناهان را پاك مىكند و آن ماه بركت است. بحارالأنوار، ج 96، ص 340، ح 5[h=5]حدیث (20) پيامبر صلىاللهعليهوآله :[/h]اَلبَيِّعانِ بِالخيارِ ما لَم يَتَفَرَّقا ـ او قال: حَتّى يَتَفَرَّقا ـ فَاِن صَدَقا وَ بَيَّنا بورِكَ لَهُما فى بَيعِهِما وَ اِن كَـتَما وَ كَذِبا مُحِقَت بَرَكَةُ بَيعِهِما؛ خريدار و فروشنده، تا از يكديگر جدا نشدهاند، اختيار [فسخ معامله را] دارند. اگر راست بگويند و [عيب را] آشكار بگويند، داد و ستد براى هر دو، بركت خواهد داشت، و اگر [عيب را] بپوشانند و دروغ بگويند بركت دادوستدشان خواهد رفت. صحيح بخارى، ج 3، ص 10[h=5]حدیث (21) پيامبر صلىاللهعليهوآله :[/h]ثَلاثٌ لَو يَعلَمُ النّاسُ ما فيهِنَّ ما اُخِذنَ اِلاّ بِسَهمَةٍ حِرصا عَلى ما فيهِنَّ مِن الخَيرِ وَ البَرَكَةِ: اَلتَّذينُ بِالصَّلاةِ وَ التَّهجيُر بِالجَماعاتِ وَ الصَّلاةُ فى اَوَّلِ الصُّفوفِ؛ سه چيز است كه اگر مردم آثار آن را مىدانستند، به جهت حريص بودن به خير و بركتى كه در آنها هست، به قرعه متوسل مىشدند: اذان نماز، شتاب به نماز جماعت و نماز در صف اول. كنزالعمّال، ح 43235[h=5]حدیث (22) پيامبر صلىاللهعليهوآله :[/h]مَن حَبَسَ عَن اَخيهِ المُسلِمِ شَيئا مِن حَقِّهِ حَرَّمَ اللّهُ عَلَيهِ بَرَكَةَ الرِّزقِ اِلاّ اَن يَتوبَ؛ هر كس چيزى از حقّ برادر مسلمان خود را نگه دارد [و به او ندهد]، خداوند، بركت روزى را بر او حرام مىكند، مگر آن كه توبه كند [و جبران نمايد]. من لايحضره الفقيه، ج 4، ص 15، ح 4968[h=5]حدیث (23) پيامبر صلىاللهعليهوآله :[/h]اَلجَماعَةُ بَرَكَةٌ وَ السَّحوُر بَرَكَةٌ وَ اِطعامٌ مِنَ اللَّيلِ بَرَكَةٌ. تَسَحَّروا تَزدادوا قُوَّةً، تَسَحَّروا تُصيبُوا السُّنَّةَ، تَسَحَّروا وَ لَو بِجُرعَةٍ مِن ماءٍ ؛ جماعت، غذاى سحر و غذا دادن در شب، بركت است. سحرى بخوريد تا نيرويتان زياد شود. سحرى بخوريد تا به سنّت عمل كرده باشيد؛ سحرى بخوريد هر چند يك جرعه آب باشد. تيسير المطالب، ص 282[h=5]حدیث (24) پيامبر صلىاللهعليهوآله :[/h]لا يَزالُ النّاسُ بِخَيرٍ ما اَمَروا بِالمَعروفِ وَ نَهَوا عَنِ المُنكَرِ وَ تَعاوَنوا عَلَى البِرِّ وَ التَّقوى فَاِذا لَم يَفعَلوا ذلِكَ نُزِعَت مِنهُم البَرَكاتُ وَ سُلِّطَ بَعضُهُم عَلى بَعضٍ وَ لَم يَكُن لَهُم ناصِرٌ فِى الرضِ وَ لا فِى السَّماءِ؛ تا وقتى مردم امر به معروف و نهى از منكر مىكنند و يكديگر را در نيكى و تقوا، يارى مىرسانند، در خير و نيكىاند، آنگاه كه چنين نكنند، بركتها از آنان گرفته مىشود و بعضى بر بعض ديگر مسلّط مىگردند و در زمين و در آسمان، هيچ ياورى نخواهند داشت. تهذيب الأحكام، ج 6، ص 181، ح 373[h=5]حدیث (25) امام على عليه السلام:[/h]اِنَّ لِلّدارِ شَرَفا وَ شَرَفُهَا السّاحَةُ الواسِعَةُ وَ الخُلَطاءُ الصّالِحونَ وَ اِنَّ لَها بَرَكَةً وَ بَرَكَتُها جَودَةُ مَوضِعِها وَسَعَةُ ساحَتِها وَ حُسنُ جِوارِ جيرانِها؛ خانه را شرافتى است. شرافت خانه به وسعت حياط (قسمت جلوى خانه) و همنشينان خوب است. و خانه را بركتى است، بركت خانه جايگاه خوب آن، وسعت محوطه آن و همسايگان خوب آن است. مكارم الاخلاق، ص 125[h=5]حدیث (26) پيامبر صلىاللهعليهوآله :[/h]صَلاةُ اللّيلِ مَرضاةٌ لِلرَّبِّ وَ حُبُّ المَلائِكَةِ وَ سُنَّةُ النبياءِ وَ نورُ المَعرفَةِ وَ اَصلُ اليمانِ وَ راحَةُ البدانِ وَ كَراهيَةٌ لِلشَّيطانِ وَ سِلاحٌ عَلَى العداءِ وَ اِجابَةٌ لِلدُّعاءِ وَ قَبولُ العمالِ وَ بَرَكَةٌ فِى الرِّزقِ؛ نماز شب، موجب رضايت پروردگار، دوستى فرشتگان، سنت پيامبران، نور معرفت، ريشه ايمان، آسايش بدنها، مايه ناراحتى شيطان، سلاحى بر ضدّ دشمنان، مايه اجابت دعا، قبولى اعمال و بركت در روزى است. ارشاد القلوب، ج 1، ص 191[h=5]حدیث (27) امام على عليه السلام:[/h]شيعَتُنَا المُتَباذِلونَ فى وِلايَتِنا، اَلمُتَحابّونَ فى مَوَدَّتِنا اَلمُتَزاوِرونَ فى اِحياءِ اَمرِنا اَلَّذينَ اِن غَضِبوا لَم يَظلِموا وَ اِن رَضوا لَم يُسرِفوا، بَرَكَةٌ عَلى مَن جاوَروا سِلمٌ لِمَن خالَطوا؛ شيعيان ما كسانىاند كه در راه ولايت ما بذل و بخشش مىكنند، در راه دوستى ما به يكديگر محبت مىنمايند، در راه زنده نگه داشتن امر و مكتب ما به ديدار هم مىروند. چون خشميگين شوند، ظلم نمىكنند و چون راضى شوند، زياده روى نمىكنند، براى همسايگانشان مايه بركت اند و نسبت به همنشينان خود در صلح و آرامشاند. كافى، ج 2، ص 236، ح 24[h=5]حدیث (28) امام على عليه السلام:[/h]اَلبَرَكَةُ فى مالِ مَن آتَى الزَّكاةَ وَ واسَى المُؤمِنينَ وَ وَصَلَ القرَبينَ؛ بركت در مال كسى است كه زكات بپردازد، به مؤمنان مدد و يارى رساند و به خويشاوندان كمك نمايد. تحف العقول، ص 172[h=5]حدیث (29) امام على عليه السلام:[/h]عِندَ فَسادِ النِّيَّةِ تَرتَفِعُ البَرَكَةُ؛ هرگاه نيّتها فاسد باشد، بركت از ميان مىرود. غررالحكم، ح 6228[h=5]حدیث (30) امام على عليه السلام:[/h]اِذا ظَهَرَتِ الجِناياتُ ارتَفَعَتِ البَرَكاتُ؛ هرگاه گناهان آشكار شوند، بركتها از ميان مىرود. غررالحكم، ح 4030[h=5]حدیث (31) امام حسن عليه السلام:[/h]لَو اَنَّ النّاسَ سَمِعوا قَولَ اللّهِ عَزَّوَجَلَّ وَ رَسولِهِ لاََعطَتهُمُ السَّماءُ قَطرَها وَ الرضُ بَرَكَـتَها وَ لَمَا اختَلَفَ فى هذِهِ المَّةِ سَيفانِ وَ لاََكَلوها خَضراءَ خَضِرَةً اِلى يَومِ القيامَةِ؛ اگر مردم سخن خدا و پيامبرش را مىشنيدند، آسمان بارانش را و زمين بركتش را به آنان مىبخشيد و هرگز در اين امّت، اختلاف و زدوخورد پيش نمىآمد و همه از نعمت سر سبز دنيا تا روز قيامت، برخوردار مىشدند. امالى طوسى، ص 566، ح 1174[h=5]حدیث (32) امام حسين عليه السلام:[/h]فى بَيانِ ما يَحدُثُ فى زَمَنِ ظُهورِ المامِ الحُجَّةِ عليهالسلام : وَ لَتَنزِلَنَّ البَرَكَةُ مِنَ السَّماءِ اِلَى الرضِ حَتّى اِنَّ الشَّجَرَةَ لَتَقصِفُ مِمّا يَزيدُ اللّهُ فيها مِنَ الثَّمَرَةِ وَ لَتُوكَلُ ثَمَرةُ الشِّتاءِ فِى الصَّيفِ وَ ثَمَرَةُ الصَّيفِ فِى الشِّتاءِ وَ ذلِكَ قَولُهُ تعالى: «وَ لَو اَنَّ اَهلَ القُرى آمَنوا وَ اتَّقَوا لَفَتَحنا عَلَيهِم بَرَكاتٍ مِنَ السَّماءِ وَ الرضِ وَلكِن كَذَّبُوا»؛ در بيان آنچه هنگام ظهور امام زمان عليهالسلام رخ مىدهد : بركت از آسمان به سوى زمين فرو مىريزد، تا آنجا كه درخت از ميوه فراوانى كه خداوند در آن مىافزايد، مىشكند. (مردم) ميوه زمستان را در تابستان و ميوه تابستان را در زمستان مىخورند و اين معناى سخن خداوند است كه: (و اگر مردمِ آبادىها ايمان مىآوردند و تقوا پيشه مىكردند، بركتهايى از آسمان و زمين به روى آنان مىگشوديم، ليكن تكذيب كردند) مختصر بصائر الدرجات، ص 51[h=5]حدیث (33) پيامبر صلىاللهعليهوآله :[/h]اَلمُفتونَ سادَةُ العُلَماءِ وَ الفُقَهاءُ قادَةٌ اُخِذَ عَلَيهِم اَداءُ مَواثيقِ العِلمِ وَ الجُلوسُ اِلَيهِم بَرَكَةٌ وَ النَّظَرُ اِلَيهِم نورٌ؛ فتوا دهندگان بزرگانِ دانشمنداناند و فقيهان پيشوايانى كه از آنان بر اداى پيمان علم تعهد گرفته شده است، نشستن نزد آنان بركت است و نگاه به آنان روشنى است. تاريخ بغداد، ج 4، ص 159[h=5]حدیث (34) امام صادق عليه السلام:[/h]اِنَّ النّاسَ يَستَغنونَ اِذا عُدِلَ بَينَهُم وَ تُنزِلُ السَّماءُ رِزقَها وَ تُخرِجُ الرضُ بَرَكَتَها بِاِذنِ اللّهِ تَعالى ؛ اگر در ميان مردم عدالت برقرار شود، همه بىنياز مىشوند و به اذن خداوند متعال آسمان روزى خود را فرو مىفرستد و زمين بركت خويش را بيرون مىريزد. كافى، ج 3، ص 568، ح 6[h=5]حدیث (35) امام صادق عليه السلام:[/h]اَلبَرَكَةُ مِن قَبرِ الحُسَينِ بنِ عَلىٍّ عليهالسلام عَشَرَةُ اَميالٍ؛ تا ده ميل اطراف قبر حسين بن على عليهالسلام بركت است. بحارالأنوار، ج 101، ص116، ح 41[h=5]حدیث (36) امام على عليه السلام:[/h]ايّاكُم وَ الحَلفَ فَاِنَّهُ يُنفِقُ السِّلعَةَ وَ يَمحَقُ البَرَكَةَ؛ از قسم خوردن بپرهيزيد، چرا كه كالا را تلف مىكند و بركت را از بين مىبرد. كافى، ج 5، ص 162، ح 4[h=5]حدیث (37) امام صادق عليه السلام:[/h]اَللّهُمَّ صَلِّ عَلى مُحَمَّدٍ وَ آلِ مُحَمَّدٍ وَ قَسَمتَ لى مِن قِسمٍ اَو رَزَقتَنى مِن رِزقٍ فَاجعَلهُ حَلالاً طَيِّبا واسِعا مُبارَكا قَريبَ المَطلَبِ سَهلَ المَخَذِ فى يُسرٍ مِنكَ وَ عافَيةٍ وَ سَلامَةٍ وَ سعادَةٍ اِنَّك عَلى كُلِّ شَىْءٍ قَديرٌ؛ خدايا! بر محمّد و خاندان او، درود فرست و آنچه را برايم قسمت كرده و يا روزى نمودهاى، حلال، پاك، فراوان، با بركت، دست يافتنى و آسان به دست آمدنى قرار بده، با راحتى، عافيت، تندرستى و خوشبختى از سوى خود مقرر كن! به درستى كه تو بر هر چيز توانايى. بحارالأنوار، ج 89، ص 377، ح 66[h=5]حدیث (38) پيامبر صلىاللهعليهوآله :[/h]اِعلَموا اَنَّ اللّهَ تعالى قَد فَرَضَ عَلَيكُم الجُمُعَةَ فَمَن تَرَكَها فى حَياتى وَ بَعدَ مَماتى وَ لَهُم اِمامٌ عادِلٌ اِستِخفافا بِها وَ جُحودا لَها فَلا جَمَعَ اللّهُ شَملَهُ وَ لا بارَكَ لَهُ فى اَمرِهِ اَلا وَ لا صَلاةَ لَهُ اَلا وَ لا زَكاةَ لَهُ اَلا وَ لا حَجَّ لَهُ اَلا وَ لا صَومَ لَهُ اَلا وَ لا بَرَكَةَ لَهُ حَتّى يَتوبَ؛ بدانيد كه خداوند متعال نماز جمعه را بر شما واجب ساخته است پس آنان كه در زندگى و پس از مرگ من، از روى سبك شمردن و يا انكار، آن را ترك كنند، با وجود اينكه پيشواى عادلى دارند، خداوند وحدتشان نبخشد و در كارشان بركت ندهد، آگاه باشيد نه زكات، نه نماز، نه حج و نه روزه آنان پذيرفته است. بدانيد كه زندگى آنان بركتى نخواهد داشت، مگر توبه كنند. عوالى اللالى، ج 2، ص 54، ح 146[h=5]حدیث (39) امام كاظم عليه السلام:[/h]مُشاوَرَةُ العاقِلِ النّاصِحِ يُمنٌ وَ بَرَكَةٌ وَ رُشدٌ وَ تَوفيقٌ مِنَ اللّه؛ مشورت با عاقلِ خيرخواه، خجستگى، بركت، رشد و توفيقى از سوى خداست. تحف العقول، ص 398[h=5]حدیث (40) امام هادى عليه السلام:[/h]اِنَّ الحَرامَ لا يَنمى وَ اِن نَمى لا يُبارَكُ لَهُ فيهِ وَ ما اَنفَقَهُ لَم يُؤجَر عَلَيهِ وَ ما خَلَّـفَهُ كانَ زادَهُ اِلَى النّارِ؛ به راستى كه حرام، افزايش نمىيابد و اگر افزايش يابد، بركتى ندارد و اگر انفاق شود، پاداشى ندارد و اگر بماند، توشهاى به سوى آتش خواهد بود. كافى، ج 5، ص 125، ح 7[h=5]حدیث (41) پيامبر صلىاللهعليهوآله :[/h]اِذا رَآى اَحَدُكُم مِن نَفسِهِ اَو مالِهِ اَو مِن اَخيهِ ما يُعجِبُهُ فَليَدعُ لَهُ بِالبَرَكَةِ فَاِنَّ العَينَ حَقٌ؛ هرگاه يكى از شما در خودش، يا مالش، يا برادرش، چيز جالب توجهى ديد، براى بركت يافتن آن دعا كند؛ زيرا چشم زخم، واقعيت دارد. نهج الفصاحه ، ح 206 [h=5]حدیث (42) پيامبر صلىاللهعليهوآله :[/h]بَيتٌ لا صِبيانَ فيهِ لا بَرَكَةَ فيهِ؛ خانهاى كه كودك در آن نباشد ، بركت ندارد. كنز العمّال ، ح 44425[h=5]حدیث (43) پيامبر صلىاللهعليهوآله :[/h]اِنَّ فِى الرِّفقِ الزّيادَةَ وَ البَرَكَةَ وَ مَن يُحرَمِ الرِّفقُ يُحرَمِ الخَيرَ؛ در مدارا، فزونى و بركت است، و هر كس از مدارا محروم باشد، از خير، محروم شده است. كافى، ج 2، ص 119، ح 7[h=5]حدیث (44) امام حسن عسکری علیه السلام:[/h]المُومِنُ بَرَکَةٌ عَلی المُومِنِ وَ حُجَّةٌ عَلی الکافر؛ مومن برای مومن برکت و برای کافر، اتمام حجت است. تحف العقول، ص489[h=5]حدیث (45) امام علی علیه السلام :[/h]إنَّ الْعَبدَ إذا أرادَ أن يَقرَأَ أو يَعمَلَ عَمَلاً و يَقولُ... بِسمِ اللّهِ الرَّحمنِ الرَّحيمِ فَإنَّهُ يُبارَكُ لَهُ فيهِ؛ هر بندهاى بخواهد چيزى بخواند يا كارى انجام دهد و بسم اللّه الرحمن الرحيم بگويد، در كارش بركت داده مىشود. تفسير الإمام العسكرى عليهالسلام ، ص 25[h=5]حدیث (46) رسول اكرم صلى الله عليه و آله :[/h]اِذا حَكَموا بِغَيْرِ عَدْلٍ اِرْتَفَعَتِ الْبَرَكاتُ؛ هنگامى كه به غير عدالت حكم كنند، بركتها از بين مىروند. معدن الجواهر، ص 73 [/TD] [/TR] [/TABLE]
پاسخ : احادیث درباره پندهای اجتماعی حنا [TABLE="width: 95%"] [TR] [TD][h=5]حدیث (1) امام صادق عليهالسلام : [/h] اَلحِنّاءُ يَذهَبُ بالسَّهَكِ وَ يَزيدُ فى ماءِ الوَجهِ وَ يُطَيِّبُ النَّكهَةَ وَ يُحَسِّنُ الوَلَدَ؛حنا، بوى بد عرق را از بين مىبرد، چهره را شاداب، دهان را خوشبو و فرزند را زيبا مىكند. كافى، ج 6، ص 484، ح 5[/TD] [/TR] [/TABLE]
پاسخ : احادیث درباره پندهای اجتماعی مسافرت [TABLE="width: 95%"] [TR] [TD]حدیث (1) امام على عليهالسلام : تَغَرَّبْ عَنِ الأَْوْطانِ فى طَـلَبِ الْعُلا وَسافِرْ فَفِى الأَْسْفارِ خَمْسُ فَوائِدَ تَفَرُّجُ هَمٍّ وَاكْتِسابُ مَعيشَةٍ وَعِلْمٌ وَآدابٌ وصُحْبَةُ ماجِدٍ؛ براى كسب بلند مرتبگى از وطن خود دور شو و سفر كن كه در مسافرت پنج فايده است: برطرف شدن اندوه، بدست آوردن روزى و دانش و آداب زندگى، و همنشينى با بزرگواران. مستدرك الوسائل، ج 8، ص 115، ح 9199[/TD] [/TR] [/TABLE] منبع :آوینی
