احادیث درباره پندهای اجتماعی

عزت و ذلت
​

​

​

[TABLE="width: 95%"]
[TR]
[TD]

​

[h=5]حدیث (1) امام حسن عسكرى عليه السلام :[/h]

ما تَرَكَ الحَقَّ عَزيزٌ إِلاّ ذَلَّ وَلا أَخَذَبِهِ ذَليلٌ إِلاّ عَزَّ؛
هيچ عزيزى حق را ترك نكرد، مگر اين كه ذليل شد و هيچ ذليلى به حق عمل نكرد مگر اين كه عزيز شد.​

بحارالأنوار، ج78، ص374، ح24​

[h=5] حدیث (2) امام صادق عليه السلام :[/h]

إِنَّ اللّه فَوَّضَ إِلَى المُؤمِنِ اُمورَهُ كُلَّها وَلَم يُفَوِّض إِلَيهِ أَن يَكونَ ذَليلاً أَما تَسمَعُ اللّه تَعالى يَقولُ: (وَ لِلّهِ العِزَّةُ وَلِرَسولِهِ وَلِلمُؤمِنينَ)؟ فَالمُؤمِنُ يَكونُ عَزيزا وَلا يَكونُ ذَليلاً قالَ: إِنَّ المُؤمِنَ أَعَزُّ مِنَ الجَبَلِ لأَِنَّ الجَبَلَ يُستَقَلُّ مِنهُ بِالمَعاوِلِ وَالمُؤمِنُ لايُستَقَلُّ مِن دينِهِ بِشَىْ ءٍ؛
خداوند اختيار همه كارها را به مؤمن داده اما اين اختيار را به او نداده است كه ذليل باشد. مگر نشنيده اى كه خداى تعالى مى فرمايد: «عزت از آن خدا و رسولش و مؤمنين است»؟ پس، مؤمن عزيز است و ذليل نيست. [در ادامه] فرمودند: مؤمن از كوه محكم تر است، زيرا از كوه با ضربات تيشه كم مى شود اما با هيچ وسيله اى از دين مؤمن نمى توان كاست.​

التهذيب، ج6، ص179، ح367​

[h=5]حدیث (3) امام على عليه السلام :[/h]

أَلا إِنَّهُ مَن يُنصِفِ النّاسَ مِن نَفسِهِ لَم يَزِدهُ اللّه إِلاّ عِزّا؛
بدانيدكه هر كس با مردم منصفانه رفتار كند، خداوند جز بر عزّت او نيفزايد.​

كافى، ج2، ص144، ح4​

[h=5] حدیث (4) امام صادق عليه السلام :[/h]

ما مِن عَبدٍ كَظَمَ غَيظا إِلاّ زادَهُ اللّه عَزَّوَجَلَّ عِزّا فِى الدُّنيا وَالخِرَةِ؛
هيچ بنده اى خشم خود را فرو نخورد، مگر اين كه خداوند عزّوجلّ بر عزّت او در دنيا و آخرت افزود.​

كافى، ج2، ص110، ح5​

[h=5]حدیث (5) رسول اكرم صلى الله عليه و آله :[/h]

إِنَّ اللّه تَعالى يَقولُ كُلَّ يَومٍ: أَنَا رَبُّكُمُ العَزيزُ، فَمَن أَرادَ عِزَّ الدّارَينِ فَليُطِعِ العَزيزَ؛
خداى تعالى هر روز مى فرمايد: من پروردگار عزيز شما هستم، پس هر كس خواهان عزّت دو جهان است بايد كه از خداى عزيز اطاعت كند.​

كنزالعمال، ج15، ص784، ح43101​

[h=5] حدیث (6) امام على عليه السلام :[/h]

ثُمَّ أَنزَلَ عَلَيهِ الكِتابَ... وَعِزّا لاتُهزَمُ أَنصارُهُ... ؛
قرآنى كه بر پيامبر نازل شد... عزتى است كه هوادارانش شكست نمى خورند... .​

نهج البلاغه، خطبه 198​

[h=5]حدیث (7) امام صادق عليه السلام :[/h]

ثَلاثَةٌ اُقسِمُ بِاللّه أَنَّهَا الحَقُّ ما نَقَصَ مالٌ مِن صَدَقَةٍ وَلازَكاةٍ وَلاظُلِمَ أَحَدٌ بِظَلامَةٍ فَقَدَرَ أَن يُكافِئَ بِها فَكَظَمَها إِلاّ أَبدَ لَهُ اللّه مَكانَها عِزّا وَلا فَتَحَ عَبدٌ عَلى نَفسِهِ بابَ مَسأَلَةٍ إِلاّ فُتِحَ عَلَيهِ بابُ فَقرٍ؛
به خدا قسم سه چيز حق است: هيچ ثروتى بر اثر پرداخت صدقه و زكات كم نشد، در حق هيچ كس ستمى نشد كه بتواند تلافى كند، اما خويشتندارى نمود مگر اين كه خداوند بجاى آن به او عزت بخشيد و هيچ بنده اى درِ خواهشى را به روى خود نگشود مگر اين كه درى از فقر به رويش باز شد.​

بحارالأنوار،ج78، ص209، ح79​

[h=5] حدیث (8) امام سجاد عليه السلام :[/h]

اَللهُمَ... ذَلِّلنى بَينَ يَدَيكَ وَأَعِزَّنى عِندَ خَلقِكَ وَضَعنى إِذا خَلَوتُ بِكَ وَارفَعنى بَينَ عِبادِكَ وَأَغنِنى عَمَّن هُوَ غَنِىٌّ عَنّى وَزِدنى إِلَيكَ فاقَةً وَفَقرا؛
خداوندا... مرا در پيشگاهِ خودت خوار و نزد خلقت عزيز فرما، مرا در خلوتِ با خودت پَست و در ميان بندگانت سربلند گردان و از كسى كه از من بى نياز است، بى نياز گردان و بر نيازمندى و فقر من به خودت بيفزاى.​

صحيفه سجاديه، دعاى 47​

[h=5]حدیث (9) امام على عليه السلام :[/h]

فَرَضَ اللّه ... الجِهادَ عِزّا لِلسلامِ؛
خداوند... جهاد را براى عزّت و سربلندى اسلام واجب فرمود.​

نهج البلاغه، حكمت 252​

[h=5] حدیث (10) امام صادق عليه السلام :[/h]

لايَزالُ العِزُّ قَلِقا حَتّى يَتىَ دارا قَدِ استَشعَرَ أَهلُهَا اليَسَ مِمّا فى أَيدِى النّاسِ فَيُوَطِّنُها؛
عزّت پيوسته بى قرارى مى كند تا آن كه به خانه اى درآيد كه اهل آن چشم طمع به دست مردم نداشته باشند و در آن جا مستقر مى شود.​

كشف الغمه، ج2، ص423​

[h=5]حدیث (11) امام على عليه السلام :[/h]

لِيَجتَمِعَ فِى قَلبِكَ الأفتِقارُ اِلَى النّاسِ وَ الاِستِغناءُ عَنهُم فَيَكُونَ اِفتِقارُكَ اِلَيهِم فِى لِينِ كِلامِكَ وَ حُسنِ بِشرِكَ وَ يَكُونَ اِستِغناءُكَ عَنهُم فى نَزاهَةِ عِرضِكَ وَ بَقاءِ عِزِّكَ؛​

بايد نياز به مردم و بى نيازى از آنان، در دلت گردآيند، تا نيازت به آنان، سبب نرمى در گفتار و خوش رويى ات شود و بى نيازى ات، سبب آبرودارى و عزّتت باشد.​

كافى، ج 2 ، ص 149، ح 7​

[h=5] حدیث (12) امام صادق عليه السلام :[/h]

اَلحِلمُ سِراجُ اللّه ... وَالحِلمُ يَدورُ عَلى خَمسَةِ أَوجُهٍ: أَن يَكونَ عَزيزا فَيَذِلَّ أَو يَكونَ صادِقا فَيُتَّهَمَ أَو يَدعُوَ إِلَى الحَقِّ فَيُستَخَفَّ بِهِ أَو أَن يُؤذى بِلا جُرمٍ أَو أَن يُطالِبَ بِالحَقِّ وَيُخالِفوهُ فيهِ، فَإِن آتَيتَ كُلاًّ مِنها حَقَّهُ فَقَد آصَبتُ... ؛
بردبارى چراغ خداست... پنج چيز است كه بردبارى مى طلبد: شخص عزيز باشد و خوار شود، راستگو باشد و نسبت ناروا داده شود، به حق دعوت كند و سبكش بشمارند، بى گناه باشد و اذيت شود، حق طلبى كند و با او مخالفت كنند. اگر در هر پنج مورد، به حق رفتار كنى، بردبار هستى... .​

بحارالأنوار، ج71، ص422، ح61​

[h=5]حدیث (13) رسول اكرم صلى الله عليه و آله :[/h]

فَأَمَّا الحِلمُ فَمِنهُ رُكوبُ الجَميلِ، وَصُحبَةُ البرارِ وَرَفعٌ مِنَ الضَّعَةِ وَرَفعٌ مِنْ الخَساسَةِ وَتَشَهِّى الخَيرِوَتَقَرُّبُ صاحِبِهِ مِنْ مَعالِى الدَّرَجاتِ وَالعَفوُ وَالمَهَلُ وَالمَعروفُ وَالصَّمتُ فَهذامايَتَشَعَّبُ لِلعاقِلِ بِحِلمِهِ؛
حاصل بردبارى: آراسته شدن به خوبيها، هم نشينى با نيكان، ارجمند شدن، عزيز گشتن، رغبت به نيكى، نزديك شدن بردبار به درجات عالى، گذشت، آرامش و تأنى، احسان و خاموشى. اينها ثمره بردبارى عاقل است.​

تحف العقول، ص 16​

[h=5] حدیث (14) رسول اكرم صلى الله عليه و آله :[/h]

مَن عَفا عَن مَظلَمَةٍ أَبدَ لَهُ اللّه بِها عِزّا فِى الدُّنيا وَالخِرَةِ؛
هر كس از ظلمى كه در حق او شده گذشت كند، خداوند به جاى آن در دنيا و آخرت به او عزّت مى بخشد.​

امالى طوسى، ص 182​

[h=5]حدیث (15) امام على عليه السلام :[/h]

كَم مِن عَزيزٍ أَذَلَّهُ جَهلُهُ؛
چه بسيار عزيزى كه، نادانى اش او را خوار ساخت.​

نهج البلاغه، خطبه 184​

[h=5] حدیث (16) امام على عليه السلام :[/h]

اَلشَّجاعَةُ عِزٌّ حاضِرٌ، اَلجُبنُ ذُلٌّ ظاهِرٌ؛
شجاعت عزّتى است آماده، ترس ذلّتى است آشكار.​

غررالحكم، ج1، ص152، ح572​

[h=5]حدیث (17) امام على عليه السلام :[/h]

مَنِ اعتَزَّ بِغَيرِ اللّه أَهلَكَهُ العِزُّ؛
هر كس به جز از خدا عزّت بجويد آن عزّت او را هلاك مى كند.​

غررالحكم، ج5، ص253، ح8217​

[h=5] حدیث (18) امام على عليه السلام :[/h]

كُلُّ عَزيزٍ داخِلٌ تَحتَ القُدرَةِ فَذَليلٌ؛
هر عزيزى كه تحت قدرت و سلطه اى باشد ذليل است.​

تحف العقول، ص 215​

[h=5]حدیث (19) امام على عليه السلام :[/h]

اَلصِّدقُ عِزٌّ وَالجَهلُ ذُلٌّ؛​

راستى عزّت است و نادانى ذلّت.​

تحف العقول، ص 356​

[h=5]حدیث (20) امام صادق عليه السلام :[/h]

تَركُ الحُقوقِ مَذَلَّةٌ وَإِنَّ الرَّجُلَ يَحتاجُ إِلى أَن يَتَعَرَّضَ فيها لِلكَذِبِ؛
ندادن حقوق (ديگران) ذلّت مى آورد و انسان در اين باره مجبور به دروغ گفتن مى شود.​

تحف العقول، ص 360​

[h=5]حدیث (21) امام حسين عليه السلام :[/h]

ما أَهوَنَ المَوتَ عَلى سَبيلِ نَيلِ العِزِّ وَإِحياءِ الحَقِّ لَيسَ المَوتُ فى سَبيلِ العِزِّ إِلاّحَياةً خالِدَةً وَلَيسَتِ الحَياةُ مَعَ الذُّلِّ إِلاَّ المَوتَ الَّذى لاحَياةَ مَعَهُ؛
چه آسان است مرگى كه در راه رسيدن به عزّت و احياى حق باشد، مرگ عزتمندانه جز زندگى جاويد و زندگى ذليلانه جز مرگ هميشگى نيست.​

احقاق الحق، ج11، ص601​

[h=5]حدیث (22) امام على عليه السلام :[/h]

اَلنّاسُ مِن خَوفِ الذُّلِّ مُتَعَجِّلُوا الذُّلِّ؛
مردم از ترس ذلّت به سوى ذلّت مى شتابند.​

غررالحكم، ج2، ص156، ح2172​

[h=5]حدیث (23) امام صادق عليه السلام :[/h]

لايَنبَغى لِلمُؤمِنِ أَن يُذِلَّ نَفسَهُ (قالَ مُفَضَّلُ بنُ عُمَرَ:) قُلتُ: بِما يُذِلُّ نَفسَهُ؟ قال: يَدخُلُ فيما يَعتَذِرُ مِنهُ؛
سزاوار نيست كه مؤمن خود را خوار سازد ـ مفضل بن عمر مى گويد: ـ پرسيدم چگونه خود را خوار مى كند؟ فرمودند: دست به كارى زند كه موجب عذرخواهى شود.​

مشكاة الأنوار، ص 103​

[h=5]حدیث (24) امام على عليه السلام :[/h]

اَلمَنِيَّةُ وَلاَ الدَّنِيَّةُ وَالتَّقَلُّلُ وَلاَ التَّوَسُّلُ؛
مرگ آرى امّا پستى و خوارى هرگز، به اندك ساختن آرى امّا دست سوى اين و آن دراز كردن هرگز.​

نهج البلاغه، حكمت 396 ​

[h=5]حدیث (25) رسول اكرم صلى الله عليه و آله :[/h]

مَن أَقَرَّ بِالذُّلِّ طائِعا فَلَيسَ مِنّا أَهلَ البَيتِ؛
هر كس آزادانه ذلّت را بپذيرد از ما خاندان نيست.​

تحف العقول، ص 58​

[h=5]حدیث (26) رسول اكرم صلى الله عليه و آله :[/h]

رَضِىَ (بِ) الذُّلَّ مَن كَشَفَ (عَن) ضُرِّهِ؛
كسى كه از گرفتارى خود پرده بردارد، به خوارى تن داده است.​

تحف العقول، ص 201​

[h=5]حدیث (27) امام على عليه‏ السلام :[/h]

مَنْ طَلَبَ عِزّا بِظُلْمٍ وَباطِلٍ أَوْرَثَهُ اللّه‏ُ ذُلاًّ بِإِنْصافٍ وَ حَقٍّ؛​

هر كس عزّت را با ظلم و باطل طلب كند، خداوند به انصاف و حق ذلّت نصيبش مى‏نمايد. ​

شرح نهج البلاغه ابن ابى الحديد، ج20، ص309، ح536​

[h=5]حدیث (28) امام على عليه‏ السلام :[/h]

الدَّهرُ یَومانِ یَومٌ لَکَ وَ یَومٌ عَلَیکَ فَاذا کانَ لَکَ فَلا تَبطَر وَ إذا کانَ عَلَیکَ فَاصبِر.
روزگار دو روز است، روزی به نفع تو و روزی به ضرر تو، چون به سودت شد شادی مکن، و چون به زیانت گردید غم مخور.​

نهج البلاغه حکمت 396​

[h=5] حدیث (29) امام علی علیه السلام:[/h]

مَن یَطلُبُ العِزَّ بِغَیرِ حَقٍّ یَذِلُّ وَ مَن عانَدَ الحَقُّ لَزِمَهُ الوَهنُ؛​

هر کس به جز حق جویای عزت شود به ذلت در افتد و هر کس با حق عناد ورزد خوار گردد.​

تحف العقول،ص95​

[h=5] حدیث (30) امام صادق علیه السلام:[/h]

ما من رَجُلٍ تَکبّرَ أَو تَجبَّرَ الّا لذلَّةٍ یَجدُها فی نََفسِهِ؛​

هیچ مردی نیست که تکبر بورزد یا خود را بزرگ بشمارد مگر بخاطر ذلتی که در نفس خود می یابد.​

جهادالنفس، ح585​

[h=5]حدیث (31) امام جواد علیه السلام:[/h]

عِزُّ المُؤمِنِ غِناهُ عَنِ النَّاسِ؛
​

عزّت مؤمن در بى‏ نیازى او از مردم است.​

بحارالأنوار، ج75، ص 109، ح‏12​

[h=5]حدیث (32) امام هادی عليه‏السلام :[/h]

العقوق یعقب القلة و یؤدی الی الذلة؛ نارضایتی پدر و مادر ، کم توانی را به دنبال دارد و آدمی را به ذلت می کشاند. (مسند الامام الهادی ، ص 303 )​

[/TD]
[/TR]
[/TABLE]

 

پاسخ : احادیث درباره پندهای اجتماعی

غيرت
​

​

​

[TABLE="width: 95%"]
[TR]
[TD]

​

[h=5]حدیث (1) امام صادق عليه السلام :[/h]

إِنَ اللّه غَيورٌ وَ يُحِبُ كُلَ غَيورٍ وَ لِغَيرَتِهِ حَرَّمَ الفَواحِشَ ظاهِرُها وَ باطِنُها؛
خداوند با غيرت است و مردان غيور را دوست دارد و از همين رو، زشتى ها را چه آشكار و چه پنهان حرام كرده است.​

كافى، ج5، ص535، ح1​

[h=5]حدیث (2) رسول اكرم صلى الله عليه و آله :[/h]

اَلغَيرَةُ مِنَ اليمانِ وَالمِذاءُ مِنَ النِّفاقِ؛
غيرت از ايمان است و بى بند و بارى از نفاق.​

نهج الفصاحه، ح 2045​

[h=5]حدیث (3) امام على عليه السلام :[/h] ... إِيّاكَ وَالتَّغايُرَ فى غَيرِ مَوضِعِ غَيرَةٍ فَإِنَّ ذلِكَ يَدعُو الصَّحيحَةَ إِلَى السُّقمِ وَالبَريئَةَ إِلَى الرَيبِ... ؛
از غيرت نابجا بپرهيز زيرا اين كار، زن درستكار را به انحراف و زن پاكدامن را به ترديد مى كشاند.
نهج البلاغه، نامه 31
[h=5]حدیث (4) رسول اكرم صلى الله عليه و آله :[/h]​

إِنَّ اللّه تَعالى لَيُبغِضُ الرَّجُلَ يُدخَلُ عَلَيهِ فى بَيتِهِ فَلايُقاتِلُ؛
خداى متعال، بى گمان نفرت دارد از مردى كه به زور وارد خانه اش شوند و او نجنگد.
كنزالعمال، ج3، ص387، ح7074
[h=5]حدیث (5) امام على عليه السلام :[/h] عِفَّتُهُ (الرَّجُل) عَلى قدرِ غَيرَتِهِ؛
پاكدامنى مرد به اندازه غيرت اوست.
نهج البلاغه، حكمت 47
[h=5]حدیث (6) امام على عليه السلام :[/h]​

غَيرَةُ المُؤمِنِ بِاللّه سُبحانَهُ؛
غيرت مؤمن به خاطر خداوند سبحان است.
غررالحكم، ج4، ص379، ح6395
[h=5]حدیث (7) پيامبر صلى‏الله‏عليه‏و‏آله :[/h] كانَ إِبراهيمُ أَبى غَيورا وَأَنَا أَغيَرُ مِنهُ وَأَرغَمَ اللّه أَنفَ مَن لايَغارُ مِنَ المُؤمِنينَ؛
پدرم ابراهيم با غيرت بود و من با غيرت تر از اويم. خدا بينى مؤمنى را كه غيرت ندارد، به خاك مى مالد.
بحارالأنوار، ج103، ص248، ح33
[h=5]حدیث (8) امام على عليه السلام :[/h] عَلى قَدرِ الحَمِيَّةِ تَكونُ الغَيرَةُ؛
غيرت به اندازه تعصّب و ننگ داشتن بستگى دارد.
غررالحكم، ج4، ص311، ح6175
[h=5]حدیث (9) پيامبر صلى‏الله‏عليه‏و‏آله :[/h] أَلا وَإِنَّ اللّه حَرَّمَ الحَرامَ وَحَدَّ الحُدودَ وَما أَحَدٌ أَغيَرُ مِنَ اللّه وَمِن غَيرَتِهِ حَرَّمَ الفَواحِشَ؛
بدانيد كه خدا حرام را ممنوع فرموده و حدود را مشخص كرده است و احدى غيرتمندتر از خدا نيست و از غيرت اوست كه زشتى ها را حرام فرموده است.
امالى صدوق، ج1، ص348
[h=5]حدیث (10) امام على عليه السلام:[/h] أَلَم يَبلُغنى عَن نِسائِكُم أَنَّهُنَّ يُزاحِمنَ العُلوجَ فِى السواقِ أَلا تَغارونَ؟ مَن لَم يَغِر فَلا خَيرَ فيهِ؛
به من خبر رسيده كه زنانتان در بازار تنه شان به تنه مردان بى ايمان و لاابالى مى خورد آيا غيرت نداريد؟! كسى كه غيرت ندارد خيرى در او نيست.
كنزالعمال، ج3، ص780، ح8735

[h=5]حدیث (11) امام صادق عليه السلام :[/h] إنَّ المَرءَ يَحتاجُ فى مَنزِلِهِ وَ عِيالِهِ إِلى ثَلاثِ خِلالٍ يَتَكَلَّفُها وَ إن لَم يَكُن فى طَبعِهِ ذلِكَ: مُعاشَرَةٌ جَميلَةٌ وَ سَعَةٌ بِتَقديرٍ وَ غَيرَةٌ بِتَحَصُّن؛
مرد در خانه و نسبت به خانواده اش نيازمند رعايت سه صفت است هر چند در طبيعت او نباشد: خوشرفتارى، گشاده دستى به اندازه و غيرتى همراه با خويشتن دارى.
تحف العقول، ص322
[h=5]حدیث (12) امام على عليه السلام :[/h] ثَمَرَةُ الشَّجاعَةِ الغيرَةُ؛
غيرت ميوه شجاعت است.
غررالحكم، ج3، ص328، ح4620
​

[/TD]
[/TR]
[/TABLE]

​

 

پاسخ : احادیث درباره پندهای اجتماعی

سلامتی
​

​

​

[TABLE="width: 95%"]
[TR]
[TD]

​

[h=5]حدیث (1) امام على عليه السلام :[/h]

في قَولِ اللّه‏ِ عَزَّوَجَلَّ «وَ لاَ تَنسَ نَصيبَكَ مِنَ الدُّنيا» : لا تَنسَ صِحَّتَكَ وَ قُوَّتَكَ وَ فَراغَكَ وَ شَبابَكَ وَ نَشاطَكَ اَن تَطلُبَ بِهَا الخِرَةَ ؛​

​

درباره آيه سهم خود را از دنيا فراموش مكن : [يعنى] سلامتى ، توانايى ، فرصت ، جوانى و شادابى‏ات را فراموش مكن ، تا با آنها ، آخرت را به دست آورى.​

امالى صدوق، ص 299، ح 336​

​

[h=5] حدیث (2) پيامبر صلى‏الله‏عليه‏و‏آله :[/h]

يا عَلىُّ بادِر بِاَربَعٍ قَبلَ اَربَعٍ : شَبابِكَ قَبلَ هَرَمِكَ وَ صِحَّتِكَ قَبلَ سُقمِكَ وَ غِناكَ قَبلَ فَقرِكَ ، وَ حَياتِكَ قَبلَ مَوتِكَ ؛​

​

اى على! چهار چيز را پيش از چهار چيز درياب : جوانى‏ات را پيش از پيرى؛ و سلامتى‏ات را پيش از بيمارى؛ و ثروتت را پيش از فقر و زندگى‏ات را پيش از مرگ.​

من لا يحضره الفقيه، ج 4، ص 357، ح 5762​

​

[h=5]حدیث (3) امام على عليه‏السلام :[/h]

اَربَعَةُ اَشياءَ لا يَعرِفُ قَدرَها اِلاّ اَربَعَةٌ : اَلشَّبابُ لا يَعرِفُ قَدرَهُ اِلاَّ الشُّيوخُ وَالعافيَةُ لا يَعرِفُ قَدرَها اِلاّ اَهلُ البَلاءِ وَ الصِّحَةُ لا يَعرِفُ قَدرَها اِلاَّ المَرضى وَ الحَياةُ لا يَعرِفُ قَدرَها اِلاَّ المَوتى؛​

​

ارزش چهار چيز را جز چهار گروه نمى‏شناسند : جوانى را جز پيران، آسايش را جز گرفتاران، سلامتى را جز بيماران و زندگى را جز مردگان .​

مواعظ العدديّه، ص 275​

​

[h=5] حدیث (4) امام على عليه‏السلام :[/h]

اَلصِّحَّةُ اَفضَلُ النِّعَمِ؛​

سلامتى بهترين نعمت است.​

غررالحكم، ح 1050​

[h=5]حدیث (5) پيامبر صلى‏الله‏عليه‏و‏آله :[/h]

اَحِبُّوا المَعروفَ وَ اَهلَهُ فَوَالَّذى نَفسى بِيَدِهِ اِنَّ البَرَكَةَ وَ العافيَةَ مَعَهُما؛ نيكى و نيكوكاران را دوست بداريد. سوگند به آن كه جانم به دست اوست، بركت و تندرستى، با نيكى و نيكوكاران است.​

كنز العمّال، ح 15974​

[h=5] حدیث (6) پيامبر صلى‏الله‏عليه‏و‏آله :[/h]

اَلرّوحُ وَ الرّاحَةُ وَ الفَلَجُ وَ الفَلاحُ وَ النَّجاحُ وَ البَرَكَةُ وَ العَفوُ وَ العافيَةُ وَ المُعافاةُ وَ البُشرى وَ النَّصرَةُ وَ الرِّضا وَ القُربُ وَ القَرابَةُ وَ النَّصر وَ الظَّـفَرُ وَ التَّمكينُ وَ السُّروُر وَ المَحَبَّةُ مِنَ اللّه‏ِ تَبارَكَ وَ تَعالى عَلى مَن اَحَبَّ عَلىَّ بنَ اَبى طالِبٍ عليه‏السلام وَ والاهُ وَ ائتَمَّ بِهِ وَ اَقَرَّ بِفَضلِهِ وَ تَوَلَّى الأَوصياءَ مِن بَعدِهِ وَ حَقٌ عَلَىَّ اَن اُدخِلَهُم فى شَفاعَتى وَ حَقٌ عَلى رَبّى اَن يَستَجيبَ لى فيهِم وَ هُم اَتباعى وَ مَن تَبِعَنى فَاِنَّهُ مِنّى؛
آسايش و راحتى، كاميابى و رستگارى و پيروزى، بركت و گذشت و تندرستى و عافيت، بشارت و خرّمى و رضايتمندى، قرب و خويشاوندى، يارى و پيروزى و توانمندى، شادى و محبّت، از سوى خداى متعال، بر كسى باد كه على بن ابى طالب را دوست بدارد، ولايت او را بپذيرد، به او اقتدا كند، به برترى او اقرار نمايد، و امامانِ پس از او را به ولايت بپذيرد. بر من است كه آنان را در شفاعتم وارد كنم. بر پروردگار من است كه خواسته مرا درباره آنان اجابت كند. آنان پيروان من هستند و هر كه از من پيروى كند، از من است.​

بحارالأنوار، ج 27، ص 92​

[h=5]حدیث (7) پيامبر صلى‏الله‏عليه‏و‏آله :[/h]

صَلاةُ اللّيلِ مَرضاةٌ لِلرَّبِّ وَ حُبُّ المَلائِكَةِ وَ سُنَّةُ النبياءِ وَ نورُ المَعرفَةِ وَ اَصلُ اليمانِ وَ راحَةُ البدانِ وَ كَراهيَةٌ لِلشَّيطانِ وَ سِلاحٌ عَلَى العداءِ وَ اِجابَةٌ لِلدُّعاءِ وَ قَبولُ العمالِ وَ بَرَكَةٌ فِى الرِّزقِ؛
نماز شب، موجب رضايت پروردگار، دوستى فرشتگان، سنت پيامبران، نور معرفت، ريشه ايمان، آسايش بدن‏ها، مايه ناراحتى شيطان، سلاحى بر ضدّ دشمنان، مايه اجابت دعا، قبولى اعمال و بركت در روزى است. ​

ارشاد القلوب، ج 1، ص 191​

[h=5] حدیث (8) پيامبر صلى‏الله‏عليه‏و‏آله :[/h]

تَخَلَّلوا، فَاِنَّهُ يُنَقِّى الفَمَ وَ مَصلَحَةٌ لِلِّثَةِ؛
خلال كنيد، چرا كه دهان را تميز مى‏كند و مايه سلامت لثه است. ​

كافى، ج 6، ص 376، ح 5​

[h=5]حدیث (9) پيامبر صلى‏الله‏عليه‏و‏آله :[/h]

اَلوُضوءُ قَبلَ الطَّعامِ يَنفِى الفَقرَ، وَ بَعدَهُ يَنفِى الهَمَّ وَ يُصَحِّحُ البَصَرَ؛شستن دست قبل از غذا، فقر را و پس از غذا، غم و اندوه را برطرف مى‏كند و به چشم سلامتىمى‏بخشد.​

مكارم الاخلاق، ص 139​

[h=5] حدیث (10) امام على عليه‏السلام :[/h]​

​

صيانَةُ المَراَةِ اَنعَمُ لِحالِها وَ اَدوَمُ لِجَمالِها؛​

​

​

​

محفوظ بودن زن، براى سلامتى‏اش مفيدتر است و زيبايى او را با دوام‏تر مى‏كند.​

غررالحكم، ح 5820​

[h=5]حدیث (11) امام على عليه السلام :[/h]​

​

اَلحَسَدُ يُضنِى الجَسَدَ ؛​

​

حسد، بدن را فرسوده و عليل مى‏كند.​

غررالحكم، ح 943​

[h=5] حدیث (12) پيامبر صلى‏الله‏عليه‏و‏آله :[/h]

صوموا تَصِحّوا؛​

روزه بگيريد تا تندرست باشيد. ​

نهج الفصاحه، ح 1854​

[h=5]حدیث (13) امام على عليه‏السلام :[/h]

ثمَرَهُ التَّفِریطِ النَّدامَهُ، وَ ثَمَرَهُ الحَزمِ السَّلامَهُ؛​

ثمره تفریط و کوتاهی پشیمانی است و ثمره دور اندیشی سلامت.​

محاظرات، ج2، ص 313​

[h=5]حدیث (14) امام صادق عليه‏السلام :[/h]

خَمْسُ خِصالٍ مَنْ فَـقَـدَ واحِدَةً مِنْهُنَّ لَمْ يَزَلْ ناقِصَ العَيْشِ زائِلَ الْعَقْلِ مَشْغولَ الْقَلْبِ، فَاَوَّلُّها: صِحَّةُ البَدَنِ وَ الثّانيَةُ: اَلاَْمْنُ وَ الثّالِثَةُ: اَلسَّعَةُ فِى الرِّزْقِ، وَ الرّابِعَةُ: اَلاَْنيسُ الْمُوافِقُ (قال الراوى:) قُلْتُ: و مَا الاَْنيسُ الْمُوافِقُ؟ قال: اَلزَّوجَةُ الصّالِحَةُ، وَ الوَلَدُ الصّالِحُ، وَ الْخَليطُ الصّالِحُ وَ الخامِسَةُ: وَ هِىَ تَجْمَعُ هذِه الْخِصالَ: الدَّعَةُ؛​

پنج چيز است كه هر كس يكى از آنها را نداشته باشد، همواره در زندگى‏اش كمبود دارد و كم خرد و دل نگران است: اول، تندرستى، دوم امنيت، سوم روزى فراوان، چهارم همراهِ همرأى. راوى پرسيد: همراهِ همرأى كيست؟ امام فرمودند: همسر و فرزند و همنشين خوب و پنجم كه در برگيرنده همه اينهاست، رفاه و آسايش است.​

خصال، ص 284​

[h=5]حدیث (15) امام على عليه‏السلام : [/h]

ما خَيْرٌ بِخَيْرٍ بَعْدَهُ النّارُ و ما شَرٌّ بِشَرٍّ بَعْدَهُ الجَنَّةُ وَ كُلُّ نَعيمٍ دونَ الْجَنَّةِ فَهُوَ مَحْقورٌ وَ كُلُّ بَلا ءٍ دونَ النّارِ عافيَةٌ؛​

خيرى كه به دنبال آن آتش باشد، خير نيست و شرى كه به دنبال آن بهشت باشد، شر نيست. هر نعمتى جز بهشت ناچيز است و هر بلايى جز آتش، سلامتى.​

نهج البلاغه، حكمت 387​

[h=5] حدیث (16) امام علی عليه السّلام :[/h]

شیئانِ لایَعرِفُ فَضلَهُما اِلّا مَن فَقَدَهُما : الشَباب وَ العافِیَه؛​

دو نعمت است که ارزش آنها را نمی دانند مگر کسی که آنها را از دست داده باشد : جوانی و تندرستی.​

غررالحکم،حدیث 5764​

[/TD]
[/TR]
[/TABLE]

​

 

پاسخ : احادیث درباره پندهای اجتماعی

طب
​

​

​

[TABLE="width: 95%"]
[TR]
[TD]

​

[h=5]حدیث (1) امام رضا عليه السلام :[/h]

إِنَّ اللّه تَبارَكَ وَ تَعالى لَم يُبِح أَكلاً وَلاشُربا إِلاّ لِما فيهِ المَنفَعَةُ وَالصَّلاحُ وَلَم يُحَرِّم إِلاّ ما فيهِ الضَّرَرُ وَالتَّلَفُ وَالفَسادُ، فَكُلُّ نافِعٍ مُقَوٍّ لِلجِسمِ فيهِ قُوَّةٌ لِلبَدَنِ فَهُوَ حَلالٌ؛
خداوند تبارك و تعالى هيچ خوردنى و نوشيدنى را حلال نكرده است مگر آن كه در آن منفعت و صلاحى بوده و هيچ خوردنى و نوشيدنى را حرام ننموده مگر آن كه در آ ن زيان و مرگ و فسادى بوده است پس هر چيز سودمندى مقوّى براى جسم، كه باعث تقويت بدن است حلال شده است.​

مستدرك الوسائل، ج16، ص333، ح2​

[h=5] حدیث (2) امام على عليه السلام :[/h]

فى وَصِيَّتِهِ لاِبنِهِ الحَسَنِ عليه السلام يا بُنَىَّ أَلا اُعَلِّمُكَ أَربَعَ خِصالٍ تَستَغنى بِها عَنِ الطِّبِّ؟ فَقالَ: بَلى يا اَميرَ المُؤمِنينَ، قالَ: لاتَجلِس عَلَى الطَّعامِ إِلاّ وَأَنتَ جائِعٌ وَلا تَقُم عَنِ الطَّعامِ إِلاّ وَأَنتَ تَشتَهيهِ، وَجَوِّدِ المَضغَ، وَإِذا نُمتَ فَاعرِض نَفسَكَ عَلَى الخَلاءِ فَإِذَا استَعمَلتَ هذَا استَغنَيتَ عَنِ الطِّبِّ؛
در سفارشى به فرزند خود امام مجتبى عليه السلام فرمودند: فرزندم! آيا چهار نكته به تو نياموزم كه با رعايت آنها از طبيب بى نياز شوى؟ عرض كرد: چرا، اى اميرالمؤمنان. حضرت فرمودند: تا گرسنه نشده اى غذا نخور و تا اشتها دارى از غذا دست بكش و غذا را خوب بجو و قبل از خوابيدن قضاى حاجت كن. اگر اين نكات را رعايت كنى، از مراجعه به طبيب بى نياز مى شوى.​

خصال، ص 228​

[h=5]حدیث (3) امام حسين عليه السلام :[/h]

فَبادِروا بِصِحَّةِ الجسامِ فى مُدَّةِ العمارِ؛
در مدت عمر، در حفظ سلامت تن بكوشيد.​

تحف العقول، ص 239​

[h=5] حدیث (4) امام صادق عليه السلام :[/h]

لا يَستَغنى أَهلُ كُلِّ بَلَدٍ عَن ثَلاثَةٍ يُفزَعُ إِلَيهِم فى أَمرِ دُنياهُم وَآخِرَتِهِم، فَإِن عَدِموا ذلِكَ كانوا هَمَجا: فَقيهٌ عالِمٌ وَرِعٌ وَأَميرٌ خَيِّرٌ مُطاعٌ وَطَبيبٌ بَصيرٌ ثِقَةٌ؛
مردم هر شهرى به سه چيز نيازمندند كه در امور دنيا و آخرت خود به آنها رجوع كنند و چنانچه آن سه را نداشته باشند گرفتار جهل و نابسامانى مى شوند: دين شناسِ داناىِ پرهيزكار، حاكم نيكوكارى كه مردم از او اطاعت كنند و پزشك بصيرِ مورد اعتماد.​

تحف العقول، ص 321​

[h=5]حدیث (5) امام رضا عليه السلام :[/h]

لَيسَ مِن دَواءٍ اِلاّ وَهُوَ يُهيجُ داءً؛
دارويى نيست مگر اين كه بيمارى ديگرى را تحريك مى كند.​

روضه كافى، ص 273​

[h=5] حدیث (6) رسول اكرم صلى الله عليه و آله :[/h]

تَجَنَّبِ الدَّواءَ مَا احتَمَلَ بِدَنُكَ الداءَ فَإِذا يَحتَمِلِ الداءَ فَالدَواءَ؛
تا هنگامى كه بدنت درد را تحمل مى كند از مصرف دارو بپرهيز، چنانچه درد را تحمل نكردى آنگاه از دارو استفاده كن.​

مكارم الاخلاق، ص 362​

[h=5]حدیث (7) رسول اكرم صلى الله عليه و آله :[/h]

ما خَلَقَ اللّه تَعالى داءً إِلاّ وَخَلَقَ دَواءً إِلاَّالسامَ؛
خداوند هيچ دردى را بى درمان نيافريده مگر سام (مرگ) كه درمان ندارد.​

بحارالأنوار، ج62، ص72، ح27​

[h=5] حدیث (8) امام رضا عليه السلام :[/h]

اِثنانِ عَليلانِ أَبَدا: صَحيحٌ مُحتَمٍ وَعَليلٌ مُخَلِّط؛
دوگروه هميشه مريضند، سالمى كه پرهيز میكند و مريضى كه پرهيز نمیكند.​

فقه الرضا، ص 340​

[h=5]حدیث (9) امام رضا عليه السلام :[/h]

مَن أَرادَ أَن لايُوذيَهُ مِعدَتُهُ فَلا يَشرَب بَينَ طَعامِهِ ماءً؛
هر كس مى خواهد معده اش آزارش ندهد، در بين غذا آب نخورد.​

بحارالأنوار، ج 62، ص323​

[h=5] حدیث (10) امام صادق عليه السلام :[/h]

لاتَدخُلِ الحِّمامَ إِلاّ وَفى جَوفِكَ شَى ءٌ يُطفى بِهِ عَنكَ وَهَجُ المِعدَةِ وَهُوَ أَقوى لِلبَدَنِ وَلاتَدخُلهُ وَأَنتَ مُمتَلى ءٌ مِنَ الطَّعامِ؛
داخل حمام نشو مگر در حالى كه در شكمت چيزى (غذايى) كه شدت حرارت معده را خاموش كند وجود داشته باشد، كه براى بدن موجب تقويت است و در حالى كه شكمت از غذا پر است نيز وارد حمام مشو.​

وسايل الشيعه، ج1، ص377، ح1​

[/TD]
[/TR]
[/TABLE]

​

 

پاسخ : احادیث درباره پندهای اجتماعی

روانشناسى
​

​

​

[TABLE="width: 95%"]
[TR]
[TD]

​

[h=5]حدیث (1) امام على عليه السلام :[/h]

اَلنّاسُ كَالشَّجَرِ شَرابُهُ واحِدٌ وَثَمَرُهُ مُختَلِفٌ؛
مردم همانند درختان اند كه آبشان يكى است و ميوه هايشان گوناگون.​

غررالحكم، ج2، ص136، ح2097​

[h=5] حدیث (2) امام على عليه السلام :[/h]

اَلنّاسُ إلى أشكالِهِم أَميَلُ؛
مردم به همانند خود، بيشتر تمايل دارند.​

بحارالأنوار، ج78، ص92، ح100​

[h=5]حدیث (3) امام صادق عليه السلام :[/h]

اَلنَّومُ راحَةٌ لِلجَسَدِ وَالنُّطقُ راحَةٌ لِلرّوحِ وَالسُّكوتُ راحَةٌ لِلعَقلِ؛
خواب، آرام بخش جسم است، سخن گفتن آسايش روح است و سكوت، سبب راحتى عقل است.​

من لايحضره الفقيه، ج4، ص402، ح5865​

[h=5] حدیث (4) امام على عليه السلام :[/h]

إِنَّ لِلقُلوبِ شَهوَةً وَكَراهَةً وَإِقبالاً وَإِدبارً فَتوها مِن إِقبالِها وَشَهوَتِها، فَإِنَّ القَلبَ إِذا اُكرِهَ عَمِىَ؛
دلها را حالتِ خواستن و ناخواستن و روى آوردن و پشت كردن است. از راه خواسته ها و تمايلات سراغ قلبها برويد، چرا كه اگر دل را به كارى مجبور كنند، كور مى شود.​

نهج البلاغه، حكمت 193​

[h=5]حدیث (5) امام على عليه السلام :[/h]

مَن لَم يُحسِن ظَنَّهُ استَوحَشَ مِن كُلِّ أَحَدٍ؛
آن كس كه گمان خود را نيكو نسازد (و بدبين باشد) از هر كسى وحشت مى كند.​

غررالحكم، ج5، ص442، ح9084​

[h=5] حدیث (6) امام على عليه السلام :[/h]

اَلنّاسُ أعداءُ ماجَهِلوا؛
مردم، با آنچه نمى دانند دشمن اند.​

نهج البلاغه، حكمت 438​

[h=5]حدیث (7) امام على عليه السلام :[/h]

خَوافِى الخلاقِ تَكشِفُهَا المُعاشَرَةُ؛
خصلت ها و اخلاق پنهان را، معاشرت آشكار مى سازد.​

غررالحكم، ج3، ص466، ح5099​

[h=5] حدیث (8) امام صادق عليه السلام :[/h]

رَجُلاً يَسأَلُ اَبا عَبدِ اللّه عليه السلام فَقالَ: الرَّجُلُ يَقولُ أَوَّدُكَ، فَكَيفَ أَعلَمُ أَنَّهُ يَوَدُّنى؟ فَقالَ: اِمتَحِن قَلبَكَ، فَإن كُنتَ تَوَدُّهُ فَإنَّهُ يَوَدُّكَ؛
شخصى از امام صادق عليه السلام پرسيد: گاهى به من گفته مى شود: دوستت دارم. از كجا بدانم كه (راست مى گويد و) دوستم دارد؟ حضرت فرمودند: قلب خودت را بيازماى، پس اگر تو او را دوست دارى، بدان كه او نيز تو را دوست دارد.​

كافى، ج2، ص652، ح2​

[h=5]حدیث (9) رسول اكرم صلى الله عليه و آله :[/h]

بِمَوتِ النَّفسِ تَكونُ حَياةُ القَلبِ وَبِحَياةِ القَلبِ البُلوغُ إِلَى الاِستِقامَةِ؛
زيرا پاگذاشتن هوا و هوس، دل را زنده مى كند و زنده دلى، سبب استقامت است.​

مستدرك الوسايل، ج11، ص226، ح12813​

[h=5] حدیث (10) امام صادق عليه السلام :[/h]

مَن ساءَ خُلقُهُ عَذَّبَ نَفسَهُ؛
هر كس بداخلاق باشد، خودش را شكنجه و آزار مى دهد. ​

كافى، ج2، ص321، ح4​

[/TD]
[/TR]
[/TABLE]

​

 

پاسخ : احادیث درباره پندهای اجتماعی

درد و درمان
​

​

​

[TABLE="width: 95%"]
[TR]
[TD]

​

[h=5]حدیث (1) پيامبر صلى‏الله‏عليه‏و‏آله :[/h]

طَعامُ السَّخىِّ دَواءٌ وَ طَعامُ الشَّحيحِ داءٌ؛
غذاى سخاوتمند، داروست و غذاى بخيل، درد.​

بحارالأنوار، ج 71 ، ص 357، ح 22 ​

[h=5]حدیث (2) پيامبر صلى‏الله‏عليه‏و‏آله :[/h]

اَلصَّدَقَةُ تَدفَعُ البَلاءَ وَ هِىَ اَنجَحُ دَواءٍ وَ تَدفَعُ القَضاءَ وَ قَد اُبرِمَ اِبراما وَ لا يَذهَبُ بِالدواءِ اِلاَّ الدُّعاءُ وَ الصَّدَقَةُ؛​

صدقه بلا را برطرف مى‏كند و مؤثرترينِ داروست. همچنين، قضاى حتمى را برمى‏گرداند و درد و بيمارى‏ها را چيزى جز دعا و صدقه از بين نمى‏برد.​

بحارالأنوار، ج 93، ص 137، ح 71​

[h=5]حدیث (3) امام علی علیه السلام :[/h] يُسَلِّمُ الصَّغيرُ عَلَى الكَبيرِ، ويُسَلِّمُ الواحِدُ عَلَى الاِثنَينِ، وَيُسَلِّمُ القَليلُ عَلَى الكَثيرِ، وَيُسَلِّمُ الرّاكِبُ عَلَى الماشى، ويُسَلِّمُ المارُّ عَلَى القائِمِ، وَ يُسَلِّمُ القائِمُ عَلَى القاعِدِ؛
كوچك به بزرگ سلام كند و يك نفر به دو نفر و عده كمتر به عده بيشتر و سواره به پياده و رهگذر به ايستاده و ايستاده به نشسته.
كنزالعمال، ج9، ص126، ح25321
[h=5]حدیث (4) امام علی علیه السلام :[/h]مَنْ لَمْ يَتَدارَكْ نَفْسَهُ بِاِصْلاحِها اَعْضَلَ داؤُهُ وَ اَعْيى شِفائُهُ وَ عَدِمَ الطَّبيبَ؛
هر كس به اصلاح خود نپردازد، بيمارى‏اش سخت مى‏شود و در درمانش به رنج مى‏افتد و طبيبى نخواهد يافت.
غررالحكم، ح 9025
[h=5]حدیث (5) پيامبر صلى‏الله‏عليه‏و‏آله :[/h]مَنْ اَكَلَ وَ ذو عَيْنَيْنِ يَنْظُرُ اِلَيْهِ وَ لَمْ يُواسِهِ ابْتُلى بِداءٍ لا دَواءَ لَهُ ؛
هر كس غذا بخورد و ديگرى به او نگاه كند، و به او ندهد، به دردى بى درمان مبتلا مى‏شود.
تنبيه الخواطر، ج 1 ، ص 47
​

[/TD]
[/TR]
[/TABLE]

 

پاسخ : احادیث درباره پندهای اجتماعی

طول عمر
​

​

​

[TABLE="width: 95%"]
[TR]
[TD]

​

[h=5]حدیث (1) امام صادق عليه‏السلام :[/h]

مَن حَسُنَ بِرُّهُ بِأَهلِهِ زادَ اللّه‏ُ فى عُمُرِهِ؛
هر كس به شايستگى در حقّ خانواده‏اش نيكى كند، خداوند عمر او را زياد مى‏كند.​

كافى، ج8، ص219، ح269​

[h=5]حدیث (2) امام صادق عليه‏السلام :[/h]

صِلَةُ الرَّحِمِ تَعمُرُ الدِّيارَ وَ تَزيدُ فى الأعمارِ وَ اِن كانَ اَهلُها غَيرَ اَخيارٍ؛
صله رحم، خانه ها را آباد و عمرها را طولانى مى‏كند، هر چند صله رحم كنندگان مردمان خوبى نباشند.​

امالى طوسى، ص 481، ح 18​

[h=5]حدیث (3) پيامبر صلى‏الله‏عليه‏و‏آله :[/h] صِلَةُ الرَّحِمِ وَ حُسنُ الخُلقِ وَ حُسنُ الجَوارِ يَعمُرانِ الدّيارَ وَ يَزيدانَ فِى العمارِ؛
صله رحم، خوش اخلاقى و خوش همسايگى، شهرها را آباد و عمرها را زياد مى‏كند.
نهج الفصاحه، ح 1839
[h=5]حدیث (4) امام على عليه‏السلام : [/h]​

بَرَكَةُ العُمرِ فى حُسنِ العَمَلِ ؛
​

​

بركت عمر در خوب انجام دادنِ كارهاست.
غررالحكم، ح 4434
​

​

[h=5]حدیث (5) امام صادق عليه‏السلام :[/h] لا تَدَع زيارَةَ الحُسَينِ بنِ عَلىّ عليه‏السلام و مُر اَصحابَكَ بِذالِكَ، يَمُدُّ اللّه‏ُ فى عُمرِكَ و يَزيدُ اللّه‏ُ فى رِزقِكَ و يُحييكَ اللّه‏ُ سَعيدا و لاتَموتُ اِلاّ سَعيدا و يَكتُبكَ سَعيدا؛
​

​

زيارت امام حسين عليه‏السلام را رها نكن و دوستان خود را هم به آن سفارش كن، كه در اين صورت، خداوند عمرت را طولانى و روزى‏ات را زياد مى‏كند و زندگى‏ات را همراه با سعادت مى‏كند و جز سعادتمند نمى‏ميرى و نام تو را در شمار سعادتمندان، ثبت مى‏كند.
كامل الزيارات، ص 286
[h=5]حدیث (6) رسول اكرم صلى‏الله‏عليه‏و‏آله :[/h]​

مَن اُلهِمَ الصِّدقَ فى كَلامِهِ وَ النصافَ مِن نَفسِهِ وَ بِرَّ والِدَيهِ وَ وَصلَ رَحِمِهِ، اُنسِى‏ءَ لَهُ فى اَجَلُهُ وَ وُسِّعَ عَلَيهِ فى رِزقِهِ وَ مُتِّعَ بِعَقلِهِ وَ لُـقِّنَ حُجَّتَهُ وَقتَ مُساءَلَتِهِ ؛
​

​

به هر كس، راستگويى در گفتار، انصاف در رفتار، نيكى به والدين و صله رحم الهام شود، اجلش به تأخير مى‏افتد، روزيش زياد مى‏گردد، از عقلش بهره‏مند مى‏شود و هنگام سئوال [مأموران الهى] پاسخ لازم به او تلقين مى‏گردد.
اعلام الدين، ص 265
[h=5]حدیث (7) رسول اكرم صلى‏الله‏عليه‏و‏آله :[/h] اَربَعةٌ تَزيدُ فِى العُمرِ: اَلتَّزويجُ بِالبكارِ، وَ الغتِسالُ بِالماءِ الحارِّ وَ النَّومُ عَلَى اليَسارِ وَاَكلُ التُّفاحِ بِالسحارِ ؛
​

​

چهار چيز، بر عمر مى‏افزايند: ازدواج با دختران، شستشو با آب گرم، خوابيدن بر شانه چپ و خوردن سيب در سحرگاهان.
مواعظ العدديه، ص 211
[h=5]حدیث (8) رسول اكرم صلى‏الله‏عليه‏و‏آله :[/h] مَن وَلىَ مِن اُمورِ المُسلِمينَ شَيئا فَحَسُنَت سيرَتُهُ رُزِقَ الهَيبَةَ فى قُلوبِهِم... وَ اِذا عَدَلَ فيهِم مُدَّ فى عُمُرِهِ ؛
​

​

هر كس اداره بخشى از امور مسلمانان را بر عهده بگيرد و رفتارش خوب باشد، در دل‏هاى آنان هيبت مى‏يابد... و اگر در ميان آنان به عدالت رفتار كند، عمرش افزون مى‏گردد.
ذيل تاريخ بغداد، ج 2، ص 136، ح 419
​

​

[h=5]حدیث (9) امام صادق عليه‏السلام :[/h] اِن اَحبَبتَ اَن يَزيدَ اللّه‏ُ فى عُمُرِكَ فَسُرَّ اَبَـوَيكَ ؛
​

​

اگر دوست دارى كه خداوند عمرت را زياد كند، پدر و مادرت را شاد كن.
بحارالأنوار، ج 74 ، ص 81 ، ح 84
​

​

[h=5]حدیث (10) امام صادق عليه‏السلام :[/h] تَجَنَّـبُوا البَوائِقَ يُمَدَّ لَكُم فِى العمارِ؛
​

​

از فتنه‏ها و بدى‏ها كناره بگيريد، تا عمرتان طولانى شود.
عيون أخبار الرضا عليه‏السلام، ج 2، ص 40، ح 90
[h=5]حدیث (11) امام صادق عليه‏السلام :[/h] اِغسِلُوا اَيديَكُم قَبلَ الطَّعامِ وَ بَعدَهُ فَاِنَّهُ يَنفِى الفَقرَ وَ يَزيدُ فِى العُمُرِ؛
​

​

دست‏هايتان را قبل و بعد از غذا خوردن بشوييد، كه فقر را مى‏بَرَد و بر عمر مى‏افزايد.
محاسن، ج 2، ص 202، ح 1594
​

​

[h=5]حدیث (12) رسول اكرم صلى‏الله‏عليه‏و‏آله :[/h] مَن اَرادَ الـبَقاءَ و لا بَقاءَ: فَليُباكِرِ الغَداءَ وَليُجَوِّدِ الحِذاءَ وَليُخَفَّفِ الرِّداءَ وَليُقِلَّ مُجامَعَةَ النِّساءِ. قيلَ يا رَسولَ اللّه‏ِ وَ ما خِفَّةُ الرِّداءِ؟ قالَ: قِلَّةُ الدَّينَ ؛
​

​

هر كس ماندگارى مى‏خواهد ـ و البته ماندگارى [ابدى] وجود ندارد ـ بايد صبحانه را زودتر بخورد، كفش مناسب بپوشد، رداى (بالاپوش) خود را سبك كند و كمتر با زنان بياميزد. پرسيدند: اى پيامبر خدا! سبك بودن رَدا به چيست؟ فرمودند: به كم بودنِ بدهى.
من لايحضره الفقيه، ج 3، ص 555، ح 4902
[h=5]حدیث (13) رسول اكرم صلى‏الله‏عليه‏و‏آله :[/h] كانَ فى ما اَعطَى اللّه‏ُ تَعالى مُوسى فِى اللواحِ... اُشكُر لى وَ لِوالِدَيكَ اَقِكَ المَتالِفَ وَ اُنسِى‏ء لَكَ فى عُمُرِكَ وَ اُحيِيكَ حَياةً طَيِّـبَةً وَ اَقلَبَكَ اِلى خَيرٍِ مِنها؛
در آنچه خداى متعال در «الواح» به موسى عليه‏السلام داد، از جمله چنين بود:... مرا و پدر و مادرت را سپاسگزارى كن، تا از نابود شدن‏ها حفظت كنم و اجلت را به تأخير بيندازم و به تو زندگى‏اى پاك ببخشم و تو را از اين زندگى به سوى بهتر از آن، ببرم.
تاريخ دمشق، ج 61، ص 128

[h=5]حدیث (14) رسول اكرم صلى‏الله‏عليه‏و‏آله :[/h] اِذا غَضِبَ اللّه‏ُ تَعالى عَلى اُمَّةٍ ثُمَّ لَم يُنزِل بِهَا العَذابَ غَلَت اَسعارُها و قَصُرَت أعمارُها و لَم يَربَح تُجّارُها و لَم تَزكُ ثِمارُها و لَم تَغزُر اَنهارُها و حُبِسَ عَنها اَمطارُها و سُلِّطَ عَلَيها اَشرارُها؛

هرگاه خداوند متعال بر مردمى خشم بگيرد و بر ايشان عذاب نفرستد، اجناس آنها گران و عمرشان كوتاه مى‏شود، بازرگانان آنها سود نمى‏برند، ميوه‏هايشان سالم نمى‏ماند، رودخانه‏هاى آنها پر آب نمى‏گردد، باران از آنها دريغ مى‏شود و بَدان آنان بر ايشان مسلّط مى‏گردند.
من لايحضره الفقيه، ج 1، ص 524، ح 1489
[h=5]حدیث (15) امام صادق عليه‏السلام :[/h] ثَلاثَةٌ اِن يَعلَمُهنَّ المُؤمِنُ كانَت زيادَةً فى عُمُرِهِ وَ بَقاءَ النِّعمَةِ عَلَيهِ: تَطويلُهُ فى رُكوعِهِ وَ سجودِهِ فى صلاتِهِ وَ تَطويلُهُ لِجلوسِهِ عَلى طَعامِهِ اِذا اَطعَمَ عَلى مائِدَتِهِ وَ اصطِناعُهُ المَعروفَ اِلى اَهلِهِ؛

سه چيز است كه اگر مؤمن از آنها مطلع شود، باعث طول عمر و دوام بهره‏مندى او از نعمت‏ها مى‏شود: طول دادن ركوع و سجده، زياد نشستن بر سر سفره‏اى كه در آن ديگران را اطعام مى‏كند و خوش رفتارى‏اش با خانواده.
كافى، ج 4، ص 49، ح 15
[h=5]حدیث (16) رسول اكرم صلى‏الله‏عليه‏و‏آله :[/h] مَوتُ النسانِ بِالذُّنوبِ اَكثَرُ مِن مَوتِهِ بِالجَلِ وَ حَياتُهُ بِالبِرِّ اَكثَرُ مِن حَياتِهِ بِالعُمُرِ؛

مرگ انسان‏ها در نتيجه گناهان، بيشتر از مرگ آنها در نتيجه فرا رسيدنِ اَجَل است و زنده ماندن انسان‏ها در نتيجه نيكى‏هايشان، بيشتر از زندگى كردنشان به خاطر باقى بودنِ عمر است.
مكارم الاخلاق، ص 362
[h=5]حدیث (17) رسول اكرم صلى‏الله‏عليه‏و‏آله :[/h] اِنَّ القَومَ لَيَكونونَ فَجَرَةً وَ لا يَكونونَ بَرَرَةً فَيَصِلونَ اَرحامَهُم فَتَنمى اَموالُهُم وَ تَطولُ اَعمارُهُم فَكَيفَ اِذا كانوا اَبرارا بَرَرَةً!؟

مردمى كه گناهكارند و نه نيكوكار، با صله رحم، اموالشان زياد و عمرشان طولانى مى‏شود. حال اگر نيك و نيكوكار باشند، چه خواهد شد!؟
كافى، ج 2، ص 155، ح 21
[h=5]حدیث (18) رسول اكرم صلى‏الله‏عليه‏و‏آله :[/h] يا عَلىُّ، مِن كَرامَةِ المُؤمِنِ عَلَى اللّه‏ِ اَنـَّهُ لَم يَجعَل لاَِجلِهِ وَقتا حَتّى يَهُمَّ بِبائقَةٍ فَاِذا هَمَّ بِبائقَةٍ قَبَضَهُ اِلَيهِ ؛

اى على! از ارجمندى مؤمن در نزد خدا اين است كه برايش وقت مرگ، معيّن نفرموده است، تا زمانى كه قصد شرّى كند. آن گاه خداوند جانش را بستاند.
عيون أخبار الرضا علیه السلام، ج 2، ص 40، ح 90
[h=5]حدیث (19) رسول اكرم صلى‏الله‏عليه‏و‏آله :[/h] بَشِّروا المَحرورينَ بِطولِ العُمرِ ؛

گرم‏مِزاجان را به طول عمر، مژده دهيد.
بحارالأنوار، ج 62، ص 290
[h=5]حدیث (20) امام باقر عليه السلام:[/h] اَلبِرُّ وَ الصَّدَقَةُ يَنفيانِ الفَقرَ وَ يَزيدانِ فِى العُمرِ وَ يَدفَعانِ عَن صاحِبِهِما سَبعينَ ميتَةَ سوءٍ ؛

كار خير و صدقه، فقر را مى‏بَرند، بر عمر مى‏افزايند و هفتاد مرگ بد را از صاحب خود دور مى‏كنند.
ثواب الاعمال، ص 141
[h=5]حدیث (21) رسول اكرم صلى‏الله‏عليه‏و‏آله :[/h] فِى الزِّنا سِتُّ خِصالٍ: ثَلاثٌ مِنها فِى الدُّنيا وَ ثلاثٌ فِى الآخِرَةِ، فَاَمّا الَّتى فِى الدُّنيا فَيَذهَبُ بِالبَهاءِ وَ يُعَجِّلُ الفَناءَ وَ يَقطَعُ الرِّزقَ وَ اَمّا الَّتى فِى الآخِرَةِ فَسوءُ الحِسابِ وَ سَخَطُ الرَّحمنِ وَ الخُلودُ فِى النّارِ ؛
زِنا، شش پيامد دارد: سه در دنيا و سه در آخرت. سه پيامد دنيايى‏اش اين است كه: آبرو را مى‏بَرد، مرگ را شتاب مى‏بخشد و روزى را مى‏بُرد و سه پيامد آخرتى‏اش: سختى حسابرسى، خشم خداى رحمان و ماندگارى در آتش است.
خصال، ص 321، ح 3
[h=5]حدیث (22) رسول اكرم صلى‏الله‏عليه‏و‏آله :[/h] مَن سَرَّهُ اَن يُنسَاَلـَهُ فى عُمُرِهِ وَ يُوَسَّعَ لَهُ فى رِزقِهِ فَليَتَّقِ اللّه‏َ وَ ليَصِل رَحِمَهُ؛

هر كس دوست دارد كه عمرش طولانى و روزى‏اش زياد شود، تقواى الهى پيشه كند و صله رحم نمايد.
بحارالأنوار، ج 74، ص 102، ح 56

[h=5]حدیث (23) رسول اكرم صلى‏الله‏عليه‏و‏آله :[/h] اَكثِر مِن الطَّهورِ يَزِدِ اللّه‏ُ فى عُمُرِكَ؛

وضو زياد بگير تا خداوند، عمرت را زياد كند.
امالى مفيد، ص 60، ح 5

[h=5]حدیث (24) امام على عليه‏السلام : [/h] كَثرَةُ اصطِناعِ المَعروفِ تَزيدُ فِى العُمُرِ وَ تَنشُرُ الذِّكرَ ؛

زياد كار نيك انجام دادن، عمر را مى‏افزايد و نام را پرآوازه مى‏سازد.
غررالحكم، ح 7113
[h=5]حدیث (25) امام صادق عليه‏السلام :[/h] ما نَعلَمُ شَيئا يَزيدُ فِى العُمرِ اِلاّ صِلَةَ الرَّحِمِ، حَتّى اِنَّ الرَّجُلَ يَكونُ اَجَلُهُ ثَلاثَ سِنينَ فَيكونُ وَصولاً لِلرَّحِمِ فَيَزيدُ اللّه‏ُ فى عُمرِهِ ثَلاثينَ سَنَةً فَيَجعَلُها ثَلاثا وَ ثَلاثينَ سَنَةً، وَ يَكونُ اَجَلُهُ ثَلاثا وَ ثَلاثينَ سَنَةً فَيَكونَ قاطِعا لِلرَّحِمِ، فَيَنقُصُهُ اللّه‏ُ ثَلاثينَ سَنَةً وَ يَجعَلُ اَجَلَهُ اِلى ثَلاثِ سِنينَ؛

ما، غير از صله رحم، چيزى نمى‏شناسيم كه بر عمر بيفزايد، تا آن‏جا كه گاهى عمر كسى سه سال است، و وقتى كه اهل صله رحم مى‏شود، خداوند هم سى سال بر عمرش مى‏افزايد و آن را سى و سه سال مى‏كند و گاهى عمر كسى سى و سه سال است و قطع رحم مى‏كند و خداوند هم سى سال از عمر او مى‏كاهد و عمرش را به سه سال، كاهش مى‏دهد.
كافى، ج 2، ص 152، ح 17
[h=5]حدیث (26) امام صادق عليه‏السلام :[/h] مَن رَجَعَ مِن مَكَّةَ وَ هُوَ يَنوِى الحَجَّ مِن قابِلٍ زيدَ فى عُمرِهِ ؛

هر كس از مكّه بر گردد و تصميم داشته باشد كه سال بعد هم به حجّ برود، بر عمرش افزوده مى‏شود.
كافى، ج 4، ص 281، ح 3
[h=5]حدیث (27) رسول اكرم صلى‏الله‏عليه‏و‏آله :[/h] اَلصَّدَقَةُ عَلى وَجهِها وَ بِرُّ الوالِدَينِ وَ اصطِناعُ المَعروفِ يُحَوِّلُ الشَّقاءَ سَعادَةً وَ يَزيدُ فِى العُمرِ؛

صدقه دادن با مراعات شرايطش و خوبى كردن به پدر و مادر و انجام دادن كارهاى نيك، بدبختى را به خوشبختى تبديل مى‏كند و بر عمر مى‏افزايد.

كنزالعمال، ح 4444
[h=5]حدیث (28) امام صادق عليه‏السلام :[/h] اَلذُّنوبُ الَّتى تُغَيِّيرُ النِّعَمَ البَغىُ وَ الذُّنوبُ التَّى تورِثُ النَّدَمَ القَتلُ وَ الَّتى تُنزِلُ النِّقَمَ الظُّلمُ وَالَّتى تَهتِكُ السُّتورَ شُربُ الخَمرِ وَ الَّتى تَحبِسُ الرِّزقَ الزِّنا وَ الَّتى تُعَجِّلُ الفَناءَ قَطيعَةُ الرَّحِمِ وَالَّتى تَرُدُّ الدُّعاءَ وَ تُظلِمُ الهَواءَ عُقوقُ الوالِدَينِ؛

گناهی كه نعمت‏ها را تغيير مى‏دهد، تجاوز به حقوق ديگران است. گناهى كه پشيمانى مى‏آورد، قتل است. گناهى كه گرفتارى ايجاد مى‏كند، ظلم است. گناهى كه آبرو مى‏بَرد، شرابخوارى است. گناهى كه جلوى روزى را مى‏گيرد، زناست. گناهى كه مرگ را شتاب مى‏بخشد، قطع رابطه با خويشان است. گناهى كه مانع استجابت دعا مى‏شود و زندگى را تيره و تار مى‏كند، نافرمانى از پدر مادر است.
علل الشرايع، ج 2، ص 584
[h=5]حدیث (29) امام باقر عليه السلام:[/h] اِنّ الحُسَينَ صاحِبَ كَربَلا قُتِلَ مَظلوما، مَكروبا عَطشانا، لَهفانا فآلَى اللّه‏ُ عَزَّوَجلّ عَلى نَفسِهِ اَن لا ياتيَهُ لَهفانٌ و لا مَكروبٌ و لا مُذنِبٌ و لا مَغمومٌ و لا عَطشانٌ و لا مَن بِهِ عاهَةٌ ثُمَّ دَعا عِندَهُ و تَقَرَّبَ بِالحُسَينِ بنِ عَلىٍّ علیه السلام اِلَى اللّه‏ِ عَزَّوَجَلَّ إلاّ نَفَّسَ اللّه‏ُ كُربَتَهُ وَ اَعطاهُ مَسأَلَتَهُ و غَفَرَ ذَنبَهُ وَ مَدَّ فى عُمُرِهِ وَ بَسَطَ فى رِزقِهِ فَاعتَبِروا يا اُولـِى الاَبصار؛

حسين، بزرگ مرد كربلا، مظلوم و رنجيده خاطر و لب تشنه و مصيب‏زده به شهادت رسيد. پس خداوند، به ذات خود، قسم ياد كرد كه هيچ مصيبت‏زده و رنجيده خاطر و گنهكار و اندوهناك و تشنه‏اى و هيچ بَلا ديده‏اى به خدا روى نمى‏آورد و نزد قبر حسين علیه السلام دعا نمى‏كند و آن حضرت را به درگاه خدا شفيع نمى‏سازد، مگر اين‏كه خداوند، اندوهش را برطرف و حاجاتش را برآورده مى‏كند و گناهش را مى‏بخشد و عمرش را طولانى و روزى‏اش را گسترده مى‏سازد. پس اى اهل بينش، درس بگيريد!
بحارالأنوار، ج 101، ص 46، ح 5
[h=5]حدیث (30) رسول اكرم صلى‏الله‏عليه‏و‏آله :[/h] مَن قَلَّمَ اَظفارَهُ يَومَ الجُمُعَةِ يَزيدُ فى عُمُرِهِ و مالِهِ؛

هر كس در روز جمعه ناخن‏هايش را كوتاه كند، عمر و مالش زياد مى‏شود.
جامع الأخبار، ص 333
[h=5]حدیث (31) امام سجّاد علیه السلام:[/h] مَن صَلّى فى مَسجِدِ السَّهلَةِ رَكعَتَينِ زادَ اللّه‏ُ عَزَّوَجَلَّ فى عُمُرِهِ سَنَتَينِ ؛

هر كس در مسجد سهله دو ركعت نماز بخواند، خداوند، دو سال بر عمر او مى‏افزايد.
المزار للمفيد، ص 14

[h=5]حدیث (32) امام صادق عليه‏السلام :[/h] اَربَعَةٌ تُهرِمُ قَبلَ اَوانِ الهَرَمِ: اَكلُ القَديدِ وَ القُعُودُ عَلَى النَّداوَةِ وَ الصُّعودُ فِى الدَّرَجِ وَ مُجامَعَةُ العَجوزِ ؛

چهار چيز، انسان را پيش از فرا رسيدن هنگام پيرى، پير مى‏كند: خوردن گوشت خشكيده، نشستن بر جاى مرطوب، بالا رفتن از پلّه و آميزش با پير زنان.
تحف العقول، ص 317
[h=5]حدیث (33) امام صادق عليه‏السلام :[/h] اَلبِرُّ وَ حُسنُ الخُلقِ يَعمُرانِ الدّيارَ وَ يَزيدانِ فِى العمارِ ؛

نيكوكارى و خوش اخلاقى، خانه‏ها را آباد و عمرها را طولانى مى‏كنند.
كافى، ج 2، ص 100، ح 8
[h=5]حدیث (34) امام على عليه‏السلام : [/h] وَيحُ النّائِمِ ما اَخسَرَهُ! قَصُرَ عُمرُهُ وَ قَلَّ اَجرُهُ؛

واى بر آن‏كه در خواب (غفلت) است! چه زيانكار است! عمر او كوتاه شده است و پاداش او كم.
عيون الحكم والمواعظ، ص 504، ح 9239
[h=5]حدیث (35) امام على عليه‏السلام : [/h] مَن جارَ قَصُرَ عُمرُهُ ؛

هر كس ظلم كند، عمرش كوتاه مى‏شود.
عيون الحكم والمواعظ، ص 429، ح 7334
[h=5]حدیث (36) رسول اكرم صلى‏الله‏عليه‏و‏آله :[/h] مَن كَثُرَ عَفوُهُ مُدَّ فى عُمُرِهِ؛
هر كس پر گذشت باشد، عمرش طولانى شود.
اعلام الدين، ص‏315
​

[/TD]
[/TR]
[/TABLE]

 

پاسخ : احادیث درباره پندهای اجتماعی

خواب
​

​

​

[TABLE="width: 95%"]
[TR]
[TD]

​

[h=5] حدیث (1) پيامبر صلى‏الله‏عليه‏و‏آله :[/h]

إذا قالَ الْعَبدُ عِندَ مَنامِهِ بِسمِ اللّهِ الرَّحمنِ الرَّحيمِ يَقولُ اللّه‏ُ: مَلائِكَتى! اُكتُبُوا بِالْحَسَناتِ نَفسَهُ إلَى الصَّباحِ؛​

هر گاه بنده‏اى هنگام خوابش، بسم اللّه‏ الرحمن الرحيم بگويد، خداوند به فرشتگان مى‏گويد: به تعداد نفس‏هايش تا صبح برايش حسنه بنويسيد.​

جامع الأخبار، ص 42​

[h=5]حدیث (2) امام صادق عليه‏السلام :[/h]

اَلنَّومُ راحَةٌ لِلْجَسَدِ وَ النُّطْقُ راحَةٌ لِلرُّوحِ وَ السُّكوتُ راحَةٌ لِلْعَقْلِ؛​

خواب مايه آسايش جسم، سخن مايه آسايش جان و سكوت مايه آسايش عقل است.​

من لايحضره الفقيه، ج 4، ص 402، ح5865​

[/TD]
[/TR]
[/TABLE]

​

 

پاسخ : احادیث درباره پندهای اجتماعی

عطر
​

​

​

[TABLE="width: 95%"]
[TR]
[TD]

​

[h=5]حدیث (1) پيامبر صلى الله عليه و آله :[/h]

رسول اكرم صلى الله عليه و آله :
اَلطّيبُ يَشُدُّ القَلبَ؛
بوى خوش قلب را تقويت مى كند.​

كافى، ج6، ص510، ح6​

[h=5]حدیث (2) امام على عليه السلام :[/h]

رسول اكرم صلى الله عليه و آله :
إِنَّ خيارَ عِبادِ اللّه الموفونَ المُطَيِّبونَ؛
بهترين بندگان خدا كسانى هستند كه به وعده وفا كنند و بوى خوش بكار برند.​

نهج الفصاحه، ح850​

[h=5]حدیث (3) پيامبر صلى الله عليه و آله :[/h] امام صادق عليه السلام :
صَلاةُ مُتَطَيِّبٍ أَفضَلُ مِن سَبعينَ صَلاةً بِغَيرِ طيبٍ؛
يك نماز با عطر بهتر از هفتاد نماز بدون عطر است.
كافى، ج6، ص511، ح7
[h=5]حدیث (4) امام صادق عليه السلام :[/h] ​

رسول اكرم صلى الله عليه و آله :
ما طابَت رائِحَةُ عَبدٍ إِلاّ زادَ عَقلُهُ؛
هيچ كس خوشبو نگرديد مگر اين كه بر عقلش افزوده شد.
مستدرك الوسائل، ج1، ص418، ح1044
[h=5]حدیث (5) پيامبر صلى الله عليه و آله :[/h] رسول اكرم صلى الله عليه و آله :
ثَلاثٌ حَقٌّ عَلى كُلِّ مُسلِمٍ: اَلغُسلُ يَومَ الجُمُعَةِ وَالسِّواكُ وَ الطّيبُ؛
سه چيز است كه بر هر مسلمانى لازم است: غسل جمعه، مسواك زدن و استعمال بوى خوش.
نهج الفصاحه، ح1256
[h=5]حدیث (6) پيامبر صلى الله عليه و آله :[/h] ​

رسول اكرم صلى الله عليه و آله :
خَمسٌ مِن سُنَنِ المُرسَلينَ: اَلحَياءُ وَالحِلمُ وَالحِجامَةُ وَالسِّواكُ وَالتَّعَطُّرُ؛
پنج چيز از سنت پيغمبران است: حيا، حلم، حجامت، مسواك و عطرزدن.
نهج الفصاحه، ح1463
[h=5]حدیث (7) پيامبر صلى الله عليه و آله :[/h] امام كاظم عليه السلام :
لايَنبَغى لِلرَّجُلِ أَن يَدَعَ الطّيبَ فى كُلِّ يَومٍ فَإن لَم يَقدِر عَلَيهِ فَيَومٌ وَيَومٌ لا، فَإِن لَم يَقدِر فَفى كُلِّ جُمُعَةٍ وَلايَدَع؛
شايسته است كه مرد هر روز از عطر استفاده كند، اگر هر روز نتوانست، يك روز در ميان عطر زند و چنانچه اين هم مقدورش نبود جمعه ها را ترك نكند.
كافى، ج6، ص510، ح4
[h=5]حدیث (8) امام باقر عليه السلام :[/h] امام صادق عليه السلام :
جاءَتِ امرَأَةٌ إِلى رَسولِ اللّه صلى الله عليه و آله فَقالَت: يا رَسولَ اللّه ما حَقُّ الزَّوجِ عَلَى المَرأَةِ؟ قالَ: ... وَعَلَيها أَن تَطَيَّبَ بِأَطيَبِ طيبِها؛
زنى نزد پيامبر صلى الله عليه و آله آمد و عرض كرد: يا رسول اللّه ، حق مرد بر زن چيست؟ حضرت فرمودند:... و اينكه خود را براى او بيارايد و با بهترين عطرها خوشبو كند.
كافى، ج5، ص508، ح7
[h=5]حدیث (9) پيامبر صلى الله عليه و آله :[/h] امام باقر عليه السلام :
ـ فى أَحكامِ النِّساءِ ـ لايَجوزُ لَها أَن تَتَطَيَّبَ إِذا خَرَجَت مِن بَيتِها؛
جايز نيست زن با بوى خوش از خانه بيرون برود.
بحارالأنوار، ج103، ص255، ح1
[h=5]حدیث (10) پيامبر صلى‏الله‏عليه‏و‏آله :[/h] خَمْسٌ مِنْ سُنَنِ الْمُرْسَلينَ: اَْلْحَياءُ وَ الْحِلْمُ وَ الْحِجامَةُ وَ السِّواكُ وَ التَّعَطُّرُ؛
پنج چيز از سنت پيغمبران است: حيا، بردبارى، حجامت كردن، و مسواك و عطر زدن.
نهج الفصاحه، ح 1463
​

[/TD]
[/TR]
[/TABLE]

​

 

پاسخ : احادیث درباره پندهای اجتماعی

قدرت
​

​

​

[TABLE="width: 95%"]
[TR]
[TD]

​

[h=5]حدیث (1) امام موسی کاظم علیه السلام:[/h]

مَن أرادَ أن یکنَ‌ أقوَی النّاسِ‌ فَلیتَوکل عَلی اللهِ؛
هر که می خواهد که قویترین مردم باشد بر خدا توکل نماید.​

بحار الانوار،ج7، ص143​

[h=5]حدیث (2) لقمان حكيم عليه‏ السلام : [/h]

يا بُنَىَّ اِذا دَعَتْكَ القُدْرَةُ عَلى ظُلْمِ مَنْ هُوَ دونَكَ فَاذْكُرْ قُدْرَةَ اللّه‏ِ عَلَيْكَ؛​

فرزندم هرگاه قدرت، تو را به ظلم بر زيردستت فرا خواند، قدرت خدا را بر خودت به يادآور. ​

ارشاد القلوب ديلمى، ج1، ص 72​

[h=5]حدیث (3) امام على عليه‏السلام :[/h]

اَصْلُ الْعَقْلِ القُدَرةُ وَ ثَمَرَتُها السُّرورُ؛​

ريشه عقل، قدرت است و ميوه آن شادى.​

بحارالأنوار، ج 78، ص 7، ح 59​

[h=5]حدیث (4) امام صادق عليه‏السلام :[/h]

ما ضَعُفَ بَدَنٌ عَمّا قَويَتْ عَلَيْهِ النِّـيَّةُ؛​

اگر اراده قوى باشد، هيچ بدنى براى انجام دادن كار، ناتوان نيست.​

من لايحضره الفقيه، ج 4، ص 400، ح 5859​

[h=5]حدیث (5) امام على عليه‏ السلام : [/h]

اَلْعَجْزُ مَعَ لُزومِ الْخَيْرِ خَيْرٌ مِنَ القُدْرَةِ مَعَ رُكوبِ الشَّرِّ؛​

ناتوانىِ همراه با خير بهتر از توانمندىِ در خدمت شر است.​

غررالحكم، ح1973​

[/TD]
[/TR]
[/TABLE]

​