ظلم [TABLE="width: 95%"] [TR] [TD][h=5]حدیث (1) امام على عليه السلام :[/h] اَلبَغىُ يَصرَعُ الرِّجالَ وَ يُدنِى الآجالَ؛ ظلم و تجاوز، انسان را زمين مى زند و مرگ ها را نزديك مى سازد. غررالحكم، ح 1494[h=5] حدیث (2) پيامبر صلى الله عليه و آله :[/h] مَن عامَلَ النّاسَ فَلَم يَظلِمهُم وَحَدَّثَهُم فَلَم يَكذِبهُم وَ وَعَدَهُم فَلَم يَخلِفهُم فَهُوَ مِمَّن كَمُلَت مُرُوءتُهُ وَ ظَهَرَت عَدالَـتُهُ وَ وَجَبَت اُخُوَّتُهُ وَحَرُمَت غيبَتُهُ؛ هر كس در معاشرت با مردم به آنان ظلم نكند، دروغ نگويد و خلف وعده ننمايد، جوانمرديش كامل، عدالتش آشكار، برادرى با او واجب و غيبتش حرام است. خصال، ص 208، ح 28[h=5]حدیث (3) امام سجاد عليه السلام :[/h] وَ الذُّنُوبُ الّتى تُنزِلُ النِّقَمَ عِصيانُ العارِفِ بِالبَغىِ وَ التَطاوُلُ عَلَى النّاسِ وَ الاِستِهزاءُ بِهِم وَ السُّخريَّةُ مِنهُم ؛ گناهانى كه باعث نزول عذاب مى شوند، عبارت اند از: ستم كردن شخص از روى آگاهى، تجاوز به حقوق مردم، و دست انداختن و مسخره كردن آنان. معانى الاخبار، ص 270[h=5] حدیث (4) امام صادق علیه السلام:[/h] اَلذُّنوبُ الَّتى تُغَيِّيرُ النِّعَمَ البَغىُ وَ الذُّنوبُ التَّى تورِثُ النَّدَمَ القَتلُ وَ الَّتى تُنزِلُ النِّقَمَ الظُّلمُ وَالَّتى تَهتِكُ السُّتورَ شُربُ الخَمرِ وَ الَّتى تَحبِسُ الرِّزقَ الزِّنا وَ الَّتى تُعَجِّلُ الفَناءَ قَطيعَةُ الرَّحِمِ وَالَّتى تَرُدُّ الدُّعاءَ وَ تُظلِمُ الهَواءَ عُقوقُ الوالِدَينِ؛ گناهی كه نعمت ها را تغيير مى دهد، تجاوز به حقوق ديگران است. گناهى كه پشيمانى مى آورد، قتل است. گناهى كه گرفتارى ايجاد مى كند، ظلم است. گناهى كه آبرو مى بَرد، شرابخوارى است. گناهى كه جلوى روزى را مى گيرد، زناست. گناهى كه مرگ را شتاب مى بخشد، قطع رابطه با خويشان است. گناهى كه مانع استجابت دعا مى شود و زندگى را تيره و تار مى كند، نافرمانى از پدر مادر است. علل الشرايع، ج 2، ص 584[h=5]حدیث (5) امام على عليه السلام:[/h] مَن جارَ قَصُرَ عُمرُهُ ؛ هر كس ظلم كند، عمرش كوتاه مى شود. عيون الحكم والمواعظ، ص 429، ح 7334[h=5] حدیث (6) امام على عليه السلام:[/h] شيعَتُنَا المُتَباذِلونَ فى وِلايَتِنا، اَلمُتَحابّونَ فى مَوَدَّتِنا اَلمُتَزاوِرونَ فى اِحياءِ اَمرِنا اَلَّذينَ اِن غَضِبوا لَم يَظلِموا وَ اِن رَضوا لَم يُسرِفوا، بَرَكَةٌ عَلى مَن جاوَروا سِلمٌ لِمَن خالَطوا؛ شيعيان ما كسانى اند كه در راه ولايت ما بذل و بخشش مى كنند، در راه دوستى ما به يكديگر محبت مى نمايند، در راه زنده نگه داشتن امر و مكتب ما به ديدار هم مى روند. چون خشميگين شوند، ظلم نمى كنند و چون راضى شوند، زياده روى نمى كنند، براى همسايگانشان مايه بركت اند و نسبت به هم نشينان خود در صلح و آرامش اند. كافى، ج 2، ص 236، ح 24[h=5]حدیث (7) امام على عليه السلام:[/h] اَلصَّديقُ مَن كانَ ناهيا عَنِ الظُّلمِ وَالعُدوانِ مُعينا عَلَى البِرِّ وَالحسانِ؛ دوست، كسى است كه از ظلم و تجاوزگرى باز دارد و بر انجام خوبى و نيكى يارى كند. غررالحكم، ج2، ص128، ح2078[h=5] حدیث (8) رسول اكرم صلى الله عليه و آله :[/h] ثَلاثٌ مَن كُنَّ فيهِ فَهِىَ راجِعَةٌ عَلى صاحِبِها: اَلبَغىُ وَالمَكرُ وَالنَّكثُ؛ سه خصلت است كه در هر كس باشد (آثارش) به خود او بر مى گردد: ظلم كردن، فريب دادن و تخلّف از وعده. نهج الفصاحه، ح 1281[h=5]حدیث (9) امام على عليه السلام :[/h] أَعدَلُ النّاسِ مَن أَنصَفَ مَن ظَلَمَهُ؛ عادل ترين مردم كسى است كه با كسى كه به او ظلم كرده با انصاف رفتار كند. غررالحكم، ج2، ص435، ح3186 [h=5] حدیث (10) رسول اكرم صلى الله عليه و آله :[/h] مَن عَفا عَن مَظلَمَةٍ أَبدَ لَهُ اللّه بِها عِزّا فِى الدُّنيا وَالخِرَةِ؛ هر كس از ظلمى كه در حق او شده گذشت كند، خداوند به جاى آن در دنيا و آخرت به او عزّت مى بخشد. امالى طوسى، ص 182[h=5]حدیث (11) رسول اكرم صلى الله عليه و آله :[/h] أَفضَلُ الجِهادِ مَن أَصبَحَ لايَهُمُّ بِظُلمِ أَحَدٍ؛ برترين جهاد آن است كه انسان روز خود را آغاز كند در حالى كه در انديشه ستم كردن به احدى نباشد. محاسن، ج12، ص292، 1449[h=5] حدیث (12) امام صادق عليه السلام :[/h] وَقَد سُئِلَ عَن مَكارِمِ الخلاقِ: اَلعفوُ عَمَّن ظَلَمَكَ وَصِلَةُ مَن قَطَعَكَ وَإعطاءُ مَن حَرَمَكَ وَقَولُ الحَقِّ وَلَو عَلى نَفسِكَ؛ درباره مكارم الاخلاق سئوال شد، فرمودند: گذشت از كسى كه به تو ظلم كرده، رابطه با كسى كه با تو قطع رابطه كرده، عطا به آن كس كه از تو دريغ داشته است و گفتن حق اگر چه بر ضد خودت باشد. نهج الفصاحه، ح 781[h=5]حدیث (13) پيامبر صلى الله عليه و آله :[/h] مَن عامَلَ النّاسَ فَلَم يَظلِمهُم وَحَدَّثَهُم فَلَم يَكذِبهُم وَ وَعَدَهُم فَلَم يَخلِفهُم فَهُوَ مِمَّن كَمُلَت مُرُوءتُهُ وَ ظَهَرَت عَدالَـتُهُ وَ وَجَبَت اُخُوَّتُهُ وَحَرُمَت غيبَتُهُ؛ هر كس در معاشرت با مردم به آنان ظلم نكند، دروغ نگويد و خلف وعده ننمايد، جوانمرديش كامل، عدالتش آشكار، برادرى با او واجب و غيبتش حرام است. خصال، ص 208، ح 28[h=5]حدیث (14) امام على عليه السلام : [/h]قُلوبُ الرَّعِيَّةِ خَزائِنُ راعيها فَما اَوْدَعَها مِنْ عَدْلٍ اَوْ جَوْرٍ وَجَدَهُ؛دلهاى مردم صندوقچههاى حاكم است، پس آنچه از عدالت و يا ظلم در آنها بگذارد، همان را خواهد ديد. غررالحكم، ج4، ص 521، ح 6825[h=5]حدیث (15) رسول اكرم صلى الله عليه و آله : [/h]مَهْدىُّ اُمَّتِى الَّذى يَمْلاَُ الاَْرْضَ قِسْطا وَ عَدْلاً كَما مُلِئَتْ جَوْرا وَ ظُلْما؛مهدى امت من كسى است كه هنگام پر شدن زمين از بيداد و ظلم، آن را پر از قسط و عدل خواهد كرد. كتاب سليم بن قيس، ص 429[h=5] حدیث (16) رسول اكرم صلى الله عليه و آله : [/h] اَلظُّلْمُ ثَلاثَةٌ: فَظُلْمٌ لايَغْفِرُهُ اللّهُ وَظُلْمٌ يَغْفِرُهُ وَظُلْمٌ لايَتْرُكُهُ، فَأَمَّا الظُّلْمَ الَّذى لايَغْفِرُ اللّهُ فَالشِّرْكُ قالَ اللّهُ: «إنَّ الشِّرْكَ لَظُلْمٌ عَظيمٌ» وَأَمَّا الظُّلْمَ الَّذى يَغْفِرُهُ اللّهُ فَظُلْمُ الْعِبادِ أَنْفُسَهُمْ فيما بَيْنَهُمْ وَبَيْنَ رَبِّهِمْ وَأَمَّا الظُّلْمَ الَّذى لا يَتْرُكُهُ اللّهُ فَظُلْمُ الْعِبادِ بَعْضُهُمْ بَعْضا؛ ظلم سه قسم است: ظلمى كه خدا نمىآمرزد، ظلمى كه مىآمرزد و ظلمى كه از آن نمىگذرد، اما ظلمى كه خدا نمىآمرزد شرك است. خداوند مىفرمايد: «حقا كه شرك ظلمى بزرگ است» و اما ظلمى كه خدا مىآمرزد، ظلم بندگان بهخودشان ميان خود و پروردگارشان است اما ظلمى كه خدا از آن نمىگذرد ظلم بندگان به يكديگر است. نهج الفصاحه، ح 1924[h=5]حدیث (17) رسول اكرم صلى الله عليه و آله : [/h]اِتَّقوا دَعْوَةَ الْمَظْلومِ وَإنْ كانَ كافِرا فَإِنَّها لَيْسَ دونَها حِجابٌ؛از نفرين مظلوم بترسيد اگر چه كافر باشد، زيرا در برابر نفرين مظلوم پرده و مانعى نيست. نهج الفصاحه، ح 48 [h=5]حدیث (18) رسول اكرم صلى الله عليه و آله : [/h]مَنْ أَخَذَ لِلْمَظْلومِ مِنَ الظّالِمِ كانَ مَعىَ فِى الْجَنَّةِ تَصاحُبا؛هر كس داد مظلوم را از ظالم بگيرد، در بهشت با من يار و همنشين باشد. بحارالأنوار، ج 75، ص 359، ح 74[h=5]حدیث (19) رسول اكرم صلى الله عليه و آله : [/h]إِنَّ النّاسَ إِذا رَأَوُا الظّالِمَ فَلَمْ يَأْخُذوا عَلى يَدَيْهِ أَوْشَكَ أَنْ يَعُمَّهُمُ اللّهُ بِعِقابٍ مِنْهُ؛مردم آنگاه كه ظالم را ببينند و او را باز ندارند، انتظار مىرود كه خداوند همه را به عذاب خود گرفتار سازد. نهج الفصاحه، ح 833 [h=5]حدیث (20) رسول اكرم صلى الله عليه و آله : [/h]لِيَنْصُرِ الرَّجُلُ أَخاهُ ظالِما أَوْ مَظْلُوما إِنْ كانَ ظالِما فَيَنْهاهُ فَإِنَّهُ لَهُ نُصْرَةٌ وَإِنْ كانَ مَظْلوما فَيَنْصُرُهُ؛انسان بايد برادر (دينى) خويش را يارى كند چه ظالم باشد چه مظلوم اگر ظالم باشد او را باز دارد كه اين بهمنزله يارى كردن اوست و اگر مظلوم باشد ياريش كند. نهج الفصاحه، ح 2422[h=5]حدیث (21) رسول اكرم صلى الله عليه و آله : [/h] يَقولُ اللّهُ عَزَّوَجَلَّ: وَعِزَّتى وَجَلالى لأََنْتَقِمَنَّ مِنَ الظّالِمِ فى عاجِلِهِ وآجِلِهِ وَلأََنْتَقِمَنَّ مِمَّنْ رَأى مَظْلوما فَقَدَرٌ أَنْ يَنْصُرَهُ فَلَمْ يَنْصُرْهُ؛ خداى عزوجل مىفرمايد: به عزّت و جلالم سوگند كه از ظالم در دنيا و آخرت انتقام مىگيرم و از كسى هم كه مظلومى را ببيند و بتواند ياريش كند و نكند بىگمان انتقام مىگيرم. كنزالعمال، ج3، ص 505، ح 7641[h=5]حدیث (22) امام باقر عليه السلام :[/h] مَا انْتَصَرَ اللّهُ مِنْ ظالِمٍ إِلاّ بِظالِمٍ وَذلِكَ قَوْلُهُ عَزَّوَجَلَّ (وَكَذلِكَ نُوَلّى بَعْضَ الظّالِمينَ بَعْضا)؛خداوند هيچگاه از ظالم انتقام نگرفت مگر به وسيله ظالمى ديگر و اين سخن خداى عزّوجلّ است كه: «و بدين سان ظالمان را به سزاى اعمالى كه مىكنند بر يكديگر مسلّط مىكنيم». بحارالأنوار، ج 75، ص 313، ح 28[h=5]حدیث (23) امام سجاد عليه السلام :[/h]اَللّهُمَّ إِنّى أَعوذُبِكَ مِنْ... أَنْ نَعْضِدَ ظالِما أَوْ نَخْذُلُ مَلْهوفا أَؤْ نَرومَ ما لَيْسَ لَنا بِحَقٍّ؛خدايا به تو پناه مىبرم... از اين كه ظالمى را يارى كنيم و يا مظلوم و دلسوختهاى را بىياور گذاريم و يا آنچه حق ما نيست بخواهيم. صحيفه سجاديه، از دعاى 8[h=5]حدیث (24) امام على عليه السلام :[/h]مَنْ طَلَبَ عِزّا بِظُلْمٍ وَباطِلٍ أَوْرَثَهُ اللّهُ ذُلاًّ بِإِنْصافٍ وَ حَقٍّ؛هر كس عزّت را با ظلم و باطل طلب كند، خداوند به انصاف و حق ذلّت نصيبش مىنمايد. شرح نهج البلاغه ابن ابى الحديد، ج20، ص309، ح536[h=5]حدیث (25) رسول اكرم صلى الله عليه و آله : [/h]اِسْتَعيذوا بِاللّهِ... مِنْ اَنْ تَظْلِموا اَوْ تُظْلَموا؛به خدا پناه ببريد از اينكه ظلم كنيد و يا زير بار ظلم برويد. نهج الفصاحه، ح 278[h=5]حدیث (26) امام على عليه السلام : [/h]خَيْرُ النّاسِ مَنْ اِنْ اُغْضِبَ حَلُمَ وَ اِنْ ظُلِمَ غَفَرَ وَ اِنْ اُسىءَ اِلَيْهِ اَحْسَنَ؛بهترين مردم كسى است كه اگر او را به خشم آورند، بردبارى نمايد و چنانچه به او ظلم شود، ببخشايد و چون به او بدى شود، خوبى كند. غررالحكم، ج3، ص 430، ح 5000 [h=5]حدیث (27) امام على عليه السلام : [/h]اوصيكُما بِتَقْوَى اللّهِ... وَ كونا لِلظّالِمِ خَصْما وَ لِلْمَظْلومِ عَوْنا؛شما را سفارش مىكنم به تقواى الهى... و دشمن ظالم و ياور مظلوم باشيد. نهج البلاغه، از نامه 47[h=5]حدیث (28) امام على عليه السلام : [/h]مَنْ اَشْفَقَ عَلى نَفْسِهِ لَمْ يَظْلِمْ غَيْرَهُ؛هر كس دلسوز خود باشد به ديگران ظلم نمىكند. غررالحكم، ج 5، ص231، ح 8119 [h=5]حدیث (29) امام على عليه السلام : [/h]خَيْرُ الْمُلوكِ مَنْ اَماتَ الْجَوْرَ وَ اَحْيَى الْعَدْلَ؛بهترين فرمانروا كسى است كه ظلم را از بين ببرد و عدل را زنده كند. غررالحكم، ج3، ص 431، ح 5005 [h=5]حدیث (30) امام باقر عليه السلام : [/h]لَيْسَ مِنّا وَ لا مِنْكُمْ مَنْ ظَلَمَ النّاسَ؛از ما نيست و از شما (شيعيان هم) نيست كسى كه به مردم ظلم كند. شرح الأخبار، ج 3، ص 488، ح 1414[h=5]حدیث (31) رسول اكرم صلى الله عليه و آله : [/h]لَيْسَ شَىْءٌ اُطيعَ اللّهُ فيهِ اَعْجَلَ ثَوابا مِنْ صِلَةِ الرَّحِمِ وَ لَيْسَ شَىْءٌ اَعْجَلَ عِقابا مِنَ الْبَغْىِ وَ قَطيعَةِ الرَّحِمِ؛هيچ طاعتى نيست كه پاداشش زودتر از صله رحم برسد و مجازاتى سريعتر از مجازات ظلم و قطع رحم نيست. نهج الفصاحه، ح 2398[h=5]حدیث (32) امام على عليه السلام : [/h]مَنْ باعَ نَفْسَهُ بِغَيْرِ نَعيمِ الْجَنَّةِ فَقَدْ ظَلَمَها؛هر كس خودش را جز به نعمت بهشت بفروشد، براستى كه به خويشتن ظلم كرده است. غررالحكم، ج5، ص 458، ح 9164[h=5]حدیث (33) لقمان حكيم عليه السلام : [/h]يا بُنَىَّ اِذا دَعَتْكَ القُدْرَةُ عَلى ظُلْمِ مَنْ هُوَ دونَكَ فَاذْكُرْ قُدْرَةَ اللّهِ عَلَيْكَ؛فرزندم هرگاه قدرت، تو را به ظلم بر زيردستت فرا خواند، قدرت خدا را بر خودت به يادآور. ارشاد القلوب ديلمى، ج1، ص 72[h=5]حدیث (34) رسول اكرم صلى الله عليه و آله : [/h]مَنْ اَصْبَحَ لا يَهِمُّ بِظُلْمِ اَحَدٍ غَفَرَ اللّهُ مَا اجْتَرَمَ؛هر كس صبح كند و قصد ظلم كردن به كسى را نداشته باشد، خداوند جُرم و گناه او را مىبخشد. كافى، ج 2، ص 332، ح 8 [h=5]حدیث (35) امام على عليهالسلام :[/h]ظَـلَمَ الْحَقَّ مَنْ نَصَرَ الْباطِلَ؛ هر كس باطل را يارى كند، به حق ستم كرده است. غررالحكم، ح 6041[h=5]حدیث (36) امام على عليهالسلام :[/h]مَنْ ظَـلَمَ ظُلِمَ؛هر كس ستم كند، ستم مىبيند.بحارالأنوار ، ج 95، ص 298، ح 17[h=5]حدیث (37) پیامبر اکرم (ص):[/h]مَن أخَذَ لِلمَظلُومِ مِنَ الظّالِمِ کانَ مَعِیَ فی الجَنَّةِ مُصاحِباً. پیامبر اکرم (ص): هر که داد ستمدیده را از ظالم بگیرد در بهشت با من همنشین خواهد بود.بحارالأنوار ، ج 72، ص 35[/TD] [/TR] [/TABLE]
پاسخ : احادیث در باره مفاسد اجتماعی دشمنی [TABLE="width: 95%"] [TR] [TD][h=5]حدیث (1) امام على عليه السلام :[/h] صِلَةُ الرَّحِمِ توجِبُ المَحَبَّةَ وَتَكبِتُ العَدُوَّ؛ صله رحم، محبّت آور است و دشمنى را از بين مىبرد. غررالحكم، ح 5852[h=5] حدیث (2) امام على عليه السلام :[/h] كَثرَةُ المِزاحِ تُذهِبُ البَهاءَ وَ توجِبُ الشَّحناءَ؛ شوخى زياد، ارج و احترام را مىبرد و موجب دشمنى مىشود. غرر الحكم، ح 7126[h=5]حدیث (3) امام صادق عليهالسلام :[/h] اِنَّ مِن اَكبَرِ السِّحرِ النَّميمَةَ يُفَرَّقُ بِها بِينَ المُتَحابَّينِ وَ يُجلَبُ العَداوَةُ عَلَى المُـتَصافِيَينِ وَ يُسفَكُ بِها الدِّماءُ وَ يُهدَمُ بِها الدُّورُ وَ يُكشَفُ بِها السُّتورُ وَ النَّمّامُ اَشَرُّ مَن وَطىءَ عَلَى الرضِ بِقَدَمٍ؛ از بزرگترين جادو، سخنچينى است؛ زيرا با سخنچينى، ميان دوستان جدايى مىافتد، دوستان يكدل با هم دشمن مىشوند، به واسطه آن خونها ريخته مىشود، خانهها ويران مىگردد و پردهها دريده مىشود. سخنچين، بدترين كسى است كه روى زمين راه مىرود. بحارالأنوار، ج 63، ص 21، ح 14[h=5] حدیث (4) پيامبر صلىاللهعليهوآله :[/h] لا تَسُبُّوا الناسَ فَـتَـكتَسِبُوا العَداوَةَ بَينَهُم ؛ به مردم ناسزا نگوييد، كه با اين كار در ميان آنها دشمن پيدا مىكنيد. كافى، ج 2، ص 360 ح 3[h=5]حدیث (5) امام على عليه السلام :[/h] امام على علیه السلام: اَلكَـيِّسُ صَديقُهُ الحَقُّ وَ عَدُوُّهُ الباطِلُ؛ انسان زيرك، دوستش حق است و دشمنش باطل. غررالحكم، ح 1524[h=5] حدیث (6) امام على عليه السلام :[/h] اَلنّاسُ أعداءُ ماجَهِلوا؛ مردم، با آنچه نمى دانند دشمن اند. نهج البلاغه، حكمت 438[h=5]حدیث (7) امام على عليه السلام :[/h] اَلتَّوَكُلُّ عَلَى اللّهِ نَجاةً مِن كُلِّ سوءٍ وَحِرزٌ مِن كُلِّ عَدُوٍّ؛ توكل بر خداوند، مايه نجات از هر بدى و محفوظ بودن از هر دشمنى است. بحارالأنوار، ج78، ص79، ح56[h=5] حدیث (8) امام حسین علیه السلام:[/h] مَن اَحَبَّکَ نَهاکَ وَ مَن اَبغَضَکَ اَغراکَ؛ کسی که تو را دوست دارد، از تو انتقاد می کند و کسی که با تو دشمنی دارد، از تو تعریف و تمجید می کند. بحار الانوار، ج75، ص128[h=5]حدیث (9) امام على عليهالسلام :[/h] اَلْكَـيِّسُ صَديقُهُ الْحَقُّ وَ عَدُوُّهُ الْباطِلُ؛ انسان زيرك، دوستش حق است و دشمنش باطل. غررالحكم، ح 1524[h=5]حدیث (10) امام على عليه السلام : [/h]عَوِّدْ لِسانَكَ لينَ الْكَلامِ وَ بَذْلَ السَّلامِ، يَكْثُرْ مُحِبّوكَ وَ يَقِلَّ مُبْغِضوكَ؛زبان خود را به نرمگويى و سلام كردن عادت ده، تا دوستانت زياد و دشمنانت كم شوند. غررالحكم، ح 6231[h=5] حدیث (11) امام رضا علیه السلام:[/h]صدیقُ کلُّ امرئٍ عَقلُهُ و عَدُوُّهُ جَهلُهُ؛دوست هرکسی عقل اوست و دشمن هر کس نادانی اوست.جهاد النفس، ح82[/TD] [/TR] [/TABLE]
پاسخ : احادیث در باره مفاسد اجتماعی گناه [TABLE="width: 95%"] [TR] [TD][h=5]حدیث (1) پيامبر صلى الله عليه وآله :[/h]اَلضَّيفُ يَنزِلُ بِرِزقِهِ وَيَرتَحِلُ بِذُنوبِ اَهلِ البَيتِ؛ ميهمان، روزى خود را مىآورد و گناهان اهل خانه را مىبرد. بحارالأنوار، ج 75، ص 461، ح 14[h=5]حدیث (2) پيامبر صلى الله عليه وآله :[/h]كَفى بِالمَرءِ إثماً اَن يَستَقِلَّ ما يُقَرِّبُ اِلى اِخوانِهِ وَ كَفى بِالقَومِ اِثماً اَن يَستَقِلّوا ما يَقرُبُ بِهِ اِلَيهِم اَخُوهُم؛ انسان را همين گناه بس، كه آنچه را كه تقديم برادران ميهمان خود مىكند كم شمارد و ميهمان را همين گناه بس، كه آنچه را كه ميزبانشان براى آنها فراهم مىكند كم شمارد. محاسن، ج 2، ص 414، ح 165[h=5]حدیث (3) امام صادق عليهالسلام :[/h]اِنَّ صِلَةَ الرَّحِمِ وَالبِرَّ لَيُهَوِّنانِ الحِسابَ وَيَعصِمانِ مِنَ الذُّنوبِ؛ صله رحم و نيكى، حساب (قيامت) را آسان و از گناهان جلوگيرى مىكند. كافى، ج 2، ص 157، ح 31[h=5]حدیث (4) پيامبر صلى الله عليه وآله :[/h]اَلذَّنبُ شومٌ عَلى غَيرِ فاعِلِهِ اِن عَيَّرَهُ ابتُلِىَ بِهِ وَ اِن اَغتابَهُ أَثِمَ وَ اِن رَضىَ بِهِ شارَكَهُ؛ گناه براى غير گناهكار نيز شوم است، اگر گنهكار را سرزنش كند به آن مبتلا مىشود، اگر از او غيبت كند گنهكار شود و اگر به گناه او راضى باشد، شريك وى است. نهج الفصاحه، ح 1623[h=5]حدیث (5) امام سجاد عليهالسلام :[/h]وَ الذُّنُوبُ الّتى تُنزِلُ النِّقَمَ عِصيانُ العارِفِ بِالبَغىِ وَ التَطاوُلُ عَلَى النّاسِ وَ الاِستِهزاءُ بِهِم وَ السُّخريَّةُ مِنهُم ؛ گناهانى كه باعث نزول عذاب مىشوند، عبارتاند از: ستم كردن شخص از روى آگاهى، تجاوز به حقوق مردم، و دست انداختن و مسخره كردن آنان. معانى الاخبار ، ص 270[h=5]حدیث (6) امام صادق عليهالسلام :[/h]لَستُ اُحِبُّ اَن اَرَى الشّابَّ مِنـكُم اِلاّ غادياً فى حالَينِ: اِمّا عالِماً اَو مُتَعَلِّما، فَاِن لَم يَفعَل فَرَّطَ، فَاِن فَرَّطَ ضَيَّعَ، وَ اِن ضَيَّعَ اَثِمَ ، وَ اِن اَثِمَ سَـكَنَ النّارَ وَ الَّذى بَعَثَ مُحَمَّدا بِالحَقِّ ؛ دوست ندارم جوانانِ شما را جز در دو حالت ببينم : دانشمند يا دانشاندوز . اگر جوانى چنين نكند ، كوتاهى كرده و اگر كوتاهى كرد ، تباه ساخته و اگر تباه ساخت ، گناه كرده است و اگر گناه كند ، سوگند به آن كس كه محمّد صلىاللهعليهوآله را به حق برانگيخت ، دوزخنشين خواهد شد . امالى طوسى ، ص 303، ح 604[h=5]حدیث (7) پيامبر صلى الله عليه وآله :[/h]مَوتُ النسانِ بِالذُّنوبِ اَكثَرُ مِن مَوتِهِ بِالجَلِ وَ حَياتُهُ بِالبِرِّ اَكثَرُ مِن حَياتِهِ بِالعُمُرِ؛ مرگ انسانها در نتيجه گناهان، بيشتر از مرگ آنها در نتيجه فرا رسيدنِ اَجَل است و زنده ماندن انسانها در نتيجه نيكىهايشان، بيشتر از زندگى كردنشان به خاطر باقى بودنِ عمر است. مكارم الاخلاق، ص 362[h=5]امام صادق علیه السلام:امام على عليه السلام :[/h]اَلذُّنوبُ الَّتى تُغَيِّيرُ النِّعَمَ البَغىُ وَ الذُّنوبُ التَّى تورِثُ النَّدَمَ القَتلُ وَ الَّتى تُنزِلُ النِّقَمَ الظُّلمُ وَالَّتى تَهتِكُ السُّتورَ شُربُ الخَمرِ وَ الَّتى تَحبِسُ الرِّزقَ الزِّنا وَ الَّتى تُعَجِّلُ الفَناءَ قَطيعَةُ الرَّحِمِ وَالَّتى تَرُدُّ الدُّعاءَ وَ تُظلِمُ الهَواءَ عُقوقُ الوالِدَينِ؛ گناهی كه نعمتها را تغيير مىدهد، تجاوز به حقوق ديگران است. گناهى كه پشيمانى مىآورد، قتل است. گناهى كه گرفتارى ايجاد مىكند، ظلم است. گناهى كه آبرو مىبَرد، شرابخوارى است. گناهى كه جلوى روزى را مىگيرد، زناست. گناهى كه مرگ را شتاب مىبخشد، قطع رابطه با خويشان است. گناهى كه مانع استجابت دعا مىشود و زندگى را تيره و تار مىكند، نافرمانى از پدر مادر است. علل الشرايع، ج 2، ص 584[h=5]حدیث (9) امام باقر علیه السلام:[/h]اِنّ الحُسَينَ صاحِبَ كَربَلا قُتِلَ مَظلوما، مَكروبا عَطشانا، لَهفانا فآلَى اللّهُ عَزَّوَجلّ عَلى نَفسِهِ اَن لا ياتيَهُ لَهفانٌ و لا مَكروبٌ و لا مُذنِبٌ و لا مَغمومٌ و لا عَطشانٌ و لا مَن بِهِ عاهَةٌ ثُمَّ دَعا عِندَهُ و تَقَرَّبَ بِالحُسَينِ بنِ عَلىٍّ علیه السلام اِلَى اللّهِ عَزَّوَجَلَّ إلاّ نَفَّسَ اللّهُ كُربَتَهُ وَ اَعطاهُ مَسأَلَتَهُ و غَفَرَ ذَنبَهُ وَ مَدَّ فى عُمُرِهِ وَ بَسَطَ فى رِزقِهِ فَاعتَبِروا يا اُولـِى الاَبصار؛ حسين، بزرگ مرد كربلا، مظلوم و رنجيده خاطر و لب تشنه و مصيبزده به شهادت رسيد. پس خداوند، به ذات خود، قسم ياد كرد كه هيچ مصيبتزده و رنجيده خاطر و گنهكار و اندوهناك و تشنهاى و هيچ بَلا ديدهاى به خدا روى نمىآورد و نزد قبر حسين علیه السلام دعا نمىكند و آن حضرت را به درگاه خدا شفيع نمىسازد، مگر اينكه خداوند، اندوهش را برطرف و حاجاتش را برآورده مىكند و گناهش را مىبخشد و عمرش را طولانى و روزىاش را گسترده مىسازد. پس اى اهل بينش، درس بگيريد! بحارالأنوار، ج 101، ص 46، ح 5[h=5]حدیث (10) امام على عليهالسلام:[/h]لا تَـكُن مِمَّن يَرجُو الآخِرَةَ بِغَيرِ العَمَلِ... يَنهى وَ لا يَنتَهى وَ يَمُرُ بِما لا يَتى... ؛ از كسانى مباش كه بىعمل، به آخرت اميد دارند... از گناه باز مىدارند، اما خود باز نمىايستند، به كارهايى فرمان مىدهند كه خود انجام نمىدهند. نهج البلاغه، از حكمت 150[h=5]حدیث (11) قال الباقر علیه السلام :[/h]أوحَى اللّهُ تَعالى إلى شُعَيبٍ النَّبِىِّ إِنّى مُعَذِّبٌ مِن قَومِكَ مِائَةَ أَلفٍ: أَربَعينَ أَلفا مِن شِرارِهِم وَسِتّينَ أَلفا مِن خيارِهِم فَقالَ: يارَبِّ هؤُلاءِ الشرارُ فَما بالُ الخيارِ؟! فَأَوحَى اللّهُ عَزَّوَجَلَّ إِلَيهِ: داهَنُوا أَهلَ المَعاصى فَلَم يَغضِبُوا لِغَضَبى؛ خداى تعالى به شعيب پيامبر وحى فرمود كه: من صد هزار نفر از قوم تو را عذاب خواهم كرد: چهل هزار نفر بدكار را، شصت هزار نفر از نيكانشان را. شعيب عرض كرد: پروردگارا! بدكاران سزاوارند اما نيكان چرا؟ خداى عزوجل به او وحى فرمود كه: آنان با گنهكاران راه آمدند و به خاطر خشم من به خشم نيامدند. كافى، ج5، ص56، ح1[h=5]حدیث (12) پيامبر صلى الله عليه وآله :[/h]لَمّا خَلَقَ اللّهُ المَعيشَةَ جَعَلَ البَرَكاتِ فِى الحَرثِ وَ الغَنَمِ؛ چون خداوند، وسايل زندگى مردم را آفريد، بركتها را در كشاورزى و گوسفنددارى قرار داد. كنزالعمّال، ح 9354[h=5]حدیث (13) امام على عليهالسلام:[/h]اِذا ظَهَرَتِ الجِناياتُ ارتَفَعَتِ البَرَكاتُ؛ هرگاه گناهان آشكار شوند، بركتها از ميان مىرود. غررالحكم، ح 4030[h=5]حدیث (14) پيامبر صلى الله عليه وآله :[/h]اِضمَنوالى سِتّا مِن اَنفُسِكُم اَضمَن لَكُمُ الجَنَّةَ اُصدُقُوا اِذا حَدَّثتُم وَأوفُوا اِذا وَعَدتُم وَاَدُّوا اِذا ئتُمِنتُم وَاحفَظوا فُروجَكُم وَغُضّوا اَبصارَكُم وَكُفّوا اَيديَكُم؛ شش چيز را براى من ضمانت كنيد تا من بهشت را براى شما ضمانت كنم، راستى در گفتار، وفاى به عهد، بر گرداندن امانت، پاكدامنى، چشم بستن از گناه و نگه داشتن دست (از غير حلال). نهج الفصاحه، ح321[h=5]حدیث (15) امام صادق عليهالسلام :[/h]اَلذُّنوبُ الَّتى تُغَيِّيرُ النِّعَمَ البَغىُ وَ الذُّنوبُ التَّى تورِثُ النَّدَمَ القَتلُ وَ الَّتى تُنزِلُ النِّقَمَ الظُّلمُ وَالَّتى تَهتِكُ السُّتورَ شُربُ الخَمرِ وَ الَّتى تَحبِسُ الرِّزقَ الزِّنا وَ الَّتى تُعَجِّلُ الفَناءَ قَطيعَةُ الرَّحِمِ وَالَّتى تَرُدُّ الدُّعاءَ وَ تُظلِمُ الهَواءَ عُقوقُ الوالِدَينِ؛ گناهی كه نعمتها را تغيير مىدهد، تجاوز به حقوق ديگران است. گناهى كه پشيمانى مىآورد، قتل است. گناهى كه گرفتارى ايجاد مىكند، ظلم است. گناهى كه آبرو مىبَرد، شرابخوارى است. گناهى كه جلوى روزى را مىگيرد، زناست. گناهى كه مرگ را شتاب مىبخشد، قطع رابطه با خويشان است. گناهى كه مانع استجابت دعا مىشود و زندگى را تيره و تار مىكند، نافرمانى از پدر مادر است. علل الشرايع، ج 2، ص 584[h=5]حدیث (16) امام صادق عليهالسلام :[/h]إِذا جاهَرَ الفاسِقُ بِفِسقِهِ فَلا حُرمَةَ لَهُ وَلا غيبَةَ؛ هرگاه شخص فاسق و گنهكار آشكارا گناه كند، نه حرمتى دارد و نه غيبتى. بحارالأنوار، ج75، ص253، ح32[h=5]حدیث (17) امام صادق عليهالسلام :[/h]مَن لَهُ جارٌ وَيَعمَلُ بِالمَعاصى فَلَم يَنهَهُ فَهُوَ شَريكُهُ؛ هر كس همسايه اى را داشته باشد كه گناه مى كند ولى او را نهى نكند، شريك در گناه اوست. ارشادالقلوب، ج1، ص183[h=5]حدیث (18) امام على عليه السلام :[/h]اَلحَياءُ مِنَ اللّهِ يَمحو كَثيرا مِنَ الخَطايا؛ حيا از خدا بسيارى از گناهان را پاك مىكند. غررالحكم، ج1، ص399، ح1548[h=5]حدیث (19) پيامبر صلى الله عليه وآله :[/h]يا على: خِدمَةُ العِيالِ كَفّارَةٌ لِلكَبائِرِ وَتُطفى غَضَبَ الرَّبِّ، وَمُهُورُ الحُورِ العينِ، وَتَزيدُ فِى الحَسَناتِ وَالدَّرَجاتِ؛ ای على: خدمت به خانواده، كفاره گناهان كبيره و خاموش كننده خشم خداوند و مهريه حورالعين و زياد كننده حسنات و درجات است. جامع الأخبار، ص 276[h=5]حدیث (20) امام صادق علیه السلام:[/h]اِنَّ اللهَ عَلِمَ اَنَّ الذَّنبَ خَیرٌ لِلمُومنِ مِنَ العُجبِ وَ لَولا ذلک مَا ابتُلِیَ مُومِنٌ بِذَنبٍ اَبَداً خداوند می دانست که برای شخص مومن گناه از عجب بهتر است و اگر این طور نبود، شخص مومن هیچ وقت آلوده به گناه نمی شد. کافی، ج 2، ص 313[h=5]حدیث (21) پيامبر صلى الله عليه وآله :[/h]لَولا اَنَّ الذَّنبَ لِلمُومِنِ خَیرٌ مِنَ العُجبِ مَا خَلا اللهُ عَزَّ وَ جَلَّ بَینَ عَبدِهِ المُومِنِ وَ بَینَ الذَّنبِ اَبَداً اگر گناهی برای مومن از عجب بهتر بود، خداوند عز و جل هرگز بنده مومن را به گناه گرفتار نمی کرد. عده الداعی، ص 236[h=5]حدیث (22) امام على عليه السلام :[/h]أشَدُّ الذُّنُوبِ مَا استَهَانَ بِهِ صَاحِبُهُ؛ سخت ترین گناهان آن است که صاحبش آن را کوچک بشمرد. نهج البلاغه، حکمت 348[h=5]حدیث (23) امام حسن عسکری علیه السلام:[/h]اَشَدُّ النّاس اجتهاداً مَن تَرَک الذُّنوبَ؛ کوشنده ترین مردم کسی است که گناهان را رها سازد. تحف العقول، ص 489[h=5]حدیث (24) امام علی علیه السلام:[/h]مَن صَلّی رَکعَتَینِ یَعلَمُ مایَقولُ فِیهما اِنصَرَفَ وَ لَیسَ بَینَه وَ بَینَ اللهِ - عَزَّ وَ جَلَّ - ذَنبٌ؛ هر کس دو رکعت نماز بخواند و بداند چه می گوید، از نماز فارغ می شود، درحالی که میان او و میان خدای عز و جل گناهی نیست. اصول وافی، ج2 ،ص100[h=5]حدیث (25) پيامبر صلىاللهعليهوآله :[/h]اَلعَبد... إِن قالَ فى أوَّلِّ وُضوئِهِ بِسمِ اللّهِ الرَّحمنِ الرَّحيمِ طَهُرَت أعضاؤُهُ كُلُّها مِنَ الذُّنوبِ؛ اگـر بنـدهاى... در ابتداى وضويش، بسم اللّه الرحمن الرحيم بگويد همه اعضايش از گناهان پاك مىشود. تفسير الامام العسكرى عليهالسلام، ص 521[h=5]حدیث (26) پيامبر صلىاللهعليهوآله :[/h]مَن قَرَأ بِسمِ اللّهِ الرَّحمنِ الرَّحيمِ كَـتَبَ اللّهُ لَهُ بِكُلِّ حَرفٍ أربَعَةَ آلافٍ حَسَنَةً و مَحا عَنهُ أربَعَةَ آلافِ سَيِّـئَةٍ و رَفَعَ لَهُ أربَعَةَ آلافِ دَرَجَةٍ؛ هر كس بسم اللّه الرحمن الرحيم را قرائت كند خداوند به ازاى هر حرفِ آن چهار هزار حسنه برايش مىنويسد و چهار هزار گناه از او پاك مىكند و چهار هزار درجه او را بالا مىبرد. بحارالأنوار، ج 92، ص 258[h=5]حدیث (27) امام صادق عليهالسلام :[/h]اِغلِقُوا أَبوابَ المَعصيَةِ بِالستِعاذَةِ وَ افتَحُوا أبوابَ الطّاعَةِ بِالتَّسميَةِ ؛ درهاى گناهان را با استعاذه (پناه بردن به خدا) ببنديد و درهاى طاعت را با بسم اللّه گفتن بگشاييد. الدعوات، ص 52[h=5]حدیث (28) رسول اكرم صلى الله عليه و آله :[/h]مَن اَصبَحَ لا يَهِمُّ بِظُلمِ اَحَدٍ غَفَرَ اللّهُ مَا اجتَرَمَ؛ هر كس صبح كند و قصد ظلم كردن به كسى را نداشته باشد، خداوند جُرم و گناه او را مىبخشد. كافى، ج 2، ص 332، ح 8[h=5]حدیث (29) امام صادق عليهالسلام :[/h]يَعيشُ النّاسُ بِاِحسانِهِم اَكثَرَ مِمّا يَعيشونَ بِاَعمارِهِم وَ يَموتون بِذُنوبِهِم اَكثَرَ مِمّا يَموتونَ بِآجالِهِم؛ مردم، بيشتر از آنكه با عمر خود زندگى كنند، با احسان و نيكوكارى خود زندگى مىكنند و بيشتر از آنكه با اجل خود بميرند، بر اثر گناهان خود مىميرند. دعوات الراوندى، ص 291، ح 33[h=5]حدیث (30) پيامبر صلىاللهعليهوآله :[/h]مَن عَيَّرَ اَخاهُ بِذَنبٍ لَم يَمُت حَتّى يَعمَلَهُ؛ هر كس برادر [دينى] خود را به گناهى سرزنش كند، نميرد، مگر آنكه مرتكب آن شود. نهج الفصاحه، ح 2756[h=5]حدیث (31) امام على عليهالسلام :[/h]مِن كَفّاراتِ الذُّنوبِ العِظامِ: اِغاثَةُ المَلهوفِ وَ التَّنفيسُ عَنِ المَكروبِ؛ يارى رساندن به ستمديده فرياد خواه و شاد كردن غمناك، از كفّارههاى گناهان بزرگ است. كافى، ج 5، ص 554، ح 5[h=5]حدیث (32) امام صادق عليه السلام :[/h]اَوحَى اللّهُ عَزَّوَجَلَّ اِلى مُوسى عليهالسلام يا مُوسى لا تَفرَح بِكَثرَةِ المالِ وَ لا تَدَع ذِكرى عَلى كُلِّ حالٍ فَاِنَّ كَثرَةَ المالِ تُنسِى الذُّنوبَ وَ اِنَّ تَركَ ذِكرى يُقسِى القُلوبَ؛ خداى عزّوجلّ به موسى عليهالسلام وحى كرد: اى موسى! به زيادى ثروت شاد مشو و در هيچ حالى مرا فراموش مكن، زيرا با زيادى ثروت گناهان فراموش مىشود و از ياد بردن من قساوت قلب مىآورد. نهج الفصاحه، ح 2783[h=5]حدیث (33) امام محمدباقر علیه السلام فرمودند:[/h]لا یَسلِمُ اَحَدٌ مِنَ الذُّنوبِ حَتّی یَخزُنَ لِسانَه؛ هیچ کس از گناهان سالم نمی ماند، مگر اینکه زبانش را نگه دارد. بحارالانوار، ج75، ص178[h=5]حدیث (34) امام محمد باقر علیه السلام:[/h]لا تُنالُ وِلایَتُنا الّا بِالعَمَلِ و َ الوَرَع؛ کسی به ولایت ما نمی رسد مگر با عمل شایسته و خودداری از گناه. جهاد النفس،ص112[h=5]حدیث (35) پیامبر اکرم (ص):[/h]لا تَتظُروا اِلی صَغیرِ الذّنبِ ولَکنِ انظُرُوا اِلی ما اجتَرَأتُم؛ به کوچکی گناه نگاه نکنید بلکه به چیزی [نافرمانی خدا] که برآن جرات یافته اید بنگرید. جهاد النفس،ح 405[h=5]حدیث (36) امام علی (ع):[/h]لا تأمَن عَلَی نَفسِکَ صَغیرَ مَعصیةٍ فَلَعَلَّکَ مُعَذِبٌ عَلَیهِ. خودت را از (عقوبت) گناه کوچک در امان مبین، چه بسا که به خاطر همان کیفر بینی غررالحکم ح9649 ص421[h=5]حدیث (37) امام علی (ع):[/h]مَن کَثُرَه فِکرُهُ فی المَعاصی دَعَتهُ إلَیها کسی که زیاد درباره گناهان فکر کند گناهان او را به سوی خود بکشاند. غررالحکم ح3443 ص18[h=5]حدیث (38) امام علی (ع):[/h]ما جَفَّتِ الدُّموعُ إلّا لِقَسوَةِ القُلوبِ وماقَسَتِ القُلوبُ إلّا لِكَثرَةِ الذُّنوبِ. چشمها بی اشك نشد مگر به سبب سختْدلى، و قلبها سخت نشد مگر از زيادىِ گناه. بحارالأنوار - ج 73 - ص354 میزان الحکمة ج2 ص9 ح 1977 [/TD] [/TR] [/TABLE]
پاسخ : احادیث در باره مفاسد اجتماعی عجله [TABLE="width: 95%"] [TR] [TD][h=5]حدیث (1) پيامبر صلىاللهعليهوآله :[/h] اِنَّما اَهلَكَ النّاسَ العَجَلَة وَ لَو اَنَّ النّاسَ تَثَـبَّتوا لَم يَهلِك اَحَدٌ؛ مردم را، در حقيقت، شتابزدگى به هلاكت انداخته است، اگر مردم، از شتابزدگى بهدور بودند، هيچ كس هلاك نمىشد. (محاسن، ج 1، ص 340، ح 697)[h=5] حدیث (2) امام صادق عليهالسلام :[/h] اَلغيبَةُ أَن تَقولَ فى أَخيكَ ما سَتَرَهُ اللّهُ عَلَيهِ وَأَمَّا المرُ الظّاهِرُ فيهِ مِثلُ الحِدَّةِ وَالعَجَلَةِ فَلا؛ غيبت آن است كه درباره برادرت چيزى بگويى كه خداوند آن را پوشيده نگه داشته است، اما (گفتن) خصلتهاى آشكارى چون تندخويى و شتابزدگى غيبت نيست. (بحارالأنوار، ج75، ص246، ح7)[h=5] حدیث (3) پيامبر صلىاللهعليهوآله :[/h] اِنَّما اَهْلَكَ النّاسَ الْعَجَلَةْ وَ لَوْ اَنَّ النّاسَ تَثَـبَّتوا لَمْ يَهْلِكْ اَحَدٌ؛ مردم را، در حقيقت، شتابزدگى به هلاكت انداخته است، اگر مردم، از شتابزدگى بهدور بودند، هيچ كس هلاك نمىشد. (محاسن، ج 1، ص 340، ح 697)[h=5] حدیث (4) امام علی علیه السلام:[/h]مِنَ الخُرقِ المعاجَلَةُ قَبلَ الإمکانِ و الاَناةٌ بعدَ الفُرصةِ؛شتاب کردن در کاری پیش از بدست آوردن توانایی و سستی کردن بعد از به دست آوردن فرصت از نادانی است. (جهادالنفس، ح829)[h=5]حدیث (5) امام جواد علیه السلام :[/h]ثَلاثٌ مَن کُنَّ فِیهِ لَم یَندَم: تَرکُ العَجَلة ، وَ المَشوِرَة ، وَ التَّوَکُلُ عَلَی اللهِ عِندَ العَزمِ؛سه چیز است که هر کس آن را مراعات کند ، پشمیان نگردد : 1 - اجتناب از عجله ، 2 - مشورت کردن ، 3 - و توکل بر خدا در هنگام تصمیم گیری . (مسند الامام الجواد، ص 247)[/TD] [/TR] [/TABLE]
پاسخ : احادیث در باره مفاسد اجتماعی اختلاف [TABLE="width: 95%"] [TR] [TD][h=5]حدیث (1) پيامبر صلىاللهعليهوآله:[/h] اِعلَموا اَنَّ اللّهَ تعالى قَد فَرَضَ عَلَيكُم الجُمُعَةَ فَمَن تَرَكَها فى حَياتى وَ بَعدَ مَماتى وَ لَهُم اِمامٌ عادِلٌ اِستِخفافا بِها وَ جُحودا لَها فَلا جَمَعَ اللّهُ شَملَهُ وَ لا بارَكَ لَهُ فى اَمرِهِ اَلا وَ لا صَلاةَ لَهُ اَلا وَ لا زَكاةَ لَهُ اَلا وَ لا حَجَّ لَهُ اَلا وَ لا صَومَ لَهُ اَلا وَ لا بَرَكَةَ لَهُ حَتّى يَتوبَ؛ بدانيد كه خداوند متعال نماز جمعه را بر شما واجب ساخته است پس آنان كه در زندگى و پس از مرگ من، از روى سبك شمردن و يا انكار، آن را ترك كنند، با وجود اينكه پيشواى عادلى دارند، خداوند وحدتشان نبخشد و در كارشان بركت ندهد، آگاه باشيد نه زكات، نه نماز، نه حج و نه روزه آنان پذيرفته است. بدانيد كه زندگى آنان بركتى نخواهد داشت، مگر توبه كنند. عوالى اللالى، ج 2، ص 54، ح 146[h=5] حدیث (2) امام على عليه السلام :[/h] اَلنصافُ يَرفَعُ الخِلافُ وَيوجِبُ اليتِلافَ؛ انصاف، اختلافات را از بين مىبرد و موجب الفت و همبستگى مىشود. غررالحكم، ج2، ص30، ح1702[h=5]حدیث (3) حضرت زهرا سلام الله علیها:[/h]فَجَعَلَ اللهُ...اِطاعَتَنا نِظاماً لِلمِلَّةِ وَ اِمامَتَنا أماناً لِلفِرقَةخدا اطاعت و پیروی از ما اهل بیت را سبب برقراری نظم اجتماعی در امت اسلامی و امامت و رهبری ما را عامل وحدت و درامان ماندن از تفرقه ها قرار داده است.بحار الانوار، ج 43، ص 158[h=5]حدیث (4) امام على عليهالسلام :[/h]ـ وَ قَدْ سُئِلَ عَنْ تَفسيرِ السُّنَّةِ وَ الْبِدْعَةِ وَ الْجَماعَةِ وَ الْفُرْقَهِ ـ : اَلسُّنَّةُ ـ و اللّهِ ـ سُنَّةُ مُحمِّدٍ صلىاللهعليهوآله وَ الْبِدْعَةُ ما فارَقَها وَ الْجَماعَةُ ـ وَ اللّهِ ـ مُجامَعَةُ اَهْلِ الْحَقِّ وَ اِنْ قَلّوا وَ الْفُرقَةُ مُجامَعَةُ اَهْلِ الْباطِلِ وَ اِنْ كَثُروا؛در پاسخ به پرسش از معناى سنّت، بدعت، جماعت و تفرقه فرمودند: به خدا سوگند، سنّت، همان سنّت محمّد صلىاللهعليهوآله است و بدعت آنچه خلاف آن باشد و به خدا قسم، جماعت، همدست شدن با اهل حق است هر چند اندك باشند و تفرقه، همدستى با اهل باطل است هر چند بسيار باشند. كنزالعمّال، ح 1644[h=5]حدیث (5) پيامبر صلىاللهعليهوآله :[/h] ايّاكُمْ وَ التَّلَوُّنَ فى دينِ اللّهِ فَاِنَّ جَماعَةً فيما تَـكْرَهونَ مِنَ الْحَقِّ خَيْرٌ مِنْ فُرْقَةٍ فيما تُحِبّونَ مِنَ الْباطِلِ وَ اِنَّ اللّهَ سُبْحانَهُ لَمْ يُعْطِ اَحَدا بِفُرْقَةٍ خَيْرا مِمَّنْ مَضى وَ لا مِمَّنْ بَقىَ ؛ از چند رنگى و اختلاف در دين خدا بپرهيزيد، زيرا يكپارچگى در آنچه حق است ولى شما آن را ناخوش مىداريد، از پراكندگى در آنچه باطل است اما خوشايند شما مىباشد، بهتر است. خداى سبحان به هيچ يك از گذشتگان و باقى ماندگان بر اثر تفرقه و جدايى خير و خوبى عطا نكرده است. نهج البلاغه، از خطبه 176[/TD] [/TR] [/TABLE]
پاسخ : احادیث در باره مفاسد اجتماعی فتنه [TABLE="width: 95%"] [TR] [TD][h=5]حدیث (1) امام باقر علیه السلام :[/h]اَلْجَنَّهُ مُحَرَّمَهٌ عَلَی الْفَتّانینَ الْمشّائینَ بِالنَّمیمَهِ؛بهشت ـ و نعمت های حیات بخش آن ـ برای اشخاص فتنه گر و سخن چینِ آشوب طلب، حرام است.تنبیه الخواطر، ص 528[h=5]حدیث (2) رسول اکرم صلی الله علیه و آله:[/h]إنّ ممّن ینتحلُ مودّتنا أهلَ البیت، من هو أشدُّ فتنةً علی شیعتِنا من الدّجّال. فقلتُ: بماذا؟ قال: بموالاتِ أعدائِنا و معاداةِ أولیائِنا. إنّه إذا کان کذلک، اختلطَ الحقُّ بالباطل و اشتبهَ الأمرُ فلم یُعرَف مؤمنٌ من منافق؛ همانا از کسانی که مدعی مودت ما اهل بیت هستند،[SUP] [/SUP]کسی هست که در فتنهگری، برای شیعیان ما از دجال شدیدتر است. (راوی) گفتم: برای چه؟ (امام) گفت: به خاطر دوستی با دشمنان ما و دشمنی با دوستانمان. چون چنین شد، حق با باطل آمیخته میشود و مؤمن از منافق بازشناخته نمیشود.وسائلالشیعة[h=5]حدیث (3) رسول اکرم صلی الله علیه و آله:[/h] لا تَكرِهُوا الفِتنَهَ فِي آخِرالزَّمانِ فَاِنَّها تُبيرُ المُنافِقِين؛ از فتنه و آزمايش در آخرالزمان نگران نباشيد چرا كه موجب نابودی منافقان خواهد شد. ميزان الحكمه، ح 15748[h=5]حدیث (4) امام علی علیه السلام :[/h] كُن فِي الفِتنَه كابنِ اللَّبونِ لا ظَهرَ فَيَركَبَ و لا ضَرعَ فيَحلَبَ؛ در فتنه ها همچون شتر دو ساله باش؛ نه پشتي دارد تا سوارش شوند و نه پستاني تا شيرش را دوشند نهج البلاغه، حكمت 1[h=5]حدیث (5) رسول اکرم صلی الله علیه و آله:[/h]فرصت را برای اعمال نیک بیش از آنکه فتنه هایی مانند پاره های شب تاریک پدید آید غنیمت شمارید در آن هنگام انسان صبح مومن است و شب کافر می شود شب کافر است و روز مومن می شود و دین خود را به عرض ناچیز دنیا می فروشدنهج الفصاحه ، حدیث 1075[h=5]حدیث (6) رسول اکرم صلی الله علیه و آله:[/h]فتنه هایی خواهد بود که در اثنای آن مرد به صبح مومن باشد و به شب کافر شود , مگر آنکه خدایش به علم زنده داردنهج الفصاحه ، حدیث 1734[h=5]حدیث (7) رسول اکرم صلی الله علیه و آله:[/h]بر امت من زمانی بیاید که فقیران فراوان شوند و فقیهان کم شوند و علم بر گرفته شود و آشوب فزونی گیرد , آنگاه پس از آن زمانی بیاید که مردانی از امت من قرآن خوانند که از گلویشان بالاتر نرود , آنگاه از پس از آن زمانی بیاید که مشرک به خدا با مومن مجادله کند و سخنانی نظیر او گویدنهج الفصاحه ، حدیث 1755[h=5]حدیث (8) رسول اکرم صلی الله علیه و آله:[/h]زمانی به مردم رسد که راست گو را تکذیب کنند و دروغگو را تصدیق کنند و امین را خائن شمارند و خائن را مومن پندارند و مرد بی آنکه شهادت از او خواهند شهادت دهد و بی آنکه قسم از او خواهند قسم خورد و خوشبخترین مردم فرومایه پسر فرومایه باشد که به خدا و پیغمبرش ایمان ندارد نهج الفصاحه ، حدیث 2366[h=5]حدیث (9) رسول اكرم صلى الله عليه و آله :[/h][h=5][/h][h=5][/h][h=5][/h]إِنَّ اللّهَ عَزَّوَجَلَّ أَحَبَّ الْكَذِبَ فِى الصَّلاحِ وَ أبْغَضَ الصِّدْقَ فِى الْفَسادِ؛خداوند عزوجل، دروغى را كه باعث صلح و آشتى شود دوست دارد و از راستى كه باعث فتنه شود بيزار است. من لايحضره الفقيه، ج 4، ص 353، ح 5762 [/TD] [/TR] [/TABLE]
پاسخ : احادیث در باره مفاسد اجتماعی زباله [TABLE="width: 95%"] [TR] [TD][h=5]حدیث (1) پيامبر صلىاللهعليهوآله :[/h] لا تُبَيَّتُوا القُمامَةَ فى بُيوتِكُم وَ اَخرِجوها نَهارا، فَاِنَّها مَقعَدُ الشَّيطانِ؛ زباله را شب در خانه هاى خود نگه نداريد و آن را در روز به بيرون از خانه منتقل كنيد، زيرا زباله نشيمنگاه شيطان است. من لا يحضره الفقيه، ج 4، ص 5، ح 4968[h=5]حدیث (2) پيامبر صلى الله عليه و آله : [/h] لا تُؤووا التُّرابَ خَلفَ البابِ، فَاِنَّهُ مأوَى الشَّيطانِ؛ زباله را پشت در (حياط) جمع نكنيد، زيرا كه لانه شيطان مى شود. محاسن، ج 2، ص 624، ح 9[/TD] [/TR] [/TABLE]
پاسخ : احادیث در باره مفاسد اجتماعی بدبینی [TABLE="width: 95%"] [TR] [TD][h=5]حدیث (1) امام على عليهالسلام :[/h] اَلمُريبُ اَبَدا عَليلٌ؛آدم بدبين، هميشه بيمار است.غررالحكم، ح 839[h=5]حدیث (2) امام على عليه السلام :[/h]مَن ظَنَّ بِكَ خَیرَاً فَصَدِّق ظَنَّه؛ کسی که به تو گمان نیکی برد، گمانش را (عملاً) تصدیق کن.نهج البلاغه نامه 31[h=5]حدیث (3) امام رضا عليه السلام : [/h]اَحْسِنِ الظَّنَّ بِاللّهِ فَاِنَّ اللّهَ عَزَّوَجَلَّ يَقولُ: اَنا عِنْدَ ظَنِّ عَبدىَ الْمُؤمِنِ بى، اِنْ خَيْرا فَخَيْرا وَ اِنْ شَرّا فَشَرّا؛به خداوند خوش گمان باش، زيرا خداى عزوجل مىفرمايد: من نزد گمان بنده مؤمن خويش هستم، اگر به من خوش گمان باشد، به خوبى با او رفتار مىكنم و اگر به من بدگمان باشد، به بدى با او رفتار مىكنم.كافى، ج 2، ص 72، ح 3 [/TD] [/TR] [/TABLE]
پاسخ : احادیث در باره مفاسد اجتماعی چاپلوسی [TABLE="width: 95%"] [TR] [TD]حدیث (1) امام على عليه السلام : اَلثَّناءُ بِاَكثَرَ مِنَ الستِحقاقِ مَلَقٌ وَ التَّقصيرُ عَنِ الستِحقاقِ عِىٌّ اَو حَسَدٌ؛ تعريف بيش از استحقاق، چاپلوسى و كمتر از استحقاق، از ناتوانى در سخن و يا حسد است. (نهج البلاغه، حكمت 347) حدیث (2) امام صادق عليهالسلام : قالَ لُقمانُ لاِبنِهِ: وَلِلحاسِدِ ثَلاثُ عَلاماتٍ: يَغتابُ إِذا غابَ وَيَتَمَلَّقُ إِذا شَهِدَ وَيَشمَتُ بِالمُصيبَةِ؛ لقمان به فرزندش گفت: حسود را سه نشانه است: پشت سر غيبت مىكند، روبه رو تملّق مىگويد و از گرفتارى ديگران شاد مىشود. (خصال، ص121) حدیث (3) امام على عليهالسلام : الْمُنافِقُ وَقِحٌ غَبىٌّ مُتَمَلِّقٌ شَقىٌّ؛ منافق، بىشرم و كودن، چاپلوس و بدبخت است. (غررالحكم، ح 1852)حدیث (4) امام هادی (ع) به کسی که در ستایش از ایشان افراط کرده بود فرمودند: أقبل علی شأنک، فإن کثرة الملق یهجم علی الظنة، و اذا حللت من أخیک فی محل الثقة فاعدل عن الملق الی حسن النیة؛از این کار خودداری کن که تملق بسیار، بدگمانی به بار آورد و اگر برادر مؤمنت مورد اعتماد تو واقع شد، از تملق او دست بردار و حسن نیت نشان ده.(مسند الامام الهادی، ص 302)[/TD] [/TR] [/TABLE]
پاسخ : احادیث در باره مفاسد اجتماعی عیبجویی [TABLE="width: 95%"] [TR] [TD][h=5]حدیث (1) امام صادق عليهالسلام : [/h] مَن اَحصى عَلى اَخيهِ المُؤمِنِ عَيبا لِيَعيبَهُ بِهِ يَوما ما كانَ مِن اَهلِ هذِهِ الآيَةِ قالَ اللّهُ عَزَّوَجَلَّ: اِنَّ الَّذينَ يُحِبّونَ اَن تَشيعَ الفِاحِشَةُ فِى الَّذينَ آمَنوا لَهُم عَذابٌ اَليمٌ فِى الدُّنيا وَ الآخِرَةِ وَ اللّهُ يَعلَمُ وَ اَ نتُم لا تَعلَمونَ ؛ هر كس درصدد عيبجويى برادر مؤمنش برآيد، تا با آن روزى او را سرزنش كند، مشمول اين آيه است: كسانى كه دوست دارند، زشتىها در ميان مردم با ايمان شيوع پيدا كند، عذاب دردناكى براى آنان در دنيا و آخرت خواهد بود و خداوند مىداند و شما نمىدانيد. مستدرك الوسايل، ج 9، ص 110، ح 10379[h=5]حدیث (2) پيامبر صلىاللهعليهوآله :[/h] مَن كَشَفَ عَورَةَ اَخيهِ المُسلِمِ كَشَفَ اللّهُ عَورَتَهُ حَتّى يَفضَحَهُ بِها فى بَيتِهِ؛ هر كس عيب و زشتى برادر مسلمان خود را فاش كند، خداوند زشتى او را آشكار سازد، تاجايى كه او را در درون خانه اش رسوا سازد. الترغيب والترهيب، ج 2، ص 239، ح 9[h=5]حدیث (3) امام علی علیه السلام:[/h]اَکبَرُ العَیبِ اَن تَعیبَ ما فیک مِثلُهُ؛ بزرکترین عیب آن است که آنچه را که مانند آن در خود توست عیب بشماری. جهاد النفس [h=5]حدیث (4) پيامبر صلىاللهعليهوآله :[/h]لا تَـكُنْ عَيّابا وَ لا مَدّاحا وَ لا طَعّانا وَ لا مُماريا؛ نه عيبجو باش و نه ثناگو، نه زخمزبان زن و نه مجادله گر. مكارم الاخلاق، ص 467 [h=5]حدیث (5) پيامبر صلىاللهعليهوآله :[/h]مَن عَلِمَ مِن أخیهِ سَیِّئَةً فَسَتَرَها سَتَرَ اللهُ عَلَیهِ یَومَ القیامَةِ. هر که از برادر خود چیز ناپسندی بداند و آن را بپوشاند خداوند روز قیامت (عیبهای) او را بپوشاند. الترغیب و الترهیب ج3 ص23 [h=5]حدیث (6) امام علی علیه السلام:[/h]لا تواخِ مَن یَستُرُ مَناقِبَکَ وَ یَنشُرُ مَثالِبَکَ. با کسی که خوبیهایت را می پوشاند و عیبهایت را آشکار می سازد برادری مکن. غررالحکم ح9565 ص418 [/TD] [/TR] [/TABLE]
