احادیث درباره مصالح اجتماعی

پاسخ : احادیث درباره مصالح اجتماعی

شهادت
​

​

​

[TABLE="width: 95%"]
[TR]
[TD]

​

[h=5]حدیث (1) رسول اكرم صلى الله عليه و آله :[/h]​

​

مَن مَشى اِلى ذى قَرابَةٍ بِنَفسِهِ وَ مالِهِ لِيَصِلَ رَحِمَهُ اَعطاهُ اللَّهُ عَزَّوَجَلَّ اَجرَ مِأَةِ شَهيدٍ؛
هر كس با جان و مال خود در راه صله رحم كوشش كند، خداوند عزّوجلّ پاداش يكصد شهيد به او مى دهد.​

من لايحضره الفقيه، ج 4، ص 16​

[h=5]حدیث (2) رسول اكرم صلى الله عليه و آله :[/h]

يا على: لا يَخدِمُ العِيالَ إلاّ صِدّيقٌ أَو شَهيدٌ أَو رَجُلٌ يُريدُ اللّه بِهِ خَيرَ الدُّنيا وَالخِرَةِ؛
يا على: به خانواده خود خدمت نمى كند مگر صدّيق يا شهيد يا مردى كه خداوند خير دنيا و آخرت را براى او مى خواهد.​

بحارالأنوار، ج104، ص132، ح1​

[h=5]حدیث (3) امام على عليه السلام :[/h] إِنَّ اللّه كَتَبَ القَتلَ عَلى قَومٍ والمَوتَ عَلى آخَرينَ وَكُلٌّ آتيهِ مَنيَّتُهُ كَما كَتَبَ اللّه لَهُ فَطوبى لِلمُجاهِدينَ فى سَبيلِهِ وَالمَقتولينَ فى طاعَتِهِ؛
براستى كه خداوند براى گروهى كشته شدن را مقدر فرموده و براى ديگران مردن را. هر گروهى با همان سرنوشت كه خداوند مقدر كرده است مى رسد. پس، خوشا به سعادت مجاهدان در راه خدا و كشته شدگان در راه طاعت او.
شرح نهج البلاغه، ج3، ص184

[h=5]حدیث (3) رسول اكرم صلى الله عليه و آله :[/h] مَن سألَ اللهَ الشَّهادَةَ بِصِدقِ بَلَّغَهُ اللهُ مَنازلَ الشُّهَداء وَ إن ماتَ عَلَی فِراشِهِ.
هر که صادقانه از خداشهادت مسألت کند خداوند او را به جایگاه شهیدان می رساند حتی اگر در بستر خود بمیرد.
بحارالانوار ج67 ص 201
​

[/TD]
[/TR]
[/TABLE]

​

 

پاسخ : احادیث درباره مصالح اجتماعی

آسایش
​

​

​

[TABLE="width: 95%"]
[TR]
[TD]

​

[h=5]حدیث (1) امام صادق عليه السلام :[/h]

ثَلاثَةُ اَشْياءَ يَحْتاجُ النّاسُ طُرّا اِلَيْها: اَلاَْمْنُ وَالْعَدْلُ وَالْخِصْبُ ؛​

سه چيز است كه همه مردم به آنها نياز دارند: امنيّت، عدالت و آسايش. ​

تحف العقول، ص 320​

[h=5]حدیث (2) رسول اكرم صلى ‏الله ‏عليه ‏و ‏آله : [/h]

اَلصِّدْقُ طُمَأْنينَةٌ وَ الْكَذِبُ ريبَةٌ؛​

راستگويى مايه آرامش و دروغگويى مايه تشويش است. ​

نهج الفصاحه، ح 1864​

[h=5]حدیث (3) رسول اكرم صلى ‏الله ‏عليه ‏و ‏آله : [/h]

اَلْبِرُّ ما سَكَنَتْ اِلَيْهِ النَّفْسُ وَ اطْمَاَنَّ اِلَيْهِ الْقَلْبُ، وَ الاِْثْمُ ما لَمْ تَسْكُنْ اِلَيْهِ النَّفْسُ وَ لَمْ يَطْمَئِنَّ اِلَيْهِ الْقَلْبُ وَ اِنْ اَفْتاكَ الْمُفْتونَ ؛​

نيكى آن است كه جان و دل انسان با آن آرامش پيدا كند و گناه آن است كه جان و دل انسان با آن آرام نگيرد، هر چند فتوا دهندگان (خلاف آن را) به تو فتوا دهند.​

كنزالعمّال، ح 7278​

[h=5]حدیث (4) فاطمه زهرا عليهاالسلام :[/h]

فَفَرَضَ اللّه‏ُ الاْيمانَ تَطْهيرا مِنَ الشِّرْكِ... وَ الْعَدْلَ تَسْكينا لِلْقُلوبِ؛​

خداوند ايمان را براى پاكى از شرك... و عدل و داد را براى آرامش دل‏ها واجب نمود.​

من لايحضره الفقيه، ج 3، ص 568​

[h=5]حدیث (5) امام سجاد عليه‏السلام :[/h]

اِلهى ... فَلا تَطْمَئِنُّ الْقُلوبُ اِلاّ بِذِكْراكَ وَ لا تَسْكُنُ النُّفوسُ اِلاّ عِنْدَ رُؤْياكَ؛​

خداوندا، دل‏ها جز با ياد تو آرام نمى‏گيرد و جان‏ها جز با ديدن تو، به آرامش نمى‏رسد.​

بحارالأنوار، ج 94، ص 151، ح 21​

[h=5]حدیث (6) امام صادق عليه‏السلام :[/h]

اَلْمُفَوِّضُ أَمْرَهُ إلَى اللّه‏ِ فى راحَةِ الأَبَدِ وَالعَيْشِ الدّائِمِ الرَّغَدِ وَالْمُفَوِّضُ حَقّا هُوَ الْعالى عَنْ كُلِّ هِمَّةٍ دُونَ اللّه‏ِ تَعالى؛​

كسى كه كارهاى خود را به خدا بسپارد همواره از آسايش و خير و بركت در زندگى برخوردار است و واگذارنده حقيقى كارها به خدا، كسى است كه تمام همّتش تنها به سوى خدا باشد.​

مصباح الشريعه، ج 1، ص 175، ح 83​

[h=5]حدیث (7) امام على عليه‏السلام :[/h]

مَنْ حَسُنَتْ خَليقَتُهُ طابَتْ عِشْرَتُهُ؛​

هر كس خوش اخلاق باشد، زندگى‏اش پاكيزه و گوارا مى‏گردد.​

غررالحكم، ح8153​

[h=5]حدیث (8) پيامبر صلى‏الله‏عليه‏و‏آله :[/h]

مَا اجْتَمَعَ قَوْمٌ فى بَيْتٍ مِنْ بُيوتِ اللّه‏ِ يَتْلونَ كِتابَ اللّه‏ِ وَ يَتَدارَسونَهُ بَيْنَهُمْ اِلاّ نَزَلَتْ عَلَيْهِمُ السَّكينَةُ وَ غَشِيَتْهُمُ الرَّحْمَةُ وَ حَفَّتْهُمُ الْمَلائِكَةُ وَ ذَكَرَهُمُ اللّه‏ُ فيمَنْ عِنْدَهُ؛​

هيچ جلسه قرآنى براى تلاوت و درس در خانه‏اى از خانه‏هاى خدا برقرار نشد، مگر اين كه آرامش بر آنان نازل شد و رحمت دربرشان گرفت و فرشتگان در اطراف آنان حلقه زدند و خداوند در ميان كسانى كه در نزدش هستند، از آنان ياد كرد.​

كنزالعمّال، ح 2320​

[h=5]حدیث (9) امام صادق عليه‏السلام :[/h]

اِنَّ الْمُؤمِنَ لَيَسْكُنُ اِلَى الْمُؤْمِنِ كَما يَسْكُنُ الظَّمْآنِ اِلَى الْماءِ الْبارِدِ؛

به راستى كه مؤمن با برادر مؤمنش آرامش پيدا مى‏كند، چنان كه تشنه، با آب خنك آرامش مى‏يابد.​

كافى، ج 2، ص 247​

[h=5]حدیث (10) امام صادق عليه‏السلام :[/h]

خَمْسُ خِصالٍ مَنْ فَـقَـدَ واحِدَةً مِنْهُنَّ لَمْ يَزَلْ ناقِصَ العَيْشِ زائِلَ الْعَقْلِ مَشْغولَ الْقَلْبِ، فَاَوَّلُّها: صِحَّةُ البَدَنِ وَ الثّانيَةُ: اَلاَْمْنُ وَ الثّالِثَةُ: اَلسَّعَةُ فِى الرِّزْقِ، وَ الرّابِعَةُ: اَلاَْنيسُ الْمُوافِقُ (قال الراوى:) قُلْتُ: و مَا الاَْنيسُ الْمُوافِقُ؟ قال: اَلزَّوجَةُ الصّالِحَةُ، وَ الوَلَدُ الصّالِحُ، وَ الْخَليطُ الصّالِحُ وَ الخامِسَةُ: وَ هِىَ تَجْمَعُ هذِه الْخِصالَ: الدَّعَةُ؛​

پنج چيز است كه هر كس يكى از آنها را نداشته باشد، همواره در زندگى‏اش كمبود دارد و كم خرد و دل نگران است: اول، تندرستى، دوم امنيت، سوم روزى فراوان، چهارم همراهِ همرأى. راوى پرسيد: همراهِ همرأى كيست؟ امام فرمودند: همسر و فرزند و همنشين خوب و پنجم كه در برگيرنده همه اينهاست، رفاه و آسايش است.​

خصال، ص 284​

[h=5]حدیث (11) امام صادق عليه‏السلام :[/h]

اِنَّ الْقَلْبَ لَيَـتَجَلْجَلُ فِى الْجَوْفِ يَطْلُبُ الحَقَّ فَاِذا اَصابَهُ اطْمَاَنَّ وَ قَرَّ؛​

به راستى كه دل در درون سينه بى قرار است و به دنبال حق مى‏گردد و چون به آن رسيد، آرام و قرار مى‏گيرد.​

كافى، ج 2، ص 421​

[h=5]حدیث (12) امام صادق عليه‏السلام :[/h]

ما مِنْ مُؤْمِنٍ اِلاّ وَ قَدْ جَعَلَ اللّه‏ُ لَهُ مِنْ ايمانِهِ اُنْسا يَسْكُنُ اِلَيْه، حَتّى لو كانَ عَلى قُلَّةِ جَبَلٍ لَمْ يَسْتَوحِشْ؛​

هيچ مؤمنى نيست مگر آن كه خداوند ايمان را همدم و آرامش‏بخش او قرار مى‏دهد، چنانچه حتى اگر در قله كوهى هم باشد، احساس تنهايى نمى‏كند.​

عدة الداعى، ص 218​

[h=5]حدیث (13) امام سجاد عليه‏السلام :[/h]

وَ اَمّا حَقُّ الزَّوجَةِ فَاَنْ تَعْلَمَ اَنَّ اللّه‏َ عَزَّوَجَلَّ جَعَلَها لَكَ سَكَنا وَ اُنْسا فَتَعْلَمَ اَنَّ ذلِكَ نِعْمَةٌ مِنَ اللّه‏ِ عَلَيْكَ فَـتُـكْرِمَها وَ تَرْفُقَ بِها وَ اِنْ كانَ حَقُّكَ اَوجَبَ فَاِنَّ لَها عَلَيْكَ اَنْ تَرْحَمَها؛​

حق زن اين است كه بدانى خداوند عزوجل او را مايه آرامش و انس تو قرار داده و اين نعمتى از جانب اوست، پس احترامش كن و با او مدارا نما، هر چند حق تو بر او واجب‏تر است اما اين حق اوست كه با او مهربان باشى.​

من لايحضره الفقيه، ج 2، ص 621، ح 3214​

[h=5]حدیث (14) امام باقر عليه‏السلام :[/h]

اَلصّيامُ وَ الْحَجُّ تَسْكينُ الْقُلوبِ؛​

روزه و حج آرام‏بخش دل‏هاست.​

امالى طوسى، ص 296، ح 582​

[h=5]حدیث (15) امام صادق عليه‏السلام :[/h]

اِنَّ صاحِبَ الدّينِ فَكَّرَ فَـعَـلَـتْهُ السَّكينَةُ وَ اسْتَـكانَ فَـتَواضَعَ وَ قَنِعَ فَاسْتَغْنى وَ رَضىَ بِما اُعْطىَ وَ انْفَرَدَ فَكُفىَ الاِْخْوانَ وَ رَفَضَ الشَّهَواتِ فَصارَ حُرّا وَ خَلَعَ الدُّنْيا فَتَحامَى الشُّرورَ وَ اطَّرَحَ الْحَسَدَ فَظَهَرتِ الْمَحَبَّةُ وَ لَمْ يُخِفِ النّاسَ فَـلَـمْ يَخَفْهُمْ وَ لَمْ يُذْنِبْ اِلَيْهِمْ فَسَلِمَ مِنْهُمْ وَ سَخَتْ نَفْسُهُ عَنْ كُلِّ شَى‏ءٍ ففازَ وَ اسْتَكْمَلَ الْفَضْلَ وَ اَبْصَرَ العافيَةَ فَاَمِنَ النَّدامَةَ؛​

آدم دين‏دار چون مى‏انديشد، آرامش بر جان او حاكم است. چون خضوع مى‏كند متواضع است. چون قناعت مى‏كند، بى‏نياز است. به آنچه داده شده خشنود است. چون تنهايى را برگزيده از دوستان بى‏نياز است. چون هوا و هوس را رها كرده آزاد است. چون دنيا را فرو گذارده از بدى‏ها و گزندهاى آن در امان است. چون حسادت را دور افكنده محبتش آشكار است.مردم را نمى‏ترساند پس از آنان نمى‏هراسد و به آنان تجاوز نمى‏كند پس از گزندشان در امان است. به هيچ چيز دل نمى‏بندد پس به رستگارى و كمال فضيلت دست مى‏يابد و عافيت را به ديده بصيرت مى‏نگرد پس كارش به پشيمانى نمى‏كِشد.​

امالى مفيد، ص 52، ح 14​

[h=5]حدیث (16) امام صادق عليه‏السلام :[/h]

مَنْ قالَ فى كُلِّ يَوْمٍ مِائَةَ مَرَّةٍ لا حَوْلَ وَ لا قُوَّةَ اِلاّ بِاللّه‏ِ دَفَعَ اللّه‏ُ بِها عَنْهُ سَبْعينَ نَوْعا مِنَ الْبَلاءِ اَيْسَرُهَا الْهَمُّ؛​

هر كس در هر روز صد مرتبه لا حَوْلَ وَ لا قُوَّةَ اِلاّ بِاللّه‏ِ بگويد، خداوند هفتاد نوع بلا را از او دفع مى‏كند، كه كوچكترين آن غم و اندوه است.​

ثواب الأعمال، ص 162​

[h=5]حدیث (17) امام على عليه‏السلام :[/h]

مَنِ اطَّرَحَ الْحِقْدَ اسْتَراحَ قَلْبُهُ وَ لُبُّهُ؛​

هر كس كينه را از خود دور كند، قلب و عقلش آسوده مى‏گردد.​

غررالحكم، ح 8584​

[h=5]حدیث (18) امام على عليه‏السلام :[/h]

مَنِ اقْتَصَرَ عَلى بُلْغَةِ الْكَفافِ فَقَدِ انْتَظَـمَ الرّاحَةَ وَ تَبَوَّاَ خَفْضَ الدَّعَةِ؛​

هر كس به اندازه‏اى كه او را كفايت مى‏كند، قناعت كند، به آسايش و نظم مى‏رسد و در آسودگى و رفاه منزل مى‏گيرد.​

نهج البلاغه، حكمت 371​

[h=5]حدیث (19) امام صادق عليه‏السلام :[/h]

لَمّا سُئِلَ عَنْ طَريقِ الراحَةِ ـ : فى خِلافِ الْهَوى. قيل: فَمَتى يَجِدُ عَبدٌ الرّاحَةَ؟ فَقالَ عليه‏السلام عِنْدَ اَوَّلِ يَوْمٍ يَصيرُ فِى الْجَنَّةِ؛​

در پاسخ به اين سؤال كه راه رسيدن به آسايش چيست؟ فرمودند: مخالفت با هوا و هوس. عرض شد: پس، چه وقت انسان به آسايش مى‏رسد؟ فرمودند: در نخستين روز ورودش به بهشت.​

تحف العقول، ص 370​

[h=5]حدیث (20) پيامبر صلى‏الله‏عليه‏و‏آله :[/h]

اِنَّ الزاهِدَ فِى الدُّنْيا يَرْتَجى وَ يُريحُ قَلْبَهُ وَ بَدَنَهُ فِى الدُّنْيا وَ الآْخِرَةِ وَ الراغِبَ فيها يُتْعِبُ قَلْبَهُ وَ بَدَنَهُ فِى الدُّنْيا وَ الآْخِرَةِ؛​

هر كس به دنيا بى رغبت است، اميدوار است و تن و جانش را در دنيا و آخرت آسوده مى‏گذارد و هر كس دل به دنيا ببندد، تن و جان خود را در دو دنيا به زحمت مى‏اندازد.​

اعلام الدين، ص 343​

[h=5]حدیث (21) امام صادق عليه‏السلام :[/h]

اَلسُّرُورُ فى ثَلاثِ خِلالٍ: فِى الْوَفاءِ وَ رِعايَةِ الحُقوقِ وَ النُّهوضِ فِى النَّوائِبِ؛​

شادى در سه چيز است: وفادارى، رعايت حقوق و ايستادگى در برابر سختى‏ها.​

تحف العقول، ص 323​

[h=5]حدیث (22) امام على عليه‏السلام :[/h]

مَنْ غَضَّ طَرْفَهُ اَراحَ قَلْبَهُ؛​

هر كس چشم خود را [از نامحرم] فرو بندد، قلبش راحت مى‏شود.​

غررالحكم، ح 9122​

[h=5]حدیث (23) امام على عليه‏السلام :[/h]

اَصْلُ الْعَقْلِ القُدَرةُ وَ ثَمَرَتُها السُّرورُ؛​

ريشه عقل، قدرت است و ميوه آن شادى.​

بحارالأنوار، ج 78، ص 7، ح 59​

[h=5]حدیث (24) امام على عليه‏السلام :[/h]

تَغَرَّبْ عَنِ الأَْوْطانِ فى طَـلَبِ الْعُلا وَسافِرْ فَفِى الأَْسْفارِ خَمْسُ فَوائِدَ تَفَرُّجُ هَمٍّ وَاكْتِسابُ مَعيشَةٍ وَعِلْمٌ وَآدابٌ وصُحْبَةُ ماجِدٍ؛​

براى كسب بلند مرتبگى از وطن خود دور شو و سفر كن كه در مسافرت پنج فايده است: برطرف شدن اندوه، بدست آوردن روزى و دانش و آداب زندگى، و هم‏نشينى با بزرگواران.​

مستدرك الوسائل، ج 8، ص 115، ح 9199​

[h=5]حدیث (25) امام صادق عليه‏السلام :[/h]

النَّشْوَةُ فى عَشَرَةِ اَشْياءَ: فِى الْمَشْىِ وَ الرُّكُوبِ وَ الاِرتِماسِ فِى الْماءِ وَ النَّظَرِ اِلَى الْخُضْرَةِ وَ الاَكْلِ وَ الشُّرْبِ وَ الْجِماعِ وَ السِّواكِ وَ غَسْلِ الرَّأْسِ بِالْخَطْمىِّ وَ النَّظَرِ اِلَى الْمَرْأَةِ الْحَسْناءِ وَ مُحادَثَةِ الرِّجالِ؛​

نشاط در ده چيز است: پياده روى، سوارى، آب‏تنى (شنا)، نگاه كردن به سبزى، خوردن و آشاميدن، آميزش، مسواك كردن، شستن سر با خطمى، نگاه كردن به زن زيبا و گفتگوى حكيمانه.​

خصال، ص 443، ح 38​

[h=5]حدیث (26) امام صادق عليه‏السلام :[/h]

اَلنَّومُ راحَةٌ لِلْجَسَدِ وَ النُّطْقُ راحَةٌ لِلرُّوحِ وَ السُّكوتُ راحَةٌ لِلْعَقْلِ؛​

خواب مايه آسايش جسم، سخن مايه آسايش جان و سكوت مايه آسايش عقل است.​

من لايحضره الفقيه، ج 4، ص 402، ح5865​

[h=5]حدیث (27) امام على عليه‏السلام :[/h]

اِذا اَحَبَّ اللّه‏ُ عَبْدا زَيَّنَهُ بِالسَّكينَةِ وَ الْحِلْمِ؛​

هرگاه خداوند بنده‏اى را دوست بدارد، او را به آرامش و بردبارى زينت مى‏بخشد.​

غررالحكم، ح 4099​

[h=5]حدیث (28) امام صادق عليه‏السلام :[/h]

ما يَمْنَعُ اَحَدَكُمْ اِذا دَخَل عَلَيْهِ غَمٌّ مِنْ غُمُومِ الدُّنْيا اَنْ يَتَوَضَّاَ ثُمَّ يَدْخُلَ مَسْجِدَهُ وَ يَرْكَعَ رَكْعَتَينِ فَيَدْعُوَ اللّه‏َ فيهِما؟ اَما سَمِعْتَ اللّه‏َ يَقُولُ: «وَاسْتَعينوا بِالصَّبْرِ وَ الصَّلاةِ»؟​

چه چيز مانع مى‏شود كه هر گاه بر يكى از شما غم و اندوه دنيايى رسيد، وضو بگيرد و به سجده‏گاه خود رود و دو ركعت نماز گزارد و در آن دعا كند؟ مگر نشنيده‏اى كه خداوند مى‏فرمايد: «از صبر و نماز مدد بگيريد»؟​

تفسير عياشى، ج 1، ص 59، ح 39​

[h=5]حدیث (29) امام على عليه‏السلام :[/h]

اَهْنَى الْعَيْشِ اطِّراحُ الْكُلَفِ؛​

گواراترين زندگى، رها كردن تكلّف‏ها (تجمّلات) است.​

غررالحكم، ح 2964​

[h=5]حدیث (30) امام على عليه‏السلام :[/h]

حُسْنُ الظَّنِّ راحَةُ الْقَلْبِ وَ سَلامَةُ الدّينِ؛​

خوش‏گمانى، مايه آسايش قلب و سلامت دين است.​

غررالحكم، ح 4816​

[h=5]حدیث (31) پيامبر صلى‏الله‏عليه‏و‏آله :[/h]

مَنْ أَعْرَضَ عَنْ مُحَرَّمٍ أَبْدَلَهُ اللّه‏ُ بِهِ عِبادَةً تَسُرُّهُ؛​

هر كس از حرام دورى كند، خداوند به جاى آن عبادتى كه او را شاد كند نصيبش مى‏گرداند.​

بحارالأنوار، ج 77، ص 121، ح 20​

[h=5]حدیث (32) پيامبر صلى‏الله‏عليه‏و‏آله :[/h]

عَلَيْكُمْ بِالزَّبيبِ فَإِنَّهُ يَكْشِفُ المِرَّةَ وَيَذْهَبُ بِالْبَلْغَمِ وَيَشُدُّ الْعَصَبَ وَيَذْهَبُ بِالإِْعْياءِ وَيُحَسِّنُ الْخُلْقَ وَيُطَيِّبُ النَّفْسَ وَيَذْهَبُ بِالْغَمِّ؛​

شما را سفارش مى‏كنم به خوردن مويز، زيرا صفرا را برطرف مى‏كند، بلغم را از بين مى‏برد، اعصاب را قوى، خستگى را دور، و اخلاق را خوب مى‏كند، و به روح آرامش مى‏بخشد و غم را مى‏برد.​

خصال، ص 344​

[h=5]حدیث (33) امام صادق عليه‏السلام :[/h]

حُرِمَ الْحَريصُ خَصْلَتَيْنِ وَلَزِمَتْهُ خَصْلَتانِ: حُرِمَ القَناعَةَ فَافْتَقَدَ الرّاحَةَ وَحُرِمَ الرِّضا فَافْتَقَدَ الْيَقينَ؛​

حريص از دو خصلت محروم و با دو خصلت همراه است: از قناعت محروم است و در نتيجه آسايش را از دست مى‏دهد، از راضى بودن محروم است، در نتيجه يقين را از دست مى‏دهد.​

خصال ص 69​

[h=5]حدیث (34) امام صادق عليه‏السلام :[/h]

مَنْ وَجَدَ هَمّا وَ لا يَدرى ما هُوَ فَلْيَغْسِلْ رَأْسَهُ؛​

هر كس غمگين شد و علت آن را ندانست، سر خود را بشويد.​

الدعوات للراوندى، ص 120، ح 284​

[h=5]حدیث (35) امام على عليه‏السلام :[/h]

مَنْ وَثِقَ بِاَنَّ ما قَدَّرَ اللّه‏ُ لَهُ لَنْ يَفوتَهُ اسْتَراحَ قَلْبُهُ؛​

هر كس اطمينان داشته باشد كه آنچه خداوند برايش تقدير كرده است به او مى‏رسد، دلش آرام مى‏گيرد.​

غررالحكم، ح 8763​

[h=5]حدیث (36) امام على عليه‏السلام :[/h]

تَوَقُّعُ الْفَرَجِ اِحدَى الرّاحَتَيْنِ؛​

انتظار گشايش، يكى از دو آسايش است.​

غررالحكم، ح 4578​

[h=5]حدیث (37) پيامبر صلى‏الله‏عليه‏و‏آله :[/h]

تُفْتيكَ نَـفْسُكَ، ضَعْ يَدَكَ عَلى صَدْرِكَ، فَإنَّهُ يَسْكُنُ لِلْحَلالِ وَ يَضْطَرِبُ مِنَ الْحَرامِ دَعْ ما يُريبُكَ اِلَى ما لا يُريبُكَ، وَ اِنْ اَفْتاكَ الْمُفْتُونُ، اِنَّ الْمُؤمِنَ يَذَرُ الصَّغيرَ مَخافَةَ اَنْ يَقَعَ فِى الْكَبيرِ؛​

قلبت (وجدانت)، حقيقت را براى تو مى‏گويد. دستت را بر روى سينه‏ات بگذار، زيرا قلبت از حلال، آرامش و از حرام تشويش پيدا مى‏كند. آنچه تو را به ترديد مى‏اندازد ـ هر چند كه صاحبان فتوا، فتوا دهند ـ رها كن و به سراغ چيزى برو كه تو را به ترديد نمى‏اندازد. مؤمن از ترس گناه بزرگ، گناه كوچك را هم رها مى‏كند.​

كنزالعمّال، ح 7306​

[h=5]حدیث (38) پيامبر صلى‏الله‏عليه‏و‏آله :[/h]

اَلصِّدقُ طُمَأْنينَةٌ وَ الْكَذِبُ ريبَةٌ ؛​

راستگويى [مايه] آرامش و دروغگويى [مايه[ تشويش است.​

نهج الفصاحه، ح 1864​

[h=5]حدیث (39) امام على عليه السلام :[/h]​

​

اَلزُّهدُ فِى الدُّنيا الراحَةُ العُظمى؛​

بى‏رغبتى به دنيا، بزرگ‏ترين آسايش است.​

غررالحكم، ح 1316​

[h=5]حدیث (40) امام صادق عليه‏السلام :[/h]

اَلرَّوْحُ وَ الرّاحَةُ فِى الرِّضا وَ الْيَقينِ وَ الْهَمُّ وَ الْحَزَنُ فِى الشَكِّ وَ السَّخَطِ؛​

خوشى و آسايش، در رضايت و يقين است و غم و اندوه در شكّ و نارضايتى.​

مشكاة‏الأنوار، ص 34​

[h=5]حدیث (41) امام صادق عليه‏السلام :[/h]

اَرْوَحُ الرَّوْحِ اَلْيَأسُ مِنَ النّاسِ؛​

بهترين راحتى و آسودگى، بى‏توقعى از مردم است.​

كافى ، ج 8، ص 243، ح 337​

[h=5]حدیث (42) پيامبر صلى‏لله‏ عليه ‏و ‏آله : [/h]

دَعْ ما يُريبُكَ اِلى ما لا يُريبُكَ، فَاِنَّ الخَيْرَ طُمَأْنينَةٌ وَ الشَّرَّ ريبَةٌ؛
آنچه تو را به شك و ترديد مى‏اندازد رها كن و به سراغ آنچه تو را به شك و ترديد نمى‏اندازد برو؛ زيرا خوبى مايه آرامش و بدى مايه تشويش و دودلى است.​

كنزالعمّال، ح 7308​

[h=5]حدیث (43) امام على عليه‏السلام :[/h]

حُسْنُ الْخُلْقِ فى ثَلاثٍ: اِجْتِنابُ الْمَحارِمِ وَ طَـلَبُ الْحَلالِ وَ التَّـوَسُّعُ عَلَى الْعِيالِ؛
خوش اخلاقى در سه چيز است: دورى كردن از حرام، طلب حلال و فراهم آوردن آسايش و رفاه براى خانواده. ​

بحارالأنوار، ج 71، ص 394، ح 63​

[h=5]حدیث (44) امام صادق عليه‏السلام :[/h]

طَلَبتُ فَراغَ القَلبِ فَوَجَدتُهُ فی قِلَّةِ المالِ.
آسایش دل را جستجو کردم و آن را در کمی مال و ثروت دیدم​

مستدرک الوسایل ج12 ص17​

[/TD]
[/TR]
[/TABLE]