فیلم من، دفتر مشق «عبدالرحمان» بود که تبدیل به یک ساخت هنری شد

فیلم من، دفتر مشق «عبدالرحمان» بود که تبدیل به یک ساخت هنری شد

سازنده مستند «جنایت در سکوت» گفت: داستان زندگی «عبدالرحمان» داستان آرزو‌ها و آرمان‌های خانواده اوست. به عبارتی فیلم من، دفتر مشق عبدالرحمان بود که تبدیل به یک ساخت هنری شد.




​

بهروز نورانی‌پور تهیه کننده و کارگردان مستند «جنایت در سکوت» در گفت‌و‌گو با خبرنگار سینمایی فارس در خصوص ایده ساخت فیلم «جنایت درسکوت» گفت: در خصوص ساخت فیلم «جنایت در سکوت» چند اتفاق مهم برایم افتاد تا این فیلم تولید شد. حتما می‌دانید که من قبلا در زمینه مسایل جنگ و عوارض شیمیایی برای تلویزیون فیلم‌هایی ساخته بودم. در ادامه همین مسیر بود که به این نتیجه رسیدم که فیلمی تاثیر گذار وعمیق‌تر بسازم؛ به گونه‌ای که از زاویه‌ای دیگر به مسئله بازماندگان جنگ بپردازم.

​

وی ادامه داد: عقیده داشتم کاری ضد جنگ و انسانی در فیلم مشهود باشد. ایده هم از آنجا شکل گرفت که من مشغول ساخت فیلم «اینجا برف‌ها آب نمی‌شوند» در سردشت بودم. در حین کار دوربین ما دچار مشکل شد. من مجبور شدم دوربین جدید جایگزین کنم. از طریق سنندج و مهاباد و ارومیه ممکن نشد. ناچار از طریق تهران اقدام کردیم. دو روز کار ما تعطیل شد تا دوربین مورد نظر از تهران رسید. در این دو روز تصمیم گرفتم داخل شهر سردشت عکاسی کنم.

بر حسب اتفاق به ماشینی رسیدیم که راننده فریاد می‌زد: مرز، مرز، مرز…. از این طریق به سمت روستایی مرزی رفتم. در مسیر راه از مناظر طبیعی عکس‌های زیادی گرفتم.وی با اشاره به نحوه آشنایی‌اش با کاراکتر فیلم خود ادامه داد: در ورودی روستای «نلاس» به پسری برخوردم که خیلی جالب بود. خروسی را در داخل کاپشن قرار داده و سر خروس هم بیرون بود! چند عکس جالب گرفتم. این پسر عینک دودی زده و کلاهش را بالا کشیده بود. بنابراین صورتش زیاد مشخص نبود. وقتی عینک را برداشت، وحشت زده شدم. دیدم صورت و بینی این نوجوان تاول‌های عفونت زا دارد. این گونه بود که ماجرای تولید فیلم آغاز شد و من با خانواده آن‌ها آشنا شدم.

نورانی‌پور در ادامه در خصوص نحوه ساخت این مستند اظهار داشت: وقتی با پسربچه به محل سکونتش رفتیم. با پدر و مادرش آشنا شدم و همین طور با برادرش. وقتی برای ادامه فیلم «برف‌ها در اینجا آب نمی‌شوند» دوباره به سردشت برگشتم، 15 روز با این خانواده زندگی کردم. صبح در یک زمان مشخص با «عبدالرحمان» ‌به مدرسه رفتم و بعدازظهر با «محمد» در«نلاس» گشت می‌زدیم و کم کم بسیاری از رفتار‌هایمان برای همدیگر طبیعی شد. این مستندساز خاطرنشان کرد: داستان زندگی «عبدالرحمان» داستان آرزو‌ها و آرمان‌های خانواده او است. به عبارتی فیلم من، دفتر مشق عبدالرحمان بود که تبدیل به یک ساخت هنری شد. عبدالرحمان تمام آروزهای خود را در دفتر مشق نوشته بود.وی تاکید کرد: یعنی خط به خط انتهای دفتر مشق او، پر بود از آرزو‌ها و خواسته‌هایش. مثلا اگر همکلاسی‌اش سر کلاس با او گفتگوی اعتراضی داشته و یا گفته که در کنار من ننشین و یا در بازی فوتبال تو را بازی نمی‌دهیم -یا مسایلی از این دست -در دفترش نوشته بود. حتی در یک مراسم عروسی که برادرش گفته من با تو پایکوبی نمی‌کنم و یا اینکه گفته بودند که ما با لیوان تو آب نمی‌خوریم، همه این اتفاقات در دفتر مشق عبدالرحمان آمده بود.


در واقع این دفتر مشق عبدالرحمن بود که نورانی‌پور آن را فیلم مستند کرد. نورانی‌پور در ادامه با اشاره به مضمون اصلی «جنایت در سکوت» گفت: فیلم هم در حقیقت داستان بیم و امید خانواده و داستان لحظه شماریهای «عبدالرحمان» ‌برای نابینا شدن است! چون فرزندان این خانواده بعد از سنین نوجوانی نابینا می‌شوند. عبدالرحمان آینده خود را در آینه خواهر و برادرش مهناز و محمد می‌بیند. چون وقتی او هم بزرگ شود، ‌به سرنوشت آن‌ها دچار می‌شود. این مستندساز در ادامه با اشاره به اینکه نابینایی عبدالرحمن،محمد و مهناز در اثر بمباران شیمیایی و تعبات بعد از آن بوده، تصریح کرد: سه فرزند از پدر و مادری متولد شده‌اند که عارضه شیمیایی از طریق مادرشان به آن‌ها منتقل می‌شود. در واقع بازمانده جنایات جنگ و بمبارانهای شیمیایی صدام در مناطق مرزی هستند. این عارضه ناخواسته به نسل دوم منتقل شده است. وی ادامه داد: مادر این خانواده یک پایش را از دست داده و پای دیگرش هم از طریق ساچمه فلزی به هم وصل است. از نعمت پا محروم است، ‌اما برای فرزندانش، فداکارانه مقاومت می‌کند و زیبا‌ترین لباس‌ها برای فرزندانش تهیه می‌کند.

این مادر با این شرایط هر هفته به ارومیه می‌رود که برای عبدالرحمان دارو تهیه کند. پدر هم که اگر بتواند نان خانواده را تامین کند، هنر کرده است. نورانی‌پور در ادامه در خصوص انگیزه‌اش از ساخت «جنایت در سکوت» گفت: من فیلمساز، رسالتی برای خودم در قدم اول تعریف می‌کنم. هنرمند باید مشکلات و دردهای مردم را ببیند. این امر ممکن نیست مگراینکه از نزدیک آن را لمس و با آن زندگی کنی. با این دید می‌توان آن را در قالب هنر ارایه داد و در جهت حل آن گام برداشت. همین که مسئله طرح شود، بخشی از درد التیام یافته است. جنگ هم از اساس مسئله سیاه و دردناکی است. این مستندساز تاکید کرد: همواره خاطرات شیرینی از جنگ باقی نمی‌ماند. جنگ در منطقه ما و نوار مرزی کشور، ‌یک پدیده ملموس است.

مردمان این دیار در مقابل حملات رژیم صدام مقاومت فداکارانه کردند. وی در خاتمه اظهار داشت:خانواده عبدالرحمان و سوژه فیلم «جنایت در سکوت»‌ نتیجه کوچکی از این معاملات غیر انسانی و ضد حقوق بشری است. رسالت فیلم ساز این است که بتواند این درد‌ها را هرچند اندک در حد وسع خود بازتاب دهد. علاقه و انگیزه من برای پیگیری این سوژه‌ها در همین راستا ارزیابی می‌شود. ​