1. مهمان گرامی، جهت ارسال پست، دانلود و سایر امکانات ویژه کاربران عضو، ثبت نام کنید.
    بستن اطلاعیه

حرف‌های تارانتینو درباره‌ی جنگوی زنجیرگسسته

شروع موضوع توسط ElaHe KhorShid ‏21/6/13 در انجمن سینمای جهان

  1. کاربر فوق حرفه ای

    تاریخ عضویت:
    ‏2/8/12
    ارسال ها:
    4,331
    تشکر شده:
    4,252
    امتیاز دستاورد:
    113
    جنسیت:
    زن
    حرفه:
    interpreter


    [​IMG]

    در
    حرامزاده‌های بی‌آبرو نازی‌ها را آماج حمله قرار دادید و در جنگوی زنجیرگسسته برده‌دارها را.

    گروه بعدی در لیست سرکوبگران چه خواهد بود؟
    دقیقاً نمی‌دانم چه کاری خواهم کرد اما یک حسی می‌گوید که این را باید به یک سه‌گانه تبدیل کرد.

    جیمی فاکس اخیراً در یک برنامه تلویزیونی گفت که از همان اول فیلم نقش جنگو را خیلی با اعتماد به نفس و شجاع بازی کرده و شما مخالفت کرده‌اید

    .
    قصه از این قرار بود که جیمی فاکس قوی و سیاه‌پوست می خواست در فیلم هم یک سیاه‌پوست قوی باشد. اما هنوز سر پانزده صفحه اول فیلم‌نامه بودیم. اولش نخواستم تحصحیش کنم و اجازه دادم هرجور می‌خواهد بازی کند و روش خودش را پیاده کند. هرگز در قضاوت عجله نمی‌کنم. اما هر چه بیش‌تر پیش رفتیم بدتر شد. جیمی را کنار کشیدم و گفتم اگر جنگو این قدر قهرمان است پس اصلاً قصه‌ی ما به چه دردی می خورد؟ این واقعیت را در نظر بگیر که پیش از این که تیتراژ فیلم شروع شود تو از می‌سی‌سی‌پی تا تکزاس را پیاده آمده/ ای. پس وقتی ما تو را برای اولین بار می‌بینیم باید نیمه‌جان باشی. یک تکه کاغذ برداشتم و روی آن هفت تا X کشیدم.

    بعد پایین این X ها را با حلقه‌هایی به هم وصل کردم. دور ششمین X را هم دایره کشیدم و گفتم این جنگوست وقتی برای اولین بار او را می‌بینیم؛ ششمین نفر، یکی مانده به آخر. او جیم براون نیست. ابرقهرمان نیست. تو می‌خواهی خیلی زود جیم براون بشوی. به همین سادگی. تو باید کم‌کم رشد کنی. باید یک عمر بردگی در بازی‌ات خودش را نشان بدهد؛ یک عمر زندگی سر مزرعه. ما باید قدرت گرفتن جنگو را جلوی چشم تماشاگران شکل بدهیم.
    جنگو

    نقطه‌ی مقابل
    تولد یک ملت (دیوید وارک گریفیث) است. آن فیلم بر شما تأثیری داشته؟ می‌خواستید تصویری متضاد با آن‌چه گریفیث از برده‌داری ارائه کرده نشان دهید؟
    بله تولد یک ملت و ساخته شدنش همیشه ذهنم را خود مشغول کرده. به گمانم آن فیلم موجب احیای کلان‌ها شد و مسئول همه‌ی خون‌هایی است که آن‌ها تا اوایل دهه‌ی ۱۹۶۰ بر زمین ریختند. فکر می‌کنم توماس دیکسون جونیور و دیوید گریفیث اگر به دادگاه نورمبرگ می‌رفتند به دلیل ساختن آن فیلم به عنوان جنایتکار محکوم می‌شدند.پس ۹۸ سال بعد تصمیم گرفتید تولد یک ملت را با جنگو… ویران کنید.بله واقعاً هم لذت‌بخش بود.

    . بی‌تردید یکی از قهرمانان وسترن آمریکایی من جان فورد نیست. در محترمانه‌ترین شکلش باید بگویم از او متنفرم. او سرخپوست‌ها را مثل زامبی می‌کشت. یکی از قهرمانان من در ژانر وسترن کارگردانی به نام ویلیام ویتنی است که با سریال‌سازی شروع به کار کرد. او را می‌شود جان فورد فیلم‌های کم‌بودجه دانست.

    اسپایک لی همیشه بابت کلمه‌ی کاکاسیاه شما را ملامت می‌کند. به این فیلم‌سازهای سیاه‌پوست که بابت استفاده از کلمه می‌رنجند چه دارید بگویید؟ یا شاید هم به دلیل نمایش وحشت‌های برده‌داری رنجیده می‌شوند؟
    خب وقتی می‌خواهید فیلمی درباره‌ی برده‌داری بسازید که قصه‌اش در قرن ۲۱ رخ می‌دهد مجبورید با چیزهای زشتی مواجه شوید. جز این نمی‌شود با این قصه و این سرزمین روراست بود. شخصا ًاین انتقادها را مسخره می‌دانم. مثل این است که عده‌ای بگویند شما در فیلم‌تان نسبت به آن‌چه ما در سال ۱۸۵۸ در می‌سی‌سی‌پی دیده‌ایم اغراق کرده‌اید.

    یعنی این‌که من باید دروغ بگویم و قصه را رقیق کنم تا آسان‌تر هضم شود. اما من نمی‌خواهم هضم قصه‌ام آسان باشد. من دوست دارم قصه‌ام نخراشیده و زمخت یا مثل یک قرص خاردار باشد که موقع خوردنش آب هم دم دست‌تان نباشد!
    چرا تصمیم گرفتید جنگو را مثل یک ابرقهرمان تصویر کنید؟ چرا مهم بود او در پایان زنده بماند؟از یک طرف قصه‌ای تاریخی را روایت می‌کردم و وقتی پای تجارت برده در میان باشد مجبورم واقع‌گرا باشم و قصه را همان‌طور که بوده بازگو کنم.

    اما وقتی به چیزهای بیش‌تر تماتیک و نمایشی می‌رسم می‌توانم با استیلیزه کردن تفریح کنم، چون یک جورهایی مثل وسترن اسپاگتی است. قصه‌ای درباره‌ی برده‌داری را برداشتم و جنبه‌های فولکلوریک و نمایشی به آن دادم تا یک نمایش عالی ترتیب بدهم. می‌توانستم کمی با این موضوع حال کنم. یک رقمش این است که وقتی آدم‌بدها به مردم شلیک می‌کنند گلوله‌شان معمولاً خیلی لت‌وپار نمی‌کند. فوقش یک سوراخ کوچکی در بدن ایجاد می‌شود. اما وقتی جنگو به کسی شلیک می‌کند طرف به دو تکه تقسیم می‌شود و می‌رود روی هوا. نگران اعتراض‌تاریخ‌دان‌ها هم نبودم چون بر اساس آرمان‌های وسترن اسپاگتی برای خودم روشن کرده بودم که زندگی بی‌ارزش است اما مرگ بهای گزافی دارد. من برده‌‌ها را به شکلی غیرطبیعی ضعیف و خوار نشان دادم و ارباب‌ها را بی‌رحمانه مقتدر. این به وسترن اسپاگتی برمی‌گردد. زندگی ارزان است و کثیف. زندگی مثل یک سکه‌ی حلبی بی‌ارزش است. اما مرگ منفعت است. می‌تواند پول بسازد.

    مرگ طلاست.
    واکنش‌تان به انتقاد مردم از نمایش دریده شدن یک انسان با دندان‌های یک سگ چیست؟خود من نقد فیلم می‌نویسم اما تا حالا جایی نقدهایم را منتشر نکرده‌ام و فقط آرشیوشان می‌کنم. نوشتن باعث می‌شود همیشه بتوانم هنرمندانه و تحلیلی و حتی منتقدانه فکر کنم. پس از تمام کردن حرامزاده‌ها… روی متنی از سرجو کوربوچی کار می‌کردم؛ همان کسی که جنگوی اریژینال را نوشت و کارگردانی کرد. همه وسترن‌های اسپاگتی‌اش را دیدم. عاشق غربی شده بودم که او به تصویر می‌کشید. هیچ‌کس غرب را مثل او مرگبار و بی‌رحم نشان نداده.

    خشونت فیلم‌های او سورئال بود. به نظر می‌رسد فیلم‌های کابویی او در واقع به مسأله‌ی فاشیسم می‌پرداختند ـ همان روزگاری که ایتالیا زیر سایه‌ی موسولینی بود ـ و فقط سر‌وشکل‌شان وسترن است. حتی وقتی یاغیان فیلم‌های او کنترل شهری را در دست می‌گرفتند حس اشغال نازی‌ها به آدم دست می‌داد و رنج قربانیان چیزی شبیه هولوکاست بود. این انتقادهایی که گفتید اصلاً نیت واقعی فیلم‌ساز را در نظر نمی‌گیرند.
    فیلم‌های هالیوود پر است از سیاه‌پوست‌های مسیحی. چرا تصمیم گرفتید دکتر کینگ شولتز را یک چهره‌ی مسیحی نشان دهید؟وقتی فیلم‌نامه را تمام کردم عده‌ای پرسیدند آیا شولتز یک منجی سفیدپوست است؟ او عصای جادویی‌اش را تکان می‌دهد و جنگو می‌تواند آن کارها را انجام دهد. اما این حرف‌ها نیست.

    معمولاً در وسترن‌ها و قصه‌هایی از این دست یک تیرانداز زبردست به یک جوان گاوچران برمی‌خورد که مأموریتی در سر دارد. تیرانداز پیر و زبردست فوت و فن کار را یادش می‌دهد؛ که چه‌طور شلیک کند، چه‌طور آدم بکشد. زوج کرک داگلاس و ویلیام کمپل در مرد بی‌ستاره یا برایان کیت و استیو مک‌کویین در نوادا اسمیت یا بسیاری از نقش‌های لی وان کلیف در فیلم‌هایی غیر از آن‌ها که برای لئونه بازی کرده. همیشه همین‌ الگو هست. فرد باتجربه‌تر آن دیگری را تعلیم می‌دهد و راهی سفر انتقام می‌کند. در نیمه‌ی اول فیلم جنگو زیر سایه‌ی شولتز است اما رابطه‌ی استاد/ شاگردی آن‌ها وقتی که به می‌سی‌سی‌پی می‌رسند جابه جا می‌شود.

    چون جنگو این فضا را دقیقا می‌شناسد و درک می‌کند. اما شولتز از یک پیشینه‌ی متمدن تر قرن بیست‌ویکمی می‌آید. او به شکلی روشنفکرانه برده‌داری را می‌شناسد اما هرگز وحشت و تحقیر هر روزه را تجربه نکرده.
    یکی از دوستانم که فیلم را خیلی دوست داشته می‌پرسد آیا جیمز باند هم حاضر می‌شد شاهد دریده شدن یکی از همکارانش توسط سگ‌ها باشد؟ چرا برای جنگو مهم بود که آن سیاه‌پوست قربانی شود؟اگر من جیمز باند را می‌نوشتم و لازم بود هویتش مخفی بماند، بله او هم ساکت می ماند و خیلی هم خوب از پس این کار برمی‌آمد! چون می‌دانست که قضیه از چه قرار است. جنگو باید در راه مبارزه‌اش هزینه بدهد. او که اسپارتاکوس نیست.


    او که قرار نیست آدم‌ها را متحد کند تا با هم به کانادا حمله کنند! او فقط و فقط یک مأموریت دارد : همسرش را از جهنم بیرون بیاورد. و برای او هیچ چیز دیگری به لعنت شیطان نمی‌ارزد.
    صحنه هایی هست که به دلیل خشونت بیش از حد از فیلم کنار گذاشته شده باشد و آیا در آینده آن‌ها را خواهیم دید؟هیچ چیز آن‌قدر خشن نبود. اما صحنه های مربوط به جنگ برده‌ها و صحنه‌ی مربوط به سگ، بدتر از اینی بودند که حالا می‌بینید؛ خیلی خشن‌تر. من در مقایسه با خیلی‌ها می توانم کارهای خشن‌تری ترتیب بدهم. می‌توانم دل و روده‌ی بیش‌تری بیرون بریزم. برای من این مسأله عادی است. اما فیلم را به هر حال باید مخاطبان ببینند.

    باید صحنه‌های کمدی را هم در نظر داشت. صحنه‌های هولناک هم باید تأثیرگذار باشند. من باید بتوانم بعد از یک سکانس دلخراش از تماشاگرم خنده بگیرم. باید جوری قصه را پیش ببرم که در صحنه‌ی پرتعلیق میز شام همه چیز سر جای خودش باشد. مهم نیست که تماشاگر می‌داند که جنگو در پایان پیروز خواهد شد.

    اما در لحظه‌ای که جنگو به برومهیلدا لبخند می‌زند. اگر کارم را درست انجام داده باشم تماشاگران در حد انفجار تشویقم خواهند کرد. آن‌ها برای رومهیلدا دست خواهند زد. به رقص مختصر جنگو و اسبش خواهند خندید. این یعنی من کارم را درست انجام داده‌ام. تماشاگران دقیقاً همان واکنشی را نشان می‌دهند که من پیش‌بینی کرده‌ام. در نمایش آزمایشی فیلم، تماشاگران خیلی اذیت شدند چون صحنه‌های جنگ برده ها و سکانس سگ خیلی خشن تر بود. حق هم داشتند چون تا پیش از این صحنه‌ها کلی با فیلم حال کرده بودند.

    البته نتیجه‌ی این آزار و اذیت‌ها این است که در پایان، تماشاگر از فرجام قصه حسابی حساس رضایت می‌کند.

    خلاصه‌شده از یک گفت‌وگوی مفصل
    منبع: Root
    ​
     
    یک شخص از این تشکر کرد.