1. مهمان گرامی، جهت ارسال پست، دانلود و سایر امکانات ویژه کاربران عضو، ثبت نام کنید.
    بستن اطلاعیه

گفتگویی با ریچارد لینکلیتر، ایثن هاوک و ژولی دلپی درباره "قبل از نیمه شب"

شروع موضوع توسط *Yalda* ‏19/6/13 در انجمن سینمای جهان

  1. کاربر فوق حرفه ای

    تاریخ عضویت:
    ‏16/1/12
    ارسال ها:
    4,777
    تشکر شده:
    5,202
    امتیاز دستاورد:
    113
    جنسیت:
    زن


    [​IMG]

    توضیح مترجم:سعی کردم در ترجمۀ مصاحبه هم حالت محاوره ای اون رو حفظ کنم و هم اینکه جملات قابل فهم باشند بخصوص که هنوز خیلیها از جمله خود من فیلم قبل از نیمه شب رو ندیدند. بهرحال امیدوارم از خوندن این گفتگو لذت ببرید.




    - اجازه بدید با این سوال واضح شروع کنم، دقیقا چه زمانی به این تصمیم میرسید که:" بیاین یه بار دیگه گروه رو دور هم جمع کنیم"؟


    لینکلیتر: میدونین هر دوباری که این کارو انجام دادیم یجورایی مشابه بوده. وقتی یه فاصله شش-هفت ساله این وسط بوجود میاد و فکر کنم هممون بیش از اون که مجبور باشیم، میخواهیم که با هم کار کنیم. ما این کارو صرفا برای اینکه کاری کرده باشیم انجام نمیدیم. باید به این مرحله برسیم که بفهمیم جسی و سلین حرفی برای گفتن دارند.
    دلپی: و ما حرفی برای گفتن داریم.
    لینکلیتر: و ما بتنهایی نمیتونیم اینو بدوینم. میخوام بگم که زمان نقش خیلی مهمی رو این وسط بازی میکنه، حتما باید شش هفت سال زندگی این میان انباشته شده باشه و اون موقع مثل این میمونه که جسی و سلین، این شخصیتهایی که ما موازی با هم خلقشون کردیم، خودشون پدیدار میشن و انگار حرفهایی در مورد وضعیت جدیدی که خودشون رو توش میبینن برای ما دارن. و بهمین شکل دو بار این اتفاق{منظور دور هم جمع شدن دوباره است}افتاد. ما تقریبا همون مسیری رو طی میکنیم که توی شوخی هامون هست. مثلا با اسم فیلمها شوخی میکنیم...یه عنوانی رو یکیمون همینجور پروندیم...
    دلپی: (با خنده) "پیش از گور"!
    لینکلیتر: آره... میدونین... اما بعدش توی یه نقطه ای همین شوخیها کمی جدی تر میشه و بعدش یه مفهوم واقعی تر خودشو نشون میده و به آرامی لحن متفاوتی بخودش میگیره و اینجاست که میفهمیم جسی و سلین دارن به شکلی بالقوه اما واقعی دوباره پدیدار میشن اما احساس میکنیم که هنوزم کمی زمان لازمه که همین خودش شش سال طول میکشه، وبعدش دو سال رو صرف این میکنیم که چیکار کنیم و چیکار نکینم... و باید از اون نعمت زمانی که در اختیار داریم بهره ببریم برای یک کاوش واقعی تا بفهمیم که اون دو تا(جسی و سلین) این 9 سال رو چجوری گذروندند.


    - هیچ موقع این اتفاق می افته که دو نفر از شما سه نفر هیئتِ تصمیم گیرنده! سر موضوعی توافق داشته باشید و مجبور بشید نفر سوم رو گولش بزنید یا متقاعدش کنید؟ یا اینکه همیشه همزمان با هم به توافق میرسید؟


    هاوک: اینطوریه که ایده های خوب صیقل داده میشن. اینکه سر دربیاری اون نفرِ دیگه دقیقا با چی مسئله داره و معمولا اون یه چیز هوشمندانه است. اگر مسئله خیلی بزرگ باشه و دو نفرِ دیگه نتونن اون رو ببینن معمولا ازش عبور میکنیم ولی اگر مسئله خیلی عمده ای نباشه اصلاحش کنیم.
    لینکلیتر: ناگزیری که کنار بیای...
    هاوک: میدونین اینجوریه که ما...
    لینکلیتر: آره. یه جواب نوعی به ایده ی اون نفر سوم میتونه این باشه که "آره... یجورایی جالبه، ولی آیا به اندازه کافی ابتکاری هست؟ آیا اونقدری که باید بامزه هست؟" و بعد نوبت به بعدی میرسه...
    دلپی: یا "آیا این به قصۀ فیلم مربوط میشه؟"
    هاوک: و اونوقت طرف مقابل هم یا میگه : "آره دیگه! هست! بیخیال" و یا میگه: "حق با شماست".
    لینکلیتر: و ما به هم میگیم : "خب حالا ایده ای که داری رو بهترش کن." میدونی ما همیشه به شکل جالب و البته حامیانه ای همدیگه رو هل میدیم به جلو. هرگز خودمحورانه نمیشه. اینطور نیست که ما اونا رو قضاوت کنیم بلکه انگار ما در خدمت جسی و سلین هستیم، واقعا! مثل اینه که ببینیم چه چیزی ارزش این رو داره که توی زندگی اونا باشه و یا چه چیزی ارزشش رو داره که توی این مرحله از زندگیشون گفته بشه.
    هاوک: و ما یاد گرفتیم که همدیگه رو طوری تشویق و پشتیبانی کنیم که به نتیجه ای که برای هممون بهتره برسیم. مثه اینه که هر سه تای ما کسی رو در درونمون داریم که میخواد ما رو به سمت بهترینمون ببره یا میتونم بگم بهرحال هدفمون رسیدن به همچین چیزیه.
    لینکلیتر: آره و اگر ما هم این کارو نکنیم با گذشت زمان این اتفاق خودش توی فیلم میفته . باور کنین که که این چیزی که میگم به شکلهای بسیار مختلفی در مورد همه ما مصداق پیدا کرده. من میگم 95% چیزی که ازش بعنوان ماده اولیه یک فیلم یاد میشه هرگز فیلم رو نمیسازه. شما ممکنه ماهها رو با ایده هایی توی سرتون بگذرونید که فکر میکنید جالبن و بعد اگر اونها رو به شکلی بریزید بیرون مثلا بنویسیدش یا ازش صحبت کنید و بعد با چهره های سردی مواجه بشین که انگار دارن میگن "نه این فیلمو نمیخوایم"، خب در اون صورت هممون ایده های خلاقانه دیگه ای خواهیم داشت که جایگزینش کنیم. بالاخره به یه جایی میرسیم. ما به شکل فوق العاده ای دموکرات هستیم اونقدر که هیچوقت این حالت دو نفر علیه یک نفر پیش نمیاد.
    هاوک: راستش ما از حدود 18 سال پیش این عادت خوب رو پیدا کردیم که با هم به این شکل رفتار کنیم و یجورایی این عادت بهمون چسبیده!
    لینکلیتر: اما در نهایت یه بازیگر نمیتونه چیزی رو که حقیقتا درک نمیکنه یا باورش نداره بازی کنه. یعنی شاید اونها بتونن اما من بعنوان کارگردان نمیتونم کاری رو پیش ببرم که حس میکنم بازیگرام کاملا باهاش در هماهنگی نیستند.


    - در واقع ترجیح میدید هر فیلمی رو با یک همچین سرمایه گذاری روی تمام بخشها انجام بدید تا بدون اون؟درسته؟


    لینکلیتر: آره، این قاعده از همون فیلم اول برقرار بوده
    - درسته.




    [​IMG]​


    لینکلیتر: انگار از روز اول این تنها راهی بوده که میشد باهاش کار رو پیش ببریم... میدونید؟


    - یه همچین فکری در اغلب مردم وجود داره که اولین باری که به کسی میگی "دوستت دارم" جمله بعدی که میگی یه همچین چیزیه " و تا زمانی که ستاره های آسمون رو به خاموشی برن دوستت خواهم داشت!"، اما 10 هزارمین باری که بهش میگی دوستت دارم بعدش یه همچین جمله ای میاد " ببینم در اون گاراژ لعنتی رو بستی یا خودم باید برم پایین و ببندمش؟"


    هاوک: و یا فقط کلمه "اما". "من دوستت دارم اما...."


    - درسته. "در گاراژو باز گذاشتی؟" . میخوام بگم خیلی جالبه که این شانس رو داشته باشی که همچین عشقی رو روی پرده سینما بیاری وقتی که کارهای قبلی اینقدر تکرار شدند. چون این یه روکش درخشانی از تازگی روش داره که این خیلی زیاد توی فیلمتون دیده میشه.


    لینکلیتر: خب در واقع موضوع این فیلم هم وقتی تصمیم گرفتیم که بسازیمش همین بود و اگه بخوایم صادق باشیم توی این مرحله از زندگی(41 سالگی) یجورایی "تنها" راهمون هم همین بود. سرک کشیدن به موضوعاتی مثل زندگی خانگی، پدر و مادر بودن و همه اینها... پس چالش ما این بود که توی این قلمرو جدید کندوکاو کنیم اما هنوز هم بتونیم فیلم جالبی بسازیم و همچنان توش رو عشق رو پیدا کینم.


    - طرز فکرهای ویژۀ شخصیتها در شخصیت پردازی کار،عالیه بخصوص که دونستن همین طرز فکرهای ویژۀ آدمها در یک رابطه نقش مهمی در راحت کنار اومدن باهاشون ایفا میکنه. خانوم دلپی از کی اینقدر با پنیر فتا {نوعی پنیر که اصالت یونانی داره. یادمون باشه که فیلم قبل از نیمه شب در یونان فیلمبرداری شده} دشمن شدید؟ من خندم گرفت چون نمیتونم چیزی رو وحشتناک تر از این تصور کنم. و یا دیالوگ "ماساژ دونفره، چقدر وحشتناک؟"


    دلپی: "چقدر شله"{ظاهرا اشاره به دیالوگی توی فیلم داره}
    لینکلیتر: خیلی شل هم به نظر میرسه!
    (همه میخندند)


    - آیا این چیزا در خود شما وجود داره یا بسته به شرایط این چیزا رو کاملا برای فیلم اختراعشون میکنید؟


    دلپی: نه ما با هم تصمیم گرفتیم که اون بخش ماساژ رو توی فیلم بذاریم. و اون دیالوگ رو بخاطر این قرار دادیم که اینا چیزاییه که منو به خنده میندازه. منظورم اینه که وقتی تصمیم گرفیتم بریم به اون هتل رویایی (چون قبلش دنبال جاهای دیگه ای داشتیم میگشتیم و اونها برای هتل تصمیم گفتند) مشخصه که همه همین انتظار رو دارند. اینکه این زوج میرن به یه هتل خیلی قشنگ، و ماساژ میگیرن و بعد اونجا یه چشمه آب گرم هم هست و همه اینها...
    لینکلیتر: منظورش مخالفت با همه این کلیشه های شب قراره که گاهی خیلی بیش از حده.
    دلپی: آره مثه کارای عاشقانه مصنوعی
    لینکلیتر: "بفرمایید، این بطری شرابتون، اینم ماساژتون حالا یه بعدازظهر عاشقانه داشته باشید!!"
    دلپی: و اون زوج دیگه ای که توی فیلمن خب بنظر میاد مَرده از اوناییه که همش راجع به مسائل جنسی صحبت میکنه و ... شاید بنظر سلین همه اینا واقعا آزاردهنده میاد شما باید همه پیشینه این آدما رو در نظر بگیرید.


    - فقط محض اطلاع، خود شما طرفدار پنیر فتا هستین یا ازش بدتون میاد؟


    دلپی: 100% طرفدارشم!


    - واقعا؟ اوه!


    لینکلیتر: شما به اندازه کافی توی یونان نبودید!


    - جدا؟


    لینکلیتر: یونان شما رو میسازه




    [​IMG]​


    هاوک: خیلی بهتر


    - قابل احترامه


    لینکلیتر: یه چیز واقعیه


    - من بهش احترام میذارم


    لینکلیتر: راستش من تا حالا هیچ کجا این میزان کاربرد برای گوجه،خیار و فتا ندیده بودم!
    هاوک: یه غذاییه مثل مازارلا با کمی تفاوت
    لینکلیتر: ژانرش متفاوته! یه چیز واقعیه


    - چیدمان اتاق هتل به طرز عجیبی برهنه و خشکه. یجورایی منو یاد فیلم "دندان سگ" مینداخت. آیا این بی سلیقگی خرده بورژوایی بود که باعث شد یه همچین جایی رو انتخاب کنین؟


    لینکلیتر: (میخندد) خب جای مدرنی بود
    دلپی: قصدمون یه جای ساده نبود
    هاوک: در واقع همین شکلی هم هستند. برخلاف اون چیزی که توی فیلم "مامامیا" نشون میدن.
    لینکلیتر: آره ما یه جای عجیب و جالب میخواستیم. یه جایی توی فیلم، سلین میگه:" این اتاق منو میترسونه من یه جای جالب میخواستم. یه جایی که مثه یونانِ واقعی باشه" و اونوقت بیننده ای که داره فیلم رو میبینه میگه:"خب اینم که واقعیه" و فیلم ما هم همینه. ما یونان باستان و یونان مدرن رو روی هم و در یک لحظه میبینیم و این یجورایی زیباست. یونان همه این جزئیات ماهرانه رو داره...
    دلپی: یونان در واقع ترکیبی از همه اینهاست و این چیزیه که من عاشقشم.


    - یونان جاییه که دموکراسی از اونجا آغاز شد و حالا همین دموکراسی این اواخر مشکلات عظیمی اونجا پیدا کرده.


    لینکلیتر: درسته
    دلپی: مثل خیلی از جاهای دیگه


    - مثل خیلی از جاهای دیگه، ولی منظورم اینه که یونان رو بدلیل خاصی و بر اساس موضوع انتخاب کردید یا اینکه فقط در آرزوی خوردن جایرو( نوعی غذای یونانی که به شکل سندویچ سرو میشه) اونجا رو انتخاب کردین؟! آیا فقط برای غذاش رفتین اونجا؟!!


    لینکلیتر: خب غذا قطعا فاکتور تعیین کننده ای بود!
    هاوک: (میخندد)
    لینکلیتر: ولی این جالبه که لوکیشن فیلم سوم اینقدر مهم شده چون یکی از آخرین مواردیه که ما در موردش تصمیم گرفتیم...
    هاوک: {جسی که داره یک دورۀ ازلت نشینی نویسندگی رو میگذرونه} میتونست هر جایی رو انتخاب کنه همونطور که توی پیش نویسِ اولیۀ ما بود. اما در باز نویسی آخر یونان تبدیل به یکی از شخصیتهای ما شد. ما فیلمنامه رو برای اینکه اونجا ساخته بشه نوشتیم و در واقع یونان بخشی از فیلم ما شد.
    دلپی: ما بهش ارجاع میدادیم.
    لینکلیتر: آره انگار یونان بنوعی بدرون همه بخشهای فیلم رسوخ میکنه
    دلپی: حقیقتا که عالی بود. همون لحظه ای که تصمیم گرفتیم لوکیشن اونجا باشه خیلی چیزها رو به فیلممون اضافه کرد.
    لینکلیتر: و مهم این که متفاوت بود. یونان خیلی با جاهایی که توی دو فیلم قبلی نشون دادیم فرق داشت و بهمین خاطر تصمیم درستی بنظر میمود.
    دلپی: مثلا جایی مثل ایتالیا تا حالا خیلی کار شده
    لینکلیتر: آره، ما توی منطقه ای بودیم که زیاد توی فیلمها ازش استفاده نشده بود و لوکیشنها رو رفتیم دیدیم. بخصوص خانۀ نویسنده { یا شایدم خانه نویسندگان چون فیلم رو ندیدم مطمئن نیستم} که مورد مهمی بود و یکی دو تا شهری که ازش عبور کردیم.
    دلپی: و دیگه تصمیممون رو گرفته بودیم
    لینکلیتر: راستش پیش خودمون گفتیم که اونها توی تعطیلاتشون هستن و به ندای دو فیلم قبلی هم گوش کردیم. اما میدونین توی اینجور چیزا آدما بیشتر براساس غریزه پیش میرن و تصمیم میگیرند.


    - آقای هاوک و خانوم دلپی میخوام سوالی رو راجع به روند بازیگریتون ازتون بپرسم.قبلش پوزش من رو بپذیرید اما از روی کنجکاوی میپرسم، شما راحت تر میدونید که نقشهاتون رو از دریچه ی شباهتهایی که با شما دارند تجزیه و تحلیل کنید یا از لحاظ تفاوتهاشون با شخصیت اصلی خودتون؟


    هاوک: خب من سعی میکنم دنبال تفاوتها بگردم.منظورم اینه که...راستش صحبت کردن راجع به پردازشهایی که خودت داری، که یه چیز ذاتیه و شما یه سوال مشکوک رو از من دارین میپرسین چون اگه بخوام خالصانه جوابشو بدم ممکنه یه احمقی بنظر بیام که خیلی خودشو جدی گرفته ، میفهمین؟ درست میگم؟

    - خب اون احمقی که داره این سوالو میپرسه منم! پس فک کنم مسئولیت از گردن شما میفته.
    هاوک: خب شخصیت من در "قبل از طلوع" ،جسی، خیلی نزدیک به خودم بود و شخصیتم در "ساحل اتوپیا"، میخائیل باکونین یه دیوونۀ آنارشیسته بازم نزدیک به خودم! رویای من اینه که همه نقشهایی که بازی میکنم مثل خودم بنظر بیان و اینکه این رهیافتِ از درون به بیرون رو در نقشهام بتونین پیدا کنین. بنابراین نقشها شبیه هم بنظر نیان، جسی اصلا شباهتی به میخائیل نداره اما هر دوی اینها خیلی شبیه خودمن و این مدلی من به قضیه نگاه میکنم. مهم نیست که اونها چقدر به هم شبیه نباشن، مهم نیست من یه دماغ مصنوعی برای بازی یه نقش گذاشته باشم یا چیزایی شبیه این. من فقط سعی میکنم به فضای ذهنی این آدما برم و بفهمم چطور اینها به من ربط پیدا میکنن...حالا میخواد یه قاتل زنجیره ای باشه یا یک ریاضیدان یا هر چیز دیگه ای. میدونین؟

    - و شما خانوم دلپی، پاسخ شما به این سوال چیه؟ یا شایدم این سوالو احمقانه تر از اینی میدونید که ذهنتونو درگیرش کنید.
    هاوک: اون باهوش تره.سوالتونو جواب نمیده
    لینکلیتر: (میخندد)
    دلپی: میدونی.... شخصیت من....اااا.... نمیدونم راستش بهترین کسی که راجع به بازیگری من قضاوت میکنه پدرمه و اون میگه نزدیک ترین نقشی که تا حالا بازی کردم به خودم، شخصیتم توی فیلم کنتسه! { "کنتس" فیلمی است با بازی ژولی دلپی محصول 2009 که داستان اون در قرن هفدهم میگذره و راجع به کنتسیه که با کشتن دختران باکره و حمام کردن در خون اونها تلاش میکنه که جوانی خودش رو تا زمان بازگشت معشوق از دست رفتش حفظ کنه}
    (همه میخندند)
    دلپی: این اتوبیوگرافیک ترین نقشی بوده که من تا حالا بازی کردم. یه قاتل توی قرن هفدهم...


    - شاید اگه الان توی قرن هفدهم بودیم این رو بعنوان تنها شکل پویایی جامعه ای در لبه تیغ میدیدم. آقای لینکلیتر میدونید که بخشی از لذتی که این فیلمها برای ما دارند اینه که میبینیم چطور شخصیتها در طول فواصل بین فیلمها چیز یاد گرفتن و چه تغییراتی کردند. اما من کنجکاوم بدونم آیا اون چیزهایی که از کارگردانی فیلمهای دیگه بین هر دو فیلم یاد میگیرین، بهتون کمک میکنه تا انجام پروژه بعدی به شکلی متفاوت، شدنی بشه؟بعبارت دیگه آیا از نظر تکنیکی شما از منحنی یادگیری خودتون راضی هستید؟


    لینکلیتر: نمیدونم. شاید من دارم روی منحنی یادگیری خیلی کُندی حرکت میکنم. چرا که احساسم توی این سه فیلم خیلی شبیه به همه. این سه فیلم رو بیشتر از اینکه از هم متفاوت ببینم، به هم شبیه میدونمشون. من با این رویکرد به سمت ساخت هر فیلم جدید میرم که انگار این فیلم یک دستورالعمل متفاوت میخواد و نیاز به نگاهی متفاوت یا احساسی متفاوت برای تعریف کردن اون داستان مشخص داره، اما در مورد این سه فیلم فکر میکنم بقدر کافی به هم شبیه هستن که ضرورتا به یک نگاه و احساس واحد برای ساختشون نیاز داشته باشم. بهمین خاطر فکر نمیکنم احساسم در این زمینه چندان دچار دگرگونی شده باشه.


    - مثلا هیچوقت به خودتون نگفتید برام ارزونتر تموم میشه اگه فیلم رو جلوی پرده سبز فیلمبرداری کنم؟


    لینکلیتر: خب درسته تغییرات زیادی توی تکنولوژی فیلمسازی پدید اومده اما من میخواستم که این فیلم هم خیلی شبیه به دو فیلم قبلی باشه وگرنه تکنولوژی که قطعا تغییرات زیادی توی این مدت داشته
    دلپی: از نظر من لزوما هم بد نیست. شاید اونجوری {جلوی پرده سبز} میتونستیم برداشتهای طولانیتری بگیریم
    لینکلیتر: آره ما توی چند تا سکانس، چند دقیقه ای اضافه فیلمبرداری کردیم که جای شُکر داره که داشتیم دیجیتالی فیلمبرداری میکردیم
    دلپی: 14 دقیقه! برای اون(لینکلیتر) جالب و خنده داره ولی برای ما نه!
    هاوک: (میخندد)
    لینکلیتر: اما مثلا قراره که ما کل کارو توی یه برداشت بگیریم




    [​IMG]​


    دلپی: پروژه بعدی توی یک برداشته...چه چالشی


    - یعنی کل کار توی یه برداشت و حتی مونولوگها موقع راه رفتن؟


    دلپی: فکر نمیکنم ما قادر به انجامش باشیم
    لینکلیتر: چرا که نه. ظرفیت ذخیره سازی دوربینهای جدید در حال ترقیه و من روش حساب میکنم.
    هاوک: دوربینها قراره سبک تر بشن
    لینکلیتر: سبک تر میشن و همنطور شما میتونید 100 دقیقه فیلم روشون ذخیره داشته باشید...


    - خانوم دلپی یک مقاله عالی در "ساندی تایمز" خوندم که خانم کارینا کوچانو نوشته بود و در این مقاله راجع به اشتیاق مردم برای دیدن شخصیتهای زن قوی در فیلمها صحبت شده بود و این شاید نیاز به دیدن زنهایی باشه که قادر به اشتباه کردن هستند، عصبانی میشن و درگیر مشکلات شخصی خودشون هستن، به همون اندازه ای که مردها بطور سنتی این نقش رو در فیلمها داشتن. و من وقتی بعد از دیدن فیلم از سالن سینما اومدم بیرون توی آسانسور دو تا خانم رو دیدم که میگفتن" اوه خدای من شخصیت اون (سلین) آدمو خشمگین میکنه!"
    (همه میخندند)

    - و من پیش خودم فکر کردم آیا این علامت موفقیت شماست؟

    دلپی: (میخندد) جالبه چون زنها رو خشمگین میکنه و نه مردها رو! نکته جالب در مورد نقش من هم همنیه. بعشی زنها از شخصیت من توی فیلم عصبانی میشن و این حرفهای زیادی رو در مورد از خود بیزاری ای که توی بعضی زنها هست میگه و فیلم "کنتس" هم راجع به همین بود. به شکل عجیبی انگار برخی زنان توی دنیایی از مردانی گیر کردند که از اون زنها متنفرن!
    لینکلیتر: آیا این نفرت از خوده؟ یا پذیرش نقطه نظراتشون؟
    دلپی: خب این پذیرفتنی نیست که زنها دوبعدی بشن و خودشون بخوان خودشون رو محدود کنن. مردها این کارو با ما نمیکنن زنها خودشون دارن خودشون رو محروم میکنن. میدونین از نظر من دلیلی وجود داره که چرا زنها به دنیا حکومت نمیکنن. چون چیزی به اسم خواهری بین زنها و حس کمک به هم و اینکه زنها برای خواسته های همدیگه فریاد بزنن وجود نداره. نمیخوام بگم چنین زنانی وجود ندارن. البته که هستن و من خودم یکی از همون زنهام که همیشه از زنها حمایت میکنم و بخاطرشون مبارزه میکنم. اینچنین زنان قدرتمندی وجود دارن اما چیزی نیست که همیشه و همه جا و برای همه زنها وجود داشته باشه. راستش رو بخواید دوستان من که همگی زنانی قوی هستند خیلی از این شخصیت خوششون میاد، چون احساس میکنند کاملا حقیقیه، تک بعدی و یک سویه نیست. اونها از حقیقت این نقش لذت میبرند و من فکر میکنم که این نقش منعکس کننده چیزی از درون اونهاست. مثل اینکه این نقش آینه ای رو در برابر صورت اونها میگیره که نه تنها خودشون رو بهشون نشون میده بلکه نشان دهنده چیزی هم هست که اونها نیستند و یا چیزی که باید باشن یا چیزی که آرزو دارن باشن.

    - و شاید این نقش داره بهشون چیزهایی راجع به دید محدودی که به شخصیت زنانه دارن میگه
    دلپی: شخصیت زنانه. شاید بخاطر اینه که ما اینجوری تربیت شدیم. ما تعلیم دیدم که باید زنها رو تک بعدی ببینیم و برای مردها ایرادی نداره که پیچیده باشن، خشمگین باشن. ایرادی نداره که هملت، هملت باشه ولی نمیتونیم یک زن رو در هیبت هملت ببینیم.


    - و اوفیلیا مجبور میشه بره و در علفزار خودکشی کنه


    دلپی: دقیقا. (با خنده) اساسا همینه


    - فقط از روی کنجکاوی میخوام بدونم....خب من، این شانس رو داشتم که به لحاظ شرایط سنی و تحولات زندگیم با این سه فیلم شدیدا پیوند برقرار کنم.


    هاوک: وقایع نگاری شخصی خودتون


    - درسته من دقیقا در اون نقطۀ مد نظر شما قرار دارم. اما آیا فکر میکنید که فیلمتون مخاطبینی خارج از این گروه هم پیدا کنه؟ کسانی که فیلمها رو دیر دیدن اما همچنان ازش لذت میبرن؟


    لینکلیتر: آره، و بخصوص این فیلم . میدونین ما هر کدوم از اینها رو به تنهایی و جداگانه میسازیم. ما بخودمون اجازه نمیدیم فکر کنیم همۀ مردم دو فیلم قبل رو دیدند چون واقعیتش اینه که ندیدند. اینها فیلمهای بزرگی نیستند میدونین؟ خیلی از مردم اونها رو ندیدند و ما هرکدوم از این فیلمها رو میسازیم تا بتنهایی حرف خودش رو بزنه و احساس میکنیم که این یکی واقعا داره حرفش رو بتنهایی میزنه.




    [​IMG]​


    هاوک: حتی بیشتر از "قبل از غروب"... من فکر میکنم که این فیلم، فیلمِ خودشه.
    لینکلیتر: و ممکنه یه جوونی رو ببینم که این فیلم رو میبینه و بعد میره سراغ دو فیلم قبل و اونها رو میبینه. اشکالی نداره. هیچ اشکالی نداره اگر این فیلم رو حتی با یه ترتیب دیگه مثلا از جدیدتر به قدیمی تر دید.
    هاوک: توی دنیای ادبیات اینجوری رایج تره
    لینکلیتر: آره، برای همین اصلا برای من ترتیبِ دیدن مهم نیست. در حقیقت هر سۀ این فیلمها وامدار خودشون هستند. این یه حالت ویژه است که مثلا کسی مثل شما از همون آغاز این سه گانه کاملا هماهنگ باهاشون پیش رفته باشه.


    - مثل همزمانی تولد و مرگ مارک تواین با عبور ستاره دنباله دار هالی که کاملا تصادفیه {دوستان میدونید که ستاره دنباله دار هالی هر 75 سال یک بار از زمین دیده میشه و این اتفاق در سالهای 1835 و 1910 که مصادف با سال تولد و مرگ مارک تواین نویسنده شهیر بوده هم افتاده}


    لینکلیتر: درسته مثل اینکه شما کاملا تصادفی برای دیدن یک اتفاق اونجا صف کشیدید و اگر این تصادف رخ نداد خب همچنان شانس دیدنش رو از زاویه دیگری دارید.


    - برای هر سه نفر شما بعنوان نویسندگان همکار جمله ای از "جوآن دیدیون" {نویسنده کتاب سال تفکر جادویی} وجود داره که میگه "نویسنده ها همیشه دارن کسی رو میفروشن." و شما خانوم دلپی جایی توی فیلم خطاب به شخصیت آقای هاوک میگید: "منو بیرون از کتاب لعنتیت نگه دار!" آیا هر یک از شما ممکنه دچار لحظه سختی بشه وقتی حین تماشای فیلم با یک نفر در آخر مجبور شید بگید "متاسفم راستش همونجوری اون جمله رو گذاشتم. حیف بود که استفادش نکنم"؟ {منظورِ مصاحبه گر استفادۀ نویسندگان از گفته ها،عادات شخصی و یا صحبتهای روزمرۀ نزدیکان و دوستانشون در نوشته هاشونه}


    لینکلیتر: ما هر کدوم روش خودمون رو در مواجهه با افراد مختلف داریم مثل پدر و مادرمون و بقیه... مثلا من اینجور مواقع میگم "نه اون جمله، کار ژولی بود" یا نه "کار ایثن بود، من نبودم"
    هاوک: بهترین چیزی که همه ما میتونیم بگیم اینه که" اوه خدا، عجیب نیست؟ "ریک" اون جمله رو نوشت!! میدونم یجورایی به شما مربوط میشه ها! واقعا عجیبه!!"
    لینکلیتر: نه مطمئن باشید که رابطه ما اصلا اینطور نیست. اما خب این کاریه که همه نویسنده ها انجام میدن. نه تنها از زندگیهای خودمون بلکه از زندگیهای دوستانمون، چیزایی که میشنویم و بطور کلی از هرجایی میتونیم چیزایی رو بیرون بکشیم.
    دلپی: اما این تقریبا خارج از کنترل ماست. مثلا در مورد خود من یک فیلمی که خیلی دوسش دارم "آماتور" ساخته کیشلوفسکیه. شخصیت فیلم داره از همسرش جدا میشه و دستاش رو بالا میاره تا اون تصویر رو قاب کنه... میدونی مثل مستند کردن اون لحظه میمونه. لزوما از اون صحنه فیلم نمیگیرید اما اون رو ثبتش میکنید با اتفاقاتی که درِش در حال وقوعه، چیزایی که شما شاهدش هستید مثل مردمی که توی رستوران حرف میزنن و ...
    لینکلیتر: مثل "هری ساختارشکن" {فیلم وودی آلن}
    هاوک: عاشق اون فیلم هستم.
    لینکلیتر: عالیه.
    دلپی: آره
    لینکلیتر: عصبی کردن همه دوستات و کسایی که دوستشون داری


    - و در یک نقطۀ مشخص همۀ اینها تبدیل به دست مایۀ فیلم میشه؟


    لینکلیتر: اینطور فکر میکنم
    هاوک: من میخوام بگم که در نهایت همه ما انسانها اینجاییم تا قصه هامون رو تعریف کنیم. واقعا یکی از بزرگترین لذتهای زندگی اینه که بشینیم و به حرفای همدیگه گوش کنیم و به قصه هایی که آدما از خودشون میگن و البته اگه واقعیت رو نگن برای من چندان جذاب نیست.
    لینکلیتر: قبول دارم. همه اینها برای من دست مایه میشه. بعنوان یک هنرمند اینکه پردازش کنم که همه اینها چطور به من رسیده و چطور از فیلتر درونی من عبور کرده.

    ------------------------------------------------------------------------------
    نقد فارسی
     
    2 نفر از این پست تشکر کرده اند.