1. مهمان گرامی، جهت ارسال پست، دانلود و سایر امکانات ویژه کاربران عضو، ثبت نام کنید.
    بستن اطلاعیه

رمان خارجی| جراح دیوانه نوشته یورگن توروالد

شروع موضوع توسط Amon Amarth ‏14/6/13 در انجمن داستان

  1. کاربر ارشد

    تاریخ عضویت:
    ‏7/6/12
    ارسال ها:
    12,074
    تشکر شده:
    28,122
    امتیاز دستاورد:
    113
    جنسیت:
    مرد
    پاسخ : رمان خارجی| جراح دیوانه نوشته یورگن توروالد

    تشکیل کنگره ای برای تحقیق [HR][/HR] این موضوع و دو واقعه شگفت انگیز دیگر که در بیمارستان (شاریتی)اتفاق افتاده بود پزشکان را وادار کرد که برای بررسی آن سه واقعه یک کنگره پزشکی تشکیل بدهند و در آن کنگره غیر از پزشکان بیمارستان شاریتی عده ای از اطباء و جراحان آلمان شرقی هم شرکت کردند.قبل از این که بحث های کنگره آغاز شود از طرف پزشکان بیمارستان شاریتی گزارشی راجع به سه مریض آن بیمارستان به کنگره داده شد که یکی از آن ها قامتش خیلی بلند شد و دیگری به شکل یک سیاه پوست درآمد و بیمار سوم طوری با سرعت کوچک می شود که بیم آن می رود از جهت اندام و طول قد مانند یک عروسک شود.
    در گزارش گفته شد که بیمار اول نتوانسته تغییرات بزرگ را که در او به وجود آمده بود تحمل کند یعنی اعضای بدنش ،توانایی تحمل آن تغییرات را نداشت و زندگی را بدرود گفت ولی بیمار دوم و سوم زنده هستند بی آن که بتوان اطمینان داشت که زنده خواهند ماند و به فرض این که زنده بمانند از لحاظ انسانی و اجتماعی ، مرده به شمار می آیند.
    در گزارش نام برده ،علت هر یک از سه بیماری ذکر شده بود و گفتند که در هر سه مورد عامل بیماری به شکل مثبت یا منفی ،ترشح غدد باطنی است با این تفاوت که در مورد اول ،افزایش ترشح یک غده باطنی موجب شد که قد بیمار ،بلند شود و در مورد دوم و سوم ، قطع ترشح غدد باطنی موجب سیاه شدن یکی و کوچک شدن دیگری شد.
    بعد از این مقدمه ،گزارش پزشکان بیمارستان روی دو اصل تکیه می کرد.
    اول این که آیا افزایش یا قطع ترشح غدد باطنی در افراد دیگر نیز همین آثار را به وجود خواهد آورد و یا این عوارض ،تنها در این سه نفر بروز کرد و تا امروز، راجع به هیچ یک از این سه مورد ،آزمایشی در دیگران نشده تا بدانیم آیا عوارض متشابه ،در سایرین به وجود می آید یا نه ؟
    اصل دوم این بود که برای در مان این بیماران چه باید کرد؟ و آیا با تزریق ترشح غده های باطنی می توان بیمار دوم و سوم را درمان کرد؟در آن گزارش حتی به کنایه اسمی از (زائر بروخ) نبردند در صورتی که بر پزشکان و جراحان بیمارستان(شاریتی)محقق شده بود که در هر سه مورد،مسئول بیماری(زائر بروخ) است که از روی اشتباه ،در غده ها دستکاری کرده است.
    روی کلمه(اشتباه)تکیه می کنیم زیرا پزشکان بیمارستان نمی توانستند فکر کنند که دستکاری (زائر بروخ)در غده های باطنی سه بیمار از روی عمد بود(البته تعمد ناشی از جنون)نه اشتباه.
    البته پزشکان و جراحانی که آن گزارش را تهیه کردند به زائر بروخ حسد می ورزیدند و بی میل نبودند که سه اشتباه استاد را در آن گزارش ذکر کنند.
    اگر آن اشتباهات در گزارش ذکر می شد،زائر بروخ نه فقط مورد توبیخ قرار می گرفت بلکه به احتمال زیاد طرد می شد و دیگر نمی گذاشتند که با دارا بودن استقلال در جراحی وارد اتاق عمل شود و کارد به دست بگیرد و یک حقوق بازنشستگی به او می دادند که تا پایان عمر در خانه اش به سر ببرد. دو چیز مانع از این شد که تهیه کنندگان گزارش ،از (زائر بروخ)نام نبرند و او را مسئول بیمار اول و مسخ و ناقص شدن دو بیمار دیگر معرفی کنند:اول مقام بزرگ علمی و فنی آن استاد بود که تمام جراحان آلمانی ،اولویت علمی و فنی او را تصدیق می کردند و دوم این که می دانستند زائر بروخ مورد توجه و حمایت حکومت وقت است.
    گفتیم که هنوز در آلمان شرقی یک حکومت محلی و مستقل روی کار نیامده بود اما حزب کمونیست آلمان شرقی،در عمل زمامدار به شمار می آمد و سران حزب کمونیت آلمان شرقی ،برای(زائر بروخ) احترام قایل بودند و او را مورد حمایت قرار می دادند در صورتی که (زائر بروخ)عضو حزب کمونیست نبود.
    ولی عدم شرکت وی در حزب ناسیونالیست ملی آلمان(حزب نازی)در دوره هیتلر و مهاجرت نکردن او به آلمان غربی پس از پایان جنگ به او نزد کمونیست ها یک وجهه بزرگ داده بود و اطلاع داشتند که ناری ها از (زائر بروخ) دعوت کردند که عضو حزب نازی شود و او نپذیرفت و رد دعوت نازی ها ،در دوره هیتلر،آن هم در تاریخی که اطریش به آلمان ملحق شده بود و هیتلر در نظر نازی ها یک زمامدار مافوق بشری می آمد شجاعت می خواست و کسی که آن دعوت را رد می کرد باید خود را برای تحمل هر نوع تیره روزی آماده کند.
    نتیجه کارهای کنگره پزشکی از لحاظ دو بیمار که یکی سیاه و دیگری کوچک شده بود نتیجه فوری نداشت.
    چون در اعلامیه ای که بعد از خاتمه مذاکرات از طرف کنگره صادر شد ،دارویی برای درمان آن دو بیمار تجویز نکردند ولی گفتند که برای کشف راه درمان باید،یک سری آزمایشات وسیع را در جانوران آغاز کرد و ترشح غده (کورتیکو-سورنال)و غده های (پارتیروئید)را در آن ها قطع کرد تا این که آثار آن را دید و آن گاه در صدد درمان آن ها برآمد و اگر روش درمان کشف شد،آن را در مورد دو بیمار که اینک در بیمارستان هستند به کار برد.
    واضح است که نمی شد پیش بینی کرد آزمایش هایی که در مورد جانوران خواهد شد به نتیجه خواهد رسید یا نه ؟و اگر نتیجه مثبت داشته باشد چه موقع آن نتیجه به دست خواهد آمد و چگونه باید آن را در مورد آن دو بیمار به کار برد.
     
  2. کاربر ارشد

    تاریخ عضویت:
    ‏7/6/12
    ارسال ها:
    12,074
    تشکر شده:
    28,122
    امتیاز دستاورد:
    113
    جنسیت:
    مرد
    پاسخ : رمان خارجی| جراح دیوانه نوشته یورگن توروالد

    بیمار دیگر که در خواست کرده بود به وسیله پرفسور (زائر بروخ) مورد عمل قرار بگیرد به اسم (اشتو مب)خوانده می شد.
    او در آغاز زندگی ،یک کارگر فلز سازی بود اما در آن تاریخ که می خواست به وسیله (زائر بروخ) مورد عمل قرار بگیرد از رجال سیاسی و سرشناس آلمان شرقی محسوب می شد.
    در سال 1933 میلادی (اشتومب) یک کارگر فلز ساز و عضو حزب کمونیست آلمان بود.
    در آن سال به طوری که در تاریخ رسمی آلمان نوشته شد ،نازی ها مجلس شورای ملی آلمان موسوم به (رایشتاک) را آتش زدند و حزب کمونیست آلمان را عامل آن حریق معرفی کردند و عده ای از کمونیست ها را به زندان انداختند و از جمله (اشتومب)به زندان افتاد.
    یکی از کمونیست ها که به زندان افتاده بود به اسم (لیوبه)که به طور محسوس اختلال مشاعر هم داشت محکوم به اعدام شد و آن مرد بی گناه را کشتند و بعضی از کونیست ها محکوم به حبس کوتاه مدت شدند و بعد از خاتمه دوره محکومیت آزادشان کردند ولی (اشتومب)محکوم به حبس ابد شد.
    در سال 1944 (میلادی)که عده ای از افسران ارتش آلمان به سبب این که می دیدند آلمان به طور حتم شکست خواهد خورد ،علیه هیتلر سوء قصد کردند (و آن سوء قصد به نتیجه نرسید) ضمن کسانی که به اتهام شرکت در آن سوء قصد به زندان افتادند و اعدام شدند،چندین نفر از کمونیست های آزاد شده نیز بودند.
    اگر (اشتومب)در آن موقع آزاد بود به احتمال قوی دستگیر می شد و مثل دیگران اعدام می گردید.
    اما آن مرد در آن زمان در زندان به سر می برد و یک سال بعد ،پس از این که هیتلر خودکشی کرد و آلمان نازی تسلیم شد،(اشتومب) از زندان آزاد شد و چون از سال 1933 تا پایان حکومت هیتلر، در زندان به سر برده بود ،پس از این که آزاد شد در نظر کمونیست های آلمان شرقی ،یک قهرمان ملی جلوه کرد.(اشتومب)قبل از این که به زندان بیفتد مبتلا به زخم روده اثنی عشر بود.
    در مدت سیزده سال که آن مرد در زندان به سر می برد ،برای درمان زخم روده اثنی عشر دوا می خورد اما غذای مناسب نداشت و کسانی که مبتلا به زخم روده اثنی عشر یا زخم معده هستند باید از خوردن بعضی از غذاها خودداری کند،و به اصطلاح ،از رژیم خاص پیروی کنند و (اشتومب)در زندان چاره ای غیره از خوردن غذاهای آن جا نداشت و برای او ،غذای رژیمی نمی پختند.
    بعد از خروج از زندان چون وسایل بیشتر برای درمان خود به دست آورد کوشید که با دارو ها خود را معالجه کند اما بعد از چهار سال معالجه با داروها ،پزشکان به او گفتند که برای مداوا ،باید مورد عمل جراحی قرار بگیرد.
    (اشتومب)را در بیمارستان (شاریتی)بستری کردند و او چند روز در بیمارستان به سر برد تا این که برای عمل آماده شود و در روز دوم ماه ژوئیه 1949 او را وارد اتاق عمل کردند و همانطور که (اشتومب) خواسته بود پرفسور (زائر بروخ) برای عمل او تعیین گردید.
     
  3. کاربر ارشد

    تاریخ عضویت:
    ‏7/6/12
    ارسال ها:
    12,074
    تشکر شده:
    28,122
    امتیاز دستاورد:
    113
    جنسیت:
    مرد
    پاسخ : رمان خارجی| جراح دیوانه نوشته یورگن توروالد

    موضوع دستکش [HR][/HR] (زائر بروخ) به طرف دست شویی رفت و دست را با آب نیمه گرم و صابون شست و آن گاه یکی از زن های پرستار دستکش جراحی ضد عفونی شده را با پنس به استاد بزرگ تقدیم کرد که به دست کند اما(زائر بروخ) دستکش را از زن نگرفت(ویلفرید)دستیار (زائر بروخ)دید که او از گرفتن دستکش خودداری کرد و اندیشید که چند لحظه دیگر دستکش را به دست خواهد کرد.
    اما استاد نابغه بدون این که دستکش به دست کند ،وارد اتاق عمل شد. دستکش جراحی با این که یک وسیله ساده است ،در اعمال جراحی از وسایل مؤثر برای جلوگیری از عفونت زخم است.
    قبل از این که جراحان ،دستکش در دست کنند هر قدر پیش از عمل جراحی، دست را با دقت می شستند باز چند میکروب در انگشت و کف دست و پشت دست باقی می ماند و آن میکروب ها ممکن بود محل زخم جراحی را آلوده کنند ، و زخم چرک کند. امروز اگر یک زخم جراحی چرک کند با دارو های (آنتی بیوتیک) چرک را از بین می برند و مانع از مرگ بیمار می شوند.
    اما در گذشته دارو های آنتی بیوتیک نبود و یا در آن سال مانند امروز رواج نداشت و بعد از این که زخم موضع جراحی آلوده می شد و چرک می کرد احتمال داشت که منجر به مرگ بیمار شود.
    ابتکار در دست کردن دستکش که امرزو در همه جا از واجبات جراحی می باشد خطر عفونت زخم را به کلی از بین برد.
    این را باید دانست که هر قدر برای ضد عفونی کردن یک جفت دستکش جراحی دقت کنند چند لحظه بعد از این که عمل جراحی شروع شد دستکش آلوده به میکروب های ناشی از زخم خود بیمار می شود.
    اما میکروب های بدن بیمار که روی دستکش می نشینند و بی درنگ، (اگر حرارت محیط مساعد و به اندازه بدن بیمار یعنی 37 درجه باشد)تکثیر می شوند،برای بیمار خطر ندارند برای این که (آنتی بادی) بدن بیمار آن میکروب ها ار می شناسد و ار روش نابود کردن آن ها آگاه است.
    (آنتی بادی) که در زبان پزشکی بین المللی،با اقتباس از اصطلاح فرانسوی(آنتی کور)خوانده می شود یک قسمت از وسایل نیرومند دفاع بدن ما در قبال میکروب ها می باشد که نباید آن را با گلبول های سفید که آن ها هم جز قسمت مؤثر سازمان تدافعی بدن ما هستند اشتباه کرد.
    (آنتی بادی) تمام میکروب های متداول را که به بدن ما حمله ور می شوند و درون بدن ما حمله ور می شوند و درون بدن ما هستند می شناسد و می داند که هر یک از آن ها را چگونه باید از بین ببرد و فقط در قبال یک میکروب ناشناس غافلگیر می شود اما آن غافلگیری بیش از یک لحظه طول نمی کشد و برای مبارزه با آن میکروب (آنتی بادی) مخصوص به وجود می آید و این را هم باید دانست که در بدن ما (آنتی بادی)منحصر به یک نوع نیست و بدن انسان برای مبازره با هر میکروب یک (آنتی بادی به خصوص به وجود می آورد.
    میکروب هم بعد از این که وارد بدن ما شد سلاح خود را که موسوم به (آنتی ژن) است به جنگ (آنتی بادی) می فرستد. و جنگ بین این دو،جنگی است که حیات انسان وابسته به آن است و اگر سلاح میکروب یعنی (آنتی ژن) فاتح شود انسان خواهد مرد.
    در جنگ بین میکروب و (آنتی بادی) عوامل دیگر دفاع بدن ما از جمله گلبول های سفید،به کمک (آنتی بادی ) می آیند.
    چگونگی جنگ بین (آنتی بادی) و (آنتی ژن) یکی از مبحث های وسیع علوم وظایف اعضا و زیست شناسی و همچنین علم میکروبیولوژی (علم زیست شناسی میکروبی) است و نمی توان در این جا وارد آن بحث مفصل شد و رهروان دو علم زیست شناسی و میکروبیولوژی بعد از این که تمام مراحل دانشگاهی را در این علوم طی کردند و برجسته ترین مدرک فارغ التحصیلی را در این دو علم به دست آوردند،تازه باید راجع به ماهیت (آنتی بادی) و (آنتی ژن) تحقیق کنند و هنوز دانشمندی پیدا نشده که شرح جنگ دایمی آنتی بادی و بدن انسان را با میکروب ها بنویسد و به اطلاع مردمی که مجال خواندن کتاب های علمی را ندارند برساند و اگر شرح این جنگ همیشگی نوشته شود شرح حماسه (ایلیاد) تصنیف هومر شاعر یونانی را تحت الشعاع قرار خواهد داد.
    این است که به همین اکتفا می کنیم که چون میکروب هایی که روی دستکش های جراح قرار می گیرد میکروب های بیمار است و (آنتی بادی ) بدنش آن میکروب ها را می شناسد و میداند که چگونه باید آنها را از بین برد برای بیمار خطر ندارد.
    دکتر (ویلفرید)در اتاق عمل بعد از این که دید (زائر بروخ) بودن این که دستکش در دست کند کارد جراحی را به دست گرفت گفت استاد محترم آیا بدون دستکش عمل می کنید؟
    (زائر بروخ)نظری تند به او انداخت و گفت:از چه موقع مقرر شده که شما به من امر و نهی کنید؟
    دستیار ،سر را پایین انداخت و دیگر چیزی نگفت.
     
  4. کاربر ارشد

    تاریخ عضویت:
    ‏7/6/12
    ارسال ها:
    12,074
    تشکر شده:
    28,122
    امتیاز دستاورد:
    113
    جنسیت:
    مرد
    پاسخ : رمان خارجی| جراح دیوانه نوشته یورگن توروالد

    سکوت وی دو علت داشت اول این که به خود گفت خودداری استاد از دست کردن دستکش لابد بدون دلیل نیست و دوم این که خود را مدیون(زائر بروخ) می دانست.
    اگر حمایت زائر بروخ نبود در محیط سیاسی آن روز آلمان امکان نداشت که به مردی چون او که در گذشته عضو حزب نازی بود اجازه بدهند که در بیمارستان کار کند و درمانگاه خصوصی داشته باشد.
    گفتیم که بیماری(اشتومب)زخم روده اثنی عشر بود که به سبب سال ها مقیم زندان بودن نتوانست که آن زخم را از راه پرهیز غذایی درمان کند.
    می دانیم که روده اثنی عشر،قسمت اول روده های انسان است که از معده شروع می شود و به روده بزرگ مختوم می شود و طرز عمل کردن در روده اثنی عشر این است که آن قسمت از روده را که به وسیله دوا علاج ناپذیر شده برمیدارند و آن گاه دو قسمت روده را به هم می دوزند.
    پس از این که منطقه عمل جراحی آشکار شد کسانی ک در اتاق عمل بودند ،زخم روده را دیدند و دو دستیار استاد مشاهده کردند که زائر بروخ به جای این که فقط موضع زخم را قطع کند و آن را بردارد با دو ضربه سریع کارد تمام روده اثنی عشر را قطع کرد به طوری که بین معده و روده باریک (که روده اثنی عشر بین آن دو قرار گرفته)چیزی باقی نماند.
    از بین بردن تمام روده اثنی بشر ضروری نبود و جراح باید طوری عمل کند که بقیه روده اثنی عشر که سالم است برای بیمار بماند چون هیچ قسمت از دستگاه گوارش نیست که از لحاظ هضم غذا فایده ای نداشته باشد.
    قطع یک جزء از یک روده برای بیمار ضرری ندارد چون سایر قسمت های آن روده ،جبران کار قسمتی را که برداشته می شود می کنند .
    اما اگر تمام قسمت های یک روده برداشته شود ولو روده اثنی عشر باشد که طول آن کم است ، برای بیمار اشکال به وجود می آید با تأکید روی این موضوع که هرگز تمام روده باریک (که بعد از روده اثنی عشر است)برداشته نمی شود چون اگر تمام آن روده را بردارند ، بیمار قادر به گوارش غذا و بدل آنچه قابل تجزیه است ،نیست و در نتیجه نمی تواند زنده بماند و می میرد.
    پس از این که جراح نابغه تمام روده اثنی عشر را برید و دور انداخت ،باید معده را بروده کوچک متصل کند.
    اما آن کار را هم نکرد و در عوض مقطع معده و روده کوچک را مسدود کرد ،به طوری که در شکم بیمار راهی و رابطه ای بین معده و روده وجود نداشت.
    آدمی بی آن که کوچکترین اطلاع از وظایف دستگاه گوارش داشته بشد می فهمد که وقتی مقطع معده و روده کوچک مسدود شد،و رابطه ای بین معده و روده وجود نداشت ،غذا بعد از این که در معده ،مراحل اولیه گوارش را گذراند ،راهی ندارد تا این که وارد روده شود و می دانیم که غذا فقط بعد از ورود به روده ،جذب بدن می شود و آدمی را تغذیه و تقویت می کند .
    از این گذشته غذا پس از این که مراحل اولیه گوارش را در معده گذارند اگر از آن محفظه خارج نشود و وارد روده نشود عوارض وخیم به وجود می آید که فاسد شدن غذا در معده و آن گاه (سپ تی سمی) یعنی عفونت عمومی خون ،یکی از آن ها است و موجب مرگ می شود.
    اما دو دستیار پرفسور (زائر بروخ) با این که به چشم خود دیدند که او معده و روده باریک را مسدود کرد به طوری که دیگر بین معده وروده بیمار رابطه وجود نداشت آن قدر به علم و دانش و مهارت استاد اعتماد داشتند که آن عمل را ناشی از یک مصلحت بزرگ می دانستند . و انسان حیرت می کند که بعد از سه واقعه و در واقع سه فاجعه که به وسیله (زائر بروخ )روی داد چگونه آن دو نفر ،متوجه نشدند که جراح نابغه دچار اختلال مشاعر شده است و نتیجه کار او مرگ پر از رنج و ناراحتی بیمار (اشتومب)خواهد بود.
     
  5. کاربر ارشد

    تاریخ عضویت:
    ‏7/6/12
    ارسال ها:
    12,074
    تشکر شده:
    28,122
    امتیاز دستاورد:
    113
    جنسیت:
    مرد
    پاسخ : رمان خارجی| جراح دیوانه نوشته یورگن توروالد

    درمان دو بیمار با مالش نخاع [HR][/HR] (زائر بروخ)چندی قبل از تاریخی که وقایع مذکور که در صفحات قبل اتفاق افتاد گفته بود که می توان بعضی از عوارض روانی را با ماساژ (مالش)نخاع رفع کرد از جمله گفته بود که می توان حافظه کسانی را که بدون ضایع نخاع حافظه خود را از دست داده اند برگردانید و مقصود (زائر بروخ)از ضایعه نخاع این بود که قسمتی از نخاع بر اثر تصادم یا علت دیگر از بین رفته باشد (که در این صورت بر حسب قاعده مجروح، زندگی را بدرود می گوید).
    مردی که یک کارگر متخصص صنعتی بود به بیمارستان مراجعه کرد و گفت حافظه اش را از دست داده و از او تحقیق کردند که به چه علت دچار فراموشی شده ولی آن مرد نتوانست علت فراموشی خود را بگوید و همین قدر گفت که سوابق خود را به کلی از یاد برده است.
    مرد فراموش کار هنگام مراجعه به بیمارستان با برادرش همراه بود و برادر او که نسیان نداشت گفت من فراموش نمی کنم که پرفسور (زائر بروخ)گفت که می توان حافظه کسانی را که دچار فراموشی شده اند با عمل جراحی برگردانید.
    وقتی مرد فراموش کار به بیمارستان مراجعه کرد،نزدیک بیست و چهار ساعت از زمانی می گذشت که رئیس کارگر فراموش کار که در رأس یکی از مؤسسات صنعتی قرار داشت به وسیله واسطه ای که (زائر بروخ)را می شناخت از استاد تقاضا کرده بود که چون کارگر فراموش کار یک کارگر صنعتی لایق است بیماری روانی او،برای خود او و مؤسسه ای که در آن کار می کند یک ضایعه است ، استاد به تبعیت از نوع پروری او را معالجه کند.
    (زائر بروخ)مردی نبود که توصیه بپذیرد اما چون عاطفه نوع پروری داشت به دکتر (ویلفرید)دستیار خود گفت که اگر بیماری که حافظه را از دست داده به بیمرستان مراجعه کرد به او اطلاع بدهند.
    دکتر (ویلفرید)مراجعه بیمار را به اطلاع (زائر بروخ)رساندو استاد گفت :این مرد را برای عمل نخاع در بیمارستان بپذیرند و مقدمات عمل را به انجام برسانید.
    دکتر(ویلفرید): این مرد حافظه خود را از دست داده و آیا ممکن است که با عمل در نخاع بتوان حافظه او را برگرداند.
    (زائر بروخ)اظهار کرد که من با ماساژ (مالش) نخاع حافظه او را بر می گردانم.
    دکتر (ویلفرید)معتقد نبود که بتوان به وسیله ماساژ نخاع ،حافظه را برگرداند ولی چون (زائر بروخ)حال عادی را داشت دستیارش می فهمید که استاد دچار جنون ادواری نیست.
    این بود که دستور داد که بیمار را در بیمارستان برای یک عمل جراحی در مغز آماده کنند و تصمیم داشت که به هنگام عمل با دقت مواظب (زائر بروخ) باشد و همین که احساس کرد آن مرد خطا می کند او را از ادامه عمل باز بدارد.
    در روز معین،بیمار را وراد تالار عمل کردند و (زائر بروخ) بعد از به انجام رساندن کارهایی که در صفحات قبل نوشته شد و تکرارش زاید است وارد اتاق عمل شد و پس از این که استخوان جمجمه را از کاسه سر جدا و روی جمجمه تا کرد مغز بیمار که به رنگ سفید متمایل به گلی بود آشکار شد.
    (زائر بروخ)گفته بود اگر عضلات مغز را(اگر بتوان عنوان عضله را روی قسمتهای مختلف نخاع گذاشت) ورزش و ماساژ بدهند ، رخوت آن ها از بین می رود و تقویت می شوند.
    او و کسان دیگر که در اتاق عمل حضور داشتند فکر می کردند که تقویت سلول های مغز در خارج از حیطه ی شیمی تراپی،یعنی در خارج از حدود اثری که داروها در مغز می کند،کار روان شناسان و روان کاوان است و آن ها هستند که می توانند با روان کاوی در سلول های مغز تأثیر کنند و حافظه را برگردانند و یک مرد یا زن بدبین و مأیوس را مبدل به یک فرد نیک بین و امیدوار کنند.
    استاد شروع به ماساژ کرد و گفتیم که رنگ مغز بیمار سفید،متمایل به گلی بود و هر قدر که (زائر بروخ) بیشتر با دو انگشت ،موضع مخصوص حافظه را ماساژ می داد رنگ مغز ،گلی تر می شد.
    زائر بروخ که ازحرکت مغز ،زیر دو انگشت خود می توانست به وضع قلب و نبض بیمار پی ببرد برای حصول اطمینان پرسید:شماره ضربان قلب چقدر است؟
    به او گفتند:85 و میزان فشار خون را پرسید و جواب دادند 15 و 12 و (زائر بروخ) دستور داد که به بیمار اکسیژن برسانند.
    دستیار (زائر بروخ) لحظه ای چشم از انگشت های جراح بر نمی داشت و گاهی قیافه اش را زیر نظر می گرفت که ببیند آیا در چهره آن مرد اثری از حواس پرتی می بیند یا نه؟
    اما قیافه جراح عادی بود و در چهره اش نه اثر پرتی حواس دبده می شد نه تشویش نه شتاب و با حرکات یک نواخت به وسیله دو انگشت ،مغز بیمار را ماساژ می داد و هر قدر که بر طول ماساژ افزوده می شد رنگ مغز ،در آن مکان که زیر دو انگشت جراح بود،پر رنگ تر می شد و به رنگ قرمز و آن گاه قرمز تیره و سپس به رنگ خرمایی درآمد.
    چند بار(ویلفرید)در صدد بر آمد از استاد بخواهد دست از ماساژ بردارد و زخم را ببندد اما جرأت نکرد حرف بزند.
    جراح برای بار سوم دستکش های جراحی را عوض کرد ومعلوم بود آن قدر دقت دارد که نمی خواهد با دستکشی که با میکروب های اتاق (که روی زخم نشسته)آلوده شده به ماساژ ادامه بدهد.
    کسانی که در اتاق عمل بودند از طول مدت ماساژ ناراحت و مضطرب شدند به طوری که استاد،آثار ناراحت شدن را در قیافه آن ها دید و گفت:اگر ما می توانستیم بعد از این که زخم را بستیم،چند روز دیگر سر را بشکافیم و ماساژ را تجدید کنیم ،من اصرا نداشتم که ماساژ را ادامه بدهیم ولی نمی توانیم چند روز دیگر ،جمجمه این مرد را باز کنیم و باید همین امروز از کار خود نتیجه بگیریم و زخم را به کلی ببندیم.
    دو بار دیگر(زائر بروخ) از ضربان قلب و نبض بیمار پرسید و خواست بداند که آیا به راحتی نفس می کشد یا نه،و به او جواب دادند که تنفس بیمار ،عادی است.
    در منطقه ماساژ،رنگ نخاع،تقریبا سیاه شده بود و (ویلفرید)تصور نمی کرد که سلول های نخاع یک انسان زنده به آن رنگ درآید.
     
  6. کاربر ارشد

    تاریخ عضویت:
    ‏7/6/12
    ارسال ها:
    12,074
    تشکر شده:
    28,122
    امتیاز دستاورد:
    113
    جنسیت:
    مرد
    پاسخ : رمان خارجی| جراح دیوانه نوشته یورگن توروالد

    عاقبت(زائر بروخ)دست از ماساژ برداشت و (ویلفرید)نگاهی به ساعت مچی خود انداخت و متوجه شد که استاد ،مدت سه ساعت بدون وقفه مشغول ماساژبوده است.
    گفتیم درگذشته رسم جراحان بزرگ این بود که پس از خاتمه عمل جراحی بستن زخم را به دستیاران خود وامی گذاشتند و از اتاق عمل بیرون می رفتند اما در آن روز ،مثل روزهای گذشته ،خود (زائر بروخ) زخم را بست و استخوان جمجمه را که تا کرده بود ،آهسته برگردانید و روی نخاع گذاشت و دقت کرد که استخوان ،در جایی که از آن مکان جدا شده بود قرار بگیرد و آن گاه داروهایی را که باید روی موضع زخم قرار داده شود و هنوز هم جراحان اروپا آن داروها را به رسم پزشکان قدیم (اونگنه) یعنی مرهم می خوانند،روی زخم گذاشت و سر را بست و هنگامی که بیمار را از اتاق عمل به اتاق استراحت می بردند،(زائر ببروخ)گفت این مرد ،سه روز دیگر دارای حافظه می شود.
    در آن سه روز در آن بیمارستان (زائر بروخ)عهده دار چند عمل دیگر شد و تمام اعمال او ،با موفقیت بود به طوری که دکتر (ویلفرید)دستیارش قایل شد که عارضه پرتی حواس جراح نابغه ،یک عارضه ناگهانی و زودگذر بوده است.
    روز سوم بعد از عمل جراحی در مغز مردی که حافظه را از دست داد،آن مرد،حافظه خود را بازیافت.
    تا آن روز دکتر(ویلفرید)باور نمی کرد که عمل ماساژ(زائر بروخ)مؤثر واقع شود و فراموشی آن مرد درمان پذیرد.
    چون روش درمان(زائر بروخ)در نظر (ویلفرید) یک بدعت غیرمنطقی جلوه می کرد و می اندیشید که اگر آن بدعت خطر نداشته باشد باری بدون فایده است.
    اما در روز سوم پس از این که بیمار حافظه خود را بازیافت و گذشته هایش را به خاطر آورد به سؤالات (ویلفرید) راجع به گذشته اش جواب های درست داد،آن جراح،در باطن تصدیق کرد که هنوز(زائر بروخ) دارای نبوغ است و می تواند با کارهای حیرت انگیز خود در جراحی ،جامعه پزشکان و جراحان را وادار به تحسین کند.
    مدتی قبل از وقایعی که ذکرش گذشت (زائر بروخ) موافقت کرده بود که روزی فیلمبرداران دراتاق عمل حضور داشته بودند و از اعمال جراحی او فیلم بردارند.
    اما پس از این که علایم پرتی حواس در آن مرد آشکار شد دستیارش صلاح ندانست که فیلمبرداران در اتاق عمل حضور داشته باشند.
    ولی آن سه روز،که اعمال جراحی (زائر بروخ) عادی بود، دکتر(ویلفرید)را آسوده خاطر کرد و به فیلم برداران اطلاع داد که روز چهارم برای فیلم برداری از یک عمل (زائر بروخ)در بیمارستان حاضر باشند.
    در آن روز،(زائر بروخ)باید زنی را که مبتلا به عارضه (همی پلژی)بود مورد عمل قرار بدهد و مداوا کند و این را هم می گوییم که قبل از (زائر بروخ)هیچ کس درصدد برنیامد که عارضه (همی پلژی)را با عمل جراحی درمان کند.
    عارضه (همی پلژی)فلج نیمی از بدن است که بر اثر تنبلی و رخوت سلول های نیمی از مغز ،بروز می کند.
    اگر سلول های نیمه راست مغز تنبل و دچار رخوت شده باشد ،نصف چپ بدن مفلوج می شود و بیمار قادر نیست دست و پای چپ را تکان بدهد و اگر سلول های نیمه چپ مغز ،تنبل شده باشد ،نیمه راست بدن مفلوج میگردد و میزان فلج،از لحاظ ضعف یا شدت ،بسته است به میزان تنبلی و رخوت سلول های مغز.
    عارضه (همی پلژی)غیر از تنبلی سلول های نیمی از مغز از علت دیگر هم به وجود می آید و آن بروز یک (لزیون)در نیمی از مغز است و(لزیون) اصطلاح پزشکی بین المللی است که در تمام زبان ها به همین شکل مورد قبول قرار گرفته و ملل انگلیسی زبان نیز آن را به همین شکل پذیرفتند منتها با لهجه خودشان(لیژن)تلفظ می کنند.
    لزیون زخمی است که مانند زخم های ناشی از بریدگی یا پاره شدن رگ،خون ریزی ندارد و مثل زخم های آماسی دارای ورم نیست ولی در هر جا که بروز کند،رنگ قسمتی از عضله را تغییر می دهد و تولید خارش یا سوزش می کند و ناراحت کننده است.
    بروز(لزیون)در اعضا غیر اصلی بدن مثل دست و پا و سطح شکم یا سطح پشت مشروط بر این که مقدمه یک سرطان نباشد بدون خطر است و گر چه انسان را ناراحت می کند ،اما دارای عاقبت وخیم نیست.
    اما اگر در اعضای اصلی بدن مثل مغزو قلب و کبد و ریه و کلیه بروزکند اگر در معالجه اش سهل انگاری کنند،ممکن است به عاقبت وخیم منتهی شود.
    اگر (لزیون)در نیمه ای از مغز بروز کند و جلو برود ممکن است نیمی از بدن را مفلوج کند که نباید این عارضه را با سکته مغزی ،ناشی از پاره شدن یک رگ در مغز و خون ریزی (که آن هم گاهی سبب فلج نیمی از بدن یا تمام بدن می شود)اشتباه کرد.
    (زائر بروخ)گفته بود،اگر عارضه (همی پلژی)آن زن ناشی از (لزیون) از مغز باشد نمی توانیم او را معالجه کنم اما اگر ناشی از تنبلی سلول های مغز باشد معالجه اش خواهم کرد.
    درهمین اوقات اشتومپ کارگر معدن که گفتیم عضو حزب کمونیست بود و در زمان هیتلر مدتی زندانی شد و پس از شکست آلمان نازی به صورت یک قهرمان سیاسی درآمد به علت سپ تی سمی یا به عبارت دیگر عفونت عمومی خون مردو میدانیم که مرگ او به علت عمل بی مورد پرفسور (زائر بروخ) بود که به جای بیرون آوردن زخم اثنی عشر تمام روده آن مرد را از شکم خارج کرد و به دور انداخت و سر و ته آن را بست به طوری که بین قسمت فوقانی و تحتانی دستگاه گوارش او رابطه ای وجود نداشت تا آن چه می خورد دفع کند.در نتیجه بدون آن که کسی علت را بداند روز به روز حالش بدتر شد و در آخر هم به علت عفونت عمومی خون مرد.اما مرگ او عادی تلقی شد و کسی به آن توجه نکرد.
     
  7. کاربر ارشد

    تاریخ عضویت:
    ‏7/6/12
    ارسال ها:
    12,074
    تشکر شده:
    28,122
    امتیاز دستاورد:
    113
    جنسیت:
    مرد
    پاسخ : رمان خارجی| جراح دیوانه نوشته یورگن توروالد

    قبل از این که فیلم برداران وارد اتاق عمل شوند به آن ها تأکید شد که در آن اتاق حرف نزنند و راجع به کار استاد و کسانی که با وی کار می کنند توضیح نخواهند و بدانند که اگر حرف بزنند حواس استاد و همکارانش پرت خواهدشد و جان کسی که در معرض عمل است به خطر خواهدافتاد و از آن گذشته دچار خشم زائر بروخ خواهندشد.
    زنیکه مبتلا به عارضه(همی پلژی) بود از طرف راست بدن،فلج داشت و دست راست و پای راستش تکان نمی خورد و به همین جهت زائر بروخ در آن روز،طرف چپ نخاع آن زن را ظاهر کرد.
    طرزعمل استاد،همان بود که چهار روز قبل از آن در مورد مردی که حافظه را از دست داده بود اعمال کرد جز این که در آن روز،فقط مرکز حافظه را ماساژ می داد و در مغز آن زن،تمام قسمت چپ نخاع ،منطقه ماساژ شد.
    چند روز پیش جراح بزرگ با دو انگشت ،مرکز حافظه کارگر معدن ذغال سنگ را می مالید اما در آن روز با پنج انگشت تمام قسمت چپ نخاع را مالش می داد.
    دکتر (ویلفرید)که چشم از دست (زائر بروخ)بر نمی داشت متوجه شد که آن مرد ،بر خلاف چند روز قبل که با ملایمت ،نخاع کارگر معدن ذغال سنگ را می مالید ،در آن روز بر نخاع آن زن فشار وارد می آورد.
    دستیار (زائر بروخ)،متوجه شد که ایجاد فشار،از طرف استاد،برای به کار انداختن اعصاب محرک است.
    در بدن ما،دو نوع عصب وجود دارد که مرکز هر دو مغز است یکی اعصاب محرک که اعضای بدن را به حرکت در می آورد و دیگری اعصاب حساس که حواس پنج گانه و سایر احساسات را به ما تفهیم می کند و درفلج های ناشی از(همی پلژی)یا سکته مغزی اعصاب محرک از کارمی افتد و اعصاب حساس به کار ادامه می دهد.
    چند روز قبل که (زائر بروخ) نخاع کارگر معدن را ماساژ می داد نه اعصاب محرک آن مرد از کار افتاده بود نه اعصاب حساسش و فقط سلول های مرکز حافظه دچار رخوت شده بودند.
    اما(همی پلژی) اعصاب محرک آن زن را در نیمی از بدن از کار انداخته بود و به همین جهت(زائر بروخ)بر نخاع زن بیمار ،فشار وارد می آورد که آن اعصاب را به کار وادارد.
    (ویلفرید)خود،جراح بود و بدن انسان را به خوبی می شناخت و می دانست که وضع اعصاب در بدن چگونه است.
    در دوره دانشجویی ،تحصیلات پزشکان و جراحان متشابه است ولی بعد از این که پزشک و جراح وارد رشته های تخصصی شدند و بعد از آن از لحاظ شغل از هم جدا شدند،جراحان در مورد(آناتومی)یعنی شناسایی دقیق اعضای بدن انسان که در زبان ما موسوم به تشریح است بیش از پزشکان وارد می شوند و دلیلش این است که جراح ،هر روز،با جزییات بدن انسان سر و کار دارد.
    (ویلفرید)که جراح بود و بدن انسان را به خوبی می شناخت می دانست که سی و یک جفت عصب،از مغز حرام که در داخل ستون فقرات است منشعب می شود که هر یک از آن ها یک شاخه ی اصلی از اعصاب بدن انسان است،و از آن شاخه ی اصلی شاخه های دیگر منشعب می شود و آن سی ویک جفت عصب،اعصاب محرک وحساس است و از خود می پرسید که آیا مالش دادن نیمکره ی چپ مغز زن بیمار ،از طرف(زائر بروخ)می تواند در اعصاب محرک آن زن که به مغز حرام او اتصال دارد مؤثر واقع شود؟ آن چه ویلفرید را وا می داشت که آن سؤال را از خود بکند این بود که تا آن تاریخ ،هیچ کس در صدد برنیامده بود که بیمار(همی پلژی) را با مالش دادن مغز درمان کند و پزشکان شوروی هم که بعد از جنگ جهانی دوم چند روش ابتکاری و بدون سابقه را برای درمان بعضی از بیماری ها پیش گرفتند بیمار(همی پلژی) و سکته مغزی را با آن روش معالجه نکردند و برای درمان مبتلایان به سکته مغزی و (همی پلژی) روش (شیمی تراپی)را به کار می بردند و با تجویز دارو،و مدتی درمان،مبتلایان به سکته مغزی را که از نیمی از بدن مفلوج می شدند،معالجه می کردند و درمورد مبتلایان به فلج تمام بدن ، ناشی از خون ریزی در هر دو نیمکره ی مغز،تا آن روز شنیده نشد که پزشکان شوروی توانسته باشند یکی از آن ها را طوری معالجه کنند که او بتواند مانند افراد سالم،از دست و پای خود استفاده کند.
    (زائر بروخ)طبق معمول ،طوری مشغول کار خود بود که به کسانی که در اتاق حضور داشتد توجه نمی کرد.
    او فقط همکاران خود را که در موقع کار برای آن ها دستور صادر می کرد مثل متصدی بی هوشی و شخصی که مواظب قلب و نبض و تنفس بیمار و میزان فشار خون او بود و زنی که باید وسایل جراحی را به او بدهد میدید و حتی دستیارانش را نگاه نمی کرد و متوجه نبود که چند فیلمبردار در اتاق حضور دارند و از بیمار،و منطقه عمل،و خود او، فیلم بر می دارند.
    (ویلفرید)به فیلم برداران گفته بود که نباید صحبت کنند و آن ها هم لب به سخن نمی گشودند ولی دکتر (ویلفرید)پیش بینی نمی کرد که ممکن است یکی از فیلم برداران سرفه یا عطسه کند و اتفاقا یکی از آن ها سرفه کرد.
    (زائر بروخ)سر را از مغز بیمار برداشت و نگاهی به فیلم برداران انداخت و پرسید: این ها که هستند؟
    ویلفرید گفت: این ها برای فیلم برداری از عمل شما آمده اند و خود شما موافقت کردید که بیایند و از عمل شما فیلم بردارند.
    (زائر بروخ)با خشم اظهار کرد من چه موقع گفتم که عده ای به اینجا بیایند و مزاحم کار ما بشوند.
    ویلفرید جواب داد: بدون دستور شما ما از آقایان دعوت نمی کردیم که به این جا بیایند و شما فراموش کرده اید که این دستور را صادر کردید.
    زائر بروخ فریاد زد این ها را اخراج کنید و (ویلفرید) به فیلم برداران اشاره کرد که از اتاق خارج شوند و آن ها با حال عدم رضایت و تأثر که چرا (زائر بروخ) قدر زحمت آن ها را نمی داند از اتاق خارج شدند و هنگامی که آخرین فیلم بردار از اتاق خارج می شد(زائر بروخ) ظرف ادوات کثیف جراحی را بلند کرد و به سوی او پرتاب نمود و گفت مگر این جا تماشاخانه است که شما برای فیلم برداری آمده اید.
    وسراپای آن مرد آلوده شد ولی بی آن که حرفی بزند از اتاق خارج شد.
     
  8. کاربر ارشد

    تاریخ عضویت:
    ‏7/6/12
    ارسال ها:
    12,074
    تشکر شده:
    28,122
    امتیاز دستاورد:
    113
    جنسیت:
    مرد
    پاسخ : رمان خارجی| جراح دیوانه نوشته یورگن توروالد

    توجه(زائر بروخ)به سوی فیلم برداران،چندین لحظه او را از ماساژ بازداشت و آن وقت بار دیگر به مالش مغز بیمار ادامه داد بی آن که احساس کند که زمان می گذرد.
    در آن روز،(زائر بروخ)باید بیمار دیگری را هم که دچار یک زخم سرطانی در معده بود مورد عمل قرار بدهد اما مالش نخاع آن قدر طولانی شد که پس از خاتمه کار و بستن مغز،دیگر وقتی برای عمل دوم باقی نماند و (زائر روخ)از بیمارستان مراجعت کرد و با اتومبیل دولتی که به او اختصاص داده بودند به خانه اش رفت.
    در سال های اول بعد از جنگ جهانی دوم مردم آلمان شرقی و برلین شرقی به سختی زندگی می کردند ولی(زائر بروخ)با رفاه به سر می برد و در ویلایی که به او داده بودند سکونت داشت و در برلین شرقی از افراد معدودی بود که آزادانه کتب و مجلات علمی آلمان غربی و کشور های اروپا و آمریکا را دریافت می کرد و در برلین شرقی کسی به انداره (زائر بروخ)حقوق نمی گرفت زیرا ماهی هزار مارک آلمان شرقی به او بابت حقوق می پرداختند.
    به هر حال در آن روز دکتر ویلفرید پرت کردن ظرف ادوات کثیف جراحی را از حواس پرتی زائر بروخ ندانست و آن را به حساب خشم او گذاشت و در باطن به جراح نابغه حق داد که از حضور فیلم برداران در اتاق عمل خشمگین شود.
    به ندرت اتفاق می افتدکه جراحان باسابقه که یک عمرمشغول جراحی بوده اند دارای روحیه مخصوص نباشند و کسانی که با آن ها کار می کنند می دانند که آن روحیه ناشی از خبث طینت نیست بلکه عادتی است که در نخست از تکرار کارها و وظایف روزانه به وجود می آید و به مرور زمان جزو فطرت می شود.
    *************************
    روز بعد،مردی را در اتاق عمل،آماده برای جراحی کردند که باید یک غده سرطانی را از معده اش خارج کنند.
    بیماری آن مرد پیش رفته بود و پزشکان بیمارستان می دانستند پس از این که غده سرطانی از معده بیمار خارج شد،احتمال به وجود آمدن غده ای دیگر،از سرطان،در یک قسمت از بدن بیمار وجود دارد اما امیدواری داشتند که به وسیله(شیمیو ترابی)یعنی به کار بردن دارو ها،مانع از به وجود آمدن غده های سرطانی جدید شوند یا به وجود آمدن آن را سال ها به تأخیر بیندازند.
    در آن موقع هنوز علم پزشکی نمی دانست در چه موقع اولین سلول سرطانی وارد خون می شود.
    اما این را می دانست پس از این که مرض سرطان پیش رفت ،در هر ساعت میلیون ها سلول سرطانی وارد خون می شود و جریان خون آن ها را به تمام اعضای بدن انسان می برد و نقطه ای از بدن وجود ندارد که سلول سرطانی به تبعیت از جریان خون به آن جا نرسد و به همین جهت نقطه ای از بدن وجود ندارد که از بیماری سرطان مصون باشد.
    وسایل دفاع بدن،در خون،تا آن جا که بتوانند سلول های سرطانی را از بین می برند اما اگر نتوانند تمام آن ها را معدوم کنند آن قسمت از سلول های سرطانی که باقی می مانند،در نقطه ای از بدن جا می کنند.
    تنها جریان خون نیست که حامل سلول های سرطانی می شود و آن ها را به تمام اعضای بدن می رساند بلکه جریان لنف یا لینف(ل-ی-ن-ف)(جریان خلط) نیز سلول های سرطانی را به قسمت های مختلف بدن می برد.
    به عنوان مثال وقتی یک غده ی سرطانی را از معده خارج کردند دیگر سلول های جدید سرطانی از آن غده وارد جریان خون یا لنف نمی شود اما سلول هایی که قبل از قطع غده سرطانی در خون یا لینف بودند و در آن جا هستند و معالجه با دارو های شیمیایی برای نابود کردن آن سلول ها است تا این که تکثیر نشوند وغده یا غده های دیگر به وجود نیاورند. تا آن غده ها از بافت های سالم بدن تغذیه کنند و سلول های سالم را از بین ببرند.
     
  9. کاربر ارشد

    تاریخ عضویت:
    ‏7/6/12
    ارسال ها:
    12,074
    تشکر شده:
    28,122
    امتیاز دستاورد:
    113
    جنسیت:
    مرد
    پاسخ : رمان خارجی| جراح دیوانه نوشته یورگن توروالد

    نکوهش پزشکان آلمان از طرف (زائر بروخ) [HR][/HR] (زائر بروخ) با این که نابغه جراحی بود جراحی را ناشی از ناتوانی علم پزشکی می دانست و می گفت اقدام به عمل جراحی اعتراف به عجز از طرف علم پزشکی و در واقع از طرف پزشکان است که نتوانسته اند تمام قواعد علمی پزشکی را که بر بدن انسان حکومت می کند کشف کنند.
    تمام پزشکان آلمان ،قبل از جنگ جهانی دوم از زخم زبان(زائر بروخ)رنجور بودند چون آن جراح بزرگ ،بدون این که نظریه ی خود را در لفاف الفاظ ملایم بپیچاند به پزشکان آلمانی می گفت هر کس که از یک بیماری می میرد،قربانی نادانی شما می شود و مسئول هر تومور(غده) غیر قابل علاج که در بدن کسی به وجود می آید شما هستید و اگر مرگ اشخاص در پایان یک دوره از عمر حتمی بود هیچ کس نباید قبل از آن از بیماری و غده های غیر قابل درمان بمیرد چون محال است که علم پزشکی ،قادر به درمان تمام امراض و زخم ها و غده های بدن نباشد ولی شما ،بر اثر تنبلی و بطالت و تمایل به استفاده از لذات زندگی در صدد بر نمی آیید که به تمام قواعد علم پزشکی پی ببرید.
    او می گفت من جراح هستم باید کفاره نادانی شما را بدهم چون قطع یک عضو و بیرون آوردن یک غده که شما دستور آن را به من می دهید درمان نیست بلکه چون مثله کردن بیمار است.
    (زائر بروخ)واعظ غیر متعظ نبود و به این اکتفا نمی کرد که پزشکان آلمانی را مورد نکوهش قرار بدهد که چرا برای درمان امراض موسوم به غیرقابل علاج درصدد برنمی آیند به قواعد طبی پی ببرند و خود ،سرمشق کشف راه های جدید برای درمان امراض در رشته خودش یعنی جراحی می شد و ابتکارات او را برای درمان امراض قبلا گفتیم اما همین جراح بزرگ که پزشکان آلمان را نادان و تنبل می خواند و می گفت که آن ها با صدور دستور جراحی ،مردم را مثله می کنند نه مداوا روز بعد در بیمارستان برلین شرقی مرتکب عملی شد که همه کسانی را در اتاق عمل بودند تا سرحد جنون مبهوت کرد.
    در آن روز ،قبل از این که (زائر بروخ) شروع کند در وی چیزی دیده نشد که حاکی از پرتی حواس باشد.
    او،بعد از ورود به بیمارستان با دقت دست های خود را با آب نیمه گرم و صابون و بروس شست و گر چه وی مثل جراحان قدیم پانزده دقیقه دست ها را با صابون و بروس نمی شست اما دست شستن آن مرد هرگز کمتر از پنج دقیقه طول نمی کشید و در به کار بردن صابون افراط می کرد زیرا می دانست که صابون دشمن میکروبها است و اگر ما می توانستیم معده و امعاء و ریه ها و کبد و سایر اعضای مهم بدن را با آب و صابون بشوییم نه فقط بیمار نمی شدیم بلکه حد متوسط عمر بشر از صدو پنجاه سال می گذشت.
    (زائر بروخ)که روپوش جراحی را پوشیده بود پس از شستن دستها دستکش جراحی را که یک زن پرستار به وسیله پنس به او تقدیم کرد پوشید و آن وقت زن پرستار دهان بند مخصوص جراحی را که مانع از این می شود که تنفس جراح با زخم تماس حاصل کند بر صورت جراح گذاشت و بست و (زائر بروخ) وارد اتاق عمل شد.
    در آن جا هر کس در جای خود بود و بعد از این که (زائر بروخ) وارد شد چند دقیقه از بی هوشی مردی که باید غده سرطانی را از معده اش بیرون بیاورند می گذشت.لحظه ای بعد از ورود (زائر بروخ) محل عمل را آشکار کردند و روی آن مواد ضد عفونی مالیدند و (زائر بروخ) گزارش متصدی بی هوشی و اندازه گیری ضربان قلب و نبض و وضع تنفس بیمار را دریافت کرد و کارد جراحی را به دست گرفت . دستیاران (زائر بروخ) می دانستند که او در سرعت عمل چیره دست است چون آن جراح نابغه دست پرورده ی استادانی بود که آن ها قبل از دوره ی داروهای بی هوش کننده،کارد جراحی را به دست گرفته بودند و در آن دوره ،جراح،باید تا آن جا که توانایی بشری اجازه می دهد سرعت عمل داشته باشد.
    چون بیماری را که باید مورد عمل قراربگیرد بی هوش نمی کردند بنابراین اگر فقط یک ثانیه از طول مدت عمل جراحی کاسته می شد به همان اندازه مدت تحمل شکنجه از طرف بیمار کوتاه تر می شد.
    (زائر بروخ) با سرعت شکم را گشود و طوری در کار خود استاد بود که در لحظه اول بعد از گشودن (پری توان) که به فارسی صفاق خوانده می شود و آنگاه معده،محل غده نمایان شد(صفاق کیسه ایست نازک که تمام محتویات شکم که طبیعی است و غیر از محتویات سینه می باشد در آن قرار گرفته و درون این کیسه ،در بدن انسان، تنها مکانی است که میکروب در آن وجود ندارد و دکتر (آلکسی کارل)فرانسوی می گفت که درون(پری توان)مانند فضای بین ستارگان که در آن جا سرمای مطلق( 273 درجه زیر صفر در گرما سنج صد درجگی) حکم فرماست تمیز است .مترجم).
    دو دستیار (زائر بروخ)که غده سرطانی را دیدند می دانستند که یافتن غده سرطانی در معده بیمار از طرف یک جراح در اولین ضربه کارد،کار هر مبتدی نیست و جراحان دیگر پس از گشودن معده ،مدتی کاوش می کنند تا غده را بیابند.
    ولی (زائر بروخ)بعد از گشودن صفاق ،معده را در محلی گشود که غده در آن جا بود اما توجهی به غده نکرد وکارد او با همان سرعت به طرف بالا و منطقه سینه رفت دستیاران استاد،از توجه(زائر بروخ) به سوی سینه تعجب کردند اما لب به سخن نگشودند و کارد(زائر بروخ) وارد منطقه ای شد که دستیاران (زائر بروخ)وارد منطقه ای شد که دستیاران زائر بروخ،نمی توانستند ببینند برای این که زیر دنده های قسمت فوقانی صندوق سینه قرار گرفته بود ولی مبهوت شده بودند چون نمی دانستند که استاد ،در آن جا چه کار دارد و بیرون آورن غده سرطانی از معده ربطی به صندوق سینه نداشت.
    لحظاتی چند ،تمام آن هایی که می توانستند منطقه عمل را ببینند،در سکوت مقرون به بهت به سر بردند و ناگهان دیدند که دست دیگر زائر بروخ وارد قفسه سینه بیمار شد و قبلش را از آن جا بیرون آورد و در حالی که هنوز قلب ضربان داشت ان را در ظرف زباله انداخت.
    قلب انسان با هفده پیوند اصلی به اعضای دیگر مربوط است که یک قسمت از آن پیوند ها را سرخ رگ ها وسیاه رگ ها تشکیل می دهد.
    علاوه بر آن پیوندهای اصلی ،قلب انسان،به توسط گروهی از اعصاب با مغز حرام ارتباط دارد و این پیوند ها هم از لحاظ وظایف قلب جزو روابط اصلی است اما از لحاظ ضخامت به هفده پیوند مذکور نمی رسد و اعصابی که قلب را به مغز حرام می کند باریک می باشد.
    برای این که یک قلب را از سینه خارج کنند باید هفده پیوند اصلی و رشته های ارتباطات فرعی را قطع کنند و زائر بروخ در لحظاتی معدود و با کمال سرعت تمام این پیوند ها و رشته ها را قطع کرده بود در حالیکه قسمتی از آن پیوند ها در بالای قلب،و زیر دنده ها،در منطقه ای قرار داشت که وی نمی توانست آن جا را ببیند اما او طوری اعضای بدن آدمی را می شناخت که کارد جراحی وی در جایی هم که چشم هایش نمی دید،مثل جاهایی که از بینایی استفاده می کرد می برید و هنگامی که حاضران قلب بیمار را در دست زائر بروخ دیدند از فرط شگفت توام با وحشت،حالی شبیه به جنون به آن ها دست داد قلب آن مرد،بعد از این که به دست (زائر بروخ)از بدن بمار خارج شد و در ظرف زباله افتاد می طپید و جان داشت.
     
  10. کاربر ارشد

    تاریخ عضویت:
    ‏7/6/12
    ارسال ها:
    12,074
    تشکر شده:
    28,122
    امتیاز دستاورد:
    113
    جنسیت:
    مرد
    پاسخ : رمان خارجی| جراح دیوانه نوشته یورگن توروالد

    به خاطر آوردن اولین درس تشریح [HR][/HR]

    دکتر (ویلفرید)وقتی طپش آن قلب را در خارج از بدن بیمار دید به یاد اولین درس تشریح خود در دوره تحصیل در کلاس فیزیولوژی(علم وظایف اعضای بدن)در دانشکده پزشکی افتاد.
    در آن روز استاد به او دستور داد که برود و از اکواریوم یک قورباغه بگیرد و بیاورد.
    دانشکده پزشکی دارای چندین اکواریوم و قفس های متعدد برای جانوران کوچک مثل موش و خوکچه هندی بود ولی تا آن روز (ویلفرید) که تازه قدم به دانشکده پزشکی گذاشته بود نمی دانست که دانشجو باید خود برود و قورباغه یا موش یا خوکچه را بیاورد.
    تا آن روز (ویلفرید) یک قورباغه را لمس نکرده بود تا چه رسد به این که آن را بگیرد و راه بپیماید و به کلاس درس بیاورد.
    گویی روی پیشانی او نوشته بودند که این دانشجو از قورباغه نفرت دارد و به همین جهت استاد در بین تمام دانشجویان کلاس،او را برای آوردن قورباغه انتخاب کرد.
    (ویلفرید)کوشید که بر نفرت و وحشت خود غلبه کند دست را وارد آب کرد و قورباغه ای گرفت و با حیرت احساس کرد که خیلی نرم است.او انتظار نداشت که آن جانور زشت،آن قدر نرم باشد و قورباغه را گرفت و از آب خارج کرد و به کلاس آورد.
    استاد قورباغه را از (ویلفرید)گرفت و به دانشجویان گفت اینک،ما می خواهیم طرز عمل قلب این قورباغه را که در بسیاری از جانوران شبیه به طرز عمل قلب انسان است ببینیم و آن گاه قورباغه را رویمیز بی حرکت قرار داد و بعد از عقب سوزنی را در قاعده مغز قورباغه فرو کرد تا این که دستگاه عصبی آن جانور را از کار بیندازد در آن موقع ،قورباغه مثل یک کودک شیر خوار جیغ زد و تا آن روز ،(ویلفرید)جیغ قورباغه را نشنیده بود.
    او در شب های تابستان صدای قورباغه ها را می شنید و از روی تصورات عامه مردم می دانست که هر صدای قورباغه چه معنی دارد.
    اما جیغ قورباغه را نشینده بود و در آن روز ،بعد از شنیدن جیغ آن جانور خیلی غمگین شد که چرا یک جانور بی آزار را زجر می دهند و به قتل می رسانند.
    استاد بعد از این که سوزن را در مغز قورباغه فرو کرد گفت این جانور دیگر درد را احساس نمی کند زیرا مرکز احساس دردش از کار افتاده است و ما می توانیم بدن این جانور را بشکافیم بدون این که او را دچار درد کنیم.
    آن گاه استاد،با کارد جراحی ،جثه کوچک قورباغه را شکافت و قلبش را به دانشجویان نشان داد تا ببینند چگونه ضربان دارد.
    پس از این که دانشجویان ضربان قلب آن جانور را در داخل بدنش دیدند استاد با یک حرکت کارد آن قلب کوچک ر از بدن جانور جدا کرد و در ظرفی قرار داد و (ویلفرید)مشاهده کرد که قلب کوچک بعد از این که از بدن جانور جدا شد،در آن ظرف،به ضربان ادامه می دهد.
    طپش قلب قورباغه در آن ظرف،برای (ویلفرید)تازگی داشت.
    جوان دانشجو،تصور نمی کرد که قلب یک جانور بعد از این که از بدنش جدا شد و دیگر از خونش تغذیه نکرد و از اعصابش اطاعت ننمود همچنان به ضربان ادامه بدهد.
    بعد متوجه شد ظرفی که استاد قلب را در آن گذاشته دارای یک مایع متمایل به زردی است و استاد گفت این مایع ،به مصرف تغذیه این قلب می رسد و تا زمانی که قلب قورباغه بتواند از این مایع تغذیه کند به ضربان ادامه می دهد.