زندگینامه +اشعار هوشنگ ابتهاج

‏ازاینکه زنی
باتو دیوانه وار بحث میکند
خوشحال باش
دنیای زنها کاملا متفاوت و مرموز است
زن اگر سکوت کرد بدان
سکوتش نشانه پایان توست

هوشنگ ابتهاج

 

دلی که پیش تو ره یافت باز پس نرود

هواگرفته عشق از پی هوس نرود


به بوی زلف تو دم می‌زنم درین شب تار

وگرنه چون سحرم بی تو یک نفس نرود


چنان به دام غمت خو گرفت مرغ دلم

که یاد باغ بهشتش درین قفس نرود


نثار آه سحر می‌کنم سرشک نیاز

که دامن توام ای گل ز دسترس نرود


دلا بسوز و به جان برفروز آتش عشق

کزین چراغ تو دودی به چشم کس نرود


فغانِ بلبل طبعم به گلشن تو خوش است

که کار دلبری گل ز خار و خس نرود


دلی که نغمه ناقوس معبد تو شنید

چو کودکان ز پی بانگ هر جرس نرود


بر آستان تو چون سایه سر نهم همه عمر

که هرکه پیش تو ره یافت باز پس نرود


**************


امشب به قصه دل من گوش می‌کنی

فردا مرا چو قصه فراموش می‌کنی


این دُر همیشه در صدف روزگار نیست

می‌گویمت ولی تو کجا گوش می‌کنی


دستم نمی‌رسد که در آغوش گیرمت

ای ماه با که دست در آغوش می‌کنی


در ساغر تو چیست که با جرعه نخست

هشیار و مست را همه مدهوش می‌کنی


می جوش می‌زند به دل خم بیا ببین

یادی اگر ز خون سیاووش می‌کنی


گر گوش می‌کنی سخنی خوش بگویمت

بهتر ز گوهری که تو در گوش می‌کنی


جام جهان ز خون دل عاشقان پر است

حرمت نگاه دار اگرش نوش می‌کنی


سایه چو شمع شعله در افکنده‌ای به جمع

زین داستان که با لب خاموش می‌کنی

 

برداشت آسمان را
چون کاسه ای کبود
و صبح سرخ را
لاجرعه سر کشید
آنگاه
خورشید در
تمام وجودش طلوع کرد

به قلم هوشنگ ابتهاج

 

درین سرای بی کسی، کسی به در نمی زند
به دشتِ پُرملال ما پرنده پَر نمی زند

یکی ز شب گرفتگان چراغ بر نمی کُند
کسی به کوچه سارِ شب درِ سحر نمی زند

نشسته ام در انتظارِ این غبارِ بی سوار
دریغ کز شبی چنین سپیده سر نمی زند

گذرگهی است پُر ستم که اندر او به غیر غم
یک صلای آشنا به رهگذر نمی زند

دل خراب من دگر خراب تر نمی شود
که خنجر غمت از این خراب تر نمی زند!

چه چشم پاسخ است از این دریچه های بسته ات؟
برو که هیچ کس ندا به گوش کر نمی زند!

نه سایه دارم و نه بر، بیفکنندم و سزاست
اگر نه بر درخت تر کسی تبر نمی زند

به قلم
زنده یاد امیرهوشنگ ابتهاج

 

نشسته‌ ام به در نگاه میکنم
دریچه آه می‌کشد
تو از کدام راه می‌رسی
خیال دیدنت چه دلپذیر بود
جوانی‌ام در این امید پیر شد
نیامدی
و دیر شد

به قلم
زنده یاد امیرهوشنگ ابتهاج

 

تا نپنداری ز يادت غافلم
گريه ميجوشد شب و روز از دلم
داغ ماتم‌هاست بر جانم بسی
در دلم پيوسته ميگريد کسی

هوشنگ_ابتهاج

چقد شاعر بزرگی بودند..
روحشون شاد، ...