يعنى آن كه خود و شيعيانش از آتش بازداشته (و در امان نگاه داشته) شدهاند. يا به معنى آن كه شر و بدى در وجود او راهى ندارد. و به معنى آن كه از طفوليتبا علم رشد يافته است. شيخ صدوق در علل الشرايع و علامه مجلسى در بحارالانوار از امام باقر(ع) روايت كردهاند كه فرمود: چون فاطمه(س) متولد شد خداى عز و جل به يكى از فرشتگان وحى فرمود كه به زمين برود و اين نام را بر زبان پيغمبر جارى سازد و بدين ترتيب رسولخدا(ص) نام فاطمه(س) را براى نوزاد انتخاب فرمود.[SUP] [/SUP] «فطم» يعنى طفل از شير گرفته شد. در حديثى از امام باقر(ع) چنين رسيده است كه خداى متعال پس از تولد فاطمه(س) به وى خطاب فرموده كه «انى فطمتك بالعلم و فطمتك عن الطمث»: من تو را به وسيله علم از شير گرفتم و از پليديها و ناپاكيها دور داشتم. گويى چنانكه طفل را پس از بازداشتن از شير به غذايى ديگر عادت مىدهند آن حضرت از زمان شيرخوارگى نخستين غذايش پس از شير، علم بوده و به وسيله علم از شير گرفته شده است.[SUP] [/SUP] حضرت رضا عليه السلام از پدرش و ايشان از رسول خدا(ص) نقل كردهاند كه فرمود: اى فاطمه، آيا مىدانى چرا فاطمه ناميده شدهاى؟ على(ع) پرسيد چرا؟ فرمود: زيرا كه وى و شيعيانش را از آتش بازداشتهاند[SUP] [/SUP]. و در جاى ديگر فرمود: زيرا آتش بر وى و شيعيانش ممنوع گرديده است.[SUP] [/SUP] اميرالمؤمنين على(ع) فرمود: شنيدم كه رسول خدا(ص) مىفرمود: فاطمه را فاطمه ناميدهاند زيرا خداى تبارك و تعالى او و فرزندانش را از آتش بركنار داشته است. البته آن فرزندانى كه با ايمان از دنيا بروند و بر آنچه كه بر من نازل گرديده اعتقاد داشته باشند.[SUP] [/SUP] امام صادق(ع) فرمود: او را فاطمه گفتند چون شر و بدى در وجود او راهى ندارد و اگر براى همسرى اين بزرگوار، على(ع) نبود تا قيامت كسى همشان پس از رسول خدا(ص) هرگز كسى را راستگوتر از فاطمهنديدم. ايشان يافت نمىشد. اين حديث را بسيارى از علماى عامه هم نقل كردهاند; از جمله ابن شيرويه ديلمى و طبرى در دلائل الامامه.[SUP] [/SUP] گفتنى است كه نام مقدس فاطمه نزد اهل بيت: بسيار دوست داشتنى بوده است و آنان اين نام و صاحبش را پيوسته گرامى مىداشتهاند. «امام صادق(ع) از يكى از يارانش كه خدا به وى دخترى عنايت فرموده بود، پرسيد او را چه نام نهادهاى؟ گفت: فاطمه. حضرت فرمود: فاطمه! درود خدا بر فاطمه باد. پس بدان چون اين نام را بر او نهادهاى مواظب باش سيلى بر صورتش نزنى و به او بد نگويى و گرامىاش بدارى.» مردى گويد: بر امام صادق(ع) وارد شدم در حالى كه افسرده بودم. حضرت پرسيد: چه غمى دارى؟ گفتم: دخترى برايم به دنيا آمده است. فرمود: او را چه ناميدهاى؟ گفتم: فاطمه. فرمود: آه، آه، آه! بدان اگر او را فاطمه نام نهادى لعن و دشنامش مده و او را مزن.
