رمان خارجی| انجمن شاعران مرده نوشته کلاین بام

پاسخ : رمان خارجی| انجمن شاعران مرده نوشته کلاین بام

در آرزوي ﺧ‪ﺮدي ﻫﺴﺘﯿﻢ ﮐﻪﻫﻤﻮاره از آن ﺳﺮ ﺑﺎز ﻣﯽزﻧﯿﻢ.
‫ﻇﻬﻮر ﻣﻨﺠﯽ را ﺑﻪ ﻧﯿﺎﯾﺶ اﯾﺴﺘﺎدهاﯾﻢ، اﻣﺎ ﻧﺠﺎت‪ﺧﻮد در دﺳﺘﺎن ﻣﺎﺳﺖ.
‫و ﻣﺎ ﻫﻤﭽﻨﺎن در ﺧﻮاﺑﯿﻢ.
‫و ﻣﺎ ﻫﻤﭽﻨﺎن در ﺧﻮاﺑﯿﻢ.
‫و ﻫﻤﭽﻨﺎن در ﻧﯿﺎﯾﺸﯿﻢ.
‫و ﻫﻤﭽﻨﺎن ﻫﺮاﺳﺎﻧﯿﻢ...
‫ﻏﻤﮕﯿﻦ ﭘﺲ از ﻣﮑﺜﯽ اﻓﺰود:
‫و ﻣﺎ ﻫﻤﭽﻨﺎن در ﺧﻮاﺑﯿﻢ.
ﺳﭙﺲﮐﺎﻏﺬ را ﺗﺎ ﮐﺮد. ﻫﻤﻪ ﺑﺮاﯾﺶ دﺳﺖ زدﻧﺪ.
ﻣﯿﮑﺲ ﮔﻔﺖ:
- ﻋﺎﻟﯽ ﺑﻮد!
‫ﭼﺸﻤﺎن ﺗﺎد ﺑﺮق زدﻧﺪ. در ﮐﻤﺎل ﻓﺮوﺗﻨﯽ ﺗﻤﺎم ﺗﺸﻮﯾﻖﻫﺎ و دﺳﺖﻫﺎﯾﯽ را ﮐﻪ ﺑﻪ ﻧﺸﺎﻧﻪي ﺗﺤﺴﯿﻦ ﺑﺮ ﭘﺸﺘﺶﻣﯽزدﻧﺪ،‫ﭘﺬﯾﺮا ﺷﺪ. ﮐﯿﺘﯿﻨﮓ ﺑﺎ ﻏﺮوري ﻓﺮاوان ﺑﻪ ﭘﯿﺸﺮﻓﺖ ﻋﻈﯿﻢ ﺷﺎﮔﺮدش ﻟﺒﺨﻨﺪ زد. ﻗﻨﺪﯾﻞِ ﯾﺦِ ﮐﺮوي ﺷﮑﻠﯽ را از ﺳﻘﻒ ﻏﺎر‫ﮐﻨﺪ و ﺑﻪ آن ﭼﺸﻢ دوﺧﺖ. ﮔﻮﯾﯽ ﮐﻪ ﺷﻌﺮي ﻣﯽﺧﻮاﻧَﺪ، ﮔﻔﺖ:
‫- ﮔﻮي ﺑﻠﻮرﯾﻨﯽ در دﺳﺘﺎن ﺧﻮد دارم؛ در آن ﮐﺎﻣﯿﺎﺑﯽﻫﺎي ﺳﺘﺮﮔﯽ را ﺑﺮاي ﺗﺎد اﻧﺪرﺳﻦ ﻣﯽﺑﯿﻨﻢ.
‫ﺗﺎد رو ﺑﻪ آﻗﺎي ﮐﯿﺘﯿﻨﮓ ﮐﺮد، ﺑﻌﺪ آن دو ﺑﻪ ﯾﮑﺒﺎره ﺑﺎ ﺗﻤﺎم ﻗﺪرت ﯾﮑﺪﯾﮕﺮ را در آﻏﻮش ﻓﺸﺮدﻧﺪ. وﻗﺘﯽ از ﻫﻢ ﺟﺪا‫ﺷﺪﻧﺪ، ﮐﯿﺘﯿﻨﮓ رو ﺑﻪ دﯾﮕﺮان ﮐﺮد و ﮔﻔﺖ:
‫- ﺣﺎﻻﻓﺮﻣﺎﻧﺪه وﯾﻠﯿﺎم ﺑﻮث وارد ﺑﻬﺸﺖ ﻣﯽﺷﻮد، اﺛﺮ وﯾﭽﻞ ﻟﯿﻨﺪﺳﯽ رو ﻣﯽﺧﻮﻧﻢ. وﻗﺘﯽ ﻣﯽﮐﻨﻢ، ﺷﻤﺎﺑﺎ ﻟﺤﻦِ ﭘﺮﺳﺸﯽ‫ﺑﮕﯿﻦ: آﯾﺎ در ﺧﻮن ﺑﺮه ﺷﺴﺖ و ﺷﻮﯾﺖ دادهاﻧﺪ؟
‫ﺧﻮاﻧﺪ:
ﺑﻮث دﻟﯿﺮاﻧﻪ ﺑﺎ ﻃﺒﻞ ﺑﺰرﮔﺶ ﭘﯿﺸﺎﭘﯿﺶ ﺣﺮﮐﺖ ﻣﯽﮐﺮد...
‫دﯾﮕﺮان ﺑﻪﭘﺎﺳﺦ ﮔﻔﺘﻨﺪ:
آﯾﺎ در ﺧﻮن ﺑﺮه ﺷﺴﺖ و ﺷﻮﯾﺖ دادهاﻧﺪ؟
‫ﮐﯿﺘﯿﻨﮓ از ﻏﺎر ﺧﺎرج ﺷﺪ. ﭘﺴﺮﻫﺎ و دﺧﺘﺮﻫﺎ در ﭘﯽ او روان ﮔﺮدﯾﺪﻧﺪ. در ﺗﻤﺎم ﻃﻮل راه ﺷﻌﺮ ﯽﺧﻮاﻧﺪﻧﺪ.
‫زﻣﺎﻧﯽ ﮐﻪ دوﺳﺘﺎنِ ﻧﯿﻞ ﺑﺮاﯾﺶ اداي اﺣﺘﺮام ﻣﯽﮐﺮدﻧﺪ، ﻧﯿﻞ ﺗﻨﻬﺎ در اﺗﺎق ﺗﺎرﯾﮑﺶ در ﺧﺎﻧﻪ ﻧﺸﺴﺘﻪ ﺑﻪﺑﯿﺮون ﭘﻨﺠﺮه ﺧﯿﺮه‫ﺷﺪه ﺑﻮد. ﺷﻮر و اﺷﺘﯿﺎق در او رﻧﮓ ﺑﺎﺧﺘﻪ و ﮔﻮﯾﯽ از وﺟﻮدش رﺧﺖ ﺑﺮﺑﺴﺘﻪ ﺑﻮد. ﻫﯿﭻ ﺣﺴﯽ در ﺟﺴﻢ و ﺟﺎن ﺧﻮد‫ﻧﺪاﺷﺖ. ﺑﺪﯾﻦﺑﺎور ﺑﻮد ﮐﻪ ﭘﻮﺳﺘﻪاي ﺗﻮﺧﺎﻟﯽ و ﺷﮑﻨﻨﺪه اﺳﺖ ﮐﻪ ﺑﻪ زودي ﺑﺮ اﺛﺮ ﺳﻨﮕﯿﻨﯽِ ﺑﺮﻓﯽ ﮐﻪﻣﯽﺑﺎرد، ﺧُﺮد‫ﺧﻮاﻫﺪ ﺷﺪ.

 

پاسخ : رمان خارجی| انجمن شاعران مرده نوشته کلاین بام

ﻓﺼﻞ ﭼﻬﺎردﻫﻢ


‫ﻣﺎه‪ﺗﻤﺎم و آﺳﻤﺎنْ ﭘﺮﺳﺘﺎره ﺑﻮد و ﺷﺐ‪ﺻﺎف و ﺳﺮد. ﻗﻨﺪﯾﻞﻫﺎي درﺧﺘﺎن ﮔﻮﯾﯽ ﺳﻨﮕﯿﻨﯽ ﻣﯽﮐﺮدﻧﺪ. ﭘﺴﺮﻫﺎ و ﺟﯿﻨﯽ و‫ﮐﺮﯾﺲ ﺑﻪ دﻧﺒﺎل آﻗﺎي ﮐﯿﺘﯿﻨﮓ در دل ﺷﺐ راه ﻣﯽﺳﭙﺮدﻧﺪ. ﺳﺮﻣﺎ ﺟﻨﮕﻞ ﻧﺎﺑﺎرور را ﺑﻪ دﻧﯿﺎﯾﯽ از اﻟﻤﺎسﻫﺎي درﺧﺸﺎن‫ﺑﺪل ﮐﺮده ﺑﻮد. ﮐﯿﺘﯿﻨﮓ ﺷﻌﺮ ﻣﯽﺧﻮاﻧﺪ:
‫- ﻗﺪﯾﺴﺎن ﺑﺎﻟﺒﺨﻨﺪي وزﯾﻦ ﮔﻔﺘﻨﺪ: او آﻣﺪهﺳﺖ...
‫دﯾﮕﺮان ﻫﻤﺼﺪا ﮔﻔﺘﻨﺪ:
- آﯾﺎ در ﺧﻮن ﺑﺮه ﺷﺴﺖ و ﺷﻮﯾﺖ دادهاﻧﺪ؟
‫- ﻣﻄﺮودان ﮔﺮوه ﮔﺮوه ﺑﻪ دﻧﺒﺎل ﻣﯽآﻣﺪﻧﺪ / ﺣﺮاﻣﯿﺎنْ ﮐﮋ و ﻣﮋ از ﮔﻮدﻫﺎي ﻧﻤﻮر، روﺳﭙﯿﺎن از ﮐﻮﭼﻪراهﻫﺎي ﺑﺎرﯾﮏ و‫ﻣﻌﺘﺎدان ﭘﺮﯾﺪهرﻧﮓ / ﺟﺎنﻫﺎ ﻣﻨﮑﻮبِ ﻣﺼﺎﺋﺐ، روانﻫﺎ رﻧﺠﻮر...
‫ﺟﻤﻊ ﺗﮑﺮار ﮐﺮد:
- آﯾﺎ در ﺧﻮن ﺑﺮه ﺷﺴﺖ و ﺷﻮﯾﺖ دادهاﻧﺪ؟

ﻫﻤﭽﻨﺎن ﮐﻪﺟﻤﻊ ﺷﺎﻋﺮان ﻣﺮده در ﺳﮑﻮت ﺷﺐ ﮔﺎم ﺑﺮﻣﯽداﺷﺖ، ﺧﺎﻣﻮﺷﯽِ ﺷﻮﻣﯽ ﺧﺎﻧﻪي آﻗﺎي ﭘﺮي را در ﺧﻮد‫ﻣﯽﮔﺮﻓﺖ. آﻗﺎ و ﺧﺎﻧﻢ ﭘﺮي ﺑﻪ رﺧﺘﺨﻮاب رﻓﺘﻨﺪ و ﭼﺮاغ را ﺧﺎﻣﻮش ﮐﺮدﻧﺪ. ﺻﺪاي ﺑﺎز ﺷﺪن در اﺗﺎق ﻣﺠﺎور را ﻧﺸﻨﯿﺪﻧﺪ.
‫ﻧﯿﻞ وارد راﻫﺮو ﺷﺪ، ﭘﯿﭽﯿﺪ و آﻫﺴﺘﻪ ﺑﻪ ﻃﺒﻘﻪي ﭘﺎﯾﯿﻦ ﺧﺰﯾﺪ.
‫ﻣﻬﺘﺎب، اﺗﺎق ﮐﺎرِ آﻗﺎي ﭘﺮي را روﺷﻦ ﮐﺮده ﺑﻮد. ﻧﯿﻞ ﺑﻪ ﻃﺮف ﻣﯿﺰ ﺗﺤﺮﯾﺮ ﭘﺪرش رﻓﺖ، ﮐﺸﻮي ﺑﺎﻻﯾﯽ را ﮔﺸﻮد و ﺗﻪ‫ﮐﺸﻮ را ﮐﺎوﯾﺪ. ﮐﻠﯿﺪي ﺑﯿﺮون آورد و ﺑﺎ آن، ﻗﻔﻞ ﮐﺸﻮي ﭘﺎﯾﯿﻨﯽ را ﺑﺎز ﮐﺮد. روي ﺻﻨﺪﻟﯽ ﭼﺮﻣﯽ ﻣﯿﺰﺗﺤﺮﯾﺮ ﻧﺸﺴﺖ،‫دﺳﺘﺶ را دراز ﮐﺮد و از روي ﻣﯿﺰ ﺗﺎج ﮔﻠﯽ را ﮐﻪ در ﻧﻘﺶِ ﭘﺎك ﺑﻪ ﺳﺮ داﺷﺖ ﺑﺮداﺷﺖ و ﺑﺮ ﺳﺮ ﻧﻬﺎد.

‫‪***

‫ﮔﺮوه ﮐﻨﺎر آﺑﺸﺎرِ ﯾﺨﺰده اﯾﺴﺘﺎد. ﺑﻪ ﻧﻈﺮ ﻣﯽآﻣﺪ ﮐﻪ اﯾﻦ ﺗﻨﺪﯾﺲ ﯾﺨﯽ، ﻗﺎﻧﻮن ﺟﺎذﺑﻪي زﻣﯿﻦ را ﻧﻔﯽﻣﯽﮐﻨﺪ. ﺷﺎﮔﺮدان‫ﺑﻪ ﻧﻤﺎي ﺷﮕﻔﺖاﻧﮕﯿﺰ آن ﻣﯽﻧﮕﺮﯾﺴﺘﻨﺪ. آﺳﻤﺎن ﭼﻨﺎن ﺻﺎف ﺑﻮد ﮐﻪ در ﺑﺎور ﻧﻤﯽﮔﻨﺠﯿﺪ. ﻣﻬﺘﺎب ﺑﺮ ﺑﺮف ﻣﯽﺗﺎﺑﯿﺪ و‫ﭘﺮﺗﻮي آﺑﯽ رﻧﮓ و اﺳﺮارآﻣﯿﺰ ﺑﺮ ﭼﻬﺮهي ﺟﻤﻊ ﺑﺎزﻣﯽﺗﺎﺑﺎﻧﺪ. ﮐﯿﺘﯿﻨﮓ اداﻣﻪ داد:
‫ﻣﺴﯿﺢ آرام ﺑﺎ رداﯾﯽ ﺑﺮ ﺗﻦ و ﺗﺎﺟﯽ ﺑﺮ ﺳﺮ، ﭘﯿﺸﺎروي ﺑﻮث‪ﺳﺮﺑﺎز آﻣﺪ،
‫ﻓﻮج ﻣﺮدﻣﺎن زاﻧﻮ زدﻧﺪ،
‫او ﺷﺎه‪ﻋﯿﺴﯽ را دﯾﺪ، و آنﻫﺎ رودررو اﯾﺴﺘﺎدﻧﺪ.
‫آﻧﮕﺎه ﺑﻮث ﮔﺮﯾﺎن در آن ﻣﮑﺎن زاﻧﻮ زد.
‫دوﺑﺎره ﺑﺎ ﻫﻢﺧﻮاﻧﺪﻧﺪ:
‫آﯾﺎ در ﺧﻮن ﺑﺮه ﺷﺴﺖ و ﺷﻮﯾﺖ دادهاﻧﺪ؟
‫ﻣﻬﺘﺎب و اﻋﺠﺎز رازﻧﺎك آﺑﺸﺎرِ ﯾﺨﺰده ﺑﺎ ﺳ‪ﺤﺮِ ﺷﻌﺮ ﻫﻤﺮاه ﺷﺪ و آﻧﺎن را ﺑﻪ رﻗﺺ و ﺑﺎزي در ﺑﺮف ﺑﺮاﻧﮕﯿﺨﺖ. ﺧﻮد را‫ﺑﻪ دﺳﺖ ﻧﺸﺌﻪاي ﭘﺮﺷﻮر و ﻧﺸﺎطآور ﺳﭙﺮدﻧﺪ. ﻧﺎﮐﺲ و ﮐﺮﯾﺲ از ﮔﺮوه دور ﺷﺪﻧﺪ. زﯾﺮِ ﻧﮕﺎه ﻣﺎه‪ﯾﺨﺰده ﮔﻮﯾﯽ ﺑﺮاي‫ﻧﺨﺴﺘﯿﻦ ﺑﺎر درﯾﺎﻓﺘﻨﺪ ﮐﻪ ﻋﺎﺷﻖ ﺷﺪهاﻧﺪ.

‫‪***

‫آﻗﺎ و ﺧﺎﻧﻢ ﭘﺮي در ﺧﻮاب ﺑﻮدﻧﺪ ﮐﻪ ﺻﺪاﯾﯽ ﺗﯿﺰ و ﮐﻮﺗﺎه ﺳﮑﻮت ﺷﺐ را ﺷﮑﺴﺖ.
آﻗﺎي ﭘﺮي ﺑﻠﻨﺪ ﺷﺪ:
- ﭼﯽ ﺑﻮد؟
‫ﻫﻤﺴﺮش ﻧﯿﻤﻪﺧﻮاب ﭘﺮﺳﯿﺪ:
- ﭼﯽ؟
‫- ﺻﺪا رو ﻣﯽﮔﻢ. ﻧﺸﻨﯿﺪي؟
‫- ﮐﺪوم ﺻﺪا؟
‫آﻗﺎي ﭘﺮي از ﺗﺨﺖ ﭘﺎﯾﯿﻦ ﭘﺮﯾﺪ و ﺑﻪ راﻫﺮو ﻗﺪم ﻧﻬﺎد. در راﻫﺮو ﺑﺎﻻ و ﭘﺎﯾﯿﻦ رﻓﺖ و ﺳﺮاﻧﺠﺎم وارد اﺗﺎق ﻧﯿﻞ ﺷﺪ. از‫آﻧﺠﺎ ﺑﯿﺮون دوﯾﺪ و از ﭘﻠﻪﻫﺎ ﭘﺎﯾﯿﻦ رﻓﺖ. زﻧﺶ در ﺣﺎﻟﯽ ﮐﻪ ﺳﻌﯽ ﻣﯽﮐﺮد دﺳﺘﺎنِ ﺑﻠﻨﺪ ﮐﺮدهي ﺧﻮد را ﺑﺎ رﺑﺪوﺷﺎﻣﺒﺮ‫ﺑﭙﻮﺷﺎﻧﺪ، او را دﻧﺒﺎل ﻣﯽﮐﺮد. آﻗﺎي ﭘﺮي ﺑﻪ اﺗﺎق ﻣﻄﺎﻟﻌﻪ رﻓﺖ و ﭼﺮاغ را روﺷﻦ ﮐﺮد. ﻧﮕﺎﻫﯽ ﺑﻪ اﻃﺮاف اﻧﺪاﺧﺖ. ﻫﻤﻪ‫ﭼﯿﺰ ﻋﺎدي ﻣﯽﻧﻤﻮد، اﻣﺎ درﺳﺖ زﻣﺎﻧﯽ ﮐﻪ ﺑﺮﮔﺸﺖ ﺗﺎ از اﺗﺎق ﺧﺎرج ﺷﻮد، ﭼﺸﻤﺶ ﺑﻪ ﺷﯿﺌﯽ ﺳﯿﺎه و ﺑﺮاق روي زﻣﯿﻦ‫اﻓﺘﺎد – ﻫﻔﺖﺗﯿﺮش ﺑﻮد. ﻫﺮاﺳﺎن ﻣﯿﺰ ﺗﺤﺮﯾﺮ را دور زد و دﺳﺘﯽ ﺳﻔﯿﺪ و ﭘﺮﯾﺪه رﻧﮓ را ﻧﺰدﯾﮏ‪ﻫﻔﺖﺗﯿﺮ دﯾﺪ. ﻧﻔﺴﺶ ﺑﻨﺪ‫آﻣﺪ.
‫ﻧﯿﻞ روي زﻣﯿﻦ اﻓﺘﺎده، در ﺧﻮنِ ﺧﻮد ﻏﺮق ﺑﻮد. آﻗﺎي ﭘﺮي زاﻧﻮ زد و ﭘﺴﺮش را در آﻏﻮش ﮔﺮﻓﺖ. زﻧﺶﻓﺮﯾﺎدي‫ﺟﮕﺮﺧﺮاش ﮐﺸﯿﺪ. آﻗﺎي ﭘﺮي ﻓﺮﯾﺎد ﺑﺮآورد:
- ﻧﻪ! ﻧﻪ!

‫‪***
‫آﻗﺎي ﮐﯿﺘﯿﻨﮓ و ﭘﺴﺮﻫﺎ، آن دو دﺧﺘﺮ را ﺑﻪ ﺧﺎﻧﻪ رﺳﺎﻧﺪﻧﺪ و در ﺳﺎﻋﺖﻫﺎي اوﻟﯿﻪي ﺻﺒﺢ ﺑﻪ وﻟﺘﻮن ﺑﺮﮔﺸﺘﻨﺪ. ﺗﺎد در‫ﺣﺎﻟﯽ ﮐﻪ ﺑﻪﻃﺮف اﺗﺎﻗﺶ ﻣﯽرﻓﺖ، ﮔﻔﺖ:

 

پاسخ : رمان خارجی| انجمن شاعران مرده نوشته کلاین بام

- ﺧﺴﺘﻪم، ﻟﻪ ﺷﺪهم. ﻣﯽرم ﺗﺎ ﻇﻬﺮ ﺑﺨﻮاﺑﻢ.
‫اﻣﺎ ﺻﺒﺢ زود، ﭼﺎرﻟﯽ و ﻧﺎﮐﺲ و ﻣﯿﮑﺲ وارد اﺗﺎق ﺗﺎد ﺷﺪﻧﺪ. رﻧﮓ ﺑﻪ ﭼﻬﺮه ﻧﺪاﺷﺘﻨﺪ. ﺑﻪ ﺗﺎد ﮐﻪ آرام آرام ﺧﺮﺧﺮ‫ﻣﯽﮐﺮد، ﻧﮕﺎه ﮐﺮدﻧﺪ.
ﭼﺎرﻟﯽ آﻫﺴﺘﻪ ﮔﻔﺖ:
- ﺗﺎد، ﺗﺎد.
‫ﺗﺎد ﭼﺸﻤﺎﻧﺶ را ﺑﺎز ﮐﺮد، ﺑﻠﻨﺪ ﺷﺪ و ﻧﺸﺴﺖ. ﺧﺴﺘﻪ ﺑﻪ ﻧﻈﺮ ﻣﯽرﺳﯿﺪ. ﭼﻨﺪ ﻟﺤﻈﻪ ﺑﻌﺪ ﭼﺸﻤﺎﻧﺶ ﺑﻪ ﻧﻮر ﻋﺎدت ﮐﺮدﻧﺪ؛
‫آنﻫﺎ را ﺑﺴﺖ و دراز ﮐﺸﯿﺪ. ﺑﻌﺪ ﮐﻮرﻣﺎل ﺑﻪ دﻧﺒﺎل ﺳﺎﻋﺘﺶ ﮔﺸﺖ، آن را ﺑﺮداﺷﺖ و زﯾﺮﭼﺸﻤﯽ ﻧﮕﺎﻫﺶ ﮐﺮد. ﮔﻔﺖ:
‫- ﺗﺎزه ﻫﺸﺘﻪﮐﻪ ﺑﺎﺑﺎ. ﻣﻦ ﺑﺎﯾﺪ ﺑﺨﻮاﺑﻢ.
‫ﻟﺤﺎف را روي ﺳﺮش ﮐﺸﯿﺪ. وﻟﯽ ﻧﺎﮔﻬﺎن ﺑﻠﻨﺪ ﺷﺪ و ﻧﺸﺴﺖ، ﭼﺸﻤﺎﻧﺶ را ﮐﺎﻣﻼً ﺑﺎز ﮐﺮد. دوﺳﺘﺎﻧﺶ ﻫﻨﻮز آﻧﺠﺎ‫اﯾﺴﺘﺎده ﺑﻮدﻧﺪ. اﺣﺴﺎس ﮐﺮد ﮐﻪ اﺗﻔﺎق ﺑﺪي رخ داده اﺳﺖ.
‫ﭼﺎرﻟﯽ ﮔﻔﺖ:
- ﺗﺎد، ﻧﯿﻞ ﻣﺮد. ﺑﺎ ﻫﻔﺖﺗﯿﺮ ﺧﻮدش رو ﮐﺸﺖ.
‫ﺗﺎد ﻟﺤﻈﻪاي اﺣﺴﺎس ﮐﺮد ﺳﺮش ﮔﯿﺞ ﻣﯽرود:
- ﺧﺪاﯾﺎ! ﻧﯿﻞ!
‫ﺟﯿﻎ ﮐﺸﯿﺪ و از ﺗﺨﺖ ﭘﺎﯾﯿﻦ ﭘﺮﯾﺪ، ﺑﻪ راﻫﺮو دوﯾﺪ، ﻓﺮﯾﺎدﮐﺸﺎن ﺑﻪ ﺣﻤﺎم رﻓﺖ. در ﮐﻔﺸﻮي ﺣﻤﺎم زاﻧﻮ زد و آنﻗﺪر ﺑﺎﻻ‫آورد ﺗﺎ اﯾﻨﮑﻪ ﺣﺲ ﮐﺮد ﻧﺰدﯾﮏ اﺳﺖ دل و رودهاش ﺑﯿﺮون ﺑﯿﺎﯾﻨﺪ. دوﺳﺘﺎﻧﺶ ﻣﺴﺘﺎﺻﻞ ﺑﯿﺮون اﯾﺴﺘﺎده ﺑﻮدﻧﺪ.
‫ﺗﺎد ﺑﯿﺮون آﻣﺪ، دﻫﺎﻧﺶ را ﭘﺎك ﮐﺮد. ﺳﯿﻞ اﺷﮏ از ﮔﻮﻧﻪﻫﺎﯾﺶ ﺟﺎري ﺑﻮد. در ﺣﻤﺎم ﻋﻘﺐ و ﺟﻠﻮ ﻣﯽرﻓﺖ. ﻧﺎﻟﻪ‫ﮐﺮد:
- ﺑﺎﯾﺪ ﻫﻤﻪ ﺑﺪوﻧﻦ ﮐﻪ ﮐﺎر ﭘﺪرش ﺑﻮده! ﻧﯿﻞ ﻣﺤﺎل ﺑﻮد ﺧﻮدش رو ﺑﮑﺸﻪ! ﻋﺎﺷﻖ زﻧﺪﮔﯽ ﺑﻮد!
‫ﻧﺎﮐﺲ ﮔﻔﺖ:
- ﺗﻮ ﮐﻪ واﻗﻌﺎً ﻓﮑﺮ ﻧﻤﯽﮐﻨﯽ ﭘﺪرش...
‫ﺗﺎد ﻓﺮﯾﺎد زد:
- ﻧﻤﯽﮔﻢ ﺑﺎ ﻫﻔﺖﺗﯿﺮ ﮐﺸﺘﻪ! ﻟﻌﻨﺘﯽ، ﺣﺘﯽ اﮔﻪ ﺣﺮوﻣﺰاده ﻣﺎﺷﻪ رو ﻧﮑﺸﯿﺪه ﺑﺎﺷﻪ ﻫﻢ، اون...
‫ﻫﻖﻫﻖﮐﻨﺎن ﺣﺮف ﻣﯽزد و ﮐﻠﻤﺎﺗﺶ ﻧﺎﻣﻔﻬﻮم ﺑﻮدﻧﺪ. ﺑﺎﻻﺧﺮه ﺑﺮ ﺧﻮد ﻣﺴﻠﻂ ﺷﺪ و آرام ﮔﻔﺖ:
- ﺣﺘﯽ اﮔﻪ آﻗﺎي ﭘﺮي‫ﺑﻬﺶ ﺷﻠﯿﮏﻧﮑﺮده ﺑﺎﺷﻪ، اون ﻧﯿﻞ رو ﮐﺸﺘﻪ؛ ﻫﻤﻪ ﺑﺎﯾﺪ اﯾﻦ رو ﺑﺪوﻧﻦ!
‫ﺑﻪ اﺗﺎق دوﯾﺪ. دردﻣﻨﺪاﻧﻪ ﻓﺮﯾﺎد ﻣﯽﮐﺸﯿﺪ:
- ﻧﯿﻞ! ﻧﯿﻞ!

 

پاسخ : رمان خارجی| انجمن شاعران مرده نوشته کلاین بام

ﺑﻪ دﯾﻮار ﺗﮑﯿﻪ زد، و دوﺑﺎره ﻫﻖﻫﻖ ﮔﺮﯾﻪ را ﺳﺮداد و آﻧﮕﺎه روي زﻣﯿﻦ ﻧﺸﺴﺖ. ﭘﺴﺮﻫﺎ او را ﺗﻨﻬﺎ ﮔﺬاﺷﺘﻨﺪ ﺗﺎ اﻧﺪوه‫ﺧﻮد را ﺑﯿﺮون ﺑﺮﯾﺰد.


‫‪***


‫آﻗﺎي ﮐﯿﺘﯿﻨﮓ ﮐﻪ ﻧﻤﯽداﻧﺴﺖ ﺣﺘﯽ ﭘﺴﺮﻫﺎ از واﻗﻌﻪ ﺑﺎﺧﺒﺮﻧﺪ، ﭘﺸﺖ ﻣﯿﺰ ﺗﺤﺮﯾﺮش در ﮐﻼس ﺧﺎﻟﯽ ﻧﺸﺴﺘﻪ ﺑﻮد. ‫ﻣﯽﮐﻮﺷﯿﺪ اﺣﺴﺎﺳﺎت ﺧﻮد را ﻣﻬﺎر ﮐﻨﺪ. اﯾﺴﺘﺎد و آﻫﺴﺘﻪ ﺑﻪ ﻣﯿﺰ ﺗﺤﺮﯾﺮ ﻧﯿﻞ ﻧﺰدﯾﮏ ﺷﺪ. ﮐﺸﻮي ﻣﯿﺰ را ﺑﺎز ﮐﺮد و ﮐﺘﺎب‫ﮐﻬﻨﻪ و رﻧﮓ و رو رﻓﺘﻪي ﮔﺰﯾﺪهي اﺷﻌﺎر ﺧﻮد را دﯾﺪ و وﻗﺘﯽ آن را ﺑﺎز ﮐﺮد، ﭼﺸﻤﺎﻧﺶ ﺑﻪ دﺳﺘﺨﻂ ﺧﻮدش اﻓﺘﺎد:

‫ﺷﺎﻋﺮان ﻣﺮده. ﺳﻨﮕﯿﻦ روي ﺻﻨﺪﻟﯽ ﻧﯿﻞ ﻓﺮواﻓﺘﺎد و ﮔﺮﯾﻪاي ﻧﺎﺷﯽ از ﺳﻮگ و اﻧﺪوه ﺑﺮ او ﻏﻠﺒﻪ ﮐﺮد.


‫‪***


‫ﺻﺒﺢ روز ﺑﻌﺪ ﺳﺮد و ﺗﯿﺮه ﺑﻮد؛ روز ﭘﺮﺳﻮزِ زﻣﺴﺘﺎﻧﯽ، ﺑﺎﺗﻨﺪﺑﺎدي ﺗﻮﻓﻨﺪه ﮐﻪ ﺑﺎ ﺻﺪاي ﻣﺮﺛﯿﻪﺧﻮاﻧﺎن و آﻫﻨﮓ ﻋﺰاداريِ‫ﻧﻮازﻧﺪﮔﺎن ﻣﺪرﺳﻪ درﻫﻢ ﻣﯽآﻣﯿﺨﺖ. ﻧﯿﻞ در ﺷﻬﺮ وﻟﺘﻮن ﺑﻪ ﺧﺎك ﺳﭙﺮده ﺷﺪ. ﺷﺎﻋﺮان ﻣﺮده ﺗﺎﺑﻮت او را ﺑﺮ ﺷﺎﻧﻪﻫﺎي‫ﺧﻮد ﺑﺮدﻧﺪ. ﻣﺎدر ﻧﯿﻞﺳﯿﺎﻫﭙﻮش، ﻫﻤﺮاه ﺑﺎ ﭘﺪر او ﻣﺮاﺳﻢ را ﻣﯽﻧﮕﺮﯾﺴﺖ. ﻫﺮ دو ﻏﺮق در اﻧﺪوه ﺑﻮدﻧﺪ.

‫آﻗﺎي ﻧﻮﻻن، آﻗﺎي ﮐﯿﺘﯿﻨﮓ، ﺳﺎﯾﺮ ﻣﻌﻠﻤﺎن و ﺷﺎﮔﺮدان آرام و ﻏﻤﮕﯿﻦ آرﻣﯿﺪن ﻧﯿﻞ را ﺗﻤﺎﺷﺎ ﻣﯽﮐﺮدﻧﺪ.

‫ﺑﻌﺪ از ﻣﺮاﺳﻢ ﺧﺎﮐﺴﭙﺎري ﺗﻤﺎﻣﯽ ﮐﺎرﮐﻨﺎن و ﺷﺎﮔﺮدان ﻣﺪرﺳﻪ در ﺗﺎﻻر ﻧﯿﺎﯾﺶ وﻟﺘﻮن ﮔﺮد آﻣﺪﻧﺪ. ﻣﻌﻠﻢﻫﺎ و از ﺟﻤﻠﻪ‫آﻗﺎي ﮐﯿﺘﯿﻨﮓ، ﮐﻨﺎرِ دﯾﻮار اﯾﺴﺘﺎده ﺑﻮدﻧﺪ. ﭘﯿﺶ از ﺳﺨﻨﺮاﻧﯽِ ﮐﺸﯿﺶ ﻣﺪرﺳﻪ، ﻫﻤﮕﺎن ﺳﺮودي ﻣﺬﻫﺒﯽ ﺧﻮاﻧﺪﻧﺪ:

 

پاسخ : رمان خارجی| انجمن شاعران مرده نوشته کلاین بام

- اي ﻗﺎدر ﻣﺘﻌﺎل، ﺗﻮﻓﯿﻘﯽ ﺑﻪ ﻣﺎ ﻋﻄﺎ ﻓﺮﻣﺎ ﺗﺎ ﻧﯿﻞ ﭘﺮي را ﺑﻪ دﺳﺘﺎن ﭘﺮﻓﺘﻮت ﺟﺎوﯾﺪ ﺗﻮ ﺑﺴﭙﺎرﯾﻢ. ﻧﯿﻞ را ﺑﯿﺎﻣﺮز و در درﮔﺎه‫ﺧﻮد ﭘﻨﺎه ده. ﭘﺮﺗﻮي از ﺟﻠﻮهي رﺑﻮﯾﺖ ﺧﻮد ﺑﺮ او ﻓﮑﻦ و رﺣﻤﺘﺖ از او درﯾﻎ ﻣﺪار. او را در ﻇﻞ ﺗﻮﺟﻬﺎت ﺣﻀﺮﺗﺖ‫ﻗﺮار ده و ﻗﺮﯾﻦ آراﻣﺶ ﻓﺮﻣﺎ، اﮐﻨﻮن، و ﺗﺎ ﺟﺎودان. آﻣﯿﻦ.
‫- آﻣﯿﻦ.
‫آﻗﺎي ﻧﻮﻻن ﺑﻌﺪ از ﮐﺸﯿﺶ روي ﺳﮑﻮي ﺧﻄﺎﺑﻪ اﯾﺴﺘﺎد، ﮔﻔﺖ:
- آﻗﺎﯾﺎن، ﻣﺮگ ﻧﯿﻞ ﭘﺮي ﻓﺎﺟﻌﻪ اﺳﺖ. او داﻧﺶآﻣﻮز‫ﺧﻮﺑﯽ ﺑﻮد؛ ﯾﮑﯽ از ﺑﻬﺘﺮﯾﻦ داﻧﺶآﻣﻮزان وﻟﺘﻮن. ﻓﻘﺪان او ﺿﺎﯾﻌﻪاي اﺳﺖ. ﻣﺎ ﺑﺎ ﺗﮏﺗﮏ‪واﻟﺪﯾﻦِ ﺷﻤﺎ ﺗﻤﺎس ﮔﺮﻓﺘﻪاﯾﻢ و‫واﻗﻌﻪ را ﺑﻪ آنﻫﺎ ﺧﺒﺮ دادهاﯾﻢ. ﻃﺒﯿﻌﺘﺎً اﯾﻦ اﻣﺮ ﺑﻪ ﻫﻤﻪﻣﺮﺑﻮط ﻣﯽﺷﻮد. ﺑﻨﺎ ﺑﻪ درﺧﻮاﺳﺖ ﺧﺎﻧﻮادهي ﻧﯿﻞ، ﻣﻦ ﺗﺼﻤﯿﻢ دارم‫ﺗﺤﻘﯿﻖِ ﻫﻤﻪﺟﺎﻧﺒﻪاي در اﯾﻦ ﺧﺼﻮص اﻧﺠﺎم دﻫﻢ؛ از ﺷﻤﺎ ﻧﯿﺰ اﻧﺘﻈﺎر ﻫﻤﮑﺎري ﮐﺎﻣﻞ دارم.
‫ﻣﺮاﺳﻢ ﺑﻪﭘﺎﯾﺎن رﺳﯿﺪ و ﭘﺴﺮﻫﺎ آرام از ﺗﺎﻻر ﻧﯿﺎﯾﺶ ﺑﯿﺮون رﻓﺘﻨﺪ. ﭼﺎرﻟﯽ، ﺗﺎد، ﻧﺎﮐﺲ، ﭘﯿﺘﺲ، ﻣﯿﮑﺲ و ﮐﺎﻣﺮون ﺑﺎ ﻫﻢ‫ﺧﺎرج ﺷﺪﻧﺪ. ﺑﻌﺪ ﻫﺮ ﮐﺪام ﺑﻪ راه ﺧﻮد رﻓﺘﻨﺪ.
‫ﮐﻤﯽ ﺑﻌﺪ، ﻫﻤﻪﺑﺠﺰ ﮐﺎﻣﺮون و ﻣﯿﮑﺲ در اﻧﺒﺎر ﭘﺮ از اﺛﺎث‪اﺿﺎﻓﻪ در زﯾﺮزﻣﯿﻦِ ﺧﻮاﺑﮕﺎهﺷﺎن ﺟﻤﻊ ﺷﺪﻧﺪ. ﺿﺮﺑﻪاي ﺑﻪ‫در ﺧﻮرد، ﻣﯿﮑﺲ وارد ﺷﺪ، ﺳﺮش را ﺗﮑﺎن داد و ﮔﻔﺖ:
- ﻧﻤﯽﺗﻮﻧﻢ ﭘﯿﺪاش ﮐﻨﻢ.
‫ﭼﺎرﻟﯽ ﭘﺮﺳﯿﺪ:
- ﺑﻬﺶ ﮔﻔﺘﻪ ﺑﻮدي ﮐﻪ اﯾﻨﺠﺎ ﺟﻠﺴﻪ دارﯾﻢ؟
‫ﻣﯿﮑﺲ ﮔﻔﺖ:
- دو ﺑﺎر ﻫﻢ ﮔﻔﺘﻢ.
‫ﭼﺎرﻟﯽ دﺳﺖﻫﺎﯾﺶ را ﺑﻪ ﻫﻮا ﺑﻠﻨﺪ ﮐﺮد و ﮔﻔﺖ:
- ﺧﻮدﺷﻪ، ﻓﻬﻤﯿﺪم.
‫ﺑﻪ ﻃﺮف ﭘﻨﺠﺮه رﻓﺖ و در آن ﻃﺮف ﭼﻤﻦﮐﺎري ﺑﻪ ﺳﺎﺧﺘﻤﺎن اداري ﻧﻈﺮ اﻧﺪاﺧﺖ. ﺳﭙﺲ ﺑﺮﮔﺸﺖ و رو ﺑﻪ دوﺳﺘﺎﻧﺶ‫ﮐﺮد:
- ﺧﻮدﺷﻪ ﺑﭽﻪﻫﺎ، ﮔﺎوﻣﻮن زاﯾﯿﺪ!
‫ﭘﯿﺘﺲ ﭘﺮﺳﯿﺪ:
- ﻣﻨﻈﻮرت ﭼﯿﻪ؟
‫- ﮐﺎﻣﺮون ﺟﺎﺳﻮﺳﻪ! ﻫﻤﯿﻦ اﻻن ﻫﻢ ﺗﻮي دﻓﺘﺮ ﻧﻮﻻن ﻣﺸﻐﻮلِ ﺟﺎﺳﻮﺳﯿﻪ.
‫ﭘﯿﺘﺲ ﭘﺮﺳﯿﺪ:
- در ﻣﻮرد ﭼﯽ؟
‫- در ﻣﻮرد اﻧﺠﻤﻦ. ﭘﯿﺘﺲ، ﻓﮑﺮش رو ﺑﮑﻦ.
‫ﭘﯿﺘﺲ و دﯾﮕﺮان ﺳﺮ در ﮔﻢ ﻧﮕﺎه ﮐﺮدﻧﺪ.
ﭼﺎرﻟﯽﮔﻔﺖ:
- اونﻫﺎ ﯾﮑﯽ رو ﻣﯽﺧﻮان ﮐﻪ ﺳﭙﺮ ﺑﻼ ﮐﻨﻦ. ﻣﺪارس ﺑﻪ ﺧﺎﻃﺮ‫ﭼﯿﺰﻫﺎﯾﯽ از اﯾﻦ ﻗﺒﯿﻞ ورﺷﮑﺴﺖ ﻣﯽﺷﻦ.
‫ﭘﺴﺮﻫﺎ در اﻧﺒﺎر ﻧﺸﺴﺘﻪ ﺑﻪ ﯾﮑﺪﯾﮕﺮ ﺧﯿﺮه ﺷﺪه ﺑﻮدﻧﺪ. ﮐﻤﯽ ﺑﻌﺪ ﺻﺪاي ﺑﺎز ﺷﺪن در را ﺷﻨﯿﺪﻧﺪ. ﻧﺎﮐﺲ از ﻣﯿﺎن در ﺑﯿﺮون‫را ﻧﮕﺎه ﮐﺮد و ﮐﺎﻣﺮون را دﯾﺪ ﮐﻪ وارد راﻫﺮو ﻣﯽﺷﻮد. ﺑﯿﺮون رﻓﺖ و ﺑﻪ او اﺷﺎره ﮐﺮد ﺗﺎ ﻋﺠﻠﻪ ﮐﻨﺪ.
آﻫﺴﺘﻪﮔﻔﺖ:
‫- ﮐﺎﻣﺮون!
‫ﻧﮕﺎه ﮐﺎﻣﺮون ﺑﻪ ﻧﺎﮐﺲ اﻓﺘﺎد. ﻧﺨﺴﺖ ﺗﺮدﯾﺪ ﮐﺮد، ﺑﻌﺪ آﻣﺪ و وارد اﻧﺒﺎر ﺷﺪ. دﯾﮕﺮان ﺧﯿﺮه ﻧﮕﺎﻫﺶﻣﯽﮐﺮدﻧﺪ.
‫ﮐﺎﻣﺮون ﻣﻌﺼﻮﻣﺎﻧﻪ ﭘﺮﺳﯿﺪ:
- ﭼﻪ ﺧﺒﺮ، ﺑﭽﻪﻫﺎ؟
‫ﭼﺎرﻟﯽ ﯾﻘﻪي ﭘﯿﺮاﻫﻦ او را ﮔﺮﻓﺖ و ﮔﻔﺖ:
- ﮐﺎﻣﺮون ﺗﻮ ﺟﺎﺳﻮﺳﯽ ﮐﺮدي، ﻧﻪ؟
‫ﮐﺎﻣﺮون ﺧﻮد را ﮐﻨﺎر ﮐﺸﯿﺪ:
- ﺑﺮو ﮔﻢ ﺷﻮ، اﻻغ. اﺻﻼً ﻧﻤﯽدوﻧﻢ داري ﭼﯽ ﻣﯽﮔﯽ.
‫ﭼﺎرﻟﯽ ﻓﺮﯾﺎد زد:
- دارم اﯾﻦ رو ﻣﯽﮔﻢ ﮐﻪ ﺗﻮ ﻫﻤﻪ ﭼﯿﺰ رو در ﻣﻮرد اﻧﺠﻤﻦ ﺑﻪ ﻧﻮﻻن ﮔﻔﺘﯽ.
‫- داﻟﺘﻮن، اﮔﻪ ﺗﺎ ﺣﺎﻻ ﻧﺸﻨﯿﺪي، ﺑﺬار ﺑﻬﺖ ﺑﮕﻢ ﮐﻪ ﺗﻮي اﯾﻦ ﻣﺪرﺳﻪ ﯾﻪ ﭼﯿﺰي ﻫﺴﺖ ﺑﻪ اﺳﻢ ﺷﺮف و ﺻﺪاﻗﺖ؛ اﮔﻪ‫ﻣﻌﻠﻤﯽ از ﺗﻮﭼﯿﺰي ﺑﭙﺮﺳﻪ، ﺑﺎﯾﺪ ﺣﻘﯿﻘﺖ رو ﺑﮕﯽ، وﮔﺮﻧﻪ اﺧﺮاج ﻣﯽﺷﯽ.
‫ﭼﺎرﻟﯽ دوﺑﺎره ﺑﻪ ﻃﺮف ﮐﺎﻣﺮون رﻓﺖ:

 

پاسخ : رمان خارجی| انجمن شاعران مرده نوشته کلاین بام

- اي ﺣﺮوم...
‫ﻣﯿﮑﺲ و ﻧﺎﮐﺲﭼﺎرﻟﯽ را ﻋﻘﺐ ﮐﺸﯿﺪﻧﺪ. ﻧﺎﮐﺲ ﮔﻔﺖ:
- ﭼﺎرﻟﯽ...
‫ﭼﺎرﻟﯽ ﻓﺮﯾﺎد زد:
- اون ﺧﺎﺋﻨﻪ! ﭘﺎي ﺧﻮدش ﻫﻢ ﮔﯿﺮ ﺑﻮد. رﻓﺖ اﯾﻦ ﺧﯿﺎﻧﺖ رو ﮐﺮد ﺗﺎ ﺧﻮدش رو ﻧﺠﺎت ﺑﺪه!
‫ﻧﺎﮐﺲ ﺑﻪ او ﻫﺸﺪار داد:
- ﭼﺎرﻟﯽ، دﺳﺖ ﺑﻬﺶ ﻧﺰن. اﯾﻦ ﮐﺎر رو ﺑﮑﻨﯽ اﺧﺮاج ﻣﯽﺷﯽ.
‫ﭼﺎرﻟﯽ ﻋﻘﺐﮐﺸﯿﺪ و ﮔﻔﺖ:
- در ﻫﺮ ﺻﻮرت اﺧﺮاج ﻣﯽﺷﻢ.
‫ﮐﺎﻣﺮون ﮔﻔﺖ:
- اﯾﻨﺠﺎش رو درﺳﺖ ﻣﯽﮔﻪ. اﮔﻪ واﻗﻌﺎً زرﻧﮓ ﺑﺎﺷﯿﻦ، ﺗﮏﺗﮏﺗﻮن ﻫﻤﻮن ﮐﺎري رو ﻣﯽﮐﻨﯿﻦ ﮐﻪ ﻣﻦ‫ﮐﺮدم. ﯾﻌﻨﯽﻫﻤﮑﺎري ﻣﯽﮐﻨﯿﻦ. ﻣﺎ ﺧﻮدﻣﻮن ﻗﺮﺑﺎﻧﯽ ﻫﺴﺘﯿﻢ؛ ﻣﺎ و ﻧﯿﻞ. اونﻫﺎ ﺑﺎ ﻣﺎ ﮐﺎري ﻧﺪارن.
‫ﭼﺎرﻟﯽ ﭘﺮﺳﯿﺪ:
- ﯾﻌﻨﯽ ﭼﯽ؟ ﭘﺲ ﺑﺎ ﮐﯽ ﮐﺎر دارن؟
‫- اي ﺑﺎﺑﺎ، ﻣﻌﻠﻮﻣﻪ ﺧﺐ، ﺑﺎ آﻗﺎي ﮐﯿﺘﯿﻨﮓ. ﺧﻮد‪ﻧﺎﺧﺪا. ﺧﯿﺎل ﮐﺮدي ﻣﯽﺗﻮﻧﻪ از زﯾﺮ ﺑﺎر ﻣﺴﺌﻮﻟﯿﺖ ﺷﻮﻧﻪ ﺧﺎﻟﯽ ﮐﻨﻪ، ‫ﻫﺎن؟
‫- آﻗﺎي ﮐﯿﺘﯿﻨﮓ؟ ﻣﺴﺌﻮل ﻗﻀﯿﻪي ﻧﯿﻞ؟ اﯾﻦ رو اونﻫﺎ ﻣﯽﮔﻦ؟
‫- ﭘﺲ ﻓﮑﺮﮐﺮدي ﮐﯽ اﻻغ؟ ﻣﺴﺌﻮﻟﯿﻦ ﻣﺪرﺳﻪ؟ ﯾﺎ آﻗﺎي ﭘﺮي؟ ﮐﯿﺘﯿﻨﮓ ﻣﺎ رو ﺑﻪ اﯾﻨﺠﺎ ﮐﺸﻮﻧﺪ. ﻏﯿﺮ از اﯾﻨﻪ؟ اﮔﻪ ﺑﻪ‫ﺧﺎﻃﺮ اون ﻧﺒﻮد، ﻧﯿﻞ ﺣﺎﻻ ﺗﻮي اﺗﺎﻗﺶ راﺣﺖ ﻧﺸﺴﺘﻪ ﺑﻮد و داﺷﺖ ﺷﯿﻤﯽاش رو ﻣﯽﺧﻮﻧﺪ، ﺗﻮي روﯾﺎي اﯾﻦﮐﻪ ﯾﻪ روز‫دﮐﺘﺮ ﺻﺪاش ﺑﺰﻧﻦ.
‫ﺗﺎد ﻓﺮﯾﺎد ﮐﺸﯿﺪ:
- اﯾﻦ دروغ ﻣﺤﻀﻪ، آﻗﺎي ﮐﯿﺘﯿﻨﮓ ﺑﻪ ﻧﯿﻞ ﻧﮕﻔﺖ ﮐﻪ ﭼﯿﮑﺎر ﺑﮑﻨﻪ. ﻧﯿﻞ ﺧﻮدش ﻋﺎﺷﻖ ﺑﺎزﯾﮕﺮي ﺑﻮد.
‫ﮐﺎﻣﺮون ﺷﺎﻧﻪﻫﺎﯾﺶ را ﺑﺎﻻ اﻧﺪاﺧﺖ:
- ﻫﺮ ﺟﻮر دلﺗﻮن ﻣﯽﺧﻮاد ﻓﮑﺮ ﮐﻨﯿﺪ. ﻣﻦ ﮐﻪ ﻣﯽﮔﻢ ﺑﺬارﯾﻦ ﮐﯿﺘﯿﻨﮓ دﻫﻨﺶ‫ﺳﺮوﯾﺲ ﺑﺸﻪ؛ ﭼﺮا ﻣﺎ زﻧﺪﮔﯽﻣﻮن رو ﺗﺒﺎه ﮐﻨﯿﻢ؟
‫- اي ﺣﺮوﻣﺰاده!
‫ﭼﺎرﻟﯽ اﯾﻦ را ﮔﻔﺖ و ﺑﻪ ﻃﺮف ﮐﺎﻣﺮون ﺣﻤﻠﻪ ﺑﺮد و ﺑﺎ ﻣﺸﺖ ﺑﻪ ﭼﺎﻧﻪاش ﮐﻮﺑﯿﺪ. ﮐﺎﻣﺮون ﺑﻪ زﻣﯿﻦ اﻓﺘﺎد. ﭼﺎرﻟﯽ ﭘﺎﻫﺎي‫ﺧﻮد را در دو ﻃﺮف او ﮔﺬاﺷﺖ.
‫ﻧﺎﮐﺲ ﻓﺮﯾﺎد ﮐﺸﯿﺪ:
- ﭼﺎرﻟﯽ!
‫ﮐﺎﻣﺮون ﺳﺮش را ﺑﻠﻨﺪ ﮐﺮد و در ﺣﺎﻟﯽ ﮐﻪ ﮔﻮﻧﻪاش را ﻣﯽﻣﺎﻟﯿﺪ، ﭘﻮزﺧﻨﺪي زد و ﮔﻔﺖ:
- ورﻗﻪ اﺧﺮاﺟﺖ رو ﻫﻤﯿﻦ‫اﻻن اﻣﻀﺎ ﮐﺮدي. ﻧﻮواﻧﺪا!
‫دﺳﺘﺶ را روي ﺑﯿﻨﯽ ﺧﻮن آﻟﻮدش ﮔﺮﻓﺖ. ﭼﺎرﻟﯽ ﺑﺮﮔﺸﺖ و ﺑﯿﺮون رﻓﺖ. دﯾﮕﺮان ﺑﻪ دﻧﺒﺎل او از اﺗﺎق ﺧﺎرج ﺷﺪﻧﺪ.
‫ﮐﺎﻣﺮون ﺗﻨﻬﺎ روي زﻣﯿﻦ اﻓﺘﺎده ﺑﻮد. از ﭘﺸﺖ ﺳﺮ ﻓﺮﯾﺎد ﮐﺸﯿﺪ:
- اﮔﻪ زرﻧﮓ ﺑﺎﺷﯿﻦ، ﻫﻤﻮن ﮐﺎري رو ﻣﯽﮐﻨﯿﻦ ﮐﻪ ﻣﻦ‫ﮐﺮدم! ﺑﻪ ﻫﺮ ﺣﺎل اوﻧﻬﺎﻫﻤﻪ ﭼﯿﺰ رو ﻣﯽدوﻧﻦ. ﺷﻤﺎﻫﺎ ﻧﻤﯽﺗﻮﻧﯿﻦ ﮐﯿﺘﯿﻨﮓ رو ﻧﺠﺎت ﺑﺪﯾﻦ؛ دﺳﺖ ﮐﻢ ﺧﻮدﺗﻮن رو ﮐﻪ‫ﻣﯽﺗﻮﻧﯿﻦ!

 

پاسخ : رمان خارجی| انجمن شاعران مرده نوشته کلاین بام

ﻓﺼﻞﭘﺎﻧﺰدﻫﻢ

‫در اﺗﺎق، ﻟﺤﺎف و ﺗﺸﮏ‪ﺗﺨﺖ‪ﻧﯿﻞ را ﺑﺮداﺷﺘﻪ ﺑﻮدﻧﺪ و ﻣﯿﺰ ﺗﺤﺮﯾﺮش ﻧﯿﺰ ﺧﺎﻟﯽ ﺑﻮد. ﺗﺎد ﭘﺸﺖ‪ﭘﻨﺠﺮه ﻧﺸﺴﺘﻪ ﺑﻮد، ﺑﻪ‫ﺳﺎﺧﺘﻤﺎن اداري در آن ﺳﻮي ﻣﺤﻮﻃﻪ ﻧﮕﺎه ﻣﯽﮐﺮد. ﻣﯿﮑﺲ را دﯾﺪ ﮐﻪ ﺑﻪ دﻧﺒﺎل دﮐﺘﺮ ﻫﯿﮕﺮ از ﺳﺎﺧﺘﻤﺎن ﺧﺎرج ﺷﺪ و ﺑﻪ‫ﻃﺮف ﺧﻮاﺑﮕﺎه آﻣﺪ.
‫ﺗﺎد درِ اﺗﺎﻗﺶ را ﮐﻤﯽ ﺑﺎز ﮐﺮد و زﯾﺮﭼﺸﻤﯽ ﺑﯿﺮون را ﻧﮕﺮﯾﺴﺖ. ﻣﯿﮑﺲ و ﻫﯿﮕﺮ وارد راﻫﺮو ﺷﺪﻧﺪ، ﺳﭙﺲ ﻫﯿﮕﺮ‫ﻣﻨﺘﻈﺮ ﻣﺎﻧﺪﺗﺎ ﻣﯿﮑﺲ آرام ﺑﻪ اﺗﺎﻗﺶ ﺑﺎزﮔﺮدد.
‫ﻣﯿﮑﺲ از ﺑﺮاﺑﺮ ﺗﺎد ﮔﺬﺷﺖ، ﺑﯽآﻧﮑﻪ ﺣﺘﯽ ﻧﮕﺎﻫﯽ ﺑﻪ او ﺑﮑﻨﺪ. ﺗﺎد دﯾﺪ ﮐﻪ اﺷﮏ از ﮔﻮﻧﻪﻫﺎﯾﺶ ﺟﺎري اﺳﺖ. ﻣﯿﮑﺲ‫در را ﻣﺤﮑﻢﭘﺸﺖ ﺳﺮ ﺧﻮد ﺑﺴﺖ. دﮐﺘﺮ ﻫﯿﮕﺮ ﮐﻪ ﺑﯽﺻﺒﺮاﻧﻪ در اﻧﺘﻬﺎي راﻫﺮو اﯾﺴﺘﺎده ﺑﻮد، ﺻﺪا زد:
- ﻧﺎﮐﺲ‫اورﺳﺘﺮﯾﺖ!
‫ﻧﺎﮐﺲ از اﺗﺎﻗﺶ ﺑﯿﺮون آﻣﺪ و ﺑﻪ ﻫﯿﮕﺮ ﭘﯿﻮﺳﺖ. آنﻫﺎ از در ﺑﯿﺮون رﻓﺘﻨﺪ و وارد ﻣﺤﻮﻃﻪ ﺷﺪﻧﺪ. ﺗﺎد ﭼﻨﺪ دﻗﯿﻘﻪ ﺻﺒﺮ‫ﮐﺮد و ﺑﻌﺪ وارد راﻫﺮو ﺷﺪ. رﻓﺖ و ﭘﺸﺖ‪در اﺗﺎق ﻣﯿﮑﺲ اﯾﺴﺘﺎد.
ﺻﺪا زد:
- ﻣﯿﮑﺲ، ﺗﺎد ﻫﺴﺘﻢ.
‫ﻣﯿﮑﺲ ﺑﺎﺻﺪاﯾﯽ ﮔﺮﻓﺘﻪ و ﭘ‪ﺮ ﮔﻔﺖ:
- ﺑﺮو ﭘﯽِ ﮐﺎرت. درس دارم.
‫ﺗﺎد ﻣﮑﺜﯽﮐﺮد، درﯾﺎﻓﺖ ﮐﻪ ﭼﻪ اﺗﻔﺎﻗﯽ اﻓﺘﺎده اﺳﺖ. از ﭘﺸﺖ درِ ﺑﺴﺘﻪ از ﻣﯿﮑﺲ ﭘﺮﺳﯿﺪ:
- ﺳﺮِ ﻧﻮواﻧﺪا ﭼﯽ اوﻣﺪ؟
‫ﻣﯿﮑﺲ ﺑﯽﻣﻘﺪﻣﻪﮔﻔﺖ:
- اﺧﺮاج ﺷﺪ.
‫ﺗﺎد ﮔﯿﺞ و ﻣﺘﺤﯿﺮ ﺑﺮ ﺟﺎي ﻣﺎﻧﺪ. دوﺑﺎره از ﭘﺸﺖ درِ ﺑﺴﺘﻪ ﭘﺮﺳﯿﺪ:
- ﺗﻮ ﺑﻬﺸﻮن ﭼﯽ ﮔﻔﺘﯽ؟
‫ﻣﯿﮑﺲ ﮔﻔﺖ:
- ﻫﻤﻮن ﭼﯿﺰاﯾﯽ رو ﮐﻪ ﺧﻮدﺷﻮن ﻫﻢ ﻣﯽدوﻧﺴﺘﻦ.
‫ﺗﺎد دور ﺷﺪ. ﺑﻪ ﭘﺸﺖ ﭘﻨﺠﺮه اﺗﺎﻗﺶ ﺑﺮﮔﺸﺖ و ﻧﺎﮐﺲ را دﯾﺪ ﮐﻪ ﻫﻤﺮاه دﮐﺘﺮ ﻫﯿﮕﺮ ﺑﻪ ﺧﻮاﺑﮕﺎه ﺑﺮﻣﯽﮔﺸﺖ. دوﺑﺎره‫ﺳﺮش را ﺑﯿﺮون ﺑﺮد و ﺑﻪ راﻫﺮو ﭼﺸﻢ دوﺧﺖ. ﻧﺎﮐﺲ و ﻫﯿﮕﺮ وارد ﺷﺪﻧﺪ. ﻧﺎﮐﺲ دﯾﮕﺮ داﺷﺖ از ﭘﺎ در ﻣﯽآﻣﺪ و‫ﭼﺎﻧﻪاش ﻣﯽﻟﺮزﯾﺪ. ﺑﻪ اﺗﺎﻗﺶ رﻓﺖ و آرام در را ﺑﺴﺖ. ﺗﺎد ﺑﻪ اﺗﺎق ﺑﺮﮔﺸﺖ و ﺑﻪ دﯾﻮار ﺗﮑﯿﻪ داد. وﻗﺘﯽ ﻓﻬﻤﯿﺪ ﮐﻪ ﻧﺎﮐﺲ‫ﻧﯿﺰ درﻫﻢ ﺷﮑﺴﺘﻪ اﺳﺖ، ﻟﺮزﯾﺪ. ﺑﻌﺪ ﺷﻨﯿﺪ ﮐﻪ اﺳﻢ ﺧﻮدش را ﺻﺪا ﻣﯽﮐﻨﻨﺪ:
- ﺗﺎد اﻧﺪرﺳﻦ!
‫دﮐﺘﺮ ﻫﯿﮕﺮﺑﻮد. در اﻧﺘﻬﺎي راﻫﺮو اﯾﺴﺘﺎده ﺑﻮد. ﺗﺎد ﻧﻔﺲ ﻋﻤﯿﻘﯽ ﮐﺸﯿﺪ و ﺑﻪ ﺳﻘﻒ ﻧﮕﺎه ﮐﺮد. در را ﺑﺎز ﮐﺮد و آﻫﺴﺘﻪ‫ﺑﻪ ﻃﺮف ﻣﻌﻠﻢ رﻓﺖ. دﮐﺘﺮ ﻫﯿﮕﺮ ﭘﺎي ﺧﻮد را روي زﻣﯿﻦ ﻣﯽﮐﺸﯿﺪ و ﻗﺪم ﺑﺮﻣﯽداﺷﺖ. از ﺧﺴﺘﮕﯽِ رﻓﺖ و آﻣﺪﺑﯿﻦ دو‫ﺳﺎﺧﺘﻤﺎن ﺑﻪﻧﻔﺲﻧﻔﺲ اﻓﺘﺎده ﺑﻮد. ﺑﯿﺮونِ ﺳﺎﺧﺘﻤﺎن اداري اﯾﺴﺘﺎد، ﻧﻔﺴﯽ ﺗﺎزه ﮐﺮد و داﺧﻞ ﺷﺪ. ﺗﺎد ﺑﻪ دﻧﺒﺎل ﻫﯿﮕﺮ از‫ﭘﻠﻪﻫﺎﯾﯽ ﮐﻪﺑﻪ دﻓﺘﺮ ﻧﻮﻻن ﺧﺘﻢ ﻣﯽﺷﺪﻧﺪ، ﮔﺬﺷﺖ. اﺣﺴﺎسِ ﮐﺴﯽ را داﺷﺖ ﮐﻪ ﭘﺎي ﭼﻮﺑﻪي دار ﻣﯽﺑﺮﻧﺪش.
‫ﻧﻮﻻن ﭘﺸﺖﻣﯿﺰش ﻧﺸﺴﺘﻪ ﺑﻮد. ﺗﺎد از دﯾﺪن ﭘﺪر و ﻣﺎدر ﺧﻮد در ﮐﻨﺎر او ﯾﮑﻪ ﺧﻮرد. ﮔﻔﺖ:
- ﺑﺎﺑﺎ، ﻣﺎﻣﺎن!
‫ﻧﻮﻻن دﺳﺘﻮر داد:
- ﺑﻨﺸﯿﻨﯿﺪ، آﻗﺎي اﻧﺪرﺳﻦ.
‫ﺗﺎد روي ﺻﻨﺪﻟﯽِ ﺧﺎﻟﯽ ﮐﻪ روﺑﺮوي ﻣﯿﺰ ﻧﻮﻻن ﻗﺮار داده ﺷﺪه ﺑﻮد، ﻧﺸﺴﺖ. ﺑﻪ واﻟﺪﯾﻨﺶ ﮐﻪ ﻋﺒﻮس و ﺑﺎﻧﮕﺎﻫﯽ ﺳﺮد‫ﻧﺸﺴﺘﻪ ﺑﻮدﻧﺪ، ﻧﮕﺮﯾﺴﺖ. ﻗﻄﺮه ﻋﺮﻗﯽ از ﭘﯿﺸﺎﻧﯽاش ﭘﺎﯾﯿﻦ آﻣﺪ و ﺑﺮ ﭘﯿﺮاﻫﻨﺶ ﭼﮑﯿﺪ. ﻧﻮﻻن ﭘﺮﺳﯿﺪ:
- آﻗﺎي اﻧﺪرﺳﻦ، ﻓﮑﺮ‫ﻣﯽﮐﻨﻢ ﮐﻪ ﻣﺎﮐﺎﻣﻼً ﺑﻪ اوﻧﭽﻪ ﮐﻪ اﯾﻨﺠﺎ اﺗﻔﺎق اﻓﺘﺎده واﻗﻔﯿﻢ. ﺷﻤﺎ اﻗﺮار ﻣﯽﮐﻨﯿﺪ ﮐﻪ ﻋﻀﻮي از اﯾﻦ اﻧﺠﻤﻦ ﺷﺎﻋﺮان ﻣﺮده‫ﺑﻮدﯾﺪ؟
‫ﺗﺎد ﺑﻪ واﻟﺪﯾﻨﺶ و ﻧﻮﻻن ﻧﮕﺎه ﮐﺮد. ﭼﺸﻤﺎﻧﺶ را ﺑﺴﺖ. ﻗﺒﻞ از اﯾﻨﮑﻪ ﺳﺮ را ﺑﻪ ﻧﺸﺎﻧﻪ ﺗﺎﯾﯿﺪ ﺗﮑﺎن دﻫﺪ، ﭘﺪرش ﺷﺮوع ﺑﻪ‫ﺻﺤﺒﺖ ﮐﺮد و ﺑﺎ ﻋﺼﺒﺎﻧﯿﺖ ﮔﻔﺖ:
- ﺟﻮاب اﯾﺸﻮن رو ﺑﺪه!
‫ﺗﺎد آﻫﺴﺘﻪ و ﺑﯽرﻣﻖ ﮔﻔﺖ:

 

پاسخ : رمان خارجی| انجمن شاعران مرده نوشته کلاین بام

- ﺑﻠﻪ!
‫ﻧﻮﻻن ﮔﻔﺖ:
- ﺻﺪات رو ﻧﻤﯽﺷﻨﻮم، ﺗﺎد.
‫ﺗﺎد، ﻧﻪﭼﻨﺪان ﺑﻠﻨﺪﺗﺮ از ﻗﺒﻞ، ﺟﻮاب داد:
- ﺑﻠﻪ، آﻗﺎ.
‫ﻧﻮﻻن ﺑﻪ ﺗﺎد و واﻟﺪﯾﻦ او ﻧﮕﺎه ﮐﺮد. ورق ﮐﺎﻏﺬي را ﺑﺮداﺷﺖ:
‫- ﻣﻦ ﺷﺮح ﻣﺒﺴﻮﻃﯽ از وﻗﺎﯾﻊ ﺟﻠﺴﺎت ﺷﻤﺎ رو در اﯾﻨﺠﺎ دارم. اﯾﻨﺠﺎ ﺗﻮﺿﯿﺢ داده ﺷﺪه ﮐﻪ ﭼﻄﻮر ﻣﻌﻠﻢﺗﻮن، آﻗﺎي‫ﮐﯿﺘﯿﻨﮓ، ﺷﻤﺎﭘﺴﺮﻫﺎ رو ﺗﺸﻮﯾﻖ ﮐﺮده ﮐﻪ ﮔﺮوﻫﯽ ﺗﺸﮑﯿﻞ ﺑﺪﯾﻦ و از اون ﺑﻪ ﻋﻨﻮان ﯾﻪ ﺟﻮر ﻣﻨﺒﻊ اﻟﻬﺎم ﺑﺮاي ﮐﺎرﻫﺎي‫ﻏﯿﺮﻣﺴﺌﻮﻻﻧﻪ و ﺧﻮدﺳﺮاﻧﻪ اﺳﺘﻔﺎده ﮐﻨﯿﺪ. در اﯾﻨﺠﺎ ﺗﺸﺮﯾﺢ ﺷﺪه ﮐﻪ ﭼﻄﻮر آﻗﺎي ﮐﯿﺘﯿﻨﮓ، ﭼﻪ در داﺧﻞ و ﭼﻪ در ﺧﺎرج‫از ﮐﻼس، ﻧﯿﻞﭘﺮي رو ﺗﺮﻏﯿﺐ ﻣﯽﮐﺮده ﺗﺎ وﺳﻮﺳﻪ ﺑﺎزﯾﮕﺮي ﺗﻮي ﮐﻠﻪش ﺟﺎ ﺑﮕﯿﺮه، در ﺣﺎﻟﯽ ﮐﻪ ﻣﯽدوﻧﺴﺘﻪ اﯾﻦ‫ﺑﺮﺧﻼف دﺳﺘﻮرات ﺻﺮﯾﺢ واﻟﺪﯾﻦِ ﻧﯿﻠﻪ. اﯾﻦ ﺳﻮءاﺳﺘﻔﺎدهي ﺑﯽﺷﺮﻣﺎﻧﻪي آﻗﺎي ﮐﯿﺘﯿﻨﮓ از ﻣﻮﻗﻌﯿﺘﺶ در ﻣﻘﺎمِ ﻣﻌﻠﻢ ﺑﻮده‫ﮐﻪ ﻣﺴﺘﻘﯿﻤﺎً ﺑﻪ ﻣﺮگ ﻧﯿﻞ ﭘﺮي ﻣﻨﺘﻬﯽ ﺷﺪه.
‫ﻧﻮﻻن ﮐﺎﻏﺬ را ﺑﻪ ﺗﺎد داد. اﺿﺎﻓﻪ ﮐﺮد:
- اﯾﻦ رو ﺑﺎ دﻗﺖ ﺑﺨﻮن، ﺗﺎد. اﮔﻪ ﭼﯿﺰي ﻧﺪاري ﮐﻪ ﺑﻬﺶ اﺿﺎﻓﻪ ﮐﻨﯽ و ﯾﺎ ﻣﻄﻠﺒﯽ‫ﻧﯿﺴﺖ ﮐﻪ از ﻧﻈﺮ ﺗﻮ ﺑﺎﯾﺪ اﺻﻼح ﺑﺸﻪ، اﻣﻀﺎش ﮐﻦ.
‫ﺗﺎد ورق را ﮔﺮﻓﺖ و ﺧﻮاﻧﺪ. زﻣﺎنِ زﯾﺎدي را ﺻﺮف ﺧﻮاﻧﺪن آن ﮐﺮد. وﻗﺘﯽ ﺗﻤﺎم ﮐﺮد، دﺳﺘﺎﻧﺶ و ﮐﺎﻏﺬﻣﯽﻟﺮزﯾﺪﻧﺪ.
‫ﺳﺮش را ﺑﻠﻨﺪﮐﺮد و از ﻧﻮﻻن ﭘﺮﺳﯿﺪ:
- ﭼﻪ... ﺑﻼﯾﯽ... ﺳﺮ... آﻗﺎي ﮐﯿﺘﯿﻨﮓ... ﻣﯿﺎد؟
‫ﭘﺪرش ﺑﻠﻨﺪ ﺷﺪ و ﻣﺸﺘﺶ را در ﻫﻮا ﺗﮑﺎن داد:
- اﯾﻦ ﭼﻪ رﺑﻄﯽ ﺑﻪ ﺗﻮ داره آﺧﻪ؟
‫ﻧﻮﻻن ﮔﻔﺖ:
- اﺷﮑﺎﻟﯽ ﻧﺪاره، آﻗﺎي اﻧﺪرﺳﻦ. ﻟﻄﻔﺎً ﺑﻨﺸﯿﻨﯿﺪ. ﻣﻦ دﻟﻢ ﻣﯽﺧﻮاد ﺑﺪوﻧﻪ.
ﺑﻪﻃﺮف ﺗﺎد ﺑﺮﮔﺸﺖ:
- ﻫﻨﻮز ﻣﻄﻤﺌﻦ ﻧﯿﺴﺘﻢ ﮐﻪ آﯾﺎ آﻗﺎي ﮐﯿﺘﯿﻨﮓ ﻗﻮاﻧﯿﻦ رو زﯾﺮ ﭘﺎ ﮔﺬاﺷﺘﻪ ﯾﺎ ﻧﻪ. اﮔﺮ اﯾﻦ ﻃﻮر ﺑﺎﺷﻪ،‫ﺗﺤﺖ ﭘﯿﮕﺮد ﻗﺮار ﻣﯽﮔﯿﺮه. ﮐﺎري ﮐﻪ ﻣﺎ ﻣﯽﺗﻮﻧﯿﻢ ﺑﮑﻨﯿﻢ - و اﻣﻀﺎي ﺗﻮ و دﯾﮕﺮون ﻫﻢ ﺗﻀﻤﯿﻦ ﻣﯽﮐﻨﻪ - اﯾﻨﻪ ﮐﻪ ﻣﻄﻤﺌﻦ‫ﺑﺸﯿﻢ آﻗﺎي ﮐﯿﺘﯿﻨﮓ دﯾﮕﻪ ﻫﺮﮔﺰ ﺣﻖ ﺗﺪرﯾﺲ ﻧﺪاﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﻪ.
‫ﺗﺎد ﺑﺎ ﻟﮑﻨﺖﮔﻔﺖ:
- ﻫﺮﮔﺰ... ﺣﻖ ﺗﺪرﯾﺲ... ﻧﺪاﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﻪ؟
‫ﭘﺪرش دوﺑﺎره اﯾﺴﺘﺎد و ﺑﻪ ﻃﺮف او رﻓﺖ. ﻓﺮﯾﺎد زد:
- ﺑﻪ اﻧﺪازه ﮐﺎﻓﯽ ﻧﺎراﺣﺘﯽ ﮐﺸﯿﺪم. ﮐﺎﻏﺬ رو اﻣﻀﺎ ﮐﻦ، ﺗﺎد.
‫ﻣﺎدرش ﮐﻪ روي ﺻﻨﺪﻟﯽ ﻧﺸﺴﺘﻪ ﺑﻮد، ﮔﻔﺖ:
- ﺧﻮاﻫﺶ ﻣﯽﮐﻨﻢ، ﻋﺰﯾﺰم، ﺑﻪ ﺧﺎﻃﺮ ﻣﺎ.
‫ﺗﺎد ﻧﺎﻟﯿﺪ:
- اﻣﺎ... ﺗﺪرﯾﺲ ﻫﻤﻪي زﻧﺪﮔﯽﺷﻪ! ﺗﺪرﯾﺲ ﺑﺮاش ﻫﻤﻪ ﭼﯿﺰه.
‫آﻗﺎي اﻧﺪرﺳﻦﻓﺮﯾﺎد زد:
- ﭼﻪ اﻫﻤﯿﺘﯽ ﺑﺮاي ﺗﻮ داره؟
‫ﺗﺎد در ﺟﻮاب ﻓﺮﯾﺎد ﮐﺸﯿﺪ:
- ﻣﻦ ﺑﺮاي ﺷﻤﺎ ﭼﻪ اﻫﻤﯿﺘﯽ دارم؟ اون ﺑﻪ ﻣﻦ اﻫﻤﯿﺖ ﻣﯽده! ﺷﻤﺎ ﻧﻤﯽدﯾﻦ!
‫ﭘﺪر ﺗﺎد ﺑﺎﻻي ﺳﺮش اﯾﺴﺘﺎد، رﻧﮕﺶ از ﺧﺸﻢ ﭘﺮﯾﺪه ﺑﻮد. ﻗﻠﻢ را ﺑﺮداﺷﺖ و دﺳﺘﻮر داد:
- اﻣﻀﺎ ﮐﻦ، ﺗﺎد.
‫ﺗﺎد ﺳﺮش را ﺗﮑﺎن داد:
- ﻧﻪ، ﻣﻦ اﻣﻀﺎ ﻧﻤﯽﮐﻨﻢ.
‫ﻣﺎدرش ﻧﺎﻟﻪﮐﻨﺎن ﮔﻔﺖ:
- ﺗﺎد!
‫- اﯾﻦ ﺣﻘﯿﻘﺖﻧﺪاره! ﻣﻦ اﻣﻀﺎ ﻧﻤﯽﮐﻨﻢ.
‫ﭘﺪر ﺗﺎد ﻗﻠﻢ را ﮔﺮﻓﺖ و ﺳﻌﯽ ﮐﺮد آن را در دﺳﺖ ﺗﺎد ﺟﺎي دﻫﺪ. ﻧﻮﻻن ﺑﺮﺧﺎﺳﺖ. ﮔﻔﺖ:

 

پاسخ : رمان خارجی| انجمن شاعران مرده نوشته کلاین بام

- ﺑﺴﯿﺎر ﺧﺐ، ﺑﮕﺬارﯾﺪ‫ﻋﻮاﻗﺐ اﯾﻦﮐﺎر رو ﻫﻢ ﻣﺘﺤﻤﻞ ﺑﺸﻪ.
‫از ﭘﺸﺖ ﻣﯿﺰش ﺑﯿﺮون آﻣﺪ و ﻣﻘﺎﺑﻞ ﺗﺎد اﯾﺴﺘﺎد. ﭘﺮﺳﯿﺪ:
‫- ﻓﮑﺮ ﻣﯽﮐﻨﯽﻣﯽﺗﻮﻧﯽ آﻗﺎي ﮐﯿﺘﯿﻨﮓ رو ﻧﺠﺎت ﺑﺪي؟ ﺧﻮدت دﯾﺪي ﭘﺴﺮ، ﻣﺎ اﻣﻀﺎي ﺑﻘﯿﻪ اﻓﺮاد رو دارﯾﻢ. وﻟﯽ اﮔﻪ‫اﻣﻀﺎ ﻧﮑﻨﯽ، ﺗﺎ آﺧﺮ ﺳﺎل ﻣﺸﻤﻮل ﻣﺠﺎزات اﻧﻀﺒﺎﻃﯽ ﻣﯽﺷﯽ. ﻫﺮ روز ﺑﻌﺪازﻇﻬﺮ و ﻫﻤﯿﻦ ﻃﻮر ﺗﻌﻄﯿﻼت آﺧﺮﻫﻔﺘﻪ، ﺑﺎﯾﺪ‫ﮐﺎر اﺟﺒﺎري اﻧﺠﺎم ﺑﺪي. اﮔﻪ ﭘﺎت رو ﻫﻢ از ﻣﺤﻮﻃﻪي ﻣﺪرﺳﻪ ﺑﯿﺮون ﺑﮕﺬاري، اﺧﺮاج ﻣﯽﺷﯽ.
‫ﻧﻮﻻن و واﻟﺪﯾﻦ ﺗﺎد ﺑﻪ او ﻧﮕﺎه ﻣﯽﮐﺮدﻧﺪ و ﻣﻨﺘﻈﺮ ﺑﻮدﻧﺪ ﺗﺎ ﻧﻈﺮ ﺧﻮد را ﺗﻐﯿﯿﺮ دﻫﺪ.
‫ﺗﺎد ﺳﺎﮐﺖﻧﺸﺴﺘﻪ ﺑﻮد. آرام اﻣﺎ ﻗﺎﻃﻊ ﮔﻔﺖ:
- اﻣﻀﺎ ﻧﻤﯽﮐﻨﻢ.
‫ﻧﻮﻻن ﭘﺸﺘﺶ را ﺑﻪ او ﮐﺮد و ﮔﻔﺖ:
- ﭘﺲ ﺑﻌﺪ از ﮐﻼسﻫﺎ، ﻫﻤﯿﻦ ﺟﺎ ﻣﯽﺑﯿﻨﻤﺖ. ﺑﺮو.
‫ﺗﺎد ﺑﻠﻨﺪ ﺷﺪ و ﺑﯿﺮون رﻓﺖ. ﻧﻮﻻن ﺑﻪ واﻟﺪﯾﻦ ﺗﺎد ﻧﮕﺎه ﮐﺮد.
ﺧﺎﻧﻢ اﻧﺪرﺳﻦ ﮔﻔﺖ:
- ﻣﺘﺎﺳﻔﻢ آﻗﺎي ﻧﻮﻻن. ﻓﻘﻂ ﺣﺲ‫ﻣﯽﮐﻨﻢ ﮐﻪ ﻣﻘﺼﺮ ﻣﺎ ﺑﻮدﯾﻢ.
‫آﻗﺎي اﻧﺪرﺳﻦ در ﺣﺎﻟﯽ ﮐﻪ ﺑﻪ ﮐﻒ اﺗﺎق ﭼﺸﻢ دوﺧﺘﻪ ﺑﻮد، ﮔﻔﺖ:
- ﻫﺮﮔﺰ ﻧﺒﺎﯾﺪ اون رو ﻣﯽﻓﺮﺳﺘﺎدﯾﻢ اﯾﻨﺠﺎ.
‫ﻧﻮﻻن ﮔﻔﺖ:
- اﯾﻦ ﭼﻪ ﺣﺮﻓﯿﻪ؟ ﭘﺴﺮﻫﺎ در اﯾﻦ ﺳﻦ ﺧﯿﻠﯽ ﺗﺎﺛﯿﺮﭘﺬﯾﺮﻧﺪ. وﻟﯽ ﻣﺎ درﺳﺘﺶ ﻣﯽﮐﻨﯿﻢ.

‫‪***

‫روز ﺑﻌﺪ، در ﻣﺤﻮﻃﻪﭘﻮﺷﯿﺪه از ﺑﺮف ﻣﺪرﺳﻪ، آﻗﺎي ﻣﮏآﻟﯿﺴﺘﺮ ﭘﯿﺸﺎﭘﯿﺶ ﮔﺮوﻫﯽ از داﻧﺶآﻣﻮزانِ درس ﻻﺗﯿﻦ‫ﺣﺮﮐﺖ ﻣﯽﮐﺮد. ﻫﻤﭽﻨﺎن ﮐﻪ داﻧﺶآﻣﻮزان ﺑﺎ ﺻﺪاي ﺑﻠﻨﺪ اﻓﻌﺎل را ﺻﺮف ﻣﯽﮐﺮدﻧﺪ، ﻟﺤﻈﻪاي اﯾﺴﺘﺎد، ﺑﺮﮔﺸﺖ و ﺑﻪ‫ﻃﺒﻘﻪاي ﮐﻪﻣﺤﻞ اﻗﺎﻣﺖ ﻣﻌﻠﻤﺎن ﺑﻮد ﻧﮕﺎه ﮐﺮد و ﻣﺘﻮﺟﻪ آﻗﺎي ﮐﯿﺘﯿﻨﮓ ﺷﺪ ﮐﻪ ﺗﻨﻬﺎ ﭘﺸﺖ ﭘﻨﺠﺮه اﯾﺴﺘﺎده ﺑﻮد و ﺑﯿﺮون را‫ﻧﮕﺎه ﻣﯽﮐﺮد. ﻟﺤﻈﻪاي ﮐﻮﺗﺎه ﭼﺸﻤﺎنﺷﺎن ﺑﻪ ﻫﻢ اﻓﺘﺎد. ﻣﮏآﻟﯿﺴﺘﺮ ﺑﺮﮔﺸﺖ، ﻧﻔﺴﯽ ﻋﻤﯿﻖ ﮐﺸﯿﺪ و راه رﻓﺘﻦ ﺑﺎﭘﺴﺮﻫﺎ را‫از ﺳﺮﮔﺮﻓﺖ. ﮐﯿﺘﯿﻨﮓ ﭘﺲ از دﯾﺪن آﻗﺎي ﻣﮏآﻟﯿﺴﺘﺮ از ﭘﺸﺖ ﭘﻨﺠﺮه ﮐﻨﺎر رﻓﺖ، در ﺑﺮاﺑﺮ ﻗﻔﺴﻪ ﮐﺘﺎبﻫﺎﯾﺶ اﯾﺴﺘﺎد و ﺑﻪ‫ﺑﺮداﺷﺘﻦﮐﺘﺎبﻫﺎي ﺷﻌﺮ ﻣﻮرد ﻋﻼﻗﻪاش - ﺑﺎﯾﺮون، وﯾﺘﻤﻦ، وردزورث - ﭘﺮداﺧﺖ. آﻫﯽ ﮐﺸﯿﺪ و آنﻫﺎ را ﺳﺮ ﺟﺎيﺷﺎن‫ﮔﺬاﺷﺖ. درِ ﭼﻤﺪاﻧﺶ را ﺑﺴﺖ و ﺑﻪ ﻃﺮف در رﻓﺖ. ﺑﺮاي آﺧﺮﯾﻦ ﺑﺎر ﻧﮕﺎﻫﯽ ﺑﻪ اﺗﺎق ﻣﺤﻘﺮ ﺧﻮد اﻧﺪاﺧﺖ و ﺑﯿﺮون‫رﻓﺖ.

‫وﻗﺘﯽ ﮐﯿﺘﯿﻨﮓ آﻣﺎده رﻓﺘﻦ ﻣﯽﺷﺪ، ﺷﺎﮔﺮدانِ ﭘﯿﺸﯿﻦِ او در ﮐﻼسِ ادﺑﯿﺎت ﺑﻮدﻧﺪ. ﺗﺎد ﺑﻬﺖزده ﻧﺸﺴﺘﻪ ﺑﻮد، زﻣﯿﻦ را ﻧﮕﺎه‫ﻣﯽﮐﺮد؛ درﺳﺖﻣﺜﻞ روز آﻏﺎز ﻣﺪرﺳﻪ. ﻧﺎﮐﺲ، ﻣﯿﮑﺲ و ﭘﯿﺘﺲ در ﺻﻨﺪﻟﯽِ ﺧﻮد ﻣﯽﻟﻮﻟﯿﺪﻧﺪ، و ﺧﻔﯿﻒ و ﺳﺮاﻓﮑﻨﺪه‫ﻣﯽﻧﻤﻮدﻧﺪ. ﺗﻤﺎم اﻋﻀﺎي اﻧﺠﻤﻦِ ﺳﺎﺑﻖ، ﺷﺮﻣﻨﺪهﺗﺮ از آن ﺑﻮدﻧﺪ ﮐﻪ ﺣﺘﯽ ﺑﻪ ﯾﮑﺪﯾﮕﺮ ﻧﮕﺎه ﮐﻨﻨﺪ. ﻓﻘﻂﮐﺎﻣﺮون ﮐﻪ ﺑﻪ ﻧﻈﺮ‫ﺗﻘﺮﯾﺒﺎً ﻋﺎدي ﻣﯽآﻣﺪ، ﮔﻮﯾﯽ ﮐﻪ ﻫﯿﭻ اﺗﻔﺎﻗﯽ ﻧﯿﻔﺘﺎده اﺳﺖ، ﭘﺸﺖ ﻣﯿﺰ ﺗﺤﺮﯾﺮش ﻣﺸﻐﻮل ﻣﻄﺎﻟﻌﻪ ﺑﻮد. از ﻫﻤﻪﻧﻤﺎﯾﺎنﺗﺮ، ﻣﯿﺰ‫و ﻧﯿﻤﮑﺖﻫﺎي ﺧﺎﻟﯽِ ﻧﯿﻞ و ﭼﺎرﻟﯽ ﺑﻮد. ﻧﺎﮔﻬﺎن در ﺑﺎز ﺷﺪ و آﻗﺎي ﻧﻮﻻن ﺑﻪ داﺧﻞ آﻣﺪ. ﭘﺴﺮﻫﺎﺑﺮﺧﺎﺳﺘﻨﺪ، ﻧﻮﻻن ﭘﺸﺖ‪‫ﻣﯿﺰِ ﺗﺪرﯾﺲﻧﺸﺴﺖ، ﺷﺎﮔﺮدان ﻧﯿﺰ ﻫﻤﻪ ﻧﺸﺴﺘﻨﺪ.
ﻧﻮﻻن ﻧﮕﺎﻫﯽ ﺑﻪ آنﻫﺎ ﮐﺮد و ﮔﻔﺖ:
‫- در ﻃﻮل اﻣﺘﺤﺎﻧﺎت، ادارهي اﯾﻦ ﮐﻼس رو ﻣﻦ ﺑﻪ ﻋﻬﺪه ﻣﯽﮔﯿﺮم. در ﺗﻌﻄﯿﻠﯽِ ﺑﻌﺪ از اﻣﺘﺤﺎن، ﺑﺮاﺗﻮن ﻣﻌﻠﻢ اﻧﮕﻠﯿﺴﯽِ‫داﺋﻤﯽ ﭘﯿﺪا ﻣﯽﮐﻨﯿﻢ. ﺧﻮب، ﺗﺎ ﮐﺠﺎي ﮐﺘﺎبِ ﭘﺮﯾﭽﺎرد ﺧﻮﻧﺪﯾﻦ؟
‫ﻧﻮﻻن ﺑﻪ ﻫﻤﻪﺑﭽﻪﻫﺎ ﻧﮕﺎه ﮐﺮد. ﻫﯿﭻ ﮐﺲ داوﻃﻠﺐ ﭘﺎﺳﺦ ﻧﺸﺪ.
‫- آﻗﺎي اﻧﺪرﺳﻦ؟
‫ﺗﺎد ﺑﺎ ﺻﺪاﯾﯽﮐﻪ ﺑﻪ ﺳﺨﺘﯽ ﺷﻨﯿﺪه ﻣﯽﺷﺪ، ﺗﮑﺮار ﮐﺮد:
- ﮐﺘﺎبِ... ﭘﺮﯾﭽﺎرد...
‫ﺑﺎ ﺣﺎﻟﺘﯽﻋﺼﺒﯽ ﻻﺑﻼي ﮐﺘﺎب ﺧﻮد را ﮔﺸﺖ.
ﻧﻮﻻن ﮔﻔﺖ:
- ﺻﺪاﺗﻮن رو ﻧﻤﯽﺷﻨﻮم، آﻗﺎي اﻧﺪرﺳﻦ.
‫ﺗﺎد ﺑﺎ ﺻﺪاﯾﯽﮐﺎﻣﻼً آﻫﺴﺘﻪ ﮔﻔﺖ:

 

پاسخ : رمان خارجی| انجمن شاعران مرده نوشته کلاین بام

- ﻣﻦ... ﻓﮑﺮ ﻣﯽﮐﻨﻢ... ﻣﺎ...
‫ﻧﻮﻻن ﮐﻪ از ﺟﻮاب دادنِ ﺗﺎد اوﻗﺎﺗﺶ ﺗﻠﺦ ﺷﺪه ﺑﻮد، ﮔﻔﺖ:
- آﻗﺎي ﮐﺎﻣﺮون، ﻟﻄﻔﺎً ﺷﻤﺎ ﺑﻔﺮﻣﺎﯾﯿﺪ.
‫- ﻣﺎ ﺧﯿﻠﯽ ﺟﺎ اﻧﺪاﺧﺘﯿﻢ، آﻗﺎ. رﻣﺎﻧﺘﯿﮏﻫﺎ و ﺑﻌﻀﯽ از ﻓﺼﻞﻫﺎي ادﺑﯿﺎت‪ﺑﻌﺪ از ﺟﻨﮓ‪داﺧﻠﯽ رو ﺧﻮﻧﺪﯾﻢ.
‫ﻧﻮﻻن ﭘﺮﺳﯿﺪ:
- رﺋﺎﻟﯿﺴﺖﻫﺎ رو ﭼﯽ؟
‫ﮐﺎﻣﺮون ﮔﻔﺖ:
- ﺑﻪ ﻧﻈﺮم ﺑﯿﺸﺘﺮش رو ﺟﺎ اﻧﺪاﺧﺘﯿﻢ.
‫ﻧﻮﻻن ﺑﻪ ﮐﺎﻣﺮون ﺧﯿﺮه ﺷﺪ و ﺑﻌﺪ ﺑﻪ ﺷﺎﮔﺮدان دﯾﮕﺮﻧﮕﺎه ﮐﺮد:
- ﺑﺴﯿﺎر ﺧﻮب، از اول ﺷﺮوع ﻣﯽﮐﻨﯿﻢ. ﺷﻌﺮ ﭼﯿﺴﺖ؟
‫ﻣﻨﺘﻈﺮ ﺟﻮاب ﻣﺎﻧﺪ. ﻫﯿﭻ ﮐﺲ داوﻃﻠﺐ ﭘﺎﺳﺨﮕﻮﯾﯽ ﻧﺸﺪ. ﻧﺎﮔﻬﺎن درِ ﮐﻼس ﺑﺎز ﺷﺪ و آﻗﺎي ﮐﯿﺘﯿﻨﮓ داﺧﻞ آﻣﺪ. ﺑﻪ‫ﻧﻮﻻن ﮔﻔﺖ:
- آﻣﺪهم وﺳﺎﯾﻞ ﺷﺨﺼﯽام رو ﺑﺮدارم. ﺗﺎ ﺑﻌﺪ از ﮐﻼس ﺻﺒﺮ ﮐﻨﻢ؟
‫ﻧﻮﻻن ﺑﺎ ﻟﺤﻨﯽﺑﺪﺧﻠﻖ ﮔﻔﺖ:
- ﺑﺮدارﯾﺪ آﻗﺎي ﮐﯿﺘﯿﻨﮓ.
‫ﺑﻪ ﻃﺮف ﺷﺎﮔﺮدان ﺑﺮﮔﺸﺖ:
- آﻗﺎﯾﻮن، ﺻﻔﺤﻪي ﺑﯿﺴﺖ و ﯾﮏ‪ﻣﻘﺪﻣﻪ رو ﺑﯿﺎرﯾﻦ. آﻗﺎي ﮐﺎﻣﺮون، ﻣﻘﺎﻟﻪي ارزﺷﻤﻨﺪ‫دﮐﺘﺮ ﭘﺮﯾﭽﺎرد رو درﺑﺎرهي درك ﺷﻌﺮ، ﺑﻠﻨﺪ ﺑﺨﻮﻧﯿﺪ.
‫ﮐﺎﻣﺮون ﮔﻔﺖ:
- آﻗﺎي ﻧﻮﻻن، اون ﺻﻔﺤﻪي ﮐﺘﺎﺑﻢ ﮐﻨﺪه ﺷﺪه.
‫ﻧﻮﻻن ﺑﺎﺑﯽﺻﺒﺮي ﮔﻔﺖ:
- ﭘﺲ ﮐﺘﺎب ﮐﺲ دﯾﮕﻪاي رو ﺑﮕﯿﺮﯾﺪ.
‫ﮐﺎﻣﺮون ﮔﻔﺖ:
- اون ﺻﻔﺤﻪﻫﺎ از ﺗﻤﺎم ﮐﺘﺎبﻫﺎ ﮐﻨﺪه ﺷﺪه، آﻗﺎ.
‫ﻧﻮﻻن ﺑﻪﮐﯿﺘﯿﻨﮓ ﺧﯿﺮه ﺷﺪ:
- ﯾﻌﻨﯽ ﭼﯽ ﮐﻪ اون ﺻﻔﺤﻪﻫﺎ ﮐﻨﺪه ﺷﺪهن؟
‫ﮐﺎﻣﺮون ﯾﮑﻪﺧﻮرد.
- آﻗﺎ، ﻣﺎ...
‫ﻧﻮﻻن ﮔﻔﺖ:
- ﻣﻬﻢ ﻧﯿﺴﺖ، ﮐﺎﻣﺮون.
‫ﺳﭙﺲ ﮐﺘﺎب ﺧﻮد را ﺑﻪ ﮐﺎﻣﺮون داد و آﻣﺮاﻧﻪ ﮔﻔﺖ:
- ﺑﺨﻮن.
‫- درك ﺷﻌﺮ، ﻧﻮﺷﺘﻪي دﮐﺘﺮ ج. اﯾﻮاﻧﺰ ﭘﺮﯾﭽﺎرد. ﺑﺮاي درك‪ﮐﺎﻣﻞﺷﻌﺮ، اﺑﺘﺪا ﺑﺎﯾﺪ ﺑﺮ ﻗﺎﻓﯿﻪ و ﺻﻨﺎﯾﻊ ادﺑﯽ ﺗﺴﻠﻂ ﮐﺎﻓﯽ‫داﺷﺖ. آنﮔﺎه دو ﭘﺮﺳﺶ ﻣﻄﺮح ﻣﯽﺷﻮد: ﻫﺪﻓﯽ ﮐﻪ ﺷﻌﺮ دﻧﺒﺎل ﻣﯽﮐﻨﺪ، ﺗﺎ ﭼﻪ ﺣﺪ اﺳﺘﺎداﻧﻪ...
‫ﻫﻤﭽﻨﺎن ﮐﻪﮐﺎﻣﺮون ﻣﯽﺧﻮاﻧﺪ، ﮐﯿﺘﯿﻨﮓ ﮐﻨﺎر ﮐﻤﺪ‪ﮔﻮﺷﻪي اﺗﺎق اﯾﺴﺘﺎده ﺑﻮد و ﺑﻪ ﺷﺎﮔﺮدان ﻧﮕﺎه ﻣﯽﮐﺮد. ﺗﺎد را دﯾﺪ‫ﮐﻪ ﭼﺸﻤﺎﻧﺶ ﭘﺮ از اﺷﮏ ﺑﻮد. ﻧﺎﮐﺲ و ﻣﯿﮑﺲ، ﭘﯿﺘﺲ و ﺑﻘﯿﻪ را دﯾﺪ ﮐﻪ ﻫﻨﻮز ﺷﺮﻣﻨﺪهﺗﺮ از آن ﺑﻮدﻧﺪ ﮐﻪ ﺑﻪﭼﺸﻤﺎن او‫ﻧﮕﺎه ﮐﻨﻨﺪ، اﻣﺎ در ﻋﯿﻦ ﺣﺎل ﺳﺮﺷﺎر از اﺣﺴﺎس ﺑﻮدﻧﺪ. آﻫﯽ ﮐﺸﯿﺪ. ﺗﺼﺎدف‪اﻧﺘﺨﺎب ﻣﻘﺎﻟﻪي ﭘﺮﯾﭽﺎرد ﺑﺎ ﻟﺤﻈﻪي ورود‫ﮐﯿﺘﯿﻨﮓ ﺑﻪ ﮐﻼس، ﺑﻬﺖآور ﺑﻮد. ﮐﯿﺘﯿﻨﮓ وﺳﺎﯾﻠﺶ را ﺟﻤﻊ ﮐﺮد و از ﻣﯿﺎن اﺗﺎق ﺑﻪ ﻃﺮف در رﻓﺖ. درﺳﺖ ﻫﻤﺎن دم‫ﮐﻪ ﺑﻪ در رﺳﯿﺪ، ﺗﺎد از ﺟﺎ ﭘﺮﯾﺪ، ﺣﺮف ﮐﺎﻣﺮون را ﻗﻄﻊ ﮐﺮد و ﻓﺮﯾﺎد ﺑﺮآورد:
‫- آﻗﺎي ﮐﯿﺘﯿﻨﮓ! اونﻫﺎ ﺑﭽﻪﻫﺎ رو ﻣﺠﺒﻮر ﺑﻪ اﻣﻀﺎي اون ورﻗﻪ ﮐﺮدﻧﺪ!
‫ﻧﻮﻻن ﺧﺸﻤﮕﯿﻦﺑﺮﺧﺎﺳﺖ. دﺳﺘﻮر داد:
- ﺳﺎﮐﺖ ﺑﺎﺷﯿﺪ، آﻗﺎي اﻧﺪرﺳﻦ.
‫ﺗﺎد اداﻣﻪ داد:
- آﻗﺎي ﮐﯿﺘﯿﻨﮓ، راﺳﺖ ﻣﯽﮔﻢ؛ ﺣﺮﻓﻢ رو ﺑﺎور ﮐﻨﯿﺪ!
‫ﮐﯿﺘﯿﻨﮓ ﺑﻪﻧﺮﻣﯽ ﮔﻔﺖ:
- ﻣﻦ ﺣﺮﻓﺖ رو ﺑﺎور ﻣﯽﮐﻨﻢ، ﺗﺎد.
‫ﻧﻮﻻن از ﮐﻮره در رﻓﺖ و داد زد: