[KADR] رمان خارجی| انجمن شاعران مرده نوشته کلاین بام نویسنده: کلاین بام ترجمه: حمید خادمی ناشر: نشر معانی، کتاب پنجره [/KADR] شرح پشت کتاب: دبیرستان شبانه روزی ولتون. یکی از مدارس شاخص آمریکایی بود که بنیان آن بر چهار اصل "سنت"، "افتخار"، " انضباط" و "سرافرازی" قرار داشت. تاد اندرسن و سایر دوستانش تابع بی چون و چرای این اصول بودند اما آقای کیتینگ معلم تازه مدرسه، پرده از راز « انجمن شاعران مرده» برگشود. آیا این اشتباهی جبران ناپذیر بود؟ آیا اصول چهارگانه مدرسه خدشه دار گردید؟.... از این داستان در سال1989 فیلم سینمایی انجمن شاعران مرده به کارگردانی: پیتر ویر بر اساس فیلم نامه ای از: تام شولمن و با بازی: رابین ویلیامیز تهیه گردیده است. [SOURCE] منبع: 98ia [/SOURCE]
پاسخ : رمان خارجی| انجمن شاعران مرده نوشته کلاین بام فصل یکم در تالار نيايش سنگي دبيرستان ولتون، مدرسه شبانه روزي خصوصي که در لابه لاي بلندي هاي دور افتاده ايالت ورمانت قرار داشت،بيش از سيصد پسر که همگي روپوش دبيرستان را به تن داشتند، در در طرف راهروي بلند تالار، در ميان چهره هاي پرغرور پدر و مادرهايشان به انتظار نشسته بودند. با ورود مرد کوتاه قد و مسني که ردايي بلند و گشاد بر تن داشت، ني انبان هاي اسکاتلندي لحظه اي نواختن گرفتند. مرد، شمعي را روشن کرد و پيشاپيش گام هاي موزون دانش آموزان پرچمدار، از برابر معلمان رادپوش و فارغ التحصيلان، از راهروي سنگفرش شده گذشت و به تالار پرقدمت نيايش وارد شد.چهار پسر پرچمدار، موقرانه تاسکوي خطابه پيش رفتند. چند پيرمرد هم که آخرين شان شمعي را با غرور در دست داشت،آرام آرام در پي آنان قدم بر مي داشتند. گيل نولان، مدير مدرسه، که مردي درشت اندام بود و کمي بيش از شصت سالن سن داشت، تا رسيدن آنان بر سکو ايستاد. سپس با شور وشوق در حالي که به مرد شمع به دست اشاره مي کرد، گفت: "خانم ها، آقايان، ... و ... فرزندان من، .. . اينک مشعل دانش". حضار آرام و با وقار کف زدند و پيرمرد شمع به دست آهسته قدمي به جلو گذاشت. نوازنده در گوشه شاه نشين درجا قدم رو زد و چهار پرچمدار، پرچم ها را که روي شان نوشته شده بود "سنت"، " افتخار"، " انضباط" و "سر فرازي" پايين آوردند و همزمان با حضار، به آرامي نشستند. مردي که شمع در دست داشت به سمت روبروي حضار، در جايي جوان ترين دانش آموزان با شمع هاي خاموش نشسته بودند قدم برداشت، آهسته به جلو خم شد و شمع نخستين شاگرد را روشن کرد. مدير نولان با لحني موقر گفت" " مشعل دانش را از بزرگ به کوچک، دست به دست بگردانيد." در اين زمان هر يک از پسرها شمع دانش آموزان کناري را روشن کرد. " خانم ها و آقايان، فارغ التحصيلان ممتاز و دانش آموزان.... امسال، 1959، نشانگر صدمين سال تأسيس دبيرستان ولتون است. صد سال پيش، در سال 1859، چهل و يک جوان در اين مکان نشستند و به همان پرسش هايي که اکنون در آغاز هر نيمسال در برابر شماست، پاسخ دادند. نولان مکثي آميخته با تظاهر کرد و نگاهش سرتاسر تالار را که پر از چهره هاي جوان هراسيده و پرحرارت بود، پيمود. پس ازآن با صداي بلندي پرسيد: "آقايان، ارکان چهار گانه کدامند؟" با خبردار ايستادن شاگردان، صداي جابه جا شدن پاها سکوت سنگين تالار راشکست. تاد اندرسن شانزده ساله،يکي از معدود پسرهايي که روپوش دبيرستان را به تن نداشت، در حالي که پسرهاييي که روپوش دبيرستان را به تن نداشت، در حالي که پسرهاي اطراف وي از جا برخاستند، لحظه اي درنگ؛ مادرش با آرنج به پهلوي او زد تا به پا خيزد. با چهره نگران و چشماني تيره از برآشفتگي در سکوت خيره شده بود. در همين حال در اطرافش همه يکصدا فرياد زدند: " سنت! افتخار! انضباط! سرافرازي!" نولان سري به رضايت تکان داد و پسرها نشستند. وقتي غژ غژ صندلي ها فرو نشست خاموشي سنگيني بر تالار حکمفرما شد. مدير نولان در پشت تريبون با صداي بلندي گفت: " در نخستين سال تأسيس دبيرستان ولتون پنج نفر از آن فارغ التحصيل شدند." مکثي کرد و افزود:
پاسخ : رمان خارجی| انجمن شاعران مرده نوشته کلاین بام " سال پيش در اينجا پنجاه و يک نفر فارغ التحصيل شدند که بيش از 75 درصدشان به مدارس عالي آيوي ليگ راه يافتند" در حالي که والدين خشنود که در کنار پسرهاشان نشسته بودند به نولان به خاطر کوشش هايش تبريک مي گفتند،صداي کف زدن ها فضا را پر کرد. ناکس اورسترين و دوستش چارلي د التون، دو نفر از پرچمداران که هر دو شانزده ساله بودند، به آنها که کف مي زدند پيوستند. هر دوي آنان که روپوش دبيرستان را به تن داشتند و بين والدينشان نشسته بودند، گويي تجسم انديشه آيوي ليگ بودند. ناکس، موهاي مجعد کوتاه، لبخندي خوشايند و اندامي ورزيده داشت. چارلي نيز دانش آموزي خوش لباس و موقر مي نمود. ناکس و چارلي به همکلاسي هاشان که نگاه مي کردند ميدر نولان گفت: " چنين دستاوردي نتيجه تعهدي پرشور به اصول آموزشي اينجاست. به همين دليل است که پدر و مادرها، فرزندان شان را همواره به اينجا مي فرستند و نيز به همين دليل است که ما بهترين دبيرستان پيش دانشگاهي در آمريکا به شمار مي آييم. " نولان به واسطه کف زدن حضار مکثي کرد. در حالي که توجهش را به جديدترين شاگرداني که به دبيرستان ولتون پيوسته بودند معطوف مي کرد، گفت: " شاگردان جديد! رمز موفقيت شما بر چهار رکن استوار است، و اين براي کلاس هفتمي ها و شاگرداني که از مدارس ديگر آمده اند نير به همان ميزان صدق مي کند". با اين اشاره او به شاگرداني که ازمدارس ديگر آمده اند، تاد اندرسن در صندلي خود جابه جا شد و چهره اش، به خود آمدن او را نمايان ساخت. " اين چهار رکن شعار اين مدرسه است و شالوده زندگي شما خواهد شد" " ريچاد کامرون ، نامزد انجمن ولتون!" نولان اين را گفت، يکي از پسرهاي پرچمدار از جا پريد و فرياد زد: " بله قربان!" در نگاه پدرش که در کنار او نشسته بود، برق غرور درخشيد. " کامرون،سنت چيست؟" " سنت، آقاي نولان عشق به مدرسه و کشور و خانواده است. سنت ما در ولتون اين است که بهترين باشيم!" " بسيار خوب... آقاي کامرون" " جرج هاپکينز، نامزد انجمن ولتون، افتخار چيست؟" "افتخار، در متانت و عمل به وظيفه است!" " بسيار خوب آقاي هاپکينز. ناکس اورستريت، نامزد انجمن اقتخار!" ناکس نيز که پرچمي در دست داشت، ايستاد: " بله قربان!" نولان پرسيد: " انضباط چيست؟" " انضباط، حرمت نهاندن به والدين، آموزگاران و مدير است. انضباط از درون سرچشمه مي گيرد"
پاسخ : رمان خارجی| انجمن شاعران مرده نوشته کلاین بام " متشکر م آقاي اورستريت. آقاي نيل پري، نامزد انجمن اقتخار!" ناکس لبخندزنان نشست. والدينش که در دو طرف او نشسته بودند به علامت تشويق دستي به پشتش زدند. نيل پري برخاست. سرتاسر جيب سينه روپوش او پر از نشان ها و مدال هاي افتخار بود. پسر شانزده ساله از روي وظيفه شناسي ايستاد و با جديت به مدير نولان خيره شد. "سرافرازي، آقاي پري" بري با صداي بلند و لحني يکنواخت، طوطي وار پاسخ داد: " سرافرازي نتيجه کارمداوم است. سرفرازي رمز پيروزي است، چه در مدرسه چه در هر جاي ديگر." سپس نشستت و مستقيما به سکو خيره شد. در کنار او، پدر بي لبخندش- سنگ چشم و ساکت- بي آنکه حتي به گفته پسرش اعتنا کند، نشسته بود. مدير نولان ادامه داد: " آقايان شما در ولتون سخت تر از تمام دوران زندگي تان کار خواهيد کرد؛ پاداش شما همان موفقيتي است که ماز از شما انتظار داريم. " به علت باز نشسته شدن معلم انگليسي محبوب ما آقاي پورتيوس، امیدوارم در اين فرصتي که پيش آمده است، با جانشين ايشان يعني آقاي جاي کيتينگ، که خود از فارغ التحصيلان پر اقتخار اين مدرسه است، آشنا شويد. ايشان در چند سال اخير در مدرسه معتبر چستر در لندن تدريس مي کرده اند." آقاي کيتينگ که در جمع ساير نشسته بود، به نشانه احترام و پاسخ به معرفي اش، کمي به جلو خم شد. او سي تا سي و پنج سال سن، موها و چشم هايي قهوه اي و قدي متوسط داشت، با چهره اي معمولي . با آنکه ظاهر وي محترم و اديبانه مي نمود، اما پدر نيل پري اين معلم جديد زبان انگليسي با بدگماني برانداز مي کرد. نولان گفت: " به منظور حسن ختام مراسم، مايلم قديمي تر ين فارغ التحصيل ولتون را به تريبون دعوت کنم. آقاي الکساندر کارمايکل، دانش آموخته سال 1886!" در حالي که همه به احترام او به پاخاسته بودند و کف مي زدند، پيرمرد هشتاد ساله با نخوت پيشنهاد کمک اطرافيان را رد کرد و با کندي آميخته به زحمت و تقلا خود را به سکوي خطابه رساند. چند کلمه اي زير لب ادا کرد که حاضران به سختي توانستند دريابند، و با سخنان او مراسم به پايان رسيد. دانش آموزان و والدين به رديف از تالار بيرون رفتند و در هواي سوزناک محوطه دبيرستان ايستادند. بناهاي سنگي باد و باران ديده ولتوت و سنت رياضت گونه، آن را از محيط اطراف خود جدا کرده بودند. مدير نولان به مانند نماينده پاپ که يکشنبه روزي در خارج از کليسا ايستاده باشد، در فضاي بيروني مدرسه، خداحافظي شاگردان و والدين شان را تماشا مي کرد. مادر چارلي دالتون موهاي پسرش را از روي چشمانش کنار زد و او را تنگ در آغوش فشرد و پدر ناکس اورستريت در حالي که با او در گوشه و کنار محوطه مدرسه قدم مي زد و به مناظر اطراف اشاره مي کرد، به گرمي دست او را فشرد. پدر نيل پري خشک ايستاد و مدال هاي افتخار روي روپوش پسرش را مرتب کرد. تاد اندرسن تنها ايستاده بود وسعي داشت با نوک کفش، سنگي را از زمين بيرون بياورد. والدينش در نزديکي او با زن و شوهري گپ مي زدند و هيچ توجهي به پسرشان نداشتند. تاد که با خجالت به زمين خيره شد بود، وقتي متوجه شد که مدير نولان به او نزديک شده است و سعي مي کند تا نگاهي به کارت اسم او بيندازد،يکه خورد و به خود آمد.
پاسخ : رمان خارجی| انجمن شاعران مرده نوشته کلاین بام " آقاي اندرسن جوان، برادر شما يکي از بهترين شاگردان ما بود ؛ از شما هم اين انتظار هست که جايگاه ممتاز اون رو تصاحب کنيد." تاد با لحن سستي گفت: " متشکر قربان" نولان از او دور شد. دور و بر والدين و شاگردان قدم مي زد، با آنها احوالپرسي مي کرد و تمام مدت لبخند به لب داشت. وقتي به اقاي پري و نيل رسيد، ايستاد و دستش را بر شانه نيل گذاشت و گفت: " آقاي پري، ما انتظارهاي بزرگي از شما داريم" " متشکرم، آقاي نولان" آقاي پري به نولان گفت: " اون توقعات ما رو برآورده مي کنه." نيل گفت: " تمام سعي خودم رو مي کنم، آقا" نولان دستي به شانه او زد و گدشت. ديد که چانه بسياري از پسرهاي کوچک تر مي لرزد و به هنگام خداحافظي با پدر و مادرشان، که شايد براي نخستين بار بود، اشک از چشمان شان سرازير مي شود. پدريکي از شاگردها در حالي که با سرعت دور مي شد، لبخند زنان دست تکان داد و گفت: " کم کم از اينجا خوشت مياد" پدر ديگري با تشر به پسر متوحش و گريانش گفت: " بچه نباش" جمع پدر و مادرها کم کم پراکند و اتومبيل ها از آنجا دور شدند. پسرها خانه جديدي در دبيرستان ولتون داشتند که در ميان جنگل سرسبز ولي سرد و نمناک ورمانت، گويي از دنيا جدا بود. پسري ناله کنان گفت: " من مي خوام برم خونه!" يکي از شاگردان کلاس بالاتر دستي به پشتش زد و او را به سمت خوابگاه برد.
پاسخ : رمان خارجی| انجمن شاعران مرده نوشته کلاین بام فصل دوم معلمی با لهجه اسکاتلندی فریاد زد: "بدو بدو نکنید،آقایون آهسته" چهل شاگرد یکی از کلاس های پایین تر، از پله های خوابگاه با عجله به زیر می آمدند و پانزده پسر کلاس های بالاتر نیز شتابان به طبقه بالا می رفتند. یکی از شاگردان کوچک تر در پاسخ گفت: " چشم آقای مک آلیستر. ببخشید آقا." مک آلیستر با اشاره به پسرهایی که به سرعت از خوابگاه به طرف محوطه می رفتند، سر تکان داد. شاگردان سال پایینی با آمدن به تالار تشریفات دبیرستان، که با چوب بلوط تخته کوبی شده بود، گرداگرد اتاق ایستادند و یا بر روی صندلی هایی که روکش چرمی و چروکیده و کهنه داشت، به انتظار نوبت خود نشستند. چندین چشم به دیوار روبه رو در بالای پله ها که به دری در طبقه دوم منتهی می شد، دوخته شده بود. چند لحظه بعد در باز شد و پنج پسر، آرام و به ردیف از پله ها پایین آمدند. معلمی پیر با موهای جوگندمی در آستانه در ظاهر شد.دکتر هیگر صدا زد: " شما بیاید: اورستریـت، پری، دالتون، اندرسن، کامرون" پسرها از پله ها بالا رفتند، دو پسری هم که پاینن نشسته بودند با دقت به آنان نگاه می کردند. پیتس زیر لب به همکلاسی اش گفت: " میکس، شاگرد جدید کیه؟: ستیون میکس، آهسته جواب داد: "اندرسن" هیگر پیر، گفت و گوی آنان را با این تذکر قطع کرد که: "آقای پیتس و میکس، این کار نمره منفی داره: پسرها به زمین نگاه کردند، سرهای شان را با هم برگرداندند و پیتس چشم هایش را گرد کرد. دکتر هیگر که پیر بود، اما چشمانش مانند چشمان عقاب تیز بودند، گفت: "یه نمره منفی دیگه، آقای پیتس" پسرهایی که دکتر هیگر آنها را فراخوانده بود،به دنبال او از برابر خانم،نولان که منشی و همسر مدیر بود،گذشتند و به دفتر کار او وارد شدند. آنها در جلوی یک ردیف صندلی، روبروی نولان که پشت میز تحریرش نشسته بود، ایستادند. یک سگ شکاری هم در کنار میز دراز کشیده بود. " پسرها، بازگشت تون رو خوشامد می گم.آقای دالتون، حال پدرتون چطوره؟" چارلی گفت: " حالش خوبه، آقا" " آقای اورستریت، خانواده تون به منزل جدید نقل مکان کردند؟" "بله ،آقا، تقریبا یه ماه پیش"
پاسخ : رمان خارجی| انجمن شاعران مرده نوشته کلاین بام نولان لبخند ملایمی زد: " چه خوب! شنیدم که خونه قشنگی یه" سگ را نوازش کرد و تکه ای خوراکی به او داد. پسرها هم پریشان و معذب منتظر بودند. نولان گفت: " آقای اندرسن، از اونجا که شما تازه واردین،بگذارید براتون توضیح بدم که در ولتون، من برای هر دانش آموز بر اساس لیاقت و تمایلش فعالیت های آموزشی فوق برنامه تعیین می کنم. هر جز از این فعالیت ها، درست به اندازه کار کلاسی شما جدی گرفته می شه. درسته آقایون؟: دیگران با هماهنگی نظامی گونه ای گفتند: "بله آقا" " با شرکت نکردن در این جلسات، نمره منفی منظور میشه. و اما آقای دالتون: روزنامه مدرسه، بخش خدمات، فوتبال، پاروزنی. آقای اورستریت: نامزد های انجمن ولتون، روزنامه مدرسه،فوتبال، بخش فارغ التحصیلان. آقای پری: نامزدهای انتخاباتی انجمن ولتون،بخش شیمی بخش ریاضیات، سالنامه ی مدرسه، فوتبال. آقای کامرون: نامزده های انجمن ولتون جلسات بحث آزاد، پارو زنی، بخش خدمات، مناظره، شورای شاگردان ممتاز" کامرون گفت: " متشکرم آقا" "آقای اندرسن، بر مبنای سابقه شما در بلینکرست: فوتبال،بخش خدمات،سالنامه مدرسه. آیا چیز دیگه ای هم هست که باید بدونم؟" تاد ساکت ایستاده بود. سعی کرد تا چیزی بگوید، اما کلمات از دهانش خارج نمی شدند. نولان گفت: " آقای اندرسن، حرف تون رو بزنین" تاد، با صدایی که به سختی شنیده می شد گفت: " ترجیح ... من..پاروزنیه... آقا" نولان به تاد که نزدیک بود از فرق سر تا نوک بلرزد، نگاه کرد. " پارو زنی؟ اون گفت پارو زنی؟ اینجا نوشته که در بلینکرست فوتبال بازی می کردی، نه؟" تاد سعی کرد که دوباره چیزی بگوید. با صدای آهسته گفت: " بازی... می کردم... اما..." قطره های عرق بر ابروانش نشست، چنان محکم دست هایش را به هم فشرد که بند بند انگشتانش به سفیدی می زدند. وقتی پسرها به او خیره شدند،سعی کرد تا جلوی سرازیر شدن اشک هایش را بگیرد. " اندرسن اینجا از فوتبال خوشت میاد. بسیار خوب پسرها، مرخصید: پسرها به حالت قدم رو بیرون رفتنید. چهره تاد از درماندگی سفید شده بود. دکتر هیگر دم در پنج نفر دیگر را صدا کرد. در همان هنگام که پسرها از محوطه به طرف خوابگاه می رفتند، نیل پری به تاد که به تنهایی راه می رفت نزدیک شد و دستش را به سوی او دراز کرد. گفت: " شنیده ام که ما، هم اتاق می شیم. من نیل پری هستم"
پاسخ : رمان خارجی| انجمن شاعران مرده نوشته کلاین بام تاد آهسته در جواب گفت: " تاد اندرسن" پسرها در سکوتی سنگین قدم بر می داشتند. نیل پرسید : " چرا از بلینکرست بیرون اومدی؟" " برادرم اینجا می اومد" "آهان پست تو اون اندرسن هستی" تاد شانه هایش را بالا انداخت و با صدایی درمانده گفت: " پدر و مادر می خواستند من اینجا بیام، اما نمره هام چندان خوب نبود. باید به بلینکرست می رفتم تا پایه م قوی بشه" نیل خندید: " حالا هم که جایزه ت پوچ دراومد. انتظار نداشته باش که از اینجا خوشت بیاد" تاد گفت: " الانش هم نمیاد" آنها به سرسرای ورودی خوابگاه وارد شدند و خود رابه انبوهی دانش آموز، چمدان ماشین تحریر، بالش و گرامافون روبرو دیدند. در قسمت فوقانی سرسرا، یکی از سرایدارهای مدرسه ایستاده بود و به کپه چمدان هایی که صاحبان شان هنوز به سراغ آنها نیامده بودند، نگاه می کرد. نیل و تاد ایستادند تا اثات خود را از آن میان بردارند. نیل کیف های خود را شناخت، و برداشت و رفت تا آتاق را پیدا کند. به فضای چهار گوش کوچی وارد شد که به سختی ودو تخت یکنفره، دو کمد و دو میز تحریر ار در خود جای می داد، تبسمی کرد و با خود گفت: " خوب این هم از خونه خوشگل مون" و بعد چمدان هایش را روی یکی از تخت ها انداخت. ریچارد کامرون سرش را به درون اتاق برد و گفت: " شنیده م که تازه وارد هم اتاق توست. می گن یبسه"! در حین گفتن اینها تاد به داخل اتاق آمد. کامرون به سرعت خود را عقب کشید. تاد از کنار او گذشت، چمدانهای خود را روی تخت دیگر انداخت و شروع به بیرون آوردن لباس هایش از چمدان کرد. نیل گفت: " جدی نگیری ها، کامرون همه ش چرت و پرت می گه" تاد فقط شانه ای به نشان بی اعتنایی بالا انداخت و کارش را پی گرفت. سپس سر و کله ناکس اورستریت، چارلی دالتون و ستیون میکس در اتاق آنها پیدا شد. چارلی گفت: " هی ، پری، می گن تابستون کلاس می رفتی" " آره برای شیمی. پدرم خواست کلاس تقویتی برم" چارلی گفت: " خب میکس از لاتین نمره" الف" گرفته من هم نتوستنم اون طور که باید و شاید از پس انگلیسی بر بیام، بنابراین اگه دل تون خواست، گروه درسی مخصوص خومون رو تشکیل می دیم." " حتما، اما کامرون هم از من خواسته که وارد گروه بشه. کسی که مخالفتی نداره، هان؟" چارلی با خنده گفت: " اون توی چی وارده؟ چاپلوسی؟"
پاسخ : رمان خارجی| انجمن شاعران مرده نوشته کلاین بام نیل گفت: " هی، اون هم اتاقی توست"! چارلی سرش را تکان داد: " گناه من چیه؟" پسرها با هم گفتگو می کردند، تاد به خالی کردن چمدان ادامه داد. ستیون میکس به طرف او رفت. " سلام. گمان نمی کنم قبلا همدیگر رو دیده باشیم. من ستیون میکس هستم." تاد با خجالت دستش را دراز کرد: " تاد اندرسن" ناکس و چارلی هم به طرف تاد رفتند و دست شان را برای به جا آوردن تعارف دراز کردند: " چارلی دالتون" " ناکس اورستریت" تاد با حالتی رسمی با آنها دست داد. نیل گفت: " تاد برادر جفری اندرسنه" چارلی برای اینکه بشناسد، به تاد نگاه کرد: " آهان، آره، همون شاگرد ممتاز، دانش نمونه کشور..." تاد سر فرو آورد، میکس خندید و گفت: " خب به هلتن ( با کلمه welton بازی می کند. hell یعنی جهنم، و او با گفتم hellton مثلا می گوید که به جهنم ولتون خوش آمدی!) خوش آمدی! چارلی گفت: " جزء به جزءاش به همون سختیه که می گن، مگه اینکه مثل میکس نابغه باشی." " اون فقط برای این چاپلوسی من رو می کنه که درس لاتین رو باهاش کار کنم." چارلی اضافه کرد: " همین طور انگلیسی و مثلثات و..." میکس لبخند زد. ضربه دیگری به در خورد.نیل گفت: " در بازه" ولی این بار همکلاسی شان نبود. نیل رنگش پرید و با لکنت گفت: " پدر"! و اضافه کرد: " فکر کردم شما رفتین."
پاسخ : رمان خارجی| انجمن شاعران مرده نوشته کلاین بام ﻓﺼﻞ ﺳﻮم ﭘﺴﺮﻫﺎ از ﺟﺎ ﭘﺮﯾﺪﻧﺪ. ﻣﯿﮑﺲ و ﭼﺎرﻟﯽ و ﻧﺎﮐﺲ ﯾﮑﺼﺪا ﮔﻔﺘﻨﺪ: - ﺳﻼم آﻗﺎي ﭘﺮي. -راﺣﺖ ﺑﺎﺷﯿﺪ ﺑﭽﻪﻫﺎ. ﭘﺪر ﻧﯿﻞ در ﺣﺎﻟﯽ ﮐﻪ ﺗﻨﺪ و ﻣﺤﮑﻢ ﺑﻪ درون اﺗﺎق ﻗﺪم ﻣﯽﮔﺬاﺷﺖ، اﯾﻦ را ﮔﻔﺖ و اﻓﺰود: -اوﺿﺎع ﭼﻄﻮره؟ ﭘﺴﺮﻫﺎ ﺟﻮاب دادﻧﺪ: -ﺧﻮﺑﻪ، آﻗﺎ. ﺧﯿﻠﯽ ﻣﻤﻨﻮن. آﻗﺎي ﭘﺮي رو در روي ﻧﯿﻞ ﮐﻪ اﯾﻦ ﭘﺎ اون ﭘﺎ ﻣﯽﮐﺮد، اﯾﺴﺘﺎد. -ﻧﯿﻞ، ﻣﻦ ﻓﮑﺮ ﻣﯽﮐﻨﻢ ﮐﻪ ﺗﻮ ﺑﯿﺶ از ﺣﺪ ﻓﻌﺎﻟﯿﺖﻫﺎي ﻓﻮق ﺑﺮﻧﺎﻣﻪ ﮔﺮﻓﺘﯽ. ﻣﻦ در اﯾﻦ ﺑﺎره ﺑﺎ آﻗﺎي ﻧﻮﻻن ﺻﺤﺒﺖ ﮐﺮدم و اﯾﺸﻮن ﻫﻢ ﻣﻮاﻓﻘﺖ ﮐﺮده ﮐﻪ ﺗﻮ ﺳﺎل دﯾﮕﻪ در ﺳﺎﻟﻨﺎﻣﻪ ﻣﺪرﺳﻪ ﮐﺎر ﮐﻨﯽ. اﯾﻦ را ﮔﻔﺖ و ﺑﻪ ﻃﺮف در رﻓﺖ. ﻧﯿﻞ ﺗﻤﻨﺎ ﮔﻮﻧﻪ ﮔﻔﺖ: -اﻣﺎ ﭘﺪر، ﻣﻦ ﻣﻌﺎون ﺳﺮ دﺑﯿﺮم. آﻗﺎي ﭘﺮي ﺑﺎ ﻟﺤﻨﯽ ﺧﺸﮏ ﺟﻮاب داد: -ﻣﺘﺎﺳﻔﻢ ﻧﯿﻞ. -اﻣﺎ ﭘﺪر، اﻧﺼﺎف ﻧﯿﺴﺖ. ﻣﻦ... آﻗﺎي ﭘﺮي ﺑﻪ ﻧﯿﻞ ﮐﻪ ﺟﻤﻠﻪي ﺧﻮد را ﻧﺎﺗﻤﺎم ﮔﺬاﺷﺖﺧﯿﺮه ﺷﺪ. ﺑﻌﺪ در را ﺑﺎز ﮐﺮد و ﺑﻪ ﻧﯿﻞ اﺷﺎره ﮐﺮد ﺗﺎ از اﺗﺎقﺧﺎرج ﺷﻮد. ﻣﻮدﺑﺎﻧﻪ ﺑﻪ ﭘﺴﺮﻫﺎ ﮔﻔﺖ: -ﺑﭽﻪﻫﺎ، ﯾﻪ دﻗﯿﻘﻪ ﺑﺎ اﺟﺎزهﺗﻮن. ﺳﭙﺲﺑﻪ دﻧﺒﺎل ﻧﯿﻞ رﻓﺖ و در را ﭘﺸﺖ ﺳﺮ ﺧﻮدﺑﺴﺖ. در ﺣﺎﻟﯽ ﮐﻪ ﭼﺸﻤﺎﻧﺶ از ﺧﺸﻢ ﻣﯽدرﺧﺸﯿﺪ، ﺑﻪ ﭘﺴﺮش اﺷﺎره ﮐﺮد ﮐﻪ ﺳﺎﮐﺖ ﺑﺎﺷﺪ: -ﻫﯿﭻ دﻟﻢ ﻧﻤﯽﺧﻮاد ﮐﻪ ﮐﺴﯽ در ﺟﻤﻊ ﺑﺎ ﻣﻦ ﯾﮑﯽ ﺑﻪ دو ﮐﻨﻪ. ﻣﯽﻓﻬﻤﯽ؟ ﻧﯿﻞﺑﻪ ﻧﺮﻣﯽ ﮔﻔﺖ: -ﭘﺪر ﻣﻦ ﺑﺎ ﺷﻤﺎ ﯾﮑﯽ ﺑﻪ دو ﻧﻤﯽﮐﺮدم. ﻣﻦ... -وﻗﺘﯽ داﻧﺸﮑﺪه ﭘﺰﺷﮑﯽ رو ﺗﻤﻮم ﮐﺮدي و روي ﭘﺎي ﺧﻮدت اﯾﺴﺘﺎدي، اون وﻗﺖ ﻫﺮ ﮐﺎري ﮐﻪ دﻟﺖ ﻣﯽﺧﻮادﻣﯽﺗﻮﻧﯽﺑﮑﻨﯽ. ﺗﺎ اون ﻣﻮﻗﻊ، ﺑﺎﯾﺪ ﺑﻪ ﺣﺮف ﻣﻦ ﮔﻮش ﺑﺪي. ﻧﯿﻞﺳﺮش را ﭘﺎﯾﯿﻦ اﻧﺪاﺧﺖ: -ﺑﻠﻪﭘﺪر.