(خواص سوره های قرآن)

پاسخ : (خواص سوره های قرآن)


101)فيل:شهادت دشت ها بيابان ها و کوهها به نماز گزار بودن او در قيامت –بازخواست نشدن در قيامت –درامان ماندن از عذاب و مسخ نشدن در دنيا- توان اينکه هدفش را خورد سازد –به لرزه افتادن لشکر دشمن –قلب را قوت مي دهد


102)قريش:سوار بر مرکب بهشتي برانگيخته شدن –اغطاي پاداشي چون طواف خانه خدا و اعطکاف در مسجدالحرام –شفا و سلامتي در غذا نهادن –رفع بيماري قلب


103)ماعون :همانند کسي شدن که نماز و روزه اش مورد قبول خدا قرار گرفته-محاسبه نشدن در قيامت –بخشوده شدن گناهان –محافظت


104)کوثر:از حوض کوثر سيراب شدن –هم صحبتي با رسول خدا –اعطاي پاداش –ديدن پيامبر در خواب


105)کافرون:رسيدن به ثواب تلاوت ربع قرآن –از شرک مبّرا شدن –بخشيده شدن گناهان او پدر و مادر و فرزندانش –سعادتمند شدن شهيد مردن و شهيد بر انگيخته شدن دور ماندن از گزند شيطان –در امان ماندن از وحشت قيامت –حفظ در هنگام در خواب –بر اورده شدن حاجات


106)نصر:پيروز شدن بر تمام دشمنان –بر انگيخته شدن با کتاب ناطق –پناه از گرماي دوزخ و آتش جهنم -به بهشت رفتن –گشوده شدن درهاي خير و برکت در دنيا-استجابت حاجات – ثواب کسي که در رکاب پيامبر ودر فتح مکّه بوده – پذيرفته شدن نماز در درگاه الهي


107)لهب(مسد):تنفر از ابو لهب –تسکين درد شکم در پناه خدا بودن


108)اخلاص (توحيد):بخشوده شدن گناهان پنجاه سال –اعطاي خير در دنيا و آخرت - بخشيده شدن گناهان او پدر و مادر و فرزندانش –پس از مرگ فرشتگان و جبرئيل بر بدن او نماز مي خوانند-در امان بودن از بديهاي مردم-رفع بيماري شر و زور –پذيرفته شدن توبه –حفاظت از او –گناه نکردن –همچون تلاوت يک سوم قرآن و تورات وانجيل و زبور بودن –در امان بودن مال و ثروت –دور شدن فقر از خانه –تلاوت آن مانند تلاوت تمام قرآن است –نجات از عذاب دوزخ خدا دوستار او خواهد بود –حافظ در برابر هر آفت و بلا بودن –تسکين درد شکم –اعطاي پاداش –پيروزي بر دشمنان


109)فلق:در امان بودن از درد و بيماري –در امن بودن از بيماري کودکان و بيماري تشنگي و بيماري معده –محفوظ و سالم ماندن تا زمان مرگ –پاداش همچون کسي که حج واجب و عمره نموده و روزه گرفته مقرر داشتن دفع چشم زخم و بدي ها و بلايا- رسيدن به پاداش بزرگ همانند کسي که در مکه روزه گرفته بودن


110)ناس:در امان بودن از درد بيماري - امن بودن از بيماري کودکان و بيماري تشنگي و معده –در امان و حفظ خدا بودن –در امان بودن از گزند جنيان و وسوسه –پذيرفته شدن نماز

 

پاسخ : (خواص سوره های قرآن)

دعای ازدواج موفق ، پیدا کردن همسر مناسب
​

​

ابو بصیر می گوید:امام صادق (ع) فرمود: هر گاه یکی از شما [بخواهد] ازدواج کند، چه می کند؟ عرض کردم: نمی دانم قربانت گردم، فرمود: هرگاه [کسی] قصد ازدواج داشت پس:

1- دو رکعت نماز به جا آورد.

2- و خداوند عزّوجلّ را سپاس گوید.

3- بگوید: « اللَّهُمَّ إِنِّی أُرِیدُ التَّزْوِیجَ فَقَدِّرْ لِی مِنَ النِّسَاءِ أَعَفَّهُنَّ فَرْجاً وَ أَحْفَظَهُنَّ لِی فِی نَفْسِهَا وَ مَالِی وَ أَوْسَعَهُنَّ رِزْقاً وَ أَعْظَمَهُنَّ بَرَکَةً وَ قَیِّضْ لِی مِنْهَا وَلَداً طَیِّباً تَجْعَلُهُ لِی خَلَفاً صَالِحاً فِی حَیَاتِی وَ بَعْدَ مَوْتِی.»

ترجمه ی دعا این است: ( پروردگارا من می خواهم زنی را به همسری گیرم، پس از میان زنان، پاکدامن ترین آنان و نگهدارنده ترین شان نسبت به جان و مالم و آن که روزیش فراوان تر و برکتش افزون تر باشد برایم مقدّر بفرما و از او فرزندی پاک و برومند نصیبم کن که در زندگی و مرگ من جانشینی صالح برایم باشد.)

 

پاسخ : (خواص سوره های قرآن)

حفظ از آفات در شب و روز با اين ذكر
​

امام صادق عليه السلام فرمود: هر كه اين ذكر را هنگامى كه شب مى كند (و داخل در شب مى گردد) سه بار بگويد،

وبالى از بالهاى جبرئيل عليه السلام پوشيده شود تا بامداد (و از همه آفات تا صبح نگهدارى شود و آن ذكر اين است ):

استودع الله العلى الاعلى الجليل العظيم نفسى و من يعنينى امره ، استودع الله نفسى المرهوب المخوف المتضعضع لعظمته كل شى ء

 

پاسخ : (خواص سوره های قرآن)

دعا براي اجابت خواسته‌ها و رسيدن به مقصود
​

از ثابت بن دينار( ابوحمزه ثمالي) نقل شده که مي‌گويد: به حضرت زين العابدين عليه السلام عرض کردم: دعايي به من بياموز! فرمود: اي ثابت بگو:


اَللّهُمَّ اِنّي اَسْألُکَ بِاَنَّ لَکَ الْحَمْدَ لا اِلهَ اِلّا اَنْتَ الْمَنّانُ بَدِيعُ السَّماواتِ وَ الاَرْضِ ذُوالْجَلالِ وَ الاِکْرامِ اَنَّ تَفْعَلَ بِي کَذا وَ کَذا.


سپس فرمود: رسول خدا صلي الله عليه و آله فرمودند: اين دعايي است که هر کس خدا را با آن بخواند اجابت شود و چون با آن از خدا مسئلت نمايد به او عطا خواهد شد.

 

پاسخ : (خواص سوره های قرآن)

دعاى توبه
​

حقيقت توبه، بازگشت از گناه و روى آوردن به خداوند است.
با توجّه به اين كه انسان هميشه در معرض لغزش ها و معصيت قرار دارد; بايد پيوسته از خدا توفيق ترك گناهان و بازگشت به او را طلب كند، و با آب توبه، زنگارهاى دل را شستشو دهد. البتّه توبه واقعى، با پشيمانى حقيقى، عزم بر ترك آن گناه، جبران آنچه را ترك كرده، و اداى حقوق خدا و خلق محقّق مى شود; ولى به يقين دست عنايت الهى و امدادهاى ويژه پروردگار، در اين مسير نقش مؤثّرى دارد، و البتّه امداد و عنايتش شامل حال آنها كه صداقت در توبه دارند، مى شود.
ائمّه اطهار(عليهم السلام) با آن كه پيراسته از هر گناهى بوده اند، ولى با توجّه به عظمت پروردگار و نگاه به جلال و جبروت حق تعالى، خود را در پيشگاه ذات ربوبى، مقصّر مى ديدند و معتقد بودند، نمى توانند آن گونه كه شايسته خداوندى است، اطاعت و بندگى او را بجا آورند، و لذا از درگاه خداى مهربان عذرخواهى مى كردند و استغفار و توبه مى نمودند.
علاوه بر آن كه، اين گونه دعاها و طلب توبه و استغفار از سوى آن بزرگواران براى مردم جنبه سرمشق و آموزشى دارد; و راه بازگشت به خداوند و توبه و انابه به درگاه او را، به ما مى آموزد، و عظمت گناه و سنگينى نافرمانى حق را به درستى براى ما مجسّم مى سازد. باشد كه ما - انسانهاى گناهكار - به خود آييم و هر چه بيشتر در مسير تهذيب نفس و پاكى روح و جان بكوشيم و اگر به گناهى آلوده شده ايم، هر چه سريع تر توبه نموده و آن را جبران نماييم.
در اين قسمت، يكى از دعاهاى امام سجّاد(عليه السلام) را كه درباره توبه و طلب توفيق آن و بازگشت به سوى پروردگار است، ذكر مى كنيم:


اَللّهُمَّ يا مَنْ لايَصِفُهُ نَعْتُ الْواصِفينَ، وَ يا مَنْ لايُجاوِزُهُ رَجآءُ

خدايا اى كه وصفش نكند توصيف وصف كنندگان و اى كه از او نگذرد اميد

الرّاجينَ، وَ يا مَنْ لايَضيعُ لَدَيْهِ اَجْرُ الْمُحْسِنينَ، وَ يا مَنْ هُوَ مُنْتَهى

اميدواران و اى كه تباه نشود در نزدش مزد نيكوكاران و اى كه اوست سرحد نهايى

خَوْفِ الْعابِدينَ، وَ يا مَنْ هُوَ غايَةُ خَشْيَةِ الْمُتَّقينَ، هذا مَقامُ مَنْ تَداوَلَتْهُ

ترس عبادت كنندگان و اى كه اوست غايت بيم پرهيزكاران اين است جايگاه كسى كه دست بدستش داده اند

اَيْدِى الذُّنُوبِ، وَ قادَتْهُ اَزِمَّةُ الْخَطايا، وَاسْتَحْوَذَ عَلَيْهِ الشَّيْطانُ، فَقَصَّرَ

دست هاى گناهان و كشانده اند او را مهارهاى خطاها و چيره شده بر او شيطان و بدين سبب كوتاهى كرده

عَمّا اَمَرْتَ بِهِ تَفْريطاً، وَ تَعاطى ما نَهَيْتَ عَنْهُ تَغْريراً، كَالْجاهِلِ بِقُدْرَتِكَ

از دستوراتت از روى كاهلى و دست زده بدانچه نهى كردى از غرور چون كسى كه خبر ندارد از قدرتى كه تو

عَلَيْهِ، اَوْ كَالْمُنْكِرِ فَضْلَ اِحْسانِكَ اِلَيْهِ، حَتّى اِذَا انْفَتَحَ لَهُ بَصَرُ الْهُدى،

بر او دارى يا مانند كسى كه منكر فزونى احسان تو بر خود است تا چون چشم بصيرتش گشوده شد

وَتَقَشَّعَتْ عَنْهُ سَحائِبُ الْعَمى،اَحْصى ماظَلَمَ بِهِ نَفْسَهُ،وَفَكَّرَ فيما خالَفَ

و ابرهاى گمراهيش برطرف شد ستم هاى خود را بر خويشتن برشمرد و در آنچه مخالفت پروردگارش را كرده

بِهِ رَبَّهُ، فَرَأى كَبيرَ عِصْيانِهِ كَبيراً، وَ جَليلَ مُخالَفَتِهِ جَليلاً، فَاَقْبَلَ نَحْوَكَ

انديشه كرد و نافرمانى بزرگش را بزرگ ديد و مخالفت عظيم خود را عظيم پس رو آورده بسويت

مُؤَمِّلاً لَكَ، مُسْتَحْيِياً مِنْكَ، وَ وَجَّهَ رَغْبَتَهُ اِلَيْكَ ثِقَةً بِكَ، فَاَمَّكَ بِطَمَعِهِ

اميدوار به تو و شرمنده و روى اشتياقش را به تو متوجّه كرد از روى اعتماد به تو و از روى يقين با طمعش

يَقيناً، وَ قَصَدَكَ بَخَوْفِهِ اِخْلاصاً، قَدْ خَلا طَمَعُهُ مِنْ كُلِّ مَطْمُوع فيهِ

آهنگت كرده و از روى اخلاص با ترس قصد تو كرده طمعش از هر مورد طمعى جز تو

غَيْرِكَ، وَاَفْرَخَ رَوْعُهُ مِنْ كُلِّ مَحْذُور مِنْهُ سِواكَ، فَمَثَلَ بَيْنَ يَدَيْكَ

بريده و از هر ترسناكى جز تو نمى ترسد پس مجسّم شده در برابرت

مُتَضَرِّعاً، وَ غَمَّضَ بَصَرَهُ اِلىَ الاَْرْضِ مُتَخَشِّعاً، وَ طَاْطَاَ رَأسَهُ لِعِزَّتِكَ

با تضرّع و دوخته است چشم خود را بر زمين با حال خشوع و براى عزّتت با خوارى سر بزير

مُتَذَلِّلاً، وَاَبَثَّكَ مِنْ سِرِّهِ ما اَنْتَ اَعْلَمُ بِهِ مِنْهُ خُضُوعاً، وَ عَدَّدَ مِنْ ذُ نُوبِهِ ما

افكنده و فاش كرده راز خود را برايت آن رازى كه تو خود داناترى بدان با حال خضوع و برشمرده از گناهانش آنچه را

اَنْتَ اَحْصى لَها خُشُوعاً، وَاسْتَغاثَ بِكَ مِنْ عَظيمِ ما وَقَعَ بِهِ فى عِلْمِكَ،

تو بهتر شمرده اى با خشوع، و استغاثه كند به تو از گناه بزرگى كه در علم تو او را تباه ساخته

وَقَبيحِ ما فَضَحَهُ فى حُكْمِكَ، مِنْ ذُ نُوب اَدْبَرَتْ لَذّاتُها فَذَهَبَتْ،

و زشتى آنچه در حكم تو او را رسوا كرده، گناهانى كه خوشيش رفته

وَاَقامَتْ تَبِعاتُها فَلَزِمَتْ، لايُنْكِرُ يا اِلهى عَدْلَكَ اِنْ عاقَبْتَهُ، وَلايَسْتَعْظِمُ

و مسئوليّتش بجا مانده، معبودا اگر عقابش كنى منكر عدل تو نيست و اگر از او درگذرى

عَفْوَكَ اِنْ عَفَوْتَ عَنْهُ وَ رَحِمْتَهُ، لاَِنَّكَ الرَّبُّ الْكَريمُ الَّذى لا يَتَعاظَمُهُ

و رحمش كنى گذشتت را بزرگ نداند زيرا تو پروردگار كريمى هستى كه بزرگ نباشد در نزدش

غُفْرانُ الذَّنْبِ الْعَظيمِ، اَللّهُمَّ فَها اَنَا ذا قَدْ جِئْتُكَ مُطيعاً لاَِمْرِكَ فيما اَمَرْتَ

آمرزش گناه بزرگ خدايا من اكنون آمده ام بدرگاهت و فرمانبردارم دستورى را كه فرمودى

بِهِ مِنَ الدُّعآءِ، مُتَنَجِّزاً وَعْدَكَ فيما وَعَدْتَ بِهِ مِنَ الاِْجابَةِ، اِذْ تَقُولُ:

در دعا كردن و خواهانم وفاى به وعده ات را در اجابتى كه وعده دادى چون كه فرمودى

اُدْعُونى اَسْتَجِبْ لَكُمْ. اَللّهُمَّ فَصَلِّ عَلى مُحَمَّد وَ آلِهِ، وَالْقِنى بِمَغْفِرَتِكَ

«بخوانيد مرا تا اجابت كنم» خدايا پس درود فرست بر محمّد و آلش و با آمرزشت به من روآور

كَما لَقيتُكَ بِاِقْرارى، وَارْفَعْنى عَنْ مَصارِعِ الذُّنُوبِ كَما وَضَعْتُ لَكَ

چنانچه من با اقرار (به گناه) به تو روآوردم و بردار مرا از افتادن گاه هاى گناه چنانچه خود را برايت

نَفْسى، وَاسْتُرْنى بِسِتْركَ كَما تَاَنَّيْتَنى عَنِ الاِْنْتِقامِ مِنّى، اَللّهُمَّ وَ ثَبِّتْ فى

پَست كردم و به پوشش خود مرا بپوشان چنانچه مهلتم دادى از انتقام خدايا نيّتم را در

طاعَتِكَ نِيَّتى، وَ اَحْكِمْ فى عِبادَتِكَ بَصيرَتى، وَ وَفِّقْنى مِنَ الاَْعْمالِ لِما

اطاعتت ثابت گردان و بيناييم را در بندگيت محكم كن و به كارهايى موفقم دار كه

تَغْسِلُ بِهِ دَنَسَ الْخَطايا عَنّى، وَ تَوَفَّنى عَلى مِلَّتِكَ وَ مِلَّةِ نَبِيِّكَ مُحَمَّد

بشويى بدان چركى خطاها را از من و بميرانم بر كيش خود و كيش پيامبرت محمّد

عَلَيْهِ السَّلامُ اِذا تَوَفَّيْتَنى، اَللّهُمَّ اِنّى اَتُوبُ اِلَيْكَ فى مَقامى هذا مِنْ كَبائِرِ

عليه السّلام آنگاه كه بميرانى مرا خدايا من در اين جايگاهم بدرگاهت توبه كنم از گناهان

ذُنُوبى وَ صَغائِرها، وَ بَواطِنِ سَيِّئاتى وَ ظَواهِرِها، وَ سَوالِفِ زَلاّتى

كبيره و صغيره ام و از بدى هاى پوشيده و آشكارم و از لغزش هاى گذشته

وَحَوادِثِها، تَوْبَةَ مَنْ لايُحَدِّثُ نَفْسَهُ بِمَعْصِيَة، وَلايُضْمِرُ اَنْ يَعُودَ فى

و تازه ام توبه كسى كه به خود تلقين نكند تجديد گناهى را و در دل نگيرد كه دوباره به

خَطيئَة، وَقَدْ قُلْتَ يا اِلهى فى مُحْكَمِ كِتابِكَ، اِنَّكَ تَقْبَلُ التَّوْبَةَ عَنْ

خطايى بازگردد و تو اى خداى من در كتاب محكمت فرمودى كه توبه را از بندگانت مى پذيرى

عِبادِكَ، وَ تَعْفُو عَنِ السَّيِّئاتِ، وَ تُحِبُّ التَّوّابينَ، فَاقْبَلْ تَوْبَتى كَما

و از بدى ها مى گذرى و دوست دارى توبه كاران را پس چنانچه وعده فرمودى توبه ام بپذير

وَعَدْتَ، وَاعْفُ عَنْ سَيِّئاتى كَما ضَمِنْتَ، وَ اَوْجِبْ لى مَحَبَّتَكَ كَما

و از بدى هايم درگذر چنانچه ضمانت كردى و مقرّر دار برايم دوستيت را چنانچه

شَرَطْتَ، وَ لَكَ يا رَبِّ شَرْطى اَلاَّ اَعُودَ فى مَكْرُوهِكَ، وَ ضَمانى اَلاَّ

شرط فرمودى و من با تو شرط مى كنم كه در كار ناپسند تو بازنگردم و ضمانت كنم كه بازنگردم

اَرْجِعَ فى مَذْمُومِكَ، وَ عَهْدى اَنْ اَهْجُرَ جَميعَ مَعاصيكَ، اَللّهُمَّ اِنَّكَ اَعْلَمُ

در امر نكوهيده ات و تعهد كنم كه ترك كنم تمام نافرمانيهايت را خدايا تو داناترى

بِما عَمِلْتُ، فَاغْفِرْلى ما عَلِمْتَ، وَ اصْرِفْنى بِقُدْرَتِكَ اِلى ما اَحْبَبْتَ،

بدانچه كرده ام بيامرز گناهانى را كه از من دانى و بگردانم به نيرويت بدانچه دوست دارى

اَللّهُمَّ وَ عَلَىَّ تَبِعاتٌ قَدْ حَفِظْتُهُنَّ، وَ تَبِعاتٌ قَدْ نَسيتُهُنَّ، وَ كُلُّهُنَّ بِعَيْنِكَ

خدايا بر من بازخواست هايى است كه به ياد دارم و بازخواست هايى است كه فراموش كرده ام و همه در برابر ديده توست

الَّتى لا تَنامُ، وَ عِلْمِكَ الَّذى لا يَنْسى، فَعَوِّضْ مِنْها اَهْلَها، وَاحْطُطْ عَنّى

كه خواب نرود و علمت كه فراموشى ندارد عوض آنها را به صاحبانش بده و سنگينيش را

وِزْرَها، وَ خَفِّفْ عَنّى ثِقْلَها، وَاعْصِمْنى مِنْ اَنْ اُقارِفَ مِثْلَها، اَللّهُمَّ وَ اِنَّهُ

از دوش من بردار و سبك كن گرانيش را و نگاهم دار از ارتكاب امثال آن خدايا جز

لا وَفآءَ لى بِالتَّوْبَةِ اِلاَّ بِعِصْمَتِكَ، وَ لاَ اسْتِمْساكَ بى عَنِ الْخَطايا اِلاَّ عَنْ

به نگهدارى تو نتوانم به توبه ام وفا كنم و جز به نيروى تو نتوانم خود را از خطا نگهدارم

قُوَّتِكَ، فَقَوِّنى بِقُوَّة كافِيَة، وَ تَوَلَّنى بِعِصْمَة مانِعَة، اَللّهُمَّ اَيُّما عَبْد تابَ

پس تقويتم كن به نيرويى كافى و سرپرستيم كن به نگهدارى بازدارنده خدايا هر بنده اى كه توبه كند

اِلَيْكَ وَ هُوَ فى عِلْمِ الْغَيْبِ عِنْدَكَ فاسِخٌ لِتَوْبَتِهِ، وَ عائِدٌ فى ذَنْبِهِ

بدرگاهت ولى در علم غيب نزد تو توبه شكن باشد و بازگردنده به گناه

وَخَطيئَتِهِ، فَاِنّى اَعُوذُ بِكَ اَنْ اَكُونَ كَذلِكَ، فَاجْعَلْ تَوْبَتى هذِهِ تَوْبَةً لا

و خطايش باشد من به تو پناه برم كه چنين باشم و اين توبه ام را چنان كن كه

اَحْتاجُ بَعْدَها اِلى تَوْبَة، تَوْبَةً مُوجِبَةً لِمَحْوِما سَلَفَ، وَالسَّلامَةِ فيما بَقِىَ،

محتاج نباشم دوباره توبه كنم، توبه اى كه سبب شود گناهان گذشته ام محو گردد و در آينده نيز آلوده نگردم

اَللّهُمَّ اِنّى اَعْتَذِرُ اِلَيْكَ مِنْ جَهْلى، وَاَسْتَوْهِبُكَ سُوءَ فِعْلى، فَاضْمُمْنى اِلى

خدايا من از تو پوزش خواهم از نادانيم و از تو بخشش خواهم از كار بدم پس به احسان خود

كَنَفِ رَحْمَتِكَ تَطَوُّلاً، وَاسْتُرْنى بِسِتْرِ عافِيَتِكَ تَفَضُّلاً، اَللّهُمَّ وَ اِنّى اَتُوبُ

مرا در پناه رحمتت درآور و به فضلت در پرده عافيت بپوشانم خدايا من بدرگاهت توبه كنم

اِلَيْكَ مِنْ كُلِّ ما خالَفَ اِرادَتَكَ، اَوْ زالَ عَنْ مَحَبَّتِكَ مِنْ خَطَراتِ قَلْبى،

از هر چه مخالف اراده ات كردم يا بيرون از دوستيت از خاطرات دلم و

وَلَحَظاتِ عَيْنى، وَ حِكاياتِ لِسانى، تَوْبَةً تَسْلَمُ بِها كُلُّ جارِحَة عَلى

نگاه هاى چشمم و سرگذشت هاى زبانم توبه اى كه سالم ماند بدان هر عضوى

حِيالِها مِنْ تَبِعاتِكَ، وَ تَأْمَنُ مِمّا يَخافُ الْمُعْتَدُونَ مِنْ اَليمِ سَطَواتِكَ،

جداگانه از كيفرهاى تو و ايمن گردد از آنچه تجاوزكاران مى ترسند از سطوت هاى دردناكت

اَللّهُمَّ فَارْحَمْ وَحْدَتى بَيْنَ يَدَيْكَ، وَ وَجيبَ قَلْبى مِنْ خَشْيَتِكَ،

خدايا رحم كن به تنهاييم در برابرت و طپيدن دلم از ترست

وَاضْطِرابَ اَرْكانى مِنْ هَيْبَتِكَ، فَقَدْ اَقامَتْنى يا رَبِّ ذُنُوبى مَقامَ الْخِزْىِ

و لرزش اندامم از هيبتت كه برپا داشته پروردگارا گناهانم مرا بدرگاه تو در جاى

بِفِنائِكَ، فَاِنْ سَكَتُّ لَمْ يَنْطِقْ عَنّى اَحَدٌ، وَ اِنْ شَفَعْتُ فَلَسْتُ بِاَهْلِ

رسوايى پس اگر سكوت كنم كسى از جانب من سخن نكند و اگر شفاعت خواهم شايسته

الشَّفاعَةِ، اَللّهُمَّ صَلِّ عَلى مُحَمَّد وَ آلِهِ، وَ شَفِّعْ فى خَطاياىَ كَرَمَكَ، وَعُدْ

شفاعت نيستم خدايا درود فرست بر محمّد و آلش و شفيع گردان در خطاهايم بزرگواريت را و ببخش

عَلى سَيِّئاتى بِعَفْوِكَ، وَلاتَجْزِنى جَزآئى مِنْ عُقُوبَتِكَ، وَابْسُطْ عَلَىَّ

گناهانم را به گذشتت و بپاداشم كه عذاب تو است پاداشم مده و احسانت را بر من

طَوْلَكَ، وَ جَلِّلْنى بِسِتْرِكَ، وَافْعَلْ بى فِعْلَ عَزيز تَضَرَّعَ اِلَيْهِ عَبْدٌ ذَليلٌ

بگستران و به پرده پوشيت بپوشانم و رفتار كن با من به رفتار نيرومندى كه زارى كند بدرگاهش بنده خوار

فَرَحِمَهُ، اَوْ غَنِىٍّ تَعَرَّضَ لَهُ عَبْدٌ فَقيرٌ فَنَعَشَهُ، اَللّهُمَّ لاخَفيرَ لى مِنْكَ

و رحمش كند، يا بى نيازى كه بنده نيازمندى به نزدش رفته و بى نيازش كرده خدايا پناه دهى از تو ندارم

فَلْيَخْفُرْنى عِزُّكَ، وَلا شَفيعَ لى اِلَيْكَ فَلْيَشْفَعْ لى فَضْلُكَ، وَ قَدْ اَوْجَلَتْنى

و بايد نيروى تو پناهم دهد و شفيعى ندارم و فضل تو بايد شفيعم گردد و خطاهايم به سختى

خَطاياىَ، فَلْيُؤْمِنّى عَفْوُكَ، فَما كُلُّ ما نَطَقْتُ بِهِ عَنْ جَهْل مِنّى بِسُوءِ

مرا ترسانده و گذشتت بايد ايمنم گرداند و هر چه گفتم چنان نيست كه همه از روى نادانى به بدكاريم باشد

اَثَرى، وَلانِسْيان لِما سَبَقَ مِنْ ذَميمِ فِعْلى، لكِنْ لِتَسْمَعَ سَماؤُكَ وَ مَنْ

و نه از روى فراموشى كردار نكوهيده ام در گذشته بلكه براى آن كه آسمانت و هركه

فيها، وَاَرْضُكَ وَ مَنْ عَلَيْها، ما اَظْهَرْتُ لَكَ مِنَ النَّدَمِ، وَ لَجَاْتُ اِلَيْكَ فيهِ

در آن است و زمينت و هر كه بر آن است اظهار پشيمانى مرا بدرگاهت بشنوند و پناهندگيم را

مِنَ التَّوْبَةِ، فَلَعَلَّ بَعْضَهُمْ بِرَحْمَتِكَ يَرْحَمُنى لِسُوءِ مَوْقِفى، اَوْ تُدْرِكُهُ

در توبه بسويت ببينند شايد برخى از آنها به رحمتت بر توقّفگاه بَدَم رحم كند يا براى

الرِّقَّةُ عَلَىَّ لِسُوءِ حالى،فَيَنالَنى مِنْهُ بِدَعْوَة هِىَ اَسْمَعُ لَدَيْكَ مِنْ دُعآئى،

حال بَدَم دلش بسوزد و دعايى كند كه نزد تو پذيرفته تر از دعاى من باشد

اَوْ شَفاعَة اَوْكَدُ عِنْدَكَ مِنْ شَفاعَتى، تَكُونُ بِها نَجاتى مِنْ غَضَبِكَ،

يا شفاعتى كند كه مؤثرتر از شفاعت من باشد و همان وسيله نجات من از خشمت

وَفَوْزَتى بِرِضاكَ، اَللّهُمَّ اِنْ يَكُنِ النَّدَمُ تَوْبَةً اِلَيْكَ فَاَ نَا اَنْدَمُ النّادِمينَ، وَ اِنْ

و رسيدنم به خشنوديت گردد خدايا اگر پشيمانى توبه محسوب گردد من پشيمانترين پشيمانانم و اگر

يَكُنِ التَّرْكُ لِمَعْصِيَتِكَ اِنابَةً فَاَ نَاَ اَوَّلُ الْمُنيبينَ، وَ اِنْ يَكُنِ الاِْسْتِغْفارُ

ترك معصيت بازگشت حساب شود من نخستين بازگشت كننده ام و اگر آمرزش خواهى

حِطَّةً لِلذُّنُوبِ فَاِنّى لَكَ مِنَ الْمُسْتَغْفِرينَ، اَللّهُمَّ فَكَما اَمَرْتَ بِالتَّوْبَةِ،

گناهان را بريزد من از آمرزش خواهانم خدايا چنانچه دستور به توبه دادى

وَضَمِنْتَ الْقَبُولَ، وَحَثَثْتَ عَلَى الدُّعآءِ وَ وَعَدْتَ الاِْجابَةَ، فَصَلِّ عَلى

و پذيرفتنش را ضمانت كردى و به دعا تشويق كردى و اجابتش را وعده دادى درود فرست بر

مُحَمَّد وَ آلِهِ، وَ اقْبَلْ تَوْبَتى، وَلاتَرْجِعْنى مَرْجِعَ الْخَيْبَةِ مِنْ رَحْمَتِكَ،

محمّد و آل محمّد و بپذير توبه ام را و بازم مگردان نوميدانه از رحمتت

اِنَّكَ اَنْتَ التَّوّابُ عَلَى الْمُذْنِبينَ، وَالرَّحيمُ لِلْخاطِئينَ الْمُنيبينَ، اَللّهُمَّ

كه تو براستى توبه پذيرى بر گنهكاران و مهرورزى به خطاكاران بازگشته خدايا

صَلِّ عَلى مُحَمَّد وَ آلِهِ، كَما هَدَيْتَنا بِهِ، وَ صَلِّ عَلى مُحَمَّد وَآلِهِ، كَمَا

درود فرست بر محمّد و آلش چنانچه بدو راهنماييمان كردى و درود فرست بر محمّد و آلش چنانچه

اسْتَنْقَذْتَنا بِهِ، وَ صَلِّ عَلى مُحَمَّد وَآلِهِ، صَلاةً تَشْفَعُ لَنا يَوْمَ الْقِيامَةِ،

به وى نجاتمان دادى و درود فرست بر محمّد و آلش درودى كه شفيع ما گردد در روز قيامت

وَيَوْمَ الْفاقَةِ اِلَيْكَ، اِنَّكَ عَلى كُلِّ شَىْء قَديرٌ، وَ هُوَ عَلَيْكَ يَسيـرٌ.

و در روز نيازمندى به درگاهت كه تو بر هر چيز توانايى و اين كار بر تو آسان است.

همچنين، «مناجات تائبان» از امام سجّاد(عليه السلام) بسيار سازنده و ارزشمند است، كه خواندن آن به سالكان راه حق و پويندگان مسير خودسازى، توصيه مى شود (اين مناجات، در بخش مناجات ها و دعاهاى معروف آمده است).

1. صحيفه سجّاديه، دعاى 31.

 

پاسخ : (خواص سوره های قرآن)

انواع استخاره
​

​

استخاره با قرآن


يكى از رايج ترين انواع استخاره، استخاره با قرآن است كه آن نيز به چند نحوه انجام مى شود:

نوع اول

از رسول گرامى اسلام(صلى الله عليه وآله) نقل شده است كه فرمود:

«هرگاه خواستى به وسيله كتاب خدا استخاره كنى، ابتدا سه مرتبه سوره «اخلاص» (قل هو اللّه...) را بخوان، آنگاه سه بار بر محمّد و آلش صلوات بفرست و سپس اين دعا را بخوان:

اَللّهُمَّ اِنّى تَفَأَّلْتُ بِكِتابِكَ، وَ تَوَكَّلْتُ عَلَيْكَ، فَاَرِنى مِنْ كِتابِكَ ما هُوَ
خدايا به كتاب تو تفأّل مى زنم (و استخاره مى كنم) و بر تو توكّل مى كنم، پس تو نيز از كتاب خود، آن چه
مَكْتُومٌ مِنْ سِرِّكَ الْمَكْنُونِ فـى غَيْبِـكَ.
در نهان غيب تو پنهان است، به من نشان بده.
سپس قرآن را بگشا و از صفحه اوّل سمت راست، سطر اوّل مقصود خودت را از خدا بخواه.

نوع دوم
مرحوم «سيّد بن طاووس» در كتاب «فتح الأبواب» نقل كرده است كه براى استخاره، قرآن را برمى دارى و نخست اين دعا را مى خوانى:

اَللّهُمَّ إِنْ كانَ فِي قَضائِكَ وَقَدَرِكَ، أَنْ تَمُنَّ عَلى اُمَّةِ نَبِيِّكَ، بِظُهُورِ وَليِّكَ

خدايا اگر قضا و قَدَرت اين است كه با ظهور وليّت و فرزند پيامبرت بر امّت رسول خدا

وَابْنِ بِنْتِ نَبِيِّكَ، فَعَجِّلْ ذلِكَ وَسَهِّلْهُ وَيَسِّرْهُ وَكَمِّلْهُ، و اَخْرِجْ لِي آيَةً

منّت گذارى، پس در ظهورش تعجيل و راهش را سهل و آسان قرار ده و براى من آيه اى بيرون آور

اَسْتَدِلُّ بِها عَلى أَمر فَأَئْتَمِرَ، أوْ نَهْـى فَأَنْتَهي فِي عافِيَـة.

كه يا در آن امرى باشد كه انجامش دهم و يا نهى باشد كه تركش كنم به عافيت و تندرستى.

سپس حاجت و مشكل خود را عنوان مى كنى و آنگاه قرآن را مى گشايى، پس از آن هفت ورق مى زنى، در ورق هفتم، صفحه سمت چپ، هفت سطر را بشمار و در سطر هفتم مطلب خويش را از آن آيه، درياب.

استخاره با قرآن به شيوه هاى ديگر نيز نقل شده است كه براى رعايت اختصار از ذكر همه آنها صرف نظر مى شود.

 

پاسخ : (خواص سوره های قرآن)

استخاره با تسبيح
​

اين نوع استخاره نيز شايع و معروف است، كه به چند شيوه انجام مى شود:

اوّل: علامه مجلسى مى نويسد: از «شيخ بهايى» نقل شده است: از بزرگان و اساتيدم شنيدم كه اين دستورالعمل از حضرت ولىّ عصر(عليه السلام) درباره استخاره با تسبيح رسيده است.

فرمود: «تسبيح را به دست (راست) مى گيرى و سه بار صلوات مى فرستى و آنگاه قسمتى از تسبيح را (با دست چپ) مى گيرى و دوتا دوتا رد مى كنى;

اگر در پايان يك دانه باقى ماند، به معناى «إفعل» (انجام بده) است و اگر دو دانه باقى ماند، مفهوم آن «لاتفعل» (انجام نده) است.

اَللّهُمَّ إِنّى أسْئَلُكَ بِحَقِّ الْحُسَينِ وَجَدِّهِ وَأَبيه، وَ أُمِّهِ وَ أَخيهِ، وَ الاَْئِمَّةِ مِنْ

خدايا از تو مى خواهم، به حقّ حسين و جدّش و پدر و مادر و برادر و امامان از

ذُرِّيَّتِهِ، أَنْ تُصَلِّىَ عَلى مُحَمَّد وَ آلِ مُحَمَّد، وَ أنْ تَجْعَلَ لِىَ الْخِيَرَةَ في

نسلش اين كه بر محمّد و آل محمّد درود فرستى و خيرم را در اين تسبيح

هذِهِ السَّبْحَةِ، وَ أَنْ تُرِيَني ما هُوَ الاَْصْلَحُ لي في الدِّينِ وَالدُّنْيا، اَللّهُمَّ إنْ

قرار دهى و آنچه را كه صلاح دين و دنيايم است به من نشان دهى. خدايا اگر

كانَ الاَْصْلَحُ في دينى وَدُنْيايَ، وَ عاجِلِ اَمْري وَ آجِلِهِ، فِعْلَ ما اَنَا عازِمٌ

مصلحت دين و دنيا و امروز و فردايم در انجام كارى است كه قصد آن را دارم،

عَلَيْهِ، فَأْمُرْني، وَإلاّ فَانْهَني، إنَّكَ عَلى كُلِّ شَىْء قَديرٌ.

پس مرا بدان فرمان ده! وگرنه مرا از آن نهى كن; چرا كه تو بر انجام هر كارى توانايى.

پس از آن، قسمتى از تسبيح را مى گيرى و آن را مى شمارى و با عدد اوّل مى گويى «سُبْحانَ اللهِ» و با عدد دوم مى گويى «أَلْحَمْدُلِلّهِ» و با عدد سوم مى گويى «لا إِلهَ اِلاَّ اللّهُ» و به همين ترتيب پيش مى روى;

در پايان اگر دانه آخر شمارش، سُبحان الله بود، مخيّر ميان فعل و ترك هستى و اگر أَلْحَمْدُللهِِ بود، نشانه امر است و آن را انجام مى دهى و اگر لا إِلهَ اِلاَّ اللّهُ بود، نهى است و آن را ترك مى كن.

 

پاسخ : (خواص سوره های قرآن)

استخاره و آداب آن
​

اهميّت استخاره وآداب آن

بسيار مى شود كه انسان براى انجام كار مهمّى متحيّر و سرگردان مى شود و مطالعه درباره جوانب آن، رفع تحيّر از او نمى كند; با افراد آگاه مشورت مى كند، ولى آنها نيز نظرات مختلفى دارند، و او همچنان در كار خود سرگردان مى ماند و اگر اين سرگردانى ادامه يابد خسارت هاى سنگينى دامن گير او خواهد شد. در اين گونه موارد، دستور استخاره داده شده است كه انسان طبق آداب ساده اى با خداوند بزرگ - به وسيله قرآن مجيد، يا تسبيح و مانند آن - مشورت كند و از ذات پاكش هدايت و راهنمايى به آنچه خير و صلاح اوست، بطلبد; به يقين خداوند نيز او را ـ طبق روايات صريحى كه داريم ـ راهنمايى خواهد كرد.
استخاره، نه تنها انسان را از حال تحيّر و سرگردانى - كه بدترين حالات است و مايه تلف شدن وقت و نيروى اوست - نجات مى بخشد، و او را با اراده و تصميم قوى و گام هاى استوار به سوى مقصد به حركت وا مى دارد; بلكه واقعاً نيز راهنما و راهگشا به سوى خيرات است و اين حقيقتى است كه در روايات اسلامى وارد شده، و ما خود بارها و بارها آزموده ايم كه استخاره ها گوئى معجزه مى كند.
گاه انسان براى كارى استخاره مى كند و مطابق آن، به سوى آن كار مى رود و ظاهراً نتيجه اى نمى گيرد; امّا بعد از ماه ها، يا سال ها، رمز عجيب آن استخاره را درمى يابد. به هر حال، استخاره را با پيشگويى نبايد اشتباه گرفت; بلكه استخاره خير و صلاح كار را از طريق درخواست از خداوند، به انسان نشان مى دهد


نكته:
دو چيز را به هنگام استخاره نبايد فراموش كرد:

1ـ استخاره منحصر به جايى است كه مثبت يا منفى بودن كار بر انسان روشن نباشد، و با تفكّر و انديشه، و حتّى با مشورت كردن با افراد خبره و صاحب نظر نيز روشن نشود; اين جا، جاى استخاره است و در غير اين صورت استخاره كردن، اشتباه است.
2ـ از استخاره هاى مكرّر در يك چيز بايد پرهيز كرد (مگر اين كه فاصله قابل توجّهى بشود و يا اين كه شرايط تغيير كند.) در استخاره هاى مكرّر، همان استخاره اوّل معتبر است و بقيّه اعتبارى ندارد.
بايد انسان بعد از استخاره - با شرايطى كه در بالا گفته شد - ترديد نكند و به دنبال آن به راه بيفتد و از خدا خير و صلاح خويش را بطلبد و بر ذات پاك او توكّل كند، و مطمئن باشد نتيجه خواهد گرفت.


معناى ديگر استخاره:

استخاره معناى ديگرى هم دارد كه در روايات اسلامى كراراً به آن اشاره شده است و آن طلب خير و سعادت از ذات پاك خداست.

يعنى به هنگام شروع در يك كار ـ حتّى كارهاى روشنى كه براى آن استخاره نكرده است ـ انسان از خداوند خير و سعادت خود را بخواهد (اصولا استخاره به معناى طلب خير است) و با گفتن جمله «أَسْتَخيرُاللّهَ بِرَحْمَتِهِ» (از رحمت الهى طلب خير و سعادت مى كنم)، به آن كار اقدام كند و مى تواند اين مطلب را به فارسى هم بگويد. به هر حال، استخاره به اين معنا طبق روايات اسلامى نيز، بسيار مفيد و مؤثّر است.

در روايتى از امام صادق(عليه السلام) مى خوانيم:

«مَا اسْتَخارَ اللّهَ عَزَّوَجَلَّ عَبْدٌ مُؤْمِنٌ إِلاّ خارَ لَهُ; هيچ بنده با ايمانى از خداوند طلب خير نكرد، مگر آن كه پروردگار سعادت او را فراهم ساخت».

همچنين اميرمؤمنان(عليه السلام) به فرزندش امام حسن(عليه السلام) فرمود:

«وَأَكْثِرِ الاِْسْتِخارَةَ; بسيار از خداوند طلب خير نما».

در حديثى از امام صادق(عليه السلام) آمده است كه فرمود:

در سجده آخر نماز شب، از خداوند طلب خير نما و صد و يك مرتبه بگو: «أَسْتَخِيرُاللّهَ بِرَحْمَتِهِ; از رحمت خداوند طلب خير و سعادت مى كنم».

همچنين در سجده آخر نافله صبح نيز، استخاره به همين معنا وارد شده است.


آداب استخاره:

در روايات اسلامى آداب ويژه اى براى استخاره به معناى معروف آن، ذكر شده; مانند وضو داشتن و رو به قبله بودن و حالت توجّه و ارتباط قلبى با خداوند داشتن و استغفار كردن به هنگام استخاره و مانند آن و اين امور، مطلوب و قطعاً مؤثّر است.

 

پاسخ : (خواص سوره های قرآن)

براى گشايش امر و وسعت رزق
​

نقل از کتاب مفاتیح الجنان حاج شیخ عباس قمی(ره)

شيخ ما ثقة الاسلام نورى نوَّرَ اللّهُ مَرْقَدَهُ در كتاب دارُ السَّلام از شيخ خود مرحوم خُلْد مَقام عالم ربّانى جناب حاجّ ملاّ فتحعلى سلطان آبادى (ره ) نقل فرموده كه
فاضل مقدّس آخوند مُلاّ محمّد صادق عراقى در غايت سختى و پريشانى و بدحالى بود و به هيچ وجه براى او گشايشى نميشد تا آنكه شبى در خواب ديد كه در يك وادى خيمه بزرگى با قبّه سر پا است پرسيد اين خيمه از كيست گفتند از كهف حصين و غياث مضطرّ مستكين حضرت قائم مهدى و امام منتظر مرضى عَجَّلَ اللّهُ فَرَجَهُ مى باشد پس به تعجيل خدمت آن حضرت مشرّف گرديد و سختى حال خود را به آن حضرت عرض كرد و از آن بزرگوار دعائى براى گشايش كار و رفع غمّ خويش خواست آن حضرت او را حواله فرمود به سيّدى از اولاد خود و اشاره فرمود به او و به خيمه او، آخوند از خدمت آن حضرت بيرون شد و رفت بهمان خيمه كه حضرت به آن اشاره فرموده بود. ديد سيّد سَنَد وحِبْر مُعْتَمَد عالم اَمْجَد مُؤَيَّدْ جناب آسيّد محمّد سُلطان آبادى است درآن خيمه و در روى سجّاده نشسته مشغول دعا و قرائت است آخوند بر سيّد سلام كرد و حكايت حال را براى او نقل كرد پس سيّد براى گشايش امر و وسعت رزق او را دعائى تعليم نمود پس از خواب بيدار شد در حالى كه آن دعا در خاطر او بود و قصد كرد خانه سيّد را و پيش از اين خواب آخوند از سيّد مُنافر و تارك او بود بجهتى كه آنرا ذكر نمى كرد پس چون بخدمت سيّد رسيد او را بهمان نحو كه در خواب ديده بود ديد در مصلاى خود نشسته مشغول ذكر و استغفار است سلام كرد سيّد جواب سلام داد و تبسّمى نمود مثل آنكه از قضيّه مطّلع باشد پس آخوند براى گشايش امر خويش دعائى خواست پس سيد تعليم او نمود همان دعائى را كه در خواب به او تعليم فرموده بود

پس آخوند مشغول به آندعا شد به اندك زمانى دنيا از هر طرف به او روى آورد و از سختى و بدحالى بيرون آمد و مرحوم حاج ملا فتحعلى رَحْمَةُ اللّهِ عَلَيْهِ سيد را مدح مى كرد مدح بليغى و او را ملاقات كرده بود و مقدارى از زمان هم شاگردى او نموده بود امّا آنچه را كه سيد تعليم آخوند كرده بود در خواب و بيدارى پس سه چيز است اوّل آنكه در عقب فجر دست بر سينه گذارد و هفت مرتبه يا فَتَّاحُ بگويد دوّم مواظبت كند بخواندن اين دعا كه در كافى است حضرت رسول صَلَّى اللَّهِ عَلِيهِ وَاله تعليم فرمود آنرا به مردى از صحابه كه مبتلا بود بناخوشى و پريشانى و از بركت خواندن اين دعا به اندك زمانى ناخوشى و پريشانى از او برطرف شد.


لا حَوْلَ وَ لا قُوَّةَ اِلاّ بِاللّهِ تَوَكَّلْتُ عَلَى الْحَىِّ الَّذى لا يَمُوتُ

جنبش و نيرويى مگر بوسيله خدا نيست توكل كردم بر (خداى ) زنده اى كه نميرد و

و الْحَمْدُ للّهِ الَّذى لَمْ يَتَّخِذْ وَلَداً وَ لَمْ يَكُنْ لَهُ شَريكٌ فِى الْمُلْكِ

ستايش خاص خدايى است كه فرزندى نگيرد و شريكى در فرمانروايى ندارد و خوارى

و لَم يَكُنْ لَهُ وَلِىُّ مِنَ الذُّلِّ وَ كَبِّرْهُ تَكْبيراً

ندارد تا نيازمند ياور باشد و به نحو كامل او را بزرگ شمار

 

پاسخ : (خواص سوره های قرآن)

در عظمت « سوره ی مبارکه ی واقعه »
​

امام باقر (ع) فرمود:هرکس هر شب قبل از خواب سوره ی مبارکه ی واقعه را بخواند خدا را ملاقات میکند در حالی که چهره اش چون ماه تمام ، درخشان و نورانی است.



خواندن « سوره ی کافرون » جهت رؤیت رسول الله (ص)

رسول خدا (ص) فرموده اند: هرکس سوره ی کافرون را نیمه شب جمعه بخواند ، رسول خدا (ص) را خواهد دید.