به نام خدا دو موضوع مهم 1) این نوشته صرفا نظر شخصی من است و بنده ادعایی در مورد روانشناس بودن ندارم. 2) ظاهرا دو مقاله در زیر قرار داده شده اند که در واقع هر دو یکی هستند . مقاله اول برای افرادی که حوصله ی بیشتری دارند نوشته شده است و دومی برای افرادی که حوصله ی کمتری دارند. مقاله شماره 1 بیایید به کارهای که یک انسان می تواند انجام دهد فکر کنیم. بدون محدودیت و بدون در نظر گرفتن شرایطی که اجبار آفرین باشند. واضح است که هر فردی می تواند هر نوع رفتاری که بخواهد انجام دهد. حال به موضوع از جنبه ی دیگری هم نگاه کنیم : هر فرد در درون خودش نیاز دارد که اعمال و رفتارش حداقل "قابل پذیرش" و در صورت امکان "پسندیده و زیبا" باشد. از ابتدای تولد یک انسان شروع به آموختن رفتارهایی می کند که شاید خودش نداند چه هستند. مثلا به کودکی آموزش داده می شودموقع حمام کردن خودش را با کیسه و صابون بشوید و به سرش شامپو بزند. کودک دیگری در شرایط دیگری بزرگ می شود و یاد می گیرد که در رودخانه آب تنی کند . هر دوی این کودک ها پس از انجام رفتاری که آموزش داده شده اند احساس پاکیزگی می کنند. روان هر دو کودک رفتار آنها را برایشان زیبا و پسندیده جلوه می دهد. حال اگر همین دو کودک بزرگ شوند و مثلا فردی که به حمام عادت دارد بخواهد برای فردی که در رودخانه خودش را می شوید توضیح دهد که چرا باید خودت را در حمام بشویی و از صابون و شامپو استفاده کنی،احتمالا دعوایشان می شود و همدیگر را متهم به نفهمی و یا غرض ورزی و دشمنی خواهند کرد!ممکن است این طور تصور شود که دلیل این امر آموزش های متفاوت است اما در حقیقت چیزی بسیار قوی تر از آموزش در این موضوع دخالت دارد.انجام دادن یک عمل باعث می شود روان فرد شروع به کنکاش در جوانب آن کند و سعی کند منطق او را با آن کار تطبیق دهد. در واقع وقتی فرد اول به دومی می گوید باید به حمام بروی تا تمیز شوی ، فرد دوم چیزی می شنود که از نظر عقل او احمقانه است! چرا؟ چون اگر بخواهد این موضوع را واقعا بپذیرد باید قبول کند که سالهای سال فردی کثیف و "غیر قابل قبول" بوده است.در واقع به محض این که سخنان فرد اول در مورد خوبی های حمام را می شنود احساس بدی پیدا می کند و حس می کند فرد اول (که طرفدار حمام است) فردی احمق است که دارد بیخود حرف می زند... گاهی فکر می کردم خوب بود بعضی از کارهای بد را انجام بدهم تا بفهمم واقعا چطور هستند و کنجکاوی ام کم شود. ولی دیدیم که واقعیت این است که انسان به هر کاری که بپردازد ، بر درون و ذهن او تاثیر می گذارد. این تاثیر را می توانم اینطور توضیح دهم که روان ما دایما به سمتی می رود که خودش و شرایط خودش را توجیه کند. این جمله به این معناست که عقل ما چیز مطلق و بدون تغییری نیست و منطق ما با اعمالمان تغییر می کند. مثلا اگر کسی با افرادی که از نظر جنسی راه خطا در پیش گرفته اند صحبت کند متوجه می شود که آنها اصلا نمی فهمند که کارشان چقدر زشت و زننده و ویرانگر است. البته خیلی از آنها درک می کنند که "حالشان خوب نیست" ولی منطقشان "کور" شده و درک نمی کنند چرا.همچنین مثلا کسانی که به خشونت بیش از حد گرایش دارند و کارشان دایما دعوا و جنجال است نمی توانند بفهمند که رفتارشان تا چه حد زشت و زننده و ویرانگر است. آنها هم درک می کنند که حالشان خوب نیست ولی نمی توانند درک کنند چرا! این دو نمونه در واقع مثالی از همه ی انسان هاست.هر انسانی به دلیل اعمالی که دوست دارد انجام دهد به شکلی در می آید که آن اعمال برایش قابل انجام باشد. مثلا پسر جوانی که دوست داردبا چند دختر رابطه ی دوستی عاطفی برقرار کند باید بتواند شب راحت سر بر بالش بگذارد! روان او منطق و فهم او را به صورتی در می آورد که بتواند این موضوع را "حل شده" و یا حداقل "اجتناب ناپذیر " قلمداد کند.در این حالت اگر فردی بخواهد برای این فرد توضیح دهد که به کدام دلیل منطقی نباید این رفتار را انجام دهد با مشکل روبرو خواهد شد. جالب تر این که اگر فردی حتی بتواند خطاکار را قانع کند که اشتباه کرده است روان فرد خطاکار دوباره دست به کار می شود و "ماست مالی"می کند.یعنی مثلا به مدت سه ساعت با دختر خانمی صحبت کرده اید و او واقعا قانع شده است که وفاداری چیز خوب و لازمی است، ولی او بعد از چند روز دوباره به روش زندگی گذشته ی خودش باز می گردد . یک موضوع جنبی که در این جا قابل مطرح شدن است این است که همنشینی با انسانها هم همان تاثیر انجام اعمال را تا حدودی می گذارد. یعنی به دلیل این که انسانی می خواهد همنشین یک فرد خطاکار شود، تا حدی آن فرد خطا کار را توجیه می کند و خطای او را قابل اغماض فرض می کند. در واقع همین که من نسبت به فردی که مثلا لاقید است احساس بدی ندارم و از همراه بودن با او ناراحت نمی شوم دلیل این مساله است که روان من توانسته با این شرایط کنار بیاید و تا حدودی عمل دوستم را برای من توجیح کند... مقاله شماره 2 آ: شستشو کردن در حمام و با صابون و کیسه و شامپو باعث تمیز شدن می شود. ب: من که خودم رو فقط تو رودخونه می شورم و راحت هستم. آ: اینطوری که تمیز نمی شی! ب: چرا کاملا تمیز می شم. آ: خوب بعد پشتتو چطوری می شوری؟ ب: خوب می رم زیر آب میام بالا شسته میشه دیگه. آ : نه چطوری چرکشو در میاری آخه باید چرکش در بیاد! ب: چرک چیه دیگه ! آه این پشتم ببین تمیزِ تمیزه! آ: اه اه نه بابا این که کثافته حالم بهم خورد! ب: کثافت خودتیو و هفت ... آ: به من فحش میدی! الان بهت میگم.. دعوا! ممکن است این طور تصور شود که دلیل این دعوا آموزش های متفاوت در دوران کودکی است اما در حقیقت چیزی بسیار قوی تر از آموزش در این موضوع دخالت دارد.انجام دادن یک عمل باعث می شود روان فرد شروع به کنکاش در جوانب آن کند و سعی کند منطق او را با آن کار تطبیق دهد. در واقع وقتی آ به ب می گوید باید به حمام بروی تا تمیز شوی ، ب چیزی می شنود از نظر عقل خودش احمقانه است. چرا؟ چون اگر بخواهد این موضوع را واقعا بپذیرد باید قبول کند که سالهای سال فردی کثیف و "غیر قابل قبول" بوده است.در واقع به محض این که سخنان آ در مورد خوبی های حمام را می شنود احساس بدی پیدا می کند و حس می کند آ (که طرفدار حمام است) فردی احمق است که دارد با دشمنی و حسادت و ... حرف می زند.همچنین آ احساس می کند ب فردی غیر منطقی و نفهم است و می خواهد با زورگویی خودش را بزرگ کند. نتیجه گیری برای هر دو مقاله نتیجه 1) : افرادی با روش های زندگی مختلف هرگز نمی توانند با بحث های به قول خودشان "منطقی" بر سر اختلافاتشان به تفاهم برسند.(تفاهم به معنای درک متقابل یکدیگر و قبول روش مشترک) درست تر آن است که به جای بحث منطقی این دو نفر از ابتدا نسبت به احترام به تفاوت های فردی هشیار تر می بودند. در واقع هر انسانی بر روی این کره ی خاکی برای خودش منطقی دارد که از نظر خودش درست ترین منطق و عاقلانه ترین روش است.پس بهتر است خودمان را بهتر از دیگران ندانیم و به همه احترام بگذاریم. (البته راه هایی برای تفاهم افراد کاملا متفاوت هم وجود دارد ...) نتیجه 2): دیدیم که واقعیت این است که انسان به هر کاری که بپردازد ، بر درون و ذهن او تاثیر می گذارد. این تاثیر را می توانیم اینطور توضیح دهیم که روان ما دایما به سمتی می رود که خودش و شرایط خودش را توجیه کند. این جمله به این معناست که عقل ما چیز مطلق و بدون تغییری نیست و منطق ما با اعمالمان تغییر می کند. پس مراقب اعمالمان باشیم و فکر نکنیم هر چیزی قابل امتحان کردن است. پانوشت : علمی به نام علم منطق وجود دارد ، ما در این جا اصلا به علم منطق نمی پردازیم و اصلا منطقی که در اینجا مطرح است ، ارتباط مستقیمی به علم منطق پیدا نمی کند.
پاسخ : وابستگی منطق و رفتار انسان ها خب من متن اولتون رو خوندم.الان لحظه اوله ذهنم هنوز خیلی کنکاش نکرده رو موضوع ولی اونچیزی که الان میتونم بگم اینه که: در واقع شما با این صحبت ان موضوع رو که انسان میتونه در هر لحظه ای از زمان وزندگیش به درست یا خطا بره رو نقض کردید. این یعنی بحث نکنید فقط به نظر هم احترام بگذارید.و این یعنی هرکس فقط در چارچوبی که تربیت شده میتونه ادامه بده و تغییر اون مسیر ناممکنه فک کنم متوجه منظورم شدید منتظر توضیحتون میمونم شاید برداشت من اشتباه باشه ولی اگه این بوده شک نکنید که من با حرفتون مخالفم:happy0199:
پاسخ : وابستگی منطق و رفتار انسان ها ممنون که خوندید در مورد نقض اختیار : آیا پدری که فرزندش را به گروگان گرفته اند و از او در خواست مبلغی پول کرده اند اختیار دارد یا خیر؟ اگر بگوییم ندارد حرف درستی نزده ایم چون واضح است که او یک انسان است و صاحب اختیار ، مثلا می تواند بگوید پول نمی دهم! همچنین اگر بگوییم اختیار دارد آدم دزدهای مسلح را ندیده گرفته ایم. روان ناخودآگاه هر انسان از نظر داشتن اختیار مثل پدر در این مثال می ماند چیزی که برای انسان مانند فرزند در این مثال ، عزیز است اعمال او است . دزد های مسلح تهدیدهایی هستند که مقبولیت و کمال و پسندیده بودن اعمال یک انسان را تهدید می کنند. این تهدید ها می توانند هر چیزی باشند ، هر چیزی که باعث شود فرد نسبت به اعمال خودش احساس بدی پیدا کند روان ناخودآگاه انسانها به صورت خود به خود و اتوماتیک بهای پسندیده بودن اعمال را پرداخت میکند! این بها همان تغییر کردن منطق و سلیقه های شخصی فرد است. اعمال ما مثل قدم هایی می مانند که ما آنها را بر می داریم و آنها ما را به مکان جدیدی می برند. انجام دادن یک عمل مثل شرط بستن روی نیت آن عمل است . هر چه رفتار تکرار شود ما مقدار بیشتری روی آن شرط بسته ایم و بدیهی است که نسبت به آن غیرت و خشکی پیدا میکنیم اگر فردی بخواهد به خطاهای خودش واقف شود باید قدم به قدم حرکت کند و نمی شود یک شبه همه ی خطاهای خودش را بپذیرد چون برای روان فرد خیلی سنگین است و تحمل ناپذیر. در واقع پذیرش خطا در هر انسانی به دو موضوع بستگی پیدا میکند : 1) (در رابطه با همین مقاله) اعمال او تا آن لحظه : مثلا اگر یک پدر که هر گز قبل از این فرد خشنی نبوده است بر اثر عصبانیت به فرزند خود سیلی بزند ، احتمالا بعد از فرونشستن عصبانیتش متوجه اشتباهش خواهد شد. ولی اگر پدر این کار را چندین بار انجام داده باشد سخت تر می تواند احساس کند که چه لطمه ای به فرزندش وارد کرده. و اگر فردی باشد خیلی خشن مثلا کسی که آدم می کشد ، اصلا نمی تواند احساس بدی نسبت به خشونتش داشته باشد. 2) بینش کلی آن انسان (مربوط به این بحث نیست) در واقع در حالت کلی هر انسانی اختیار دارد ولی اعمال او ، مکان او هستند و او نمی تواندناگهان از جایی به جای دیگر برود بلکه می تواند حرکتی پیوسته و زماندار انجام دهد و عوض شود. البته می شود کسی ناگهان هم تغییر کند (با تغییر بینش کلی او نسبت به مسایل اصلی و پایه ای) ولی این نوع تغییر خیلی به ندرت اتفاق می افتدو معمولا افراد با عوض کردن رفتارشان باعث می شوند بینش کلی آنها به صورت بسیار آهسته ای تغییر نماید. در مورد بحث: یه نکته ی ریز اینجا هست : بحث نکنید نه ، با منطق خشک خودتون بحث نکنید. صرف این که شما فکر می کنید یه چیزی واضح و منطقیه دلیل این نیست که کس دیگری هم این فکر رو بکنه. من خیلی هم به بحث علاقه دارم ولی بحث سازنده بحثیه که در اون بحث کننده ها همدیگر رو درک کنن و دیدشون رو گسترش بدن نه اینکه هر کس به خیال خودش برای حق و منطق سینه سپر کنه و ادعای از خود گذشتگی داشته باشه. بحث ارزشمند بحثیه که من برای این با طرفم صحبت کنم که بفهمم واقعا چرا اون نظرش با من متفاوته . ممکنه اینطور تصور بشه که این کار غیر ممکنیه چون هر فردی برای خودش یه سری دلایل شخصی داره. ولی واقعیت اینه که افراد در اجتماع با دلایل مشابه به هم رفتارهای مشابه نشون میدن و به چیزهای شبیه معتقد میشن. درک کردن انسانهای دیگه کلید یه بحث موفقه نه تکرار کردن استدلالهایی که به نظر خودمان درست هستند. :happy0025::love0041:
