[h=1]موسیقی امبینت [/h] موسیقی اَمبینت (به انگلیسی: Ambient music) گونه‌ای از موسیقی برآمده از آثار هنرمندان سینث‌پاپ تجربی دههٔ ۱۹۷۰ میلادی مانند کرفت‌وِرک و برایان اِنو-که مبنای موسیقی‌اش استفاده از سینث‌سایزر بود- و فضای خلسه‌آور تکنوهای رقص دههٔ ۱۹۸۰ میلادی است. در موسیقی اَمبینت بیش از آن‌که به ترانه‌سُرایی و آهنگسازی اهمیت داده شود به عنصر «تکرار» و یک‌پارچگی بافت صداها توجه می‌شود. آثار هنرمندان کلاسیک/آوانگارد مانند اریک ساتی و کلود دبوسی نیز تاثیر مهمی در بسط ساختار موسیقی اَمبینت داشتند. مفهومی که ساتی از نوشتن قطعه‌های ساده برای تکنوازی پیانو یا اجرا توسط نوازندگان محدود در نظر داشت، همجنسی شگفت‌آوری با تعریف اِنو از موسیقی اَمبینت دارد: «ایجاد فضای خوشایند موسیقایی که صداها به‌جای این‌که به زور محیط را احاطه کنند، به شیوه‌ای دلپذیر در آن پراکنده شده‌اند.» اَمبینت در سال‌های آغازین دههٔ ۱۹۹۰ میلادی و به لطف آثار گروه‌هایی مانند د اورب و هنرمندانی هم‌چون افکس توئین محبوبیت پیدا کرد. واژهٔ اَمبینت اولین بار توسط برایان اِنو و پس از آن‌که به‌علت حادثه‌ای مجبور شد مدتی را در بستر بیماری سپری کند، برای اشاره به این سبک موسیقی استفاده شد. از میان ساخته‌های او آلبوم Ambient 1: Music for Airports (۱۹۷۸) به ترویج موسیقی اَمبینت کمک شایانی کرد. منبع: ویکی پدیا
