صدا کن مرا صداي تو خوب است. صداي تو سبزينه آن گياه عجيبي است كه در انتهاي صميميت حزن ميرويد. در ابعاد اين عصر خاموش من از طعم تصنيف در متن ادراك يك كوچه تنهاترم. بيا تا برايت بگويم چه اندازه تنهايي من بزرگ است. و تنهايي من شبيخون حجم تو را پيشبيني نميكرد. و خاصيت عشق اين است. كسي نيست، بيا زندگي را بدزديم، آن وقت ميان دو ديدار قسمت كنيم. بيا با هم از حالت سنگ چيزي بفهميم. بيا زودتر چيزها را ببينيم. ببين، عقربكهاي فواره در صفحه ساعت حوض زمان را به گردي بدل ميكنند. بيا آب شو مثل يك واژه در سطر خاموشيام. بيا ذوب كن در كف دست من جرم نوراني عشق را. مرا گرم كن (و يكبار هم در بيابان كاشان هوا ابر شد و باران تندي گرفت و سردم شد، آن وقت در پشت يك سنگ، اجاق شقايق مرا گرم كرد.) Call me Sweet is your voice Sweet is the foliage of the strange plant Grown in the farthest edge of sorrow Within the space of this silent age Lonelier am I than the test of a song Within the scope of the alley’s conception Come, let me tell you how vast is my loneliness? My loneliness didn’t predict this ambush of your stature And this is the characteristic of love Nobody is here Come, let us steal life and then Divide it between two meetings Together let us pore The morning of the state of a pebble Quick, let us see things The dials of a the fountain clock turns time into dust Come, melt lake a word in a line of my silence Come, melt the bright weight of love in my palms Make me warm (And once upon Kashan’s plain the sky grow clouded And a shower fell And chilled men, then behind a rock The hearth of anemone warmed me) سهراب سپهری
