1. مهمان گرامی، جهت ارسال پست، دانلود و سایر امکانات ویژه کاربران عضو، ثبت نام کنید.
    بستن اطلاعیه

نقد و بررسی فیلم The Incredible Burt Wonderstone (برت واندرستون شگفت انگیز)

شروع موضوع توسط *Yalda* ‏27/3/13 در انجمن سینمای جهان

  1. کاربر فوق حرفه ای

    تاریخ عضویت:
    ‏16/1/12
    ارسال ها:
    4,777
    تشکر شده:
    5,202
    امتیاز دستاورد:
    113
    جنسیت:
    زن
    [​IMG]

    کارگردان:
    Don Scardino
    نویسنده :
    Jonathan M. Goldstein
    بازیگران: Steve Carell, Luke Vanek, Steve Buscemi

    وقتی یک فیلم کمدی از قماش «برت واندرستون شگفت انگیز/ The Incredible Burt Wonderstone » تماشا می کنم، متوجه می شوم که در حال فکر کردن به این هستم که آیا بایستی طرح داستان و پرورش شخصیت را در ارزیابی یک فیلم در نظر بگیریم یا خیر؟ به هر حال، این فیلم با این نیت ساخته شده که مردم را به خنده بیندازد. گرچه، با توجه به این مسئله، فیلم های کمدی زیادی وجود دارند که از عناصر روایی برای بالا بردن طنزآمیزی فیلم استفاده می کنند. این فیلم از آن نوع نیست، و مواد اولیه ی داستان به اندازه ی کافی خنده دار نیستند که اجازه بدهند از داستان ضعیف فیلم و شخصیت های سطحی آن چشم پوشی کنم.

    [​IMG]

    در مرکز داستان فیلم «برت واندرستون شگفت انگیز» هجویه ای بر شعبده بازی در وگاس وجود دارد. هنگامی که فیلم به صحنه های مفرح و سرگرم کننده ی خود می رسد، بیشتر آنها صادقانه به نظر نمی رسند ( به جز وقتی که جیم کری/ Jim Carrey روی پرده ظاهر می شود). فیلم حالت چیزی را دارد که می ترسد به کسی توهین کند و این روش همیشه برای فیلم های هجو آمیز نامناسب بوده است. وقتی می خواهید سوژه ای را بپزید، میزان حرارت اجاق باید روی بالاترین درجه باشد. اما در فیلم «برت واندرستون شگفت انگیز»، در بهترین حالت ممکن، درجه ی حرارت هرگز از آنچه برای گرم کردن غذاهای مانده لازم است بالاتر نمی رود. همچنین مایه ی تأسف است که خنده دارترین شیرین کاری فیلم برای دقایق پایانی کنار گذاشته شده است.


    [​IMG]

    به نظر می رسد «استیو کرل/ Steve Carell » دیگر چنین فیلم هایی را شایسته ی بازی خود نمی داند، با اینحال هر چند وقت یکبار دوباره سراغ آنها می رود. بازی او در فیلم هایی مانند «چشمه های امید/Hope Springs» و «در جستجوی دوستی در پایان دنیا/Seeking a Friend at the End of the World» نشان داده اند که برای بازی در نقش های دراماتیک توانایی و قابلیت بالایی دارد. به زور جای دادن او در فیلمی که ممکن بود از تکه فیلم های بی مصرف روی طاقچه ی یک استودیو ساخته شود، به موقعیت او صدمه می زند. «برت واندرستون شگفت انگیز» من را یاد چند فیلم سطح پایین می اندازد که ویل فرل/ Will Ferrell بعد از موفقیت مهم اش در سالهای 2003 و 2004 ساخته بود. با این حال، اگر فیلمنامه از حضور کرل بهره ی لازم را نمی برد، این نکته در مقایسه با شیوه ای که با این افراد برخورد می کند، هیچ نیست: اولیویا واید/ Olivia Wilde (در نقش یک محبوب کلیشه ای)، جیمز گاندولفینی/ James Gandolfini (در نقش یک شخصیت با نفوذ در کازینو) و آلن آرکین/ Alan Arkin (به عنوان یک شعبده باز با تجربه). آنها وارد صحنه می شوند، دیالوگ هایشان را می گویند و بعد هم می روند دستمزدشان را می گیرند. تنها کسی که واقعاً برای نقش آفرینی خود اهمیت قائل شده و زحمت کشیده، جیم کری است. تصویری که او از استیو گری (یک شعبده باز دوره گرد که از دیوید بلین شعبده باز معروف الهام گرفته شده است) نشان می دهد، لودگی و بلاهت قدیمی جیم کری را با یک قدرت شوم مشوش کننده ترکیب می کند. می توان گفت بازی او تا حدی ارزش بهای بلیط را دارد، تا حدی، نه کاملاً.


    [​IMG]

    «برت واندرستون شگفت انگیز» با یک مقدمه ی کوتاه شروع می شود که در سال 1982 اتفاق می افتد و نشان می دهد چطور برت کوچک (که نقش بزرگسالی اش را کرل بازی می کند) و آنتون (استیو بوسمی/ Steve Buscemi نقش بزرگسالی اش را بازی می کند) دوست هایی صمیمی می شوند و یاد می گیرند چطور حقه های شعبده بازی را انجام بدهند. 20 سال بعد، آنها از شخصیت های مهم وگاس می شوند و هر شب بازی ها را می برند و پول زیادی به جیب می زنند. اما در دهه ی بعد مشکلاتی برای خوشنامی و دوستی آنها به وجود می آید. برت خسته شده و حوصله اش سررفته، وقتی که شراکت و رفاقت اش با آنتون از هم می پاشد، او این نکته را اثبات می کند که نمی تواند با تنهایی کار کردن دوام بیاورد. عاقبت او می شود اجرای شعبده در خانه ی سالمندان و جشن تولد بچه ها. قسمت اصلی فیلم درباره ی این است که برت چطور مجدداً نیروی جادویی خود را کشف می کند و گری را در رقابتی شکست می دهد که در آن برنده کسی است که تعجب و هیجان بیشتری در تماشاگران به وجود بیاورد.


    [​IMG]

    «برت واندرستون شگفت انگیز» ممکن بود فیلم بهتری شود، البته در صورتی که به شکل مجموعه ای از طرح هایی نمی بود که پیوندی سست و ضعیف دارند. مواد اولیه ی فیلم شیوه ی کریستوفر گست/ Christopher Guestرا طلب می کنند. مصمم بودن فیلم جهت مناسب بودن برای مطابقت با آنچه هالیوود از یک فیلم کمدی رده ی PG-13 انتظار دارد، آن را به قرار گرفتن در موقعیت یک فیلم حد متوسط محکوم می کند. فیلم تنها آنقدر لحظه ی خنده دار دارد که نگذارد به دسته فیلم های "ضعیف و غیر قابل تماشا" سقوط کند، اما فراموش شدنی است، آن هم در نهایت حدی که یک فیلم می تواند چنین خصیصه ای را دارا باشد. این فیلم نماینده ی پرش کارگردان کهنه کار و با سابقه ی تلویزیون دون اسکاردینو/ Don Scardino از صفحه نمایش کوچک به سوی پرده ی بزرگ سینماست. نتیجه یک فیلم ملایم و بی آزار است که به جای آنکه با دندان نیش به مخاطب و جامعه حمله کند، با دندان های بچه ها پا پیش می گذارد و به ما یادآور می شود که برای فیلم دیدن، ماه مارس هم چندان بهتر از ژانویه و فوریه نیست.



    اختصاصی نقد فارسی
    مترجم: الهام بای
    ​
     
    2 نفر از این پست تشکر کرده اند.