بیماری، بدهکاری و افسردگی‌ها، انشاالله 15 فرودین به بعد!

[h=1]بیماری، بدهکاری و افسردگی‌ها، انشاالله 15 فرودین به بعد![/h]

سریال «پایتخت» یکی از بهترین سریال های کمدی چند سال اخیر بوده است. در زمانی که سریال هایی با این کیفیت، کمتر تولید می شود، به نظر، پخش «پایتخت ۲» در ایام نوروز اتفاق خوبی است و برای روحیه مردم لازم است...
​

در روزهایی که تلویزیون چندان در جذب مخاطب موفق نیست، سریال هایی چون«پایتخت» توانسته اند بخشی از ریزش مخاطب این رسانه را جبران کنند. این روزها در آستانه بهار، بسیاری از افرادی که می شنوند قرار است سریال «پایتخت 2» در نوروز 92 پخش شود، خوشحال می شوند. آنها بی صبرانه منتظر پخش سری دوم این مجموعه هستند.

قسمت اول سریال «پایتخت» که در نوروز 90 پخش شد، لحظات شادی را برای بینندگان رقم زد و حتی بعد از آن کسانی که در سفر بودند و موفق به دیدنش نشدند، به تشویق دیگران سی دی سریال را تهیه کردند و دیدند. «علیرضا خمسه» با اینکه چهره ای شناخته شده در ژانر کمدی است، اما برای بازی تاثیرگذار و جدی اش در فیلم «بیست» به کارگردانی «عبدالرضا کاهانی» سیمرغ بهترین نقش مکمل مرد را دریافت کرد که این مهر تاییدی بر توانایی های بازیگری اوست.

کمدین محبوب دهه 60 در نقش«بابا پنجعلی» در مجموعه «پایتخت» دوباره روزهای اوج خود را در ژانر کمدی تجربه کرده و بازی خوب و البته انتخاب درست او توسط «سیروس مقدم» باعث شده که تا مدت ها دیالوگ های او در قالب تکیه کلام های طنزآمیز روزمره استفاده شود. در آستانه پخش «پایتخت 2» با این بازیگر به گفت وگو نشستیم.


سریال «پایتخت» یکی از بهترین سریال های کمدی چند سال اخیر بوده است. در زمانی که سریال هایی با این کیفیت، کمتر تولید می شود، به نظر، پخش «پایتخت ۲» در ایام نوروز اتفاق خوبی است و برای روحیه مردم لازم است...

ایام نوروز ایام شادی و نشاط است و ایامی که مردم بهتر است با استرس ها و دغدغه های معمول خداحافظی کنند. به همین علت خیلی خوب است که مردم سریال هایی مثل «پایتخت» و دیگر برنامه های شاد نوروزی را ببینند و خیلی به مسایل جدی فکر نکنند؛ چون برای مسایل جدی ما یازده ونیم ماه فرصت داریم. 15روز را در طول سال اختصاص بدهیم به دید و بازدید ها و همدلی وحرف های محبت آمیز و لذت های بهاری. فصل نو می شود، پس سعی کنیم هر طور که شده با هر مقدار بودجه و امکاناتی که داریم از تازگی زمین و زمان استفاده کنیم. اگر در سفر هستیم از سفر لذت ببریم، اگر در منزل هستیم سعی کنیم شاد باشیم و به دنبال مسایل جدی نباشیم


آقای خمسه چیزهای جدی به دنبال ما می آیند! مخصوصا امسال که شرایط معیشتی خیلی هم سخت تر شده؟

۱۵روز در را به روی بیماری و افسردگی ها و بدهکاری ها ببیندید و به آنها بگویید ما از ۱۵فروردین به بعد در خدمت تان هستیم؛ تشریف بیاورید و هر بلایی می خواهید سر ما بیاورید.


چه زمانی قرار شد سری دوم مجموعه «پایتخت» ساخته شود؟

وقتی پخش سری اول تمام شد و مورد استقبال مردم قرار گرفت.


چرا دوسال وقفه افتاد برای ساخت مجموعه «پایتخت ۲»؟

برای اینکه بازیگران هرکدام سر پروژه های دیگری بودند و سخت بود که این تیم دوباره دور هم جمع شوند.


داستان سری دوم پایتخت در ادامه سری اول است؟

نه، در ادامه داستان قبلی نیست؛ همه شخصیت های «پایتخت۱» در یک داستان جدید قرار گرفته اند


به طور خلاصه کمی از داستان «پایتخت ۲» می گویید؟

همانی است که در خبر ها توسط روابط عمومی گروه پخش شده و ما مجاز نیستیم در باره داستان حرف بزنیم. آنچه که به من مربوط می شود این است که در «پایتخت 2» همان شخصیت قبلی را در داستان جدیدی بازی می کنم


بازیگران دیگری هم به این مجموعه اضافه شده اند؟

بله، بنا بر قصه جدید، هنرپیشه های دیگری هم در قسمت هایی همراه ما می شوند


هیچ تغییری در شخصیت کاراکترهای قبلی اتفاق نیفتاده؟

نه؛ همان شخصیت های قبلی هستند. فکر کنید مادر و پدرتان در خانه هستند و بعد در سفر. آیا شخصیت آنها تغییر می کند!


برای شما کدام یک ازشخصیت های «پایتخت» جذاب تر است؟

نکته جالب این است که همه شخصیت های سریال در قالب یک خانواده شکل گرفته اند. من پدربزرگ هستم و آقای «تنابنده» نقش پسرم را بازی می کند و خانم «رامین فر» عروس خانواده هستند و «احمد مهران فر» که پسرخاله نقی است و «سارا» و «نیکا» عضو یک خانواده اند. با اینکه «بابا پنجعلی» آلزایمر دارد و پیر و ناتوان است، خوشمزگی های خاص خودش را دارد یا «ارسطو» عضو درجه یک خانواده نیست ولی به اندازه «نقی» دلش برای خانواده می تپد. هیچ کدام از شخصیت ها بر تر از دیگری نیست و همه اعضای این خانواده برای من دوست داشتنی هستند.


کاراکتر «بابا پنجعلی» خیلی طرفدار داشت و تکیه کلام هایش وردزبان همه شده بود. این برای شما مسوولیت ایجاد نمی کرد و کارتان را در سری دوم سخت تر نکرده بود؟

بله. خیلی مواظب بازی ام بودم و بیشتر راجع به نوع حضورم فکر می کردم و حساسیت زیادی داشتم تا این شخصیت بتواند محبوبیت قبلی اش را حفظ کند


بعد از «پایتخت ۱» شما در مجموعه های زیادی بازی کردید. نمی خواهم بگویم شبیه، ولی این شخصیت ها ما را به یاد شخصیت «بابا پنجعلی» می انداخت. یک تیپ با ویژگی های خاص. البته هیچ کدام هم به اندازه شخصیت «بابا پنجعلی» گل نکرد. بعد از «پایتخت ۱» چقدر در انتخاب هایتان به این مساله توجه داشتید؟

بازیگر حرفه ای، یعنی کسی که از طریق بازیگری ارتزاق می کند، محکوم به بازی است. ما محکوم هستیم بازی کنیم؛ حالایک موقع نقش ها خیلی خوب درمی آید و مواقعی هم این نقش ها تاثیرگذار نیستند، در همه جای دنیا همین طور است.


یعنی به انتخاب شما بستگی ندارد؟

ما به هر حال باید بازی کنیم و جلوی دوربین باشیم؛ حرفه ما این است.


آیا برای شکل گیری شخصیت تان در این کار شما هم نظر می دهید و دخالتی دارید یا همه چیز بر اساس متن پیش می رود؟
همیشه در کار تغییراتی وجود دارد. معمولابازیگران نظرات شان را بازگو می کنند و چنانچه این پیشنهاد ها به نفع کار باشد، کارگردان آنها را می پذیرد. این گروهی که دور هم جمع شدند، در سری اول کنار هم بودند.
این کار در اصل از متن گرفته تا شخصیت ها و موقعیت ها با تعامل کامل انجام می شود، یعنی متن نوشته شده توسط همه عوامل مورد بحث و چالش قرار می گیرد و وقتی به تایید آقای مقدم می رسد کار ضبط می شود


بیشترین بخش فیلمبرداری این مجموعه تمام شده است. به نظرتان «پایتخت ۲» می تواند موفقیت مجموعه قبلی را داشته باشد؟

بله، قصه جذابی است. باید صبر کنیم و ببینیم کار ما مورد پسند مخاطبان هست یا نه.


با اینکه شما به عنوان بازیگر ژانر کمدی شناخته شده اید، اما برای بازی یک شخصیت جدی در فیلم «بیست» جایزه گرفتید. به نظرم مدتی است از کار جدی دور شده اید. امسال در ژانر جدی کاری نداشتید؟

امسال فیلمی بازی کردم به نام «از تهران تا بهشت» که نقش خیلی جدی در آن داشتم و امیدوارم امسال نمایش داده شود و دستمزد ما را هم بدهند. چون هنوز دستمزد من را برای بازی در آن فیلم نپرداخته اند.


تهیه کننده کار چه کسی بود؟

آقای «ابوالفضل صفاری» نویسنده، کارگردان و تهیه کننده این کار بودند و امیدوارم فراموش نکرده باشند هنرپیشه ای به نام «علیرضا خمسه» در فیلمش بازی کرده است.


مگر قرارداد نداشتید؟

بله قرارداد داشتیم و به ایشان بار ها گفته ام و هر بار می گویند دستمزد را پرداخت می کنند، اما الان هفت ماه از بازی من در آن کار گذشته که نقش بسیار تاثیرگذاری هم بود، ولی هنوز دستمزدم را نگرفته ام.


آقای خمسه در حال حاضر مجموعه «تهران پلاک۱» هم با بازی شما روی آنتن است...

مجموعه «تهران پلاک ۱» یک کار سفارشی است و به قصد آموزش برای شهروندانی که در مجتمع های آپارتمانی زندگی می کنند، ساخته شده. بیشتر یک کار آموزشی است تا یک کار دراماتیک.


معمولابرای بازیگران یک گارد برای کار در کارهای سفارشی وجود دارد. آیا مضمون این کار با دغدغه های شهری و اجتماعی شما همسو بود؟

در حال حاضر من در مجتمعی زندگی می کنم که برخی از ساکنان آنجا پول شارژ ماهانه را نمی دهند. انتخاباتی که در هیات مدیره صورت می گیرد را نمی پذیرند و مشکلات زیادی را برای ساختمان ما ایجاد کرده اند؛ به همین علت من فکر می کنم چرا مردم از بادیه نشینی و صحرانشینی و کپرنشینی به آپارتمان ها آمده اند و فکر می کنند در آپارتمان هم مثل زندگی های قبلی هرکاری دلشان بخواهد می توانند انجام دهند. این سریال با این دغدغه ساخته شده تا تلنگری به این قشر بزند.


کمی به آسیب شناسی طنز در تلویزیون بپردازیم.

کتابی نوشتم به نام «طنز یا کمدی در تلویزیون» که توسط اداره کل آموزش و پژوهش تلویزیون چاپ شده و توصیه می کنم حتما آن را بخوانید و دیدگاه های من را در مورد طنز تلویزیونی بدانید.


یک توضیح کلی درباره اش می دهید؟

کاری که همکاران ما در تلویزیون انجام می دهند اصلاطنز نیست. کار ما کمدی است.


منظورتان این است که چون وجه انتقادی کار ها خیلی کمرنگ است نمی توان اسم طنز را روی آنها گذاشت؟

طنز یک مقوله ادبی است. ما در سینما تلویزیون و تئا تر چیزی به اسم طنز نداریم. ما ژانرهای کمدی، ملودرام و تراژدی داریم، اما طنز نداریم. برای همین توصیه کردم این کتاب را بخوانید.


خب حالاصرف نظر از کاربرد اشتباه کلمه طنز، کارهای کمدی افت شدیدی در چند سال اخیر داشته اند و ما کمتر کاری مثل سریال «پایتخت» را شاهد بودیم. به نظر شما این ضعف در متن است؟

شما سوالی می پرسید که پاسخش در یک مصاحبه کوتاه نمی گنجد. آسیب شناسی کمدی در تلویزیون ما نیاز به پژوهش و سمینار و دعوت از متخصصان دارد و نمی توان در یک پاسخ کوتاه چیزی را روشن کرد. آسیب شناسی یعنی یک پژوهش ژرف و بررسی عمیق که نیاز به زمان دارد و در یک جمله نمی توان به آن پاسخ داد. توصیه می کنم یک میزگرد در روزنامه طراحی کنید و من اسامی مدعوین را هم به شما می گویم تا مثلابررسی کنید ببینید چرا نشریه ای مثل «گل آقا» تعطیل می شود؛ همین را اگر بررسی کنید کافی است.


با توجه به کتابی هم که گفتید در مورد آسیب شناسی کمدی در تلویزیون نوشتید و با توجه به شناخت تان از کمدی و تجربه های مختلف کار برای کودکان و... چرا متنی ننوشتید یا اینکه کارگردانی کاری را بر عهده نگرفتید؟

فکر می کنم اگر آدم در یک عرصه ریشه پیدا کند، بهتر از سرک کشیدن به همه عرصه هاست. در حال حاضر کسانی که در عرصه های کارگردانی و نویسندگی کار می کنند دچار فرسودگی بیشتری می شوند. من خیلی دوست ندارم فرسوده شوم؛ وگرنه در عرصه های دیگر هم وارد می شدم و زود تر سکته می کردم!


چرا بیشتر در تلویزیون فعالیت دارید تا سینما؟

همان طور که گفتم حرفه ما بازیگران اقتضا می کند که طبق پیشنهادات فعالیت کنیم؛ اگر پیشنهاد تئا تر شود در تئا تر بازی می کنیم و همین طور در سینما و تلویزیون. امسال من در سینما هم یک کار کمدی بازی کردم به نام «عملیات مهدکودک». یک کار سالم در ژانر کودکان است که امسال نمایش داده خواهد شد.


هنوز هم کلاس های بازیگری تان برپاست؟

در ایامی که مشغول بازی نیستم، وقتم را صرف آموزش در آموزشگاه اندیشه می کنم که متعلق به یکی از دوستانم آقای «مددیان» است و این قضیه آموزش حدود ۳۰سال است که به عنوان شغل جنبی برایم محسوب می شود


تفاوت آثار کمدی الان و دهه 60 را در چه چیزی می بینید؟

در نگاه مسوولان سینمایی اگر پیشرفت یا پسرفتی می بینید، به سیاستگذاری های فرهنگی و سینمایی ارتباط دارد. من الان این مساله را نقد نمی کنم، چون فرصت نقد یک طرفه نیست، اما اگر تغییری می بینید برای مدیریت های درست و غلط مسوولان فرهنگ و هنر کشور است.


برای سال جدید چه آرزویی دارید؟

دوست دارم در انتخاباتی که در سال ۹۲ صورت می گیرد وزیری برای بخش فرهنگ و هنر انتخاب شود که از جنس فرهنگ و هنر باشد و از جنس سیاست نباشد، چون بزرگ ترین لطمه هایی که به فرهنگ و هنر در هر کشوری می خورد از برخورد ها و نگرش ها و بسترسازی های سیاسی است. سیاست برای هنر سم است. چون سیاست نگاهش به روز است، اما فرهنگ نگاهش به فرداست. برای همین آرزو می کنم سال آینده، سال تحولات فرهنگی برای کشور ایران باشد.


به نظرتان این پسرفت ها ربطی به اهالی هنر ندارد؟

پدر شما تصمیم می گیرد که در تهران که یک شهر آلوده است زندگی کنید. ممکن بود شما در زابل یا کابل یا بابل زندگی کنید، اصلامی توانستید در آمل زندگی کنید. پدر شما مدیر خانواده شماست و او تصمیم می گیرد شما در زابل یا بابل و یا کابل زندگی کنید و شما مجبور هستید در بابل یا زابل یا کابل زندگی کنید. منظورم این است که سیاست های کلان با مدیران است، اما ممکن است شما در آمل یا بابل و زابل زندگی کنید، اما درس نخوانید و غلط رفتار کنید. خب این تقصیر شماست، اما سیاست های کلی و مثلااینکه شما در چه شهری زندگی می کنید مربوط به مدیران کشور است.




گردآوری: گروه فرهنگ و هنر سيمرغ