داریوش بزرگ ، همسر شهبانو آتوسا دختر کوروش بزرگ ، در سال 522 پیش از میلاد مسیح ، همزمان با جشن مهرگان شاه ایران زمین شد. گستره شاهنشاهی ایران در زمان داریوش بزرگ از دره سند تا کرانه لیبی در آفریقا و از شمال دریای مرمر تا کوه های پامیر در آسیا ، شامل تمامی خاورمیانه امروز ،آسیای میانه ، بخشی از آسیای جنوبی ، قفقاز ، مصر و بخشی از سودان بود که به استان های گوناگون (ساتراپی) بخش شده و زیر نظر حکومت مرکزی بود. داریوش شاه در زمان 36 سال شهریاری خود در ایران زمین ،با مدیریت بی نظیر خویش ،شوندی شد تا کارهای فراوانی برای میهنش انجام شود، از جمله آن کار ها می توان به : ساخته شدن بناهای باشکوه ازجمله پارسه ( تخت جمشید ) ،ایجاد یک سپاه همیشه آماده در مرکز، ضرب سکه های زر و سیم که دریک نام داشتند ، بنیاد نهادن پست خانه ،دادگاه ،کودکستان ،دبستان ، ایجاد نیروی دریایی ایران در شاخاب پارس ،وضع قوانین و تعرفه های مالیاتی ،ایجاد راه آسفالته میان شوش و کرانه های مدیترانه ،دستور به کندن آبراه سوئز و ... اشاره نمود. بخشی از سخنان داریوش شاه بزرگ در سنگ نبشته آرامگاه خود ، در نقش رستم : خدای بزرگ است ، اهورامزدا ، که زمین و آسمان را آفرید . شادی را برای انسان آفرید .خرد و توانایی کار را به داریوش شاه ارزانی داشت. یک فرمان روا از میان بسیار . منم داریوش شاه ، شاه بزرگ ، شاه شاهان ، شاه سرزمین های در بر دارنده همه تبارها ، شاه در این زمین بزرگ دور کران ، پسر ویشتاسپ ، یک هخامنشی ، یک پارسی ، از تبار آریایی.
