"اسماعيل" فرزند بزرگ امام صادق (عليه السلام) مقداري پول نقد داشت ، اطلاع پيدا كرد كه مردي قريشي از اهل مدينه عازم سفر به كشور يمن است ، خواست مقداري پول به او بدهد تا اجناس تجارتي يا سوغاتي برايش خريداري كند . با پدرش امام صادق (عليه السلام) مشورت كرد ، حضرت فرمود : او شراب خوار است ؟ گفت : مردم مي گويند اما از كجا كه حرف مردم درست باشد ! حضرت فرمود : صلاح نيست به او پول بدهي . اما اسماعيل تمام پول را به آن مرد داد تا برايش از (يمن ) جنس بخرد . مرد قريشي به مسافرت رفت و تمام پول او را از بين برد . موقع حج حضرت و اسماعيل هر دو به حج رفتند ، اسماعيل در طواف بود كه حضرت متوجه شد كه اسماعيل پيوسته از خدا مساءلت مي كند در مقابل از دست دادن پولها ، به او عوض دهد . حضرت از وسط جمعيت خود را به اسماعيل رسانيد و با دست پشت شانه او را به نرمي فشرد و گفت : فرزندم ، بي جهت از خدا چيزي مخواه ، تو بر خدا حقي نداري ، نبايد بiه وي اعتماد مي كردي ، خود كرده را تدبير نيست . اسماعيل گفت : مردم مي گفتند او شراب مي خورد من كه نديده بودم ! امام فرمود : گفتار مومنين را به راستي تلقي كنيد و بر شراب خوار اعتماد نكنيد و از دادن اموال به نادانان طبق قرآن بايد حذر كرد كه سفيهي بالاتر از شراب خوار سراغ داري ؟ بعد فرمود : پيشنهاد شراب خوار در ازدواج و وساطت را نبايد پذيرفت ، در مورد امانت نبايد او را امين دانست كه اموال را حيف و ميل میكند و چنين كسي(که به شراب خوار اعتماد کرده) حقي بر خدا ندارد تا از خدا جبران ضررهاي وارده را مطالبه كند .
