جملات بالا بخشی از گفته‌های «زهرا عبدالحسینی» مادر شهید «مصطفی نعیمی» درباره فرزند شهیدش است. دانش‌آموزان دیگر او را مسخره می‌كردند عبدالحسینی می‌گوید:وقتی مصطفی هفت ساله شد او را در مدرسه «خواجه كرمانی» ثبت‌نام كردیم اما به دلیل اینكه قدش كوتاه و جثه‌اش كوچك بود، دانش‌آموزان دیگر او را مسخره می‌كردند و در «جوی» آب می‌انداختند. برای همین، مصطفی بیشتر مواقع، خیس، كثیف و با چشمانی گریان به منزل بازمی‌گشت اما مانع می‌شد تا به مدرسه بروم و موضوع را به ناظم یا مدیرشان بگویم. هیچ وقت اجازه نداد با كسانی كه او را به این وضع درمی‌آوردند دعوا كنم. تا اینكه پس از چند سال، با اصرار، او را در باشگاه «كاراته» ثبت‌نام كردیم. پس از مدتی می‌خندید و می‌گفت: «مامان دیگر نگران من نباش چرا كه می‌توانم از خودم دفاع كنم.» آنها بسیجی نیستند چون از اعضای فعال بسیج بود به او اسلحه‌ای داده بودند تا مقابل درب ورودیه مسجد نگهبانی بدهد اما مصطفی اسلحه را به روی شانه‌اش آویزان نمی‌كرد. هنگامی كه دوستانش می‌گفتند: «مصطفی اسلحه را روی شانه‌ات بگذار.» می‌گفت: «من خجالت می‌كشم تفنگ را روی شانه‌ام بیندازم، همین طوری نگهبانی می‌دهم. مردم برای جنگ به مسجد نمی‌آیند كه من با تفنگ آنها را بترسانم.» به من گفته بودند كه با كارت عضویت بسیج می‌توان اسباب و وسایل منزل را ارزان‌تر از قیمت واقعی خرید. از آن جایی كه مصطفی و فتح‌الله(پسر دیگر عبدالحسینی) بسیجی بودند، به مصطفی گفتم: «مصطفی جان كارت بسیج خودت را به من بده تا بتوانم به كمك آن اسباب منزل بخرم.» مصطفی پرسید: «مامان جان چه كسی این حرف‌ها را به شما زده است؟» گفتم: پسرهای فامیل با كارت بسیج این كار را انجام داده‌اند. كارت شناسایی بسیج را به من نداد و گفت:آنها بسیجی نیستند،ریاكارانه برای مسجد كار می‌كنند. اگر كسی بسیجی واقعی باشد به كسی نمی‌گوید كه من بسیجی‌ام. مامان جان شما هم به كسی نگو مصطفی به مسجد می‌رود،بگو من سر كار می‌روم چون اصلا دوست ندارم كسی متوجه شود كه من بسیجی هستم. فتح‌الله هم با الگو گرفتن از مصطفی كارت خود را نداد. بستنی‌فروشی می‌كرد تا از پدر پول نگیرد گفت یا اجازه بدهید بروم جبهه و یا... بعد از پیروزی انقلاب اسلامی كمی بزرگتر كه شد دیگر دوست نداشت از پدرش پول بگیرد به همین دلیل بستنی می‌فروخت تا پول توجیبی‌اش را بدست آورد. وقتی هم جنگ تحمیلی آغاز شد بسیار دوست داشت تا در جنگ حضور یابد اما به سن قانونی نرسیده بود. وقتی تلویزیون صحنه‌هایی از جبهه را پخش می‌كرد گریه می‌كرد و بی‌تاب حضور در جبهه می‌شد. وقتی از او می‌پرسیدم كه چرا می‌خواهی به جبهه بروی؟می‌گفت: «مامان جان من می‌خواهم به جبهه بروم كه از كشورم، اسلام و ناموسم دفاع كنم و اجازه ندهم كه دشمن به خانه ما نفوذ كند.» من هم كه این حرف‌های او را می‌شنیدم به دلیل علاقه و مهر مادری‌ای كه نسبت به او داشتم، می‌گفتم: «اگر هر كسی هم اجازه بدهد من به تو اجازه نمی‌دهم به جبهه بروی». اما مصطفی به شوخی می‌گفت: «مامان جان اگه اجازه ندهی، باید برایم زن بگیری و یا موتور یا مغازه بخری.» كه مصطفی این حرف‌ها را می‌زد، عمویش می‌گفت:« هنوز بچه‌ای. چطور برایت زن بگیریم؟» مصطفی هم می‌خندید و می‌گفت: «من كه زن نمی‌خواهم، این‌ها بهانه است تا مامان و بابا به من اجازه حضور در جبهه را بدهند.» اینگونه به آرزویش رسید وقتی اعلام شد كه متولدین سال‌های 1343 و 1344می‌توانند در جنگ حضور یابند. مصطفی گفت: «مامان من می‌خواهم به پادگان بروم و برای حضور در جبهه ثبت‌نام كنم». گفتم: من اجازه نمی‌دهم كه به جبهه بروی. گفت: مامان مخالفت نكن، من تصمیم خودم را گرفته‌ام. با اصرار رضایتم را جلب كرد. بسیار خوشحال شده بود. گویا به آرزویش رسیده است. همان روز رفت و پرونده تشكیل داد و دو ماه در «پادگان امام حسن» آموزش‌های لازم را برای حضور در جبهه گذراند. روزی با پدرش به پادگان رفتیم تا او را ببینیم. از یكی تقاضا كردیم تا صدایش كند اما گفت: «مصطفی به تعلیماتی رفته.» با پدرش به آنجا رفتیم. او را همراه دیگر رزمنده‌ها دیدیم كه تمرین تیراندازی می‌كردند. وقتی تمرین‌شان تمام شد، پدرش رفت و از كسی خواست تا او را صدا كند. وقتی آن رزمنده آمد، گفت:«شرمنده. مصطفی سرما خورده و نمی‌تواند بیاید.» مصطفی از ترس اینكه ما او را به منزل نبریم از دوستش خواسته بود تا اینگونه ما را دست به سر كند. هفته بعد دوباره به آنجا رفتیم. اما این بار مصطفی با خوشحالی پیش ما آمد. پرسیدم: «مصطفی چه اتفاقی افتاده؟» گفت: «می‌خواهم به جبهه بروم. اما می‌ترسم اگر اینجا بمانم شما من را به خانه برگردانید.» وقتی فهمیدم كه مصطفی واقعا می‌خواهد به جبهه برود، گریه كردم. مصطفی گفت: «مامان جان گریه نكن. برای ما دعا كنید كه دشمن را شكست بدهیم، آن وقت برمی‌گردم تا برایم زن بگیرید». لباس یادگاری نخستین مرتبه كه از جبهه به مرخصی آمد یك دست لباس نو نیز با خودش آورده بود.پرسیدم: «مصطفی این چیه كه آوردی؟» گفت:«این لباس را یادگاری آوردم كه وقتی پیروز شدیم به بچه خودم بدهم». وقتی لباس را تنش كرد به پیشانی‌اش زد و با خنده گفت: «این به بابای بچه نمی‌خوره چه برسه به خود بچه. این به تن بابای خودم می‌خوره. باید بچه‌ام مانند بابا قوی و درشت هیكل باشه تا اندازش بشه». جواب نامه دیر رسیده بود 10 تا 20 روز پس از اینكه برای سومین مرتبه به جبهه اعزام شد، یكی از دوستان مصطفی به نام «علی» از طرف مصطفی برایمان نامه‌ای آورد.پرسیدم: «علی جان چرا مصطفای من نیامد است ؟» جواب داد: «چند شب پیش در یك عملیات، «محمود» شهید شد و مصطفی گفت كه به تهران باز نمی‌گردم مگر اینكه ایران پیروز شود یا به شهادت برسم.» چند روز بعد علی قصد داشت به جبهه باز گردد اما پیش از رفتن به دیدار ما آمد به او گفتم: «علی جان بیا كمی غذا ببر.» گفت: «نه، نیازی نیست آنجا به اندازه كافی هست.» علی جواب نامه را برد اما قبل از رسیدن علی، مصطفی شهید شده بود. آخرین تكلیف دوستانش می‌گویند: شبی حمله بسیار سنگینی داشتیم و وقتی به مقر باز گشتیم خیلی خسته بودیم. همه در حال استراحت بودیم كه یكی از رزمندگان آمد و گفت: چه كسی می‌تواند با « آر. پی. چی» كار كند؟ مصطفی بلند شد و گفت: «من». از آنجایی كه مصطفی شب گذشته بسیار خسته شده بود مانع رفتنش شدیم. اما گفت: «نه، باید بروم، آنها به من احتیاج دارند.» مصطفی رفت و ما هم پشت سر دو فرمانده ایستادیم. دو ماشین مهمات دشمن در حال نزدیك شدن به ما بودند كه مصطفی هر دوی آنها را زد و خاكستر كرد. فریاد زدیم و گفتیم: آفرین مصطفی. بعد از آن در حال صحبت كردن با هم بودیم كه صدایی شنیدیم. وقتی برگشتیم دیدیم مصطفی روی زمین افتاده است. به سمتش رفتیم. تمام بدن مصطفی تركش خورده بود و یك تیر به قلبش اصابت كرده بود. ولی مصطفی هنوز زنده بود. گفتیم: «مصطفی جان حرفی بزن». اشهدش را گفت و چشمانش را بست. همیشه قرآن،مهر و سجاده كوچكش درون جیب پیراهنش بود. پس از شهادتش، وقتی كه وسایلش را تحویل‌مان دادند قرآنش سوراخ شده، مهرش خرد و سجاده‌اش هم سوخته بود. (ایسنا)
