وااای...عجب داستانی...نمیدونم چه عنوانی براش بذارم

​

در زمان يكي از پيامبران ، مادري فرزند جواني داشت كه او را بسيار دوست مي داشت و به قضاي الهي آن جوان مرد و آن مادر داغدار شد و بسيار ناراحتي مي كرد ، تا جايي كه اقوام او نزد پيامبر آن زمان رفتند و از او چاره خواستند .
او نزد آن مادر آمد و آثار گريه و غم و بي تابي را در او مشاهده كرد . بعد به اطراف نگريست و لانه كبوتري او را جلب توجه نمود و فرمود :
اي مادر اين لانه كبوتر است ؟ گفت : آري ، فرمود : اين كبوتران جوجه مي گذارند ؟ گفت : آري ، فرمود : همه جوجه ها به پرواز مي آيند ؟ گفت : نه ، زيرا بعضي از جوجه هاي آنها را ما مي گيريم و از گوشت آنها استفاده مي كنيم . فرمود : با اين همه اين كبوتران ترك لانه خود نمي كنند ؟ گفت : نه و به جايي ديگر نمي روند .
فرمود : اي زن بترس از اينكه تو در نزد پروردگارت از اين كبوتران پست تر باشي ، زيرا اين كبوتران از خانه شما با آنكه فرزندان آنها را در پيش روي آنها مي كشيد و مي خوريد هجرت نمي كنند ، لكن تو با از دست دادن يك فرزند از نزد خدا قهر كرده اي و به او پشت نمودي و اين همه بي تابي مي كني و سخنان ناشايست به زبان جاري مي كني .
آن مادر چون اين سخنان را شنيد اشك از ديده برگرفت و ديگر بي تابي ننمود .

 

پاسخ : وااای...عجب داستانی...نمیدونم چه عنوانی براش بذارم

میخوام داستانهایی رو که قبلا فرستادم دوباره آپ کنم چون واقعا حیفم میاد که دوستان نخونن

 

پاسخ : وااای...عجب داستانی...نمیدونم چه عنوانی براش بذارم

جالب بود...خوشم اومد

 

پاسخ : وااای...عجب داستانی...نمیدونم چه عنوانی براش بذارم

نه افرین کار خوبی میکنی امین اتفاقا ما به این نمونه داستان ها نیاز داریم خوشمان آمد عمو امین