بيشتر عکاسان قرن 21 از دوربين ديجيتال استفاده ميکنند، دوربين‌هايي که در آن به جاي مواد شيميايي از حسگرها براي ثبت تصاوير درون پوشه‌هاي ديجيتال استفاده مي‌شود. کم‌قيمت‌ترين دوربين‌هاي ديجيتال نيز امروزه قادرند تصاويرقابل قبولي به ثبت برسانند،از اين رو عکاسي با کيفيت تقريبا در دسترس هر انساني قرار دارد. با اين‌همه بهترين دوربين جهان نيز به عکاسي قابل نياز دارد تا امکان گرفتن عکسهاي شگفت‌انگيز به وجود بيايد. براي انجام هرنوع از عکاسي، حرفه‌اي يا غير حرفه‌اي،دانستن اصول اوليه اين‌کار لازم است. با درحالي‌که دوربين‌ها طي 150 سال گذشته قطعا تغييرات بزرگي داشته‌اند، اصول عکاسي تقريبا مشابه با اصول اوليه باقي‌مانده‌اند. يکي از مهم‌ترين بخش‌هاي اين اصول،دانستن عبارت‌هاي رايجي است که در عکاسي به وفور کاربرد داشته و مورد استفاده قرار مي‌گيرند: نوردهي نوردهي به مفهوم ميزان نوري است که بر روي فيلم يا حسگر ثبت مي‌شود. براي ثبت منظره‌اي که در پيش رو داريد بايد مقدار درستي از نور را وارد دوربين کنيد،اگر در نور روز بخواهيد عکسي به ثبت برسانيد درحالي‌که ميزان ورودي نور به شدت زياد است و حساسيت نيز بر روي عدد بالايي تنظيم شده است،تصوير نهايي منظره‌اي بسيار درخشان و غيرطبيعي خواهد بود. از سويي ديگر بستن دريچه ديافراگم براي ورود نور و کاهش دادن حساسيت و کاستن سرعت شاتر منجر به ايجاد عکسي تاريک خواهد شد. کليدي‌ترين ترفند در عکاسي تنظيم دقيق سرعت شاتر، دريچه ديافراگم و حساسيت فيلم يا حسگر است. يکي از راهکارهاي متفاوت براي تنظيم نوردهي، براکتينگ ناميده مي‌شود. براي تنظيم نور عکس به صورت دستي در اين شيوه بايد سرعت شاتر، ديافراگم و حساسيت دوربين را به اندازه‌اي که فکر مي‌کنيد مناسب است تنظيم کنيد و سپس از موضوع عکاسي کنيد. سپس تنظيمات را به گونه‌اي تغيير دهيد که ميزان نوردهي کمي کاهش پيدا کند و دوباره عکاسي کنيد. دفعه بعد ميزان نوردهي را کمي بيشتر از عکس اول کرده و بازهم عکاسي کنيد. انتخاب ميانگيني از تنظيمات اين سه عکس، مي‌توانند به شما نشان دهند که چه نوري براي عکاسي از موضوع مناسب است. اين تکنيک در بسياري از دوربين‌هاي ديجيتال امروزي وجود دارند و دوربين به صورت خودکار اين سه عکس را در سه نوردهي متفاوت به ثبت مي‌رساند. ديافراگم/ضريب اف اين دو عبارت وابستگي بسيار نزديکي به يکديگر دارند. ديافراگم به دريچه‌اي بر روي لنز گفته مي‌شود که در زمان ثبت عکس نور از ميان آن عبور مي‌کند. واضح است بزرگتر بودن ديافراگم منجر به عبور مقدار نور بيشتري خواهد شد. ضريب اف نيز اصطلاحي است که عکاسان درهنگام صحبت درباره ابعاد مختلف ديافراگم از آن استفاده ميکنند. ضريب اف معمولا به شکل f/8 يا f/22 مشخص مي‌شود. اعداد مقابل اف مي‌توانند از يک تا 128 تنوع داشته باشند و تنها چند لنز محدود هستند که از f/0.95 برخوردارند. هرچه ضريب اف بالاتر باشد، يعني ديافراگم لنز کوچکتر است و نور کمتري از خود عبور مي‌دهد. ضريب اف معمولا بر اساس شاخصي استاندارد تعيين مي‌شود که بر اساس آن هر افزايش نمايانگر ديافراگمي است که به نيمي از مقدار عدد ارائه شده اجازه عبور نور خواهد داد. براي مثال ضريب اف هشت لنز دوربين نيم برابر کمتر از ضريب اف 5.6 اجازه عبور نور به درون دوربين خواهد داد. مقادير استاندارد ضريب اف به اين ترتيبند: f/1, f/1.4, f/2, f/2.8, f/4, f/5.6, f/8, f/11, f/16, f/22, f/32, f/45, f/64, f/90, f/128 دريچه ديافراگم از اهميت بالايي برخوردار است زيرا عکاسي تماما بر اساس تغيير دادن در نور است. ضريب اف متناسب با شرايط نوري مختلف در کيفيت عکس نهايي نقش مهمي به عهده دارد. ضريب اف همچنين در ايجاد عمق ميدان و ايجاد اثرات هنري بر روي عکس نيز تاثيرگذار است. فلش فلش منبع نوري مهمي در محيط‌هاي کم نور يا موقعيت‌هاي غير‌منتظره به شمار مي‌رود. با اين‌همه اين منبع نوري محدوديت‌هاي فراواني دارد که حتي در زمان عکاسي خانوادگي نيز به راحتي مي‌توان متوجه اين محدوديت‌ها شد. استفاده از فلش منجر به درخشان شدن موضوع پيش‌زمينه و ايجاد سايه‌هاي شديد در پشت موضوع خواهد شد و همين موضوع عکاسان زيادي را بر آن داشته تا درحد ممکن از نور محيط براي عکاسي استفاده کنند. با اين‌همه اگر در شرايطي قرار داشته باشيد که تنها منبع نوري قابل قبول فلش دوربين باشد، راهکارهايي براي کاستن محدوديت‌هاي فلش وجود دارد. دور شدن از موضوع تا حد قابل قبول، زوم کردن بر روي موضوع، چسباندن تکه‌اي دستمال کاغذي بر روي فلش براي نرم کردن نور آن، کم کردن شدت نور فلش با استفاده از تنظيمات دوربين، و در نهايت قرار دادن انگشت بر روي فلش از جمله اين تکنيک‌ها است. البته عکاسان حرفه‌اي تکنيک‌هاي بهتري براي استفاده از فلش را مورد استفاده قرار مي‌دهند، براي مثال از فلش‌هاي راه دور استفاده ميکنند و يا بازتاب نور فلش را براي عکاسي به کار مي‌گيرند و يا از فلش براي ثابت کردن موضوع در ميان عکسي که از مدن نورپردازي بالايي برخوردار است استفاده ميکنند. عمق ميدان تصاوير زيادي وجود دارند که در آنها موضوع پيش‌زمينه از نهايت وضوح برخوردار است اما پس‌زمينه کاملا کدر و مبهم است. اين تصاوير محصول محدوديت‌هاي دوربين‌ها در زمينه عمق ميدان است. عمق ميدان مي‌تواند محدوده‌اي از بسيار باريک تا بي‌نهايت داشته‌باشد. ابتدايي‌ترين بخش دوربين که بر روي عمق ميدان تاثيرگذار است،ديافراگم است. هرچه ديافراگم بازتر باشد و ضريب اف آن کوچکتر باشد عمق ميدان باريک‌تر خواهد شد، در مقابل کوچکتر بودن ديافراگم و بالا بودن ضريب اف منجر به افزايش محدوده عمق ميدان خواهد شد. فاصله کانوني نيز از ديگر موارد تاثيرگذار بر روي عمق ميدان است. فاصله کانوني مي‌تواند نوع لنز مورد استفاده و فاصله موضوع تا دوربين را مشخص سازد. موضوع‌هاي نزديکتر از عمق ميدان کمتر و موضوع‌هاي دور از عمق ميدان بزرگتري برخوردار خواهند بود. محاسبه عمق ميدان کار پيچيده‌اي است که به افرادي که علاقه‌اي به رياضيات ندارند،انجام آن توصيه نمي‌شود. اين افراد بهتر است بر روي تنظيمات ديافراگم دوربين خود مسلط شوند تا بتوانند به راحتي به عمق ميدان مورد نظر دست پيدا کنند. فوکوس فوکوس نتيجه عملکرد لنز دوربين و تنظيمات ديافراگم است. موضوعي که فوکوس باشد،واضح و شفاف خواهد بود و موضوعي که فوکوس نباشد کدر و تار ديده خواهد شد. عکاسان براي تنظيم فوکوس راه‌هاي متعددي مي‌شناسند. برخي استفاده از فوکوس دستي با استفاده از حلقه فوکوس لنز را ترجيح مي‌دهند. فوکوس خودکار سيستمي است که دوربين‌هاي ديجيتال همگي به آن مجهزند. در اين سيستم حسگرهاي دوربين موضوع را رديابي کرده و موتورهاي لنز به شکل خودکار لنز را بر روي موضوع فوکوس ميکنند. فوکوس خودکار بسيار ساده است اما از محدوديت‌هايي برخوردار است که از آن جمله مي‌توان به دشواري در فوکوس کردن بر روي چند موضوع که در فواصل مختلف در کنار يکديگر قرار گرفته‌اند و يا فوکوس کردن بر روي موضوعات متحرک اشاره کرد. دوربين‌هايي وجود دارند که از فوکوس خودکار متوالي برخوردارند و به صورت پي‌در‌پي بر روي موضوعات متحرک مختلف فوکوس ميکنند. درصورتي که دوربين شما از اين نوع نيست مي‌توانيد فوکوس دوربين خود را بر روي فاصله‌اي خاص تنظيم کرده و زماني که موضوع به آن فاصله رسيد،از آن عکسبرداري کنيد. همچنين مي‌توانيد فوکوس خودکار دوربين خود را نيز فريب دهيد، بر روي موضوعي در فاصله‌اي خاص فوکوس کرده و بلافاصله دوربين را بر روي موضوع مورد نظرتان در همان فاصله حرکت دهيد. عدد حساسيت يا ISO عدد حساسيت محاسبه ميزان حساسيت در مقابل نور است. اين عدد در اصل به ميزان حساسيت نوري انواع مختلف فيلم‌هاي عکاسي اختصاص داشت و استاندارد‌هاي محاسباتي توسط سازمان بين‌المللي استاندارد يا ISO تعيين مي‌شدند و نام عدد حساسيت نيز از همين‌جا برگرفته شده‌است. در دوربين‌هاي فيلمي،براي تغيير حساسيت بايد نوع فيلم تغيير داده مي‌شد. دوربين‌هاي ديجيتال به عکاس اجازه مي‌دهد که حساسيت را از طريق ليست تنظيمات دوربين تغيير داده و حساسيت حسگرهاي دوربين را متناسب با شرايط تغيير دهد. عکاسان حساسيت را سرعت فيلم يا حسگر مي‌دانند. زماني که سرعت بالا باشد، در زماني مشخص ميزان بيشتري از نور به نسبت حساسيت پايين، توسط حسگر حس خواهد شد. عدد حساسيت بر خلاف ديافراگم روندي مستقيم دارد و با بالارفتن عدد،سرعت نيز افزايش پيدا خواهد کرد. بالا بردن عدد حساسيت منجر به افزايش پارازيت‌هاي تصويري مي‌شود که در دوربين‌هاي فيلمي گرين و در دوربين‌هاي ديجيتال پيکسل ناميده مي‌شوند. لنز لنز تقريبا مهم‌ترين بخش دوربين به شمار مي‌رود، زيرا عکاسي بدون نور معني ندارد و نور نيز از طريق لنز وارد دوربين مي‌شود. در دوربين‌هاي ارزان‌قيمت‌تر لنز درون دوربين جاسازي شده‌است. دوربين‌هاي تک لنزي انعکاسي يا SLR از لنزهاي قابل تعويض برخوردارند. بدنه دوربين از حلقه‌اي فلزي برخوردار است که لنز به آن متصل مي‌شود. اين اتصال، اتصال الکترونيکي نيز در پي دارد و به اين شکل بدنه مي‌تواند فوکوس و کنترل موتورهاي زوم لنز را نيز به عهده بگيرد. يکي از کليدي‌ترين نکات براي انتخاب يک لنز فاصله کانوني آن است که معمولا به طول لنز نيز اشاره دارد و به ميليمتر بيان مي‌شود. يک لنز 50 ميليمتري براي عکاسي از موضوعاتي که در فاصله 10 تا 20 متري قرار دارند مناسب است. لنزهاي وايد از فاصله کانوني کوتاه‌تري برخوردارند و مي‌توان با استفاده از آنها از مناظر وسيع و يا موضوعات بزرگي که در نزديکي دوربين قرار دارند، عکاسي کرد.لنزهاي تله که فاصله کانوني آنها بالاي چند صد ميليمتر است درحقيقت تلسکوپ‌هايي هستند که بر روي دوربين بسته مي‌شوند. اين لنزها موضوعات دور را نزديک نشان مي‌دهند اما از عمق ميدان محدودي برخوردارند. لنزهاي زوم نيز از فاصله کانوني متغييري برخوردارند، اما به ياد داشته باشيد که هرگز از زوم ديجيتال استفاده نکنيد،زيرا دوربين براي بزرگ نشان دادن موضوع پيکسل‌ها را بزرگتر مي‌کند و اين کار کيفيت تصوير را از بين مي‌برد. سرعت شاتر سومين بخش محاسبات نوردهي به سرعت شاتر بستگي دارد و نشان مي‌دهد پرده شاتر براي چه مدتي براي عبور کردن نور از ميان آن،باز باقي مي‌ماند. سرعت شاتر را به شکل بخش‌هايي از ثانيه بيان ميکنند. سرعت پايين شاتر منجر به سوختن و يا روشن شدن بيش از اندازه عکس خواهد شد زيرا در تمامي مدتي که شاتر باز است،نور درحال تابيده شدن به درون حسگرهاي دوربين است و اگر در اين مدت دوربين تکان بخورد تصوير کدر خواهد شد. تصاويري که از آسمان شب گرفته مي‌شود درحالي‌که ستاره‌ها خطوط مدوري در آسمان ايجاد کرده‌اند،همگي حاصل سرعت پايين شاتر بوده‌اند. استفاده از سه پايه مي‌تواند از خطر کدر شدن تصاوير در اين شرايط جلوگيري کند. تعادل سفيدي يا وايت بالانس اين توانايي دوربين، تفاوت بسيار جالب ميان چشم انسان و دوربين را آشکار مي‌کند: چشم از آنجايي که با مغز در ارتباط است،در هر نوري رنگ سفيد را سفيد مي‌بيند. اما از آنجايي که دوربين از چنين مغري برخوردار نيست،بايد آن را مجبور کرد تا رنگ سفيد را تشخيص دهد. تنظيم وايت‌بالانس دوربين مي‌تواند نقص بي‌مغز بودن دوربين را جبران کند. اين گزينه مي‌تواند به دوربين نشان دهد که تمامي شرايط نوري لوزما سفيد نيستند، نورهاي داخلي اغلب به زردي متمايلند و نورهاي فلورسانت به آبي. حتي نور طبيعي نيز کمي آبي‌تر از آن چيزي هستند که ديده مي‌شوند. پردازش پس از عکاسي پس از عکاسي با دوربين ديجيتال،کار عکاس به پايان نرسيده است. شايد فوتوشاپ يکي از رايج‌ترين نرم‌افزارهاي ويرايش عکس باشد اما ده‌ها نرم‌افزار ديگر نيز براي بهبود و تغيير عکسهاي ديجيتال وجود دارند. عکاسان آماتور مي‌توانند از اين نرم‌افزارها براي تنظيم نور،تضاد و بالانس رنگ عکسها استفاده کنند و ضعف‌هاي احتمالي عکسهاي خود را جبران کنند. همچنين مي‌توان از اين برنامه‌ها براي ايجاد تصاوير تلفيقي و ترکيبي استفاده کرد
