شخص در فقه شيعه به انسان يا عنواني اطلاق مي‌شود كه طرف حق يا طرف تكليف قرار مي‌گيرد. همان‌طور كه مي‌دانيم حق و تكليف دو طرف يك رابطه هستند كه يك‌طرف محق و طرف ديگر مكلف است. طرف محق را حق‌دار مي‌نامند و طرف مكلف را مسئول مي‌خوانند، آنچه از اين بعد درباره حق و تكليف سخن مي‌گوييم همان مفهوم اعتباري حق و تكليف است زيرا مفهوم حقيقي حق و تكليف تنها بين خدا و انسان بنا به درك عقل عملي قابل فهم است زيرا بزرگي خدا و حق داشتن او بر انسان امري ذاتي و قابل درك به فهم عقل عملي است اما احكام تكليفي و بخشي از احكام وضعي از مفاهيم اعتباري هستند كه در نهايت شخص محق يا مكلف مي‌شود. [h=3]اقسام شخص در فقه[/h] 1-شخص حقيقي؛ همان انسان است كه از هنگام انعقاد نطفه تا حتي بعد از فوت، طرف حق واقع مي‌شود و يا بر اساس شرايطي طرف تكليف واقع مي‌شود. 2-شخص حقوقي؛ عبارتست از عنوان اعتباري كه طرف حق يا تعهد واقع مي‌شود مانند مسجد، حسينيه، مشاهد مشرفه؛ عنوان موقوف عليه و... بخش وسيعي از مباحث فقه عبادي و مدني و جزايي به شخص حقيقي مربوط است به ويژه شخص مكلف كه مسوليت عبادي و مدني و جزايي متوجه اوست بنابراين شناخت شرايط تكليف ضروري است. [h=3]شخص مكلف[/h] شخص مكلف در فقه شيعه شخصي حقيقي است كه طرف تكليف واقع مي‌شود و از او به عنوان مكلف خطاب مي‌شود. تكليف شرايطي دارد كه چنانچه هر كسي آن شرايط را حائز باشد شخص، مكلف شناخته مي‌شود.
