پارکینسون یک بیماری مغزی است که موجب از دست دادن کنترل عضلات می گردد. در اصل پارکینسون را به نام فلج لرزشی می نامند، اما هر بیمار مبتلا به پارکینسون، لرزش بدن ندارد. [HR][/HR] در حالی که تشخیص بیماری پارکینسون می تواند آزاردهنده باشد، اما امید به زندگی در این بیماران درست مانند امید به زندگی در افراد سالم می باشد. برخی از بیماران در طی 20 سال، دچار علائم این بیماری می شوند. اگر زود این بیماری را درمان کنید، می توانید سال ها بدون علائم باشید. حدود 5 تا 10 درصد از بیماران، قبل از 50 سالگی دچار این بیماری شده اند. چه کسانی در معرض این بیماری قرار دارند؟ - به طور متوسط محدوده سنی بروز این بیماری 62 سال است. - داشتن سابقه خانوادگی ابتلا به این بیماری - مردان یک و نیم برابر زنان احتمال ابتلا به این بیماری را دارند. - افرادی که در معرض حشره کش ها و آفت کش ها هستند. در بیماری پارکینسون، سلول های تولیدکننده دوپامین از بین می روند و مغز پیام های ضروری را دریافت نمی کند علت پارکینسون یک منطقه کوچک از مغز، حرکات بدن را کنترل می کند. در بیماری پارکینسون، این منطقه از مغز، تولید دوپامین را متوقف می کند. دوپامین یک ماده شیمیایی است که به ارتباطات عصبی کمک می کند. در این بیماری، سلول های تولیدکننده دوپامین از بین می روند و مغز پیام های ضروری را دریافت نمی کند از قبیل: چگونه و در چه زمانی باید حرکت کنم. علائم اولیه پارکینسون - لرزش انگشتان دست، سر، ساق پا و یا لب - سفت شدن عضلات بدن - مشکل در راه رفتن - مشکل بلند شدن از صندلی - دستخط به هم ریخته و کوچک و ریز نوشتن - خمیده شدن پشت درمان پارکینسون پزشک از دارو درمانی استفاده می کند، داروهایی از قبیل: لوودوپا، آگونیست دوپامین و دیگر داروها. برخی پزشکان از روش جراحی برای درمان این بیماری استفاده می کنند که دو روش جراحی داریم: روش اول به نام تحریک عمیق مغزی می باشد و از الکترودهایی استفاده می شود که آنها را در یک منطقه از مغز کار می گذارند. این روش، جلوی پیشرفت پارکینسون را نمی گیرد و همه اشخاص کاندیدای خوبی برای این روش نمی باشند. در روش دوم از انرژی فرکانس رادیویی برای از بین بردن دائم لرزش، سفتی و انقباض عضلات استفاده می کنند. این جراحی به دلیل غیرقابل برگشت بودن، شیوع کمتری نسبت به تحریک عمیق مغزی دارد. محققان در تحقیقی که سال 2002 انجام گرفت به این نتیجه رسیدند که مصرف 1200 میلی گرم کوآنزیم Q10، پیشرفت این بیماری را کند می کند درمان های مکمل و جایگزین - کوآنزیم Q10: این بیماران، مقدار کمی از این کوآنزیم را در بدن دارند. برخی تحقیقات نشان داده است که کوآنزیم Q10 در مراحل اولیه بیماری پارکینسون، دارای اثرات درمانی مفیدی می باشد. - ماساژ درمانی: باعث کاهش سفتی عضلات می شود. - تای چی: تای چی یک ورزش قدیمی چینی می باشد که با حرکات آرام، انعطاف پذیری و تعادل و قدرت عضلات را بهبود می دهد. - یوگا: حرکات کششی یوگا، تعادل و انعطاف پذیری بدن را افزایش می دهید. - طب سوزنی: باعث کاهش درد می گردد. - روش الکساندر: این روش بر عضلات، تعادل و تفکر درباره اینکه چگونه از یک عضله استفاده می شود، تمرکز دارد. در این روش، سفتی و درد عضلات کم می شود. - مدیتیشن: در این روش، ذهن خود را بر روی یک تصویر و یا ایده متمرکز می کنید. استرس و درد را با این روش کم می کنید و به بهبودی خود کمک می کنید. - موسیقی درمانی: این روش می تواند به کاهش اضطراب و بهبود راه رفتن و مکالمه کمک کند. جلوگیری از پارکینسون - محققان در تحقیقی که سال 2002 انجام گرفت به این نتیجه رسیدند که مصرف 1200 میلی گرم کوآنزیم Q10، پیشرفت این بیماری را کند می کند. - افرادی که نوشیدنی های دارای کافئین می نوشند و سیگاری ها کمتر در معرض خطر این بیماری قرار دارند، هرچند که در سیگاری ها شاهد بیماری های دیگری می باشیم. - مطالعات نشان داده است افرادی که میوه ها و سبزیجات، غذاهای دارای فیبر، ماهی و روغن امگا-3 را زیاد مصرف می کنند و گوشت قرمز و لبنیات را کمتر مصرف می کنند، از خود در مقابل این بیماری محافظت می کنند. - چای سبز نیز اثر محافظتی در برابر این بیماری دارد.
بیماری پارکینسون بیماری پارکینسون(لقوه) به علت استحاله تدریجی سلولهای عصبی تولید کننده ماده شیمیایی دوپامین در مغز ایجاد میشود. دوپامین برای تنظیم حرکات ملایم و ظریف در سراسر بدن ضروری است . تولید دوپامین با افزایش سن در همه ما کاهش می یابد ولی این افت در بیماری پارکینسون به قدری شدید است که به عملکرد عضلات مهم لطمه میزند. بیماری پارکینسون به طور عمده با ۳ علامت مشخص میشود: سفتی عضلات-لرزش دستها و پاها در حال استراحت و کاهش تحرک. سفتی عضلات ناشی از افزایش تنش آنهاست و بیشتر در بازوها و پاها و عضلات صورت مشاهده میگردد. صورت مانند یک نقاب بیحالت میشود و نشاندهنده یک شخصیت افسرده است. حرکات ظریف دست و بازو مختل و منجر به خشن شدن حرکات و ریزتر شدن دست خط بیمار میشود. حفظ وضعیت نیز مختل و منجر به زمین خوردن مکرر میشود. در موارد پیشرفته قدمهای بیمار ممکن است تبدیل به گامهای بریده بریده و کوتاه شود و بدن به طرف جلو متمایل شود به طوری که گویی بیمار سعی دارد به مرکز ثقل خود دست یابد و در واقع نیز همین طور است .با پیشرفت بیماری تکلم مبهم و آهسته میشود و بیمار ممکن است به علت اختلال فزاینده ماهیچه های صورت قادر به مهار آب دهان خود نباشد. در نهایت از دست رفتن حافظه و اختلال عملکرد ذهنی (زوال عقل)در حدود نیمی از مبتلایان بروز میکند. برخی از مبتلایان به پارکینسون دچار ((لرزش در حال استراحت)) میشوند. این حرکات موزون بازوها و پاها بیشتر در زمان استراحت بروز میکند و هنگام حرکت اندام کاهش می یابد. در برخی افراد این لرزش ممکن است فک-زبان-پیشانی و پلکها را گرفتار کند. این لرزش معمولا هنگامی که بیمار عصبانی یا خسته میشود تشدید میگردد به همین دلیل به آن فلج تحریکی نیز میگویند . با پیشرفت بیماری شروع حرکات جدید مشکل میشود. مثلا غلتیدن در بستر دشوار میگردد. ممکن است برداشتن گام اول نیازمند کوشش زیاد و یا برخاستن از روی صندلی دشوار باشد. بیماری پارکینسون اغلب در سنین سالخوردگی یا اواخر میانسالی بروز میکند و نسبتا در مردان شایعتر است. علت استحاله سلولهای تولید کننده دوپامین معلوم نیست اگرچه ممکن است ویروسها مسئول آن باشند. علائم شبه پارکینسون میتواند در اثر سموم یا داروهایی که گیرنده های دوپامین را در اعصاب مهار میکنند ایجاد شود. این علائم مخصوصا از عوارض جانبی داروهایی مثل رزرپین و هالوپیریدول میباشد. درمان:داروهای متعددی در کاهش لرزش و سفتی بیماری پارکینسون مؤثر است اگرچه هیچ درمانی قادر به معکوس کردن یا توقف سیر پیشرفت استحاله عصبی نیست. مؤثرترین دارو در حال حاضر لوو دوپا یا ال دوپا است که ماده اولیه تولید دوپامین میباشد. دوپامین قابل تجویز نیست زیرا نمیتواند از جریان خون وارد مغز شود در حالی که ال دوپا براحتی وارد مغز میشود و در آنجا به دوپامین تبدیل میگردد . متأسفانه اثر بخشی ال دوپا به مرور زمان کاهش می یابد. داروی دپرنیل از طریق مهار تخریب دوپامین اثر میکند.این دارو به طور مؤثری شروع علائم جدیتر بیماری پارکینسون را به تعویق می اندازد. به عنوان یک اقدام عملی بیماران مبتلا به پارکینسون باید برنامه ریزیهای فردی برای حفظ سلامت عمومی مطلوب و به همراه آن ورزش و استراحت منظم داشته باشند. برنامه های درمانی در زمینه تمرینات بدنی نیز ممکن است مفید باشد. به خاطر داشتن این نکته که داروی تجویز شده باید کاملا مطابق دستور مصرف شود و هرگز بدون صلاحدید پزشک تغییری در آن داده نشود اهمیت دارد. قطع ناگهانی مصرف بعضی از داروهایی که در درمان پارکینسون مصرف میشود ممکن است به راحتی منجر به زمین گیر شدن بیمار گردد. بیماران مبتلا به پارکینسون به میزان زیادی نیازمند حمایت روحی برای مقابله با فشارهای روانی بیماری و ادامه جسورانه زندگی با وجود ناتوانی فزاینده هستند. یک خانواده دلسوز و پشتیبان بهترین نعمت برای آنان است. باید در نظر داشت که بسیاری از مردم با افزایش سن دچار لرزشهای جزئی میشوند بنابراین وقوع آن نباید بدون دلیل به عنوان هشدار تلقی گردد. اگر سایر علائم بیماری پارکینسون به طور همزمان بروز کرد پزشک قادر به تشخیص شده و درمان را شروع خواهد کرد
