امروز دانشمندان بر این باورند که یکی از اضلاع مهم معرفتی علوم، مبحث روش شناسی است. روش شناسی درست و بایسته می تواند محقق را از سرگردانی و ابهام در میان دریای گزاره های علمی وارهانده، به ساحل کشف حقایق نزدیک کند. این مهم در همه علوم ضروری است اما در علوم معرفتی مرتبط با آغاز و انجام جهان، عوالم هستی و... نظیر فلسفه، عرفان و تفسیر ضروری تر می نماید. سالیانی چند است که بحث روش شناسی تفسیر قرآن کریم مورد دغدغه و عنایت خاطر دانش پژوهان این عرصه قرار گرفته است. اخیرا جمعی از نویسندگان در تدوین و نگارش کتاب" روش شناسی تفسیر قرآن" گامهای شایسته ای برداشته اند. مشخصات کلی این کتاب: روش شناسی تفسیر قرآن؛ [نویسندگان: ]علی اکبر بابایی، غلامعلی عزیزی کیا و مجتبی روحانی راد، زیر نظر: محمود رجبی، چاپ اول، قم، پژوهشکدهی حوزه و دانشگاه، تهران؛ سازمان مطالعه و تدوین کتب علوم انسانی دانشگاهها (سمت)، 9731، 024 ص، وزیری. کتاب " روش شناسی تفسیر قرآن" در 5 فصل نگارش یافته است. "مبانی تفسیر" موضوع مورد بحث در فصل آغازین این کتاب است که در ذیل عنوان کلیات، مباحثی چون تعریف تفسیر وتاویل، تمایز و بازشناسی تفسیر از تاویل و... طرح شده است. در همین فصل عناوین فرعی تر دیگری هم وجود دارد و مباحث ارزنده ای چون "«نیازمندی به تفسیر» و «امکان و جواز تفسیر» را در بر می گیرد. مبسوط ترین و در عین حال مهمترین بخش کتاب فصل دوم آن است. که در آن مساله "اصول و قواعد تفسیر" به تفصیل مورد بررسی قرار می گیرد که از آن جمله اند: قاعده "در نظر گرفتن قرائت صحیح"، قاعده "توجه به مفاهیم کلمات در زمان نزول"، قاعده "تأیید شناخت قواعد ادبیات عرب اعم از صرف، نحو، معانی و بیان"، قاعده "در نظر گرفتن قراین" و... نویسندگان در فصل سوم، مبحث «منابع تفسیر» طرح و اهم منابع مورد نیاز تفسیر را چنین بر شمرده اند: 1. قرآن؛ 2. روایات معصومینعلیه السَّلام؛ 3. منابع لغوی؛ 4. منابع تاریخی؛ 5. عقل؛ 6. دستآوردهای تجربی