نخستین سرود ملی ایران مربوط به دوره قاجار است که موسیقی آن توسط موسیو لومر، موسیقیدان نظامی فرانسوی اعزامی به ایران در دوره قاجار، تصنیف شده است. این سرود در اصل برای پیانو نوشته شده و یک بار به هنگام ورود مظفرالدین شاه قاجار و در حضور وی در پاریس اجرا گردید. اجرای آن توسط ارکستر ملل نخستین اجرای رسمی و ارکسترال آن است كه به پیشنهاد رهبر کنونی ارکستر ترانهای برای آن توسط بیژن ترقی سروده شد و به همراه خواننده اجرا گردید. شعر آن چنین بود: نام جاوید ای وطن صبح امید ای وطن چهره کن در آسمان همچو مهر جاودان وطن ای هستی من شور و سرمستی من چهره کن در آسمان همچو مهر جاودان بشنو سوز سخنم که هم آواز تو منم همه ی جان و تنم وطنم وطنم وطنم وطنم بشنو سوز سخنم که نواگر این چمنم همه ی جان و تنم وطنم وطنم وطنم وطنم همه با یک نام و نشان به تفاوت هر رنگ و زبان همه شاد و خوش و نغمه زنان ز صلابت ایران جوان ز صلابت ایران جوان ز صلابت ایران جوان
