محصول 2012 هنرپیشگان: جوزف گوردون لویت، مایکل شنون کارگردان: دیوید کوئپ وایلی، جوان «پیغام رسان دوچرخه سوار» مامور می شود که پاکتی را از یک دانشجوی چینی مهاجر گرفته و تا ساعت 7 آن را به دست زنی بنام «چن» برساند. قبل از حرکت وایلی، مردی که خود را رئیس حراست دانشگاه معرفی می کند جلوی وایلی را گرفته و از او تقاضا می کند پاکت را به او دهد؛ اما وایلی به حرف مرد توجهی نکرده و از محل می گریزد؛ غافل از آنکه او با اینکار وارد بازی بسیار خطرناکی شده است... دیوید کوئپ که در کارنامه کاری خود نویسندگی سناریوی بلاک باسترهایی چون «پارک ژوراسیک»، «ماموریت غیر ممکن» و «مرد عنکبوتی» را دارد در پنجمین اثر سینمایی خود در سمت کارگردان توانسته است اکشنی نسبتا جالب را بسازد. قصه حول شخصیت وایلی شکل گرفته و در سکانس ابتدایی فیلمساز وایلی را از زبان خود او معرفی می کند. جوانی پر جنب و جوش که به هیچ وجه نمی توان او را متوقف کرد، خصوصا در زمانیکه او مشغول لایی کشیدن در خیابانها است. حتی شلوغی شهری چون منهتن نیز توانایی متوقف کردن وایلی را ندارد. فیلمساز با روایت غیر خطی قصه به خوبی توانسته است در زمان حرکتی سیال داشته و با نشان دادن ساعتی دیجیتالی روی تصویر و عقب جلو کردن آن نوعی محدودیت وابسته به زمان و اعتقاد داشتن به سرنوشت و مقدراتی رقم خورده را بر فیلم حاکم کرده تا مخاطب را مجذوب فیلم کرده و او را با سرنوشت شخصیت های قصه خصوصا وایلی همراه و همدل سازد. فیلمساز اطلاعات را نیز بر اساس همین تقدیرگرایی به قصه افزوده و این مطلب موجبات درگیری وایلی با چند مشکل اساسی را فراهم آورده و او را مجبور می سازد که برای رسیدن به هدف خود دست به مبارزه ای جدی بزند؛ که تمام جذابیت فیلم نیز ناشی از همین کنش و واکنش بوده که با ورود مردی که خود را رئیس حراست معرفی کرده این کشمکش به اوج خود می رسد. وایلی برای رساندن پاکت دختر چینی به خانم چن با دو مشکل اساسی روبروست: ابتدا وضعیت خیابانهای شلوغ منهتن که در سکانس ابتدایی بیننده از زبان وایلی با آن آشنا می شود؛ خیابانهایی که همچون هزارتویی مرگبار برای امثال وایلی بوده و رانندگان هیچ توجهی به آنها نداشته و هر آن ممکن است حادثه ناگواری برای نامه رسانها رخ دهد. اما مشکل بعدی وایلی که مقابله با آن به مراتب از مشکل قبلی سخت تر است، همان مردی ست که خود را رئیس حراست معرفی کرده و تا انتهای فیلم از تعقیب وایلی دست بردار نیست. در اولین سکانس تعقیب و گریز وایلی و آن مرد-که بهترین سکانس فیلم از نظر القای هیجان به بیننده است- فیلمساز اطلاعات و عناصر تعلیق را به خوبی و با زمانبندی دقیق ارائه داده و موجبات هرچه عمیق تر شدن تعلیق سکانس را فراهم آورده است. البته در خلال تعقیب و گریز بین آن دو، مشکلات دیگری نیز برای وایلی بوجود آمده که همگی به بالا بردن تعلیق و هیجان فیلم کمک کرده است. فیلمساز در صحنه های دوچرخه سواری وایلی خصوصا صحنه های تعقیب و گریز، با انتخاب دقیق نماها به خوبی توانسته است به بیننده، شور و هیجان درونی وایلی را که اصلی ترین عنصر شخصیت اوست، القا کند. در ابتدای فیلم وایلی درباره خود می گوید: «من نمی تونم توی اداره کار کنم، دوست ندارم لباس رسمی بپوشم، دوست دارم فقط برونم، با دوچرخه ای بدون دنده، بدنه فولادی و بدون ترمز که هیچ وقت سُر نمی خوره و برای متوقف نشدن باید دائم رکاب زد» که ما همزمان با شنیدن این عبارات و نیز در ادامه فیلم شاهد ترکیب نماهای ثابت و متحرک، و ضرباهنگی متناسب با سرعت یک دوچرخه سوار هستیم که به خوبی می تواند حس درونی این پسر پر شور و ترمز بریده را به بیننده منتقل کند. با توجه به چهار چوب ساده قصه که از شخصیت هایی به دور از هرگونه پیچیدگی تشکیل شده قطعا ادامه تعقیب و گریز بین وایلی و مردی که خود را رئیس حراست معرفی کرده می توانست به فیلم لطمه زیادی بزند؛ اما فیلمساز به خوبی برای آنکه اساس کنش و واکنش تکراری نشده و از حس هیجان فیلم کاسته نشود، در کنار شخصیت وایلی یک رقیب بنام «مانی» قرار داده است-او بر خلاف وایلی از تجهیزات بسیار بیشرفته استفاده می کند که توجه به موبایل، دوچرخه و نوع لباس پوشیدن «مانی» به راحتی بیننده را به این مطلب می رساند- فیلمساز به درستی در ابتدای نیمه دوم فیلم بار کنش قصه را بر تقابل این دو قرار داده تا هم، زمان فیلم به طور منطقی افزایش یابد و هم به علت بی محتوایی قصه، تعقیب و گریز وایلی و مردی که خود را رئیس حراست برای بیننده کسالت بار نشود.