داوود، پسر یسی از فرزندان یهودا و از طایفهٔ بنی*اسرائیل بود که در بیت*لحم زاده شد. داوود، در سال ۱۲۵۰ پیش از میلاد، توانست اورشلیم را از دست کنعانیان آزاد کند و آن را «پایتخت اسرائیل» خواند. به روایت عهد عتیق، داوود، تابوت عهد را که حامل ده فرمان بود را به اورشلیم آورد و آن را در معبدی جدید نصب کرد. کتاب مزامیر داوود به وی منسوب است. داوود چهل سال در یهودیه فرمان راند و در ۷۱ سالگی در اورشلیم درگذشت. جسد داوود را بر کوه صهیون دفن کردند. سلیمان، فرزند داود، با ادامه کاری که پدرش آغاز کرده بود، شهر را گسترش داده و معبد مقدس یا هیکل سلیمان را که امروزه معبد اول خوانده می*شود را در شهر اورشلیم بنا کرد. بر اساس روایات عهد عتیق مادر داوود به گناه آبستن شد، از نسلِ فارص فرزند نامشروعِ یهودا بود. و خود نیز با همسر دیگران همبستر می شد و از این راه فرزندانی داشت. بتسابه از همسران او بوده است. اما در برخی روایات اسلامی داوود را نه از نسل یهودا بلکه از نسل لاوی دانسته اند.
