كفار قريش چون متوجه شدند كه مردم مدينه با پيامبر (صلي الله عليه و آله) عهد بستند كه از تن و جان حضرتش حفاظت كنند ، بركيد و كينه آنها نسبت به پيامبر (صلي الله عليه و آله) افزوده شد ، و با شورايي كه انجام دادند ، تصميم گرفتند كه : از هر قبيله مردي دلاور با شمشيري برنده ، همگي شبي (اول ماه ربيع الاول ) كمين كنند چون پيامبر (صلي الله عليه و آله) به خواب رود ، بر او وارد و سرش را از تن جدا كنند . خداوند پيامبرش را از اين قضيه آگاه كرد . پيامبر (صلي الله عليه و آله) اميرالمو منين (عليه السلام) را فرمود : مشركين امشب قصد دارند من را به قتل برسانند و خداوند امر به هجرت كرده ؛ تو در جاي من بخواب تا آنكه ندانند من هجرت كرده ام ، تو چه مي گويي ؟ عرض كرد : يا نبي الله آيا شما به سلامت خواهي ماند ؟ فرمود : بلي ، اميرالمو منين خندان شد و سجده شكر به جاي آورد . بعد گفت : شما به هر سو كه خدا ترا ماءمور گردانيده است برويد ، جانم فداي تو باد ، و هر چه خواهي امر فرما كه به جاي قبول كنم و از خدا توفيق مي طلبم . پيامبر (صلي الله عليه و آله) علي (عليه السلام) را در بغل گرفت و بسيار گريست و او را بخدا سپرد . جبرييل دست پيامبر (صلي الله عليه و آله) را گرفت و از خانه بيرون آورد ، و به غار ثور تشريف بردند امير (عليه السلام) در جاي پيامبر (صلي الله عليه و آله) خوابيد و رداء (روپوش ، عبا) حضرتش را پوشيد . كفار خواستند شبانه هجوم بياورند كه ابولهب يكي از آنان بود گفت : شب اطفال و زنان خوابيده اند بگذاريد صبح شود ، چون صبح شد ريختند در خانه پيامبر (صلي الله عليه و آله) ، قبل از اینکه ضربه ای وارد کنند ، رداء را کنار زدند و با دیدن امیرالمومنین(علیه السلام) غافلگیر شدند. آنها گفتند : يا علي (عليه السلام) محمد (صلي الله عليه و آله) كجاست ؟ فرمود : مگر شما او را به من سپرده بوديد ؟ خواستيد او را بيرون كنيد او خود بيرون رفت . پس دست از علي (عليه السلام) برداشته و به جستجوي پيامبر (صلي الله عليه و آله) شتافتند . در حقيقت با اين ايثار علي (عليه السلام) جان پيامبر (صلي الله عليه و آله) به سلامت ماند و خداوند اين آيه را در شاءن علي (عليه السلام) نازل كرد : "از مردم كساني هستند نفس خويش در راه خشنودي خدا مي فروشند و خداوند به بندگانش مهربان است" .
