مهدي فخيم زاده ضمن تشريح شرايط امروز و ديروز بازيگري در سينماي ايران گفت: زماني که به سينما رسيدم دوره لمپن ها و به قولي يکه بزن ها با بازي هاي اغراق آميز بود اما به شدت در مقابل تيپ سازي در اين نقش ها ايستادم. مهدي فخيم زاده از آن قبيل بازيگراني است که به گفته خودش به هيچ عنوان ولع مقابل دوربين رفتن ندارد، مگر اين که شخصيت را باور کند. اين کارگردان و بازيگر سينما و تلويزيون که آخرين حضور تلويزيوني اش سريال «تکيه برباد» چندي پيش روي آنتن رفت، در گفت وگو با مهر، به مسائل بسياري در عرصه بازيگري و چگونگي باورپذيري يک اثر نمايشي در سينما و تلويزيون اشاره کرد.وي در اين گفت وگو درباره شيوه هاي بازيگري و فعاليت خود در عرصه بازي وکارگرداني و هم چنين وضعيت فعلي سينماي ايران، چگونگي مديريت در عرصه فرهنگ و هنر و وضعيت نهادهاي فرهنگي در مواجهه با فيلم سازان سخن گفت. فخيم زاده در بخشي از اين گفت وگو درباره مسائلي چون چگونگي مشاوره به کارگردان هاي جوان تلويزيون، دلايل ماندگار شدن شخصيت هايي چون «نمکي» در فيلم سينمايي «مسافران مهتاب»، «اصغر کوپک» در سريال «خواب و بيدار» و بازي خود در نقش «محسنيان» در سريال «تکيه بر باد» صحبت کرد. مهدي فخيم زاده اظهار داشت: من به شخصه خيلي پيگير بازي در آثار سينمايي و تلويزيوني نيستم، چرا که نسبت به اين مقوله بسيار حساس هستم و البته از اساس خودم را بازيگر نمي دانم چون حرفه و تخصص من در عرصه سينما و تلويزيون کارگرداني است.در بازيگري دوست ندارم خودم را به بيننده تحميل کنم اما اگر نقش مناسبي باشد، دوست دارم آن را بازي کنم. مثلاً در سريال امام رضا(ع) نخواستم نقش مامون را بازي کنم بلکه نقش قاتل امام رضا(ع) را بازي کردم. خوب يادم هست زماني که آقاي لاريجاني رئيس وقت سازمان صدا و سيما براي بازديد آمده بود با خنده از من سوال کرد «اين همه شخصيت در اين سريال وجود داشت، نقش بهتر از قاتل امام(ع) پيدا نکردي که بازي کني!؟» يا در سريال «تنهاترين سردار» هيچ کس حاضر نشد نقش شمر را بازي کند و در نهايت، خودم در نقش شمر مقابل دوربين رفتم.فخيم زاده تصريح کرد: زماني که به سينما رسيدم داستان فرق کرده بود، دوره لمپن ها و به قولي يکه بزن ها با بازي هاي اغراق آميز بود. البته بخشي از آن به خاصيت سينما هم باز مي گشت چون اين هنر صنعت دوست دارد بازيگر، به خصوص بازيگر نقش اول درکل اثر غالب باشد؛ ضمن اين که وقتي وارد سينما شدم سينماي ايران، دوره فيلم سازي پس از «قيصر» را تجربه مي کرد و خود به خود نقش هاي حاشيه نشين را به هنرپيشه مي دادند. البته من به شدت در مقابل تيپ سازي در اين نقش ها ايستادم.به عنوان مثال پس از اين که نقش نمکي را بازي کردم، پيشنهادهاي بسياري براي بازي در فيلم و سريال به من شد که همان تيپ را بازي کنم اما اين کار را نکردم.به شخصه به اصلي در هنر بازيگري اعتقاد و باور دارم و آن اصل اين است که تا نقشي را خودم باور نکنم امکان ندارد آن نقش را بازي کنم، چون معتقدم وقتي خودم اين شخصيت را باور نکرده ام قطعاً مخاطب هم آن را باور نمي کند. فخيم زاده با اشاره به اين که نقش ها را باور مي کند و اين باور به او به عنوان بازيگر شوق مي دهد و رفته رفته در ذهن و دلش رسوب مي کند مي گويد: به همين دليل گاهي دلم براي «نمکي» و «اصغر کوپک» و بسياري ديگر از شخصيت هايي که بازي کرده ام تنگ مي شود.فخيم زاده خاطرنشان ساخت: شخصيتي که يک کارگردان از نقش مي سازد اگر واقعاً آدم هاي سياه و سفيد و مثبت و منفي مطلق باشند به معناي واقعي جا براي کار نمي گذارد مگر اين که رنگي خاکستري داشته باشند. به عنوان مثال «اصغر کوپک» در سريال «خواب و بيدار» شخصيت منفوري بود و با همه پليدي که در ذات خود نهفته داشت اما يک رابطه عجيبي با همسر فلج خود داشت تا جايي که به «ناتاشا» هشدار مي داد که اگر بخواهد به او آسيبي بزند بايد از روي جنازه او رد شود. محسنيان «تکيه بر باد» هم همين طور. يعني با همه بدجنسي اش در سکانس آخر مي گويد آنچه خورد سم نبود قرص خواب بود. يعني نمي خواسته است همسر و بچه اش کشته شوند. بنابراين انساني بود که عاطفه و مهرباني داشت.آدم ها خاکستري هستند درست مانند زندگي خودمان. به همين دليل است در نقش هايي که بازي يا آثاري که کارگرداني کرده ام هيچ گاه مطلق سياه و يا سپيد نمي بينيم همه آدم هاي زندگي من خاکستري هستند. به اعتقاد من نقش و هنرپيشه يک پيکره واحد هستند و هنرپيشه زماني مي تواند بازي خود را به درستي نشان دهد که آن نقش را در خود جاري کند.
