Citizen Gangster همشهری گنگستر محصول 2011 کران عمومی 2012 هنرپیشگان: اسکات اسپیدمن، کلی ریلی، کوین دوراند نویسنده و کارگردان: ناتان مورلاندو «ادوین بوید» از سربازان جنگ جهانی که در وضع معیشتی بدی به سر می برد، تصمیم می گیرد که برای بهبود زندگی خود و خانواده اش دست به سرقت از بانک بزند. او که به بازیگری نیز علاقه زیادی دارد پس از گریم صورت خود با لوازم آرایشی همسرش، به بانک حمله کرده و موفق به سرقت چند هزار دلار می شود. موفقیت ادوین در سرقت، در کنار اخبار منتشر شده در روزنامه ها، موجب می شود که او موقعیت یک سوپراستار مشهور و پولدار هالیوودی را برای خود متصور شده و دست به سرقت های بزرگتر بزند... علاقه فیلمسازان به گنگسترها چیز پنهانی نبوده و سالهای سال است که تماشاگران در سفری هیجان انگیز و پر التهاب با دنیای پر پیچ و خم این جنایتکاران آشنا می شوند. اما دنیای ادوین بوید، نه هیجان انگیز است و نه پیچ و خمی دارد. قصه فیلم با چهار چوبی بسیار ساده و شخصیت پردازی بسیار بد، از ادوین شخصیتی مبهم ساخته که بیننده هیچ ارتباطی با او بر قرار نمی کند. این مسئله در کنار اطلاعات و عناصر بی ربط با قصه موجب سقوط جذابیت «همشهری گنگستر» شده است. فیلمساز از همان ابتدای فیلم با نمایش عبارت «در جنگ، سربازِ مجروح نشده ای وجود ندارد» از جملات «خوزه ناروسکی» نویسنده آرژانتینی شروع به دادن اطلاعات بی ارتباط با دیگر رویدادها می کند. پس از نمایش عبارت، اولین نماها را از چهره ادوین داریم که خود به خود این ذهنیت ایجاد می شود که او از سربازان جنگ بوده و از جراحتی روحی رنج می برد. در ادامه آشکار می شود که او در کنار وضع بد مالی، علاقه زیادی به بازیگری داشته ولی هیچگاه نتوانسته به آرزوی خود برسد؛ حال ارتباط این دو مشکل ادوین با جمله ناروسکی در چیست، تا انتها آشکار نمی شود. بی ارتباطی عناصر موجب شده است که بسیاری از مسائل مهم و اساسی در فیلم مبهم بماند، به عنوان مثال چرایی تصمیم ادوین برای سرقت از بانک تا انتها بدرستی مشخص نمی شود. او که راننده اتوبوس است پس از دیدن یک مسافر معلول کار خود را رها کرده و به یک آموزشگاه سینمایی برای بازیگر شدن می رود و زمانیکه با جواب رد مسئول آموزشگاه مواجه می شود، تصمیم به سرقت از بانک می گیرد؛ اینکه او چرا کار خود را رها کرده و ارتباط رها کردن کار با مسافر معلول چیست، مسئله ای ست مبهم و نامشخص. واکنشهای بسیار عجیب «دورین» همسر ادوین با بازی « کلی ریلی» نیز به پایین آمدن کیفیت فیلم کمک بسیار زیادی کرده است. به عنوان مثال در صحنه ای که دورین به سارق بودن ادوین پی می برد، به هیچ وجه مشخص نیست که او ناراحت و مضطرب است یا خوشحال و ریلکس؛ و در این میان توانایی بسیار پایین ریلی در بیان حالات روحی دورین چه در بازی دستان و چه زبان چهره از شخصیت او بشدت کاسته؛ و جالب اینجاست که فیلمساز در نمایش دورین بر نماهای متوسط و نزدیک تاکید زیادی داشته، و هیچ تلاشی برای پوشاندن بازی بد ریلی نمی کند. حال و هوای کشور کانادا چنان بر شخصیت ها و فضای فیلم تاثیر گذاشته است که هیچ شخصیت محکمی را نمی توان مشاهده کرد. ادوین که پس از دستگیری به زندان می افتاد در آنجا با چند زندانی دیگر دوست شده و از زندان فرار می کنند. در ادامه فیلم آنها با یکدیگر گروهی تشکیل داده و دست به سرقت از بانکها زده و پلیس نیز شروع به جستجو و تعقیب آنها می کند. شخصیت پردازی نصف و نیمه اعضای گروه موجب شده است که آنها نه آنقدر رذل و پلید باشند که بیننده از دستگیری و مجازاتشان خشنود شود، و نه آنقدر مردانگی در وجودشان باشد که تماشاگر آرزوی موفقیت برای آنها کند؛ که این مسئله در انتهای فیلم به خوبی آشکار می شود. توجه به معنای ضمنی ما را به این مطلب می رساند که فیلم کاملا در محدوده کشور کانادا مانده و فراتر از آن حرفی برای گفتن ندارد و این در حالی ست که فیلمساز سعی دارد فیلم خود را به مسائل بین المللی پیوند دهد؛ که می توان به عبارت ناروسکی در ابتدای فیلم و تاکید زیاد فیلمساز بر مسئله جنگ و تبعات آن در طی فیلم اشاره کرد؛ در صحنه ای از فیلم ادوین پس از چند سرقت به همراه همسر و فرزندانش به سینما رفته و به تماشای فیلمی مستند نشسته که ابتدای آن درباره موشک، جنگ و ویرانیهای آن بوده و در ادامه فیلم مستند به سرقتهای ادوین اشاره می شود؛ و یا در یکی از سرقتها یکی از کارمندان بانک به ادوین می گوید: «بعضی ها فکر می کنند تو دیوانه ای» و ادوین در جواب می گوید: «من دیوانه نیستم، دنیا دیوانه ست، من فقط آینه دنیام» که با توجه به کلیت فیلم این تلاش فیلمساز، حرف بزرگتر از دهان زدن بوده و هیچ همخوانی با شخصیتها، روابط بین آنها و قصه ندارد.