بسیاری از مسائل عقلی و فلسفی در کلام اهل بیت دیده می شود. بدین معنی که طرح مباحث الهیات توسط ائمه اهل بیت و تجزیه و تحلیل آن مسائل سبب شده است که عقل شیعه از قدیم الایام به صورت عقل فلسفی درآید و البته این بدعت و چیز تازه ای در اسلام نبوده بلکه راهی است که خود قرآن پیش پای مسلمین قرار داده است و ائمه(علیهم السلام) به تبع قرآن و تعلیمات قرآنی و به عنوان تفسیر قرآن آن حقایق را ابراز و اظهار نموده اند. حاصل آن پرورش اندیشمندانی نظیر علامه طباطبایی در عصر ماست که به حق منسوب به مکتب جعفری است. مکتبی که همه ی علوم در ان به نحو شایسته ای بیان گردیده است و به ویژه بر روی عقل و فلسفه به عنوان ابزاری در فهم الهیات و خداشناسی تأکید شده است. 1 از جمله براهین و استدلال هایی که بر خداشناسی توسط اهل بیت(علیه‌السلام) اقامه شده است روایتی است که هشام بن سالم از امام صادق (علیه‌السلام) نقل کرده است: هشام بن سالم می گوید نزد امام صادق(علیه‌السلام) رفتم به من فرمود: آیا می توانی خدا را وصف کنی؟ گفتم: آری! فرمود: وصف کن! گفتم: او شنوا و بیناست. فرمود: این صفتی است که مخلوقات نیز در آن شریکند! گفتم: چگونه او را وصف کنم؟ فرمود: او نور بدون ظلمت و حیات بدون مرگ و علم بدون جهل و حق بدون باطل است. پس از نزد آن حضرت بیرون آمدم در حالی که داناترین مردم به توحید بودم!
