اصلا چرا خداوند انسان را طوری نیافرید که مرتکب گناه نشود؟ این طوری که دیگر بحث عذاب کمتر و ... در میان نبود؟! آیا واقعا این در قدرت خداوند نبود؟! آیا خلقت این گونه ما به معنی سنگدلی خداوند و دشمنی با ما است؟! پس چرا؟! دوست عزیز من، خلقت انسان ها به گونه ای پی ریزی شده که هدفی خاص را به دنبال دارد، به گونه ای که انسان ها به نهایت بلوغ رشد و استعدادهای خود برسند. زیرا بنا به فرموده خداوند انسان ها بهترین مخلوقاتند...! پس آفرینش انسان به گونه ای که مختار باشد، در جهت رسیدن به این هدف است. انسان در صورتی می تواند به هدف نهایی خلقت برسد که زمینه آزمایش برای او فراهم باشد، در عین قدرت بر انجام بدی به خوبی ها عمل کند. این جا است که به کمالات و فضائل دست پیدا می کند. در واقع با داشتن اختیار انسان محدود به انجام گناه و انجام ندادن آن است، و با رعایت این حد برتری انسان بر سایر موجودات به فعلیت خواهد رسید. داشتن چنین فضیلتی از الطاف خداوند مهربان می باشد. اگر پس از ارتکاب حد معینی، دیگر انسان نمی توانست گناه کند یعنی دیگر اختیار نداشت پس دیگر فضیلتی هم نمی توانست کسب کند چون وقتی نمی تواند گناه کند کار خیر هم دیگر معنی ندارد و فقط می تواند کار خوب انجام دهد و این محدود کردن انسان از پیشرفت و کمال استموفق باشید. موفق باشید.
