مهربانم! کاش خانه ی قلبمان برای پذیرایی ازعشق هرگز واهمه نداشت … ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ حالا دلم را مانند آسمان نقاشی می کنم ، اما میخواهم آلودگی و ابر های سیاه اش را پشت رنگ های آبی گم و پنهان کنم ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ تورا هرلحظه به خاطر مى آورم بى هیچ بهانه! شاید عشق این باشد . ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ اونی که آدما را خیلی عزیز میکنه ، شادی دیدارشون نیست ، غم ندیدنشونه ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ صحبت من و تو همچون صحبت خار و گل است ، بی تو من را خوش نباشد ، گر تو را بی من خوش است . ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ کجا رسم بر این است که عاشق نشوى/ باغبان باشى و دلتنگ شقایق نشوى ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ بر لب دریای حسرت کلبه ای دارم قدیمی ، از تمام دار دنیا دوستی دارم صمیمی. ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ تو ویترین قلبم مجسمه ی بزرگی ازت ساختم تا جای هیچ مجسمه ی دیگه اونجا نباشه . ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ صندوقچه ای بهر دلت خواهم بود / دریا شوی ، تو ساحلت خواهم بود / ای یار تو که قایق عشقم باشی / من هم ملوان زبلت خواهم بود . ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ ساعت چیست؟ اختراع غریبیست که جای خالیت را به رخ دلتنگیهایم میکشد. ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ هوای قلبم بارانیست ولی رد پایت بر آن با هیچ بارانی پاک نخواهد شد . ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ در عمق آرزوی من است که در وجودت خانه ای داشته باشم ، حتی به مساحت یک یاد.
