اشعار+ زندگینامه نیما یوشیج

هان ای شب شوم وحشت انگیز
تا چند زنی به جانم آتش ؟
یا چشم مرا ز جای برکن
یا پرده ز روی خود فروکش
یا بازگذار تا بمیرم
کز دیدن روزگار سیرم
دیری ست
که در زمانه ی دون
از دیده همیشه اشکبارم
عمری به کدورت و الم رفت
تا باقی عمر چون سپارم
نه بخت بد مراست سامان
و ای شب ،‌نه توراست هیچ پایان
چندین چه کنی مرا ستیزه
بس نیست مرا غم زمانه ؟
دل می بری و قرار از من
هر لحظه به یک ره
و فسانه
بس بس که شدی تو فتنه ای سخت
سرمایه ی درد و دشمن بخت
این قصه که می کنی تو با من
زین خوبتر ایچ قصه ایچ نیست
خوبست ولیک باید از درد
نالان شد و زار زار بگریست
بشکست دلم ز بی قراری
کوتاه کن این فسانه ،‌باری
آنجا که ز شاخ گل
فروریخت
آنجا که بکوفت باد بر در
و آنجا که بریخت آب مواج
تابید بر او مه منور
ای تیره شب دراز دانی
کانجا چه نهفته بد نهانی ؟
بودست دلی ز درد خونین
بودست رخی ز غم مکدر
بودست بسی سر پر امید
یاری که گرفته یار در بر
کو آنهمه
بانگ و ناله ی زار
کو ناله ی عاشقان غمخوار ؟
در سایه ی آن درخت ها چیست
کز دیده ی عالمی نهان است ؟
عجز بشر است این فجایع
یا آنکه حقیقت جهان است ؟
در سیر تو طاقتم بفرسود
زین منظره چیست عاقبت سود ؟
تو چیستی ای شب غم انگیز
در جست و
جوی چه کاری آخر ؟
بس وقت گذشت و تو همانطور
استاده به شکل خوف آور
تاریخچه ی گذشتگانی
یا رازگشای مردگانی؟
تو آینه دار روزگاری
یا در ره عشق پرده داری ؟
یا شدمن جان من شدستی ؟
ای شب بنه این شگفتکاری
بگذار مرا به حالت خویش
با جان
فسرده و دل ریش
بگذار فرو بگیرد دم خواب
کز هر طرفی همی وزد باد
وقتی ست خوش و زمانه خاموش
مرغ سحری کشید فریاد
شد محو یکان یکان ستاره
تا چند کنم به تو نظاره ؟
بگذار بخواب اندر آیم
کز شومی گردش زمانه
یکدم کمتر به یاد آرم
و
آزاد شوم ز هر فسانه
بگذار که چشم ها ببندد
کمتر به من این جهان بخندد ​

 

آی آدمها که بر ساحل نشسته شاد و خندانید!

یکنفردر آب دارد می سپارد جان.​

یک نفر دارد که دست و پای دائم‌ میزند​

روی این دریای تند و تیره و سنگین که می‌دانید.​

آن زمان که مست هستید از خیال دست یابیدن به دشمن،​

آن زمان که پیش خود بیهوده پندارید​

که گرفتستید دست ناتوانی را​

تا تواناییّ بهتر را پدید آرید،​

آن زمان که تنگ میبندید​

برکمرهاتان کمربند،​

در چه هنگامی بگویم من؟​

یک نفر در آب دارد می‌کند بیهود جان قربان!​

آی آدمها که بر ساحل بساط دلگشا دارید!​

نان به سفره،جامه تان بر تن؛​

یک نفر در آب می‌خواند شما را.​

موج سنگین را به دست خسته می‌کوبد​

باز می‌دارد دهان با چشم از وحشت دریده​

سایه‌هاتان را ز راه دور دیده​

آب را بلعیده درگود کبود و هر زمان بیتابش افزون​

می‌کند زین آبها بیرون​

گاه سر، گه پا.​

آی آدمها!​

او ز راه دور این کهنه جهان را باز می‌پاید،​

می زند فریاد و امّید کمک دارد​

آی آدمها که روی ساحل آرام در کار تماشایید!​

موج می‌کوبد به روی ساحل خاموش​

پخش می‌گردد چنان مستی به جای افتاده بس مدهوش​

می رود نعره زنان، وین بانگ باز از دور می‌آید:​

-"آی آدمها"...​

و صدای باد هر دم دلگزاتر،
​

در صدای باد بانگ او رهاتر​

از میان آبهای دور و نزدیک​

باز در گوش این نداها:​

-"آی آدمها"...
​

نیما یوشیج
​

 

پاسخ : شعر آی آدم ها از نیما یوشیج

دانلود آهنگ آی آدم ها از سهیل نفیسی

 

پاسخ : شعر آی آدم ها از نیما یوشیج

ای ادم ها که در ساحل نشسته اید
یک نفر دارد انجا می سپارد جان
این شعر رو حفظم.واقعا زیباست