همه چیز درباره تبدیل فایل های ویدیویی و چگونگی تبدیل لوح های فشرده DVD

​

امروز که قصد داشتم سر و سامان به تعداد زیاد آرشو فیلم هام که بخش کوچکی در حدود ۱۰۰ تایی DVD بود بدهم و همه را راهی سطل زباله کنم و تعداد ۵۰، ۶۰ تایی هم که درون هارد کپی شده بود را به گورستان سطل بازیافت بفرستم متوجه شدم که انتخاب کردن پسوند و کدینگ و بیت ریت و این حرفا هم برای خودش معضل بزرگی است!اگر از طرفداران پروپاقرص فیلم و آرشیو کردن آن ها هستید، احتمالا این فیلم ها را با پسوندها و کدینگ های متفاوتی در اختیار دارید. البته من در سیم سوت ثانیه به موارد دلخواه خود رسیدم ، امروز تصمیم داریم نگاه به دنیای فایل های تصویری کنیم پس در ادامه با ما همراه شوید.


شاید داشتن اطلاعات اندکی راجب CD، DVD و BD خالی از لطف نباشد و به درک و انتخاب بهتر کدک و پسوند مورد نظر ما را یاری رساند. پس در آغاز اندکی به این گزینه ها می پردازیم.

​

کمی درباره CD
این نوع دیسک اولین بار در سال ۱۹۷۹ (۱۳۵۷ هجری شمسی) توسط شرکت فیلیپس و سونی به عنوان دیسک نوری برای ذخیره موسیقی*cda معرفی شد. یک قالب بر پایه فشرده سازی MPEG1 و دارای Bitrate ثابت ۱۱۵۰ کیلوبیت در ثانیه (kbps) و نیز رزولوشن۲۴۰*۳۵۲ است. VCD ها اکثرا برای انتقال ریلیزهای با کیفیت پایین تر (screener, TC , TS , CAM) مورد استفاده قرار می گیرد ، برای اینکه کل فیلم حجم کمتری پیدا کند و بتوان مدت زمان بیشتری از فیلم را بتوان در یک دیسک جای داد . هم VCD ها و هم SVCD ها ، بر اساس دقیقه زمان بندی می شوند. و در حال حاضر ، دقیقا می توان ۸۰ دقیقه فیلم VCD را بر روی یک سی دی ۷۰۰ مگابایتی جا داد. کیفیت CD هم تراز VHS ها بوده و توقع زیادی نمی توان از آن ها داشت. تصاویر VCD به دلیل داشتن کیفیت پایین امروزه به تاریخ پیوسته اند.

​

کمی درباره DVD
در سال ۱۹۹۵ دو شرکت سونی و فیلیپس یک مدیای جدید به نام MMCD را عرضه کردند. در همان سال نیز شرکت توشیبا به همراه کمپانی فیلم سازی Time/Warner محصولی به نام SD را عرضه نمودند. در اواخر سال ۱۹۹۵ به دلیل مشکلات عدم سازگاری MMCD و SD ، سازندگان این دو محصول به اتفاق محصول مشترکی به نام DVD را به بازار عرضه کردند . DVD به نوعی ترکیبی از ۲ محصول قبلی است که در آن بسیاری از نواقص رفع شده بود. DVD مخفف Digital Versatile Disc (دیسک چندمنظوره ی دیجیتالی) است. اولین دستگاه های DVD در نوامبر سال ۱۹۹۶ در ژاپن و در مارس سال ۱۹۹۷ در آمریکا ساخته شد. توشیبا، پایونیر، پاناسونیک، هیتاچی و سونی اولین سازندگانی بودند که دستگاه های DVD-ROM را در ژانویه سال ۱۹۹۷ به بازار عرضه کردند.
لوح فشرده DVD از صفحات عریض یا همان Wide Screen به خوبی پشتیبانی می کند. لوح های فشرده یک طرفه DVD توان ذخیره سازی ۴.۷ گیگابایت اطلاعات یا ۲ ساعت فیلم را دارا می باشند. دیسک های DVD در ظرفیت های مختلفی خود را به بازار مصرف رسانده اند که معمولا نوع DVD 5 آن فراگیرترین آن ها است.
DVD_۵ : یک طرفه و یک لایه – حداکثر ظرفیت ۴/۷ گیگابایت
DVD_۹ : یک طرفه و دو لایه ـ حداکثر ظرفیت ۸/۵ گیگابایت
DVD_۱۰ : دو طرفه و یک لایه ـ حداکثر ظرفیت ۹/۴ گیگابایت
DVD_۱۴ : دو طرفه و یک طرف دو لایه و طرف دیگر یک لایه – حداکثر ظرفیت ۲/۱۳ گیگابایت
DVD_۱۸ : دوطرفه و دو لایه ـ حداکثر ظرفیت ۱۷ گیگابایت
فیلم های DVD ، دارای قالب فشرده سازی MPEG2 هستند ولی رزولوشن آن ها به طور استاندارد ۴۸۰*۷۲۰ نقطه بوده و دارای نرخ Bitrate متغیری از ۲ تا ۱۰مگابیت در ثانیه (Mbps) می باشند . یکی از مزیت های DVD ، امکان انتخاب زیرنویس به زبان های مختلف و امکان انتخاب زبان دوبله فیلم در برخی از آن ها که با این قابلیت ارایه شده اند است. در بسیاری از DVD ها پشت صحنه های فیلم و یا تبلیغ سایر فیلم ها و گاها Music Video های مرتبط با فیلم گنجانده می شود. قابلیت امکان انتخاب نمای دید (Viewing Angle) در DVD ها یکی از نکات مثبت و جذاب در آن ها بود که جز تعداد کمی از فیلم ها در ادامه ارایه فیلم ها شاهد آن نبودیم.

​

کمی درباره Blu-ray
دیسک های Blue Ray توسط انجمن دیسک Blue Ray، گروهی از شرکتهای ارائه دهنده لوازم الکترونیکی، سخت افزار کامپیوتر(computer hardware)، و شرکت های تولید کننده تصاویر متحرک ایجاد گردید. در تکاپوی فرمت‌های دیسک‌های نوری با ظرفیت بالا، دیسک Blue Ray با فرمت HD-DVD رقابت کرد. در آن زمان توشیبا شرکت اصلی حمایت کننده HD-dvd محسوب می شد و با ایجاد اتحادی به مقابله با بلوری سونی پرداخت. سونی که در گذشته با ارایه فرمت قدرتمند تر بتامکس شکستی را در مقابل VHS شرکت JVC متحمل شده بود، گرچه هیچ وقت این رقابت به پایان نرسید و هر دو در بازار قدرت نمایی کردند اما میزان فراگیری VHS بسیار بیشتر از Betamax بود. سونی این بار مسمم بود تا توشیبا را به زیر بکشد تا مرگ HD-DVD اعلام گردد. در این جنگ سونی برگ های برنده بیشتری نسبت به توشیبا داشت. به عنوان نمونه استدیوی فیلم سازی بزرگ سونی پیکچرز و همچنین کنسول قدرتمند پلی استیشن ۳ که کارزار را بر توشیبا سهمگین می کرد.
بعد از چند سال از گذشت رقابت بین دو فرمت اخیراً در سال ۲۰۰۸ میلادی فرمت HD-DVD مغلوب این رقابت شد. توشیبا یکی از حمایت کنندگان فرمت HD-DVD رسما اعلام کرد که توسعه این فرمت را متوقف و دیسک‌های مبتنی بر این فرمت را عرضه نخواهد کرد بسیاری از فروشگاههای عرضه کننده دیسک‌های HD DVD نیز از فروش آنها اجتناب کردند و اندک شرکت‌های حامی این فرمت نیز مجبور به پیروی از فرمت رقیب یعنی Blu-ray شدند و توشیبا نیز صدها میلیون دلار روی HD-DVD خسارت دید.
به وسیله این فرمت می توان بر روی یک دیسک یک لبه blu-ray اطلاعاتی با حجم ۲۳٫۳ , ۲۵ , ۲۷ گیگابایت و یعنی حدود ۴ ساعت فیلم با فرمت (High-definition (HDTV و ۱۳ ساعت فیلم با فرمت (Standard-definition (SDTV را ذخیره کرد. یک دیسک ۲ لبه blu-ray می تواند حجمی برابر با ۴۶٫۶ , ۵۰ , ۵۴ گیگابایت را در خود جای دهد که این مقدار حافظه تقریباً برای ۸ ساعت فیلم HDTV کافی می باشد.
فناوری BDXL ( High Capacity Recordable and Rewritable discs) توانایی ذخیره سازی لوح های BD یا همان Blu-ray را تا ۱۲۸ گیگابایت افزایش داده است. این فناوری قادر است تا Blu-Ray های ۳ و۴ لایه را ایجاد کند. چند لایگی یا (multi layer ) مهمترین عنصر فنی در افزایش حجم دیسکهای نوری به خصوص Blu-Ray ها می باشد. در این فناوری جدید ، در دیسکهای Write –at-Once اطلاعات بر روی ۴ لایه روی هم ذخیره می گردد، که این افزایش لایه ها دلیل اصلی افزایش چشم گیر حجم ذخیره سازی است.
لوح های فشرده بلوری توانایی پخش فیلم هایی با کیفیت FullHD را دارند و همچنین در ویرایش های جدید آن ها و پخش کننده های این نوع دیسک ها توانایی پخش تصاویر سه بعدی یا همان ۳D افزوده شده است. پس این لوح ها در حال حاضر بی رقیب ترین ابزار ذخیره سازی موجود هستند. قابلیت جدید Interactivity در BD ها شما را قادر می سازد با اتصال به اینترنت قسمتهای جنبی بیشتری از فیلم (مانند زیرنویس و پخش با زبانهای مختلف) را دانلود کرد و استفاده نمایید.

​

فیلم هایی که با کیفیت HD یا همان ۷۲۰p بر روی بلوری ها ذخیره می شوند معمولا دارای نرخ Bitrate هشت مگابایت می باشند و کیفیت FullHD که به ۱۰۸۰p هم شناخته می شود نیز نرخ Bitrate در حدود ۲۰ تا ۴۰ مگابایت بر ثانیه را دارا می باشند.
حالا که اطلاعات لازم را کسب کردید به سراغ تبدیل لوح های فشرده خود می رویم. برای تبدیل غیر از برنامه ای که در بالا معرفی شد و آموزشش را در لینک مورد نظر هم مشاهده کردید به سراغ یک برنامه رایگان و قدرتمند می رویم که در عین سادگی بسیار نیز قدرتمند است. این برنامه چیزی نیست جز Handbrake رایگان. یکی از خوبی های این برنامه ارایه آن برای تمامی سیستم عامل های خانواده ویندوز، مکینتاش و لینوکس است که از این جهت آن را بی رقیب می کند. پس از دریافت و نصب برنامه Handbrake، آن را اجرا نمایید.
محیط کاربری آن بسیار ساده است و همه چیز به خوبی در دسترس شما قرار خواهد گرفت. در سمت راست کادر Presets قرار دارد که به صورت پیشفرض پروفایل ها و تنظیمات خاص چندین ابزار نظیر گجت های اپل را به شما می دهد. ما از قسمت Regular پروفایل High Profile را انتخاب کردیم.

​

سپس از قسمت Source فایل DVD مورد نظر خود را انتخاب کردیم. در صورتی فایل های درون DVD را درون رایانه کپی کرده اید Folder را انتخاب کنید و در غیر این صورت درایو نوری رایانه را.

​

پس از آن پوشه VIDEO_TS را انتخاب و بر روی کلید Select Folde کلیک کنید.

​

اکنون مسیر ذخیره سازی فایل نهایی را با انتخاب Browse به برنامه نشان دهید. و یک نام هم برای فایل نهایی اختاصص دهید. بهتر است نام فیلم را در این قسمت وارد کنید.

​

حال که اطلاع کاملی راجب فرمت ها و کدک ها دارید به سراغ پسوند مورد علاقه خود بروید و از قسمت Output Settings و زیر مجموعه Container یکی از دو نوع MP4 و MKV را انتخاب نمایید.

​

در این مرحله به سربرگ Picture بروید و در قسمت Size از قسمت Anamorphic گزینه Strict را انتخاب کنید تا اگر فیلم به صورتی بود که قسمت سیاه در پایین و بالای تصویر وجود داشت حذف گردند. این کار کمک زیادی به کاهش حجم بی خاصیت می کند.

​

در سربرگ Video نوع کدک را انتخاب کنید. هانطور که در مطالب گذشته و لینک هایی که بالا معرفی کردم متوجه شده اید H.264 از بهترین کدک ها است پس آن را برگزینید. و از قسمت Quality هم Bitrate مورد نظر خود را انتخاب کنید. اگر می خواهید یک DVD را تبدیل کنید در صورت انتخاب Constant Quality عددی بین ۱۵ و ۲۰ را انتخاب کنید. حرکت این عدد به سمت پایین مثلا ۴ به معنی افزایش حجم و کیفیت بیشتر است که البته به دلیل این که خود DVD کیفیت آنچنانی ندارد این کار کمی بی معنا است. پس با بالانس این قسمت و تنظیم کمترین حجم سعی کنید تصویر نهایی همانند تصویر خود DVD باشد. با افزایش bitrate در این قسمت انتظار معجزه نداشته باشید زیرا نهایت کیفیتی که می توانید داشته باشید کیفیت پایه DVD خودتان است.
در صورت انتخاب Avg Bitrate عدد را بین ۲۰۰۰ تا ۲۵۰۰ تنظیم کنید. برای این که متوجه شوید آیا کیفیت مورد نظر شما همانند نسخه DVD است می توانید یک پیشنمایش از قسمت بالای برنامه که همان Preview می باشد تهیه کنید تا متوجه کیفیت خروجی نهایی شوید. یک ضرب المثل ایرانی است که می گوید مشت نمونه خروار است!

​

از سربرگ Audio می توانید به انتخاب فایل صوتی مورد نظر خود بپردازید. جالب است بدانید می توانید چندین فایل صوتی را به فایل نهایی خود اضافه کنید و یکی را به عنوان پیشفرض مشخص نمایید. یعنی در صورتی که DVD شما دارای دو دوبله فارسی و انگلیسی است. دوبله فارسی را به عنوان پیشفرض و انگلیسی را هم به صورت عادی داخل فایل قرار دهید که در صورت علاقه می توانید هنگام تماشای فیلم زبان فیلم را تغییر دهید. در ضمن می توانید نوع صدا اعم از دالبی، استریو و منو را نیز انتخاب کنید. جالب است نه؟!

​

توانایی افزودن زیرنویس هم به تعداد نیاز وجود دارد. می توانید زیر نویس را بر روی فیلم حک کنید و یا نه مانند فیلم های DVD توانایی تغییر آن را ایجاد نمایید. می توانید در این قسمت به عنوان مثال دو زیرنویس فارسی و انگلیسی وارد کنید و زیرنویس فارسی را به عنوان پیش فرض با انتخاب تیک بالای گزینه Default قرار دهید. پلیر KM این توانایی ها را خیلی خوب در اختیار شما قرار می دهد. اما ویندوز مدیا پلیر کمی در این موارد گیج می زند! البته آن هم به این دلیل است که به صورت پیشفرض از این پسوندها پشتیبانی نمی کند و با نصب پک ها کدک این قابلیت به آن افزوده می شود.
لازم به ذکر است در صورتی که زیرنویس مورد علاقه شما در خود DVD وجود نداشت می توانید از قسمت Import SRT فایل های زیر نویس با پسوند SRT را وارد کنید و بر روی فایل نهایی خود قرار دهید.

​

در انتها بر روی Start کلیک کنید تا عمل تبدیل آغاز شود.

​

امیدوارم این نوشتار مورد توجه شما قرار گرفته باشد و بتوانید شما هم همانند من سر و سامانی به آرشیو فیلم های خود دهید.
به نقل از سرخه تله