تاپیک جامع بیماری دیابت

پاسخ : تاپیک جامع بیماری دیابت

انواع دیابت کدام است؟


دیابت چیست؟

دیابت یك اختلال در سوخت و ساز(متابولیسم) بدن است.
در حالت طبیعی، غذا در معده تبدیل به گلوکز یا قند خون می شود. قند از معده وارد جریان خون می شود. لوزالمعده (پانکراس) هورمون انسولین را ترشح می کند و این هورمون باعث می شود قند از جریان خون وارد سلول های بدن شود. در نتیجه مقدار قند خون در حد نرمال و متعادل باقی می ماند.
ولی در بیماری دیابت، انسولین به میزان كافی در بدن وجود ندارد و یا انسولین موجود قادر نیست تا وظایف خود را به درستی انجام دهد، در نتیجه به علت وجود مقاومت در برابر آن، قند خون نمی تواند به طور موثری وارد سلول های بدن شود و مقدار آن بالا می ‌رود (تصویر بالا این فرآیند را به خوبی نشان می دهد. روی آن کلیک کنید).
انسولین هورمونی است كه توسط سلول‌های "بتا" واقع در پانكراس ترشح می ‌شود و وظیفه ی اصلی آن كاهش قند خون است.
پانكراس نیز یكی از غدد دستگاه گوارش است كه در پشت معده قرار دارد. بالا بودن قند خون در دراز مدت باعث بروز عوارضی در سیستم قلب و عروق، كلیه‌ها، چشم و سلسله ی اعصاب می ‌گردد.انواع بیماری دیابت

به طور كلی دیابت به چهار گروه دیابت نوع 1، دیابت نوع 2، دیابت حاملگی و دیابت به علل متفرقه تقسیم‌ بندی می شود.
دیابت نوع1:در دیابت نوع 1 كه 15- 10درصد كل موارد دیابت را تشكیل می ‌دهد، تولید انسولین از پانكراس به علت از بین رفتن سلول‌های سازنده ی انسولین، متوقف می ‌شود. به همین دلیل افراد مبتلا به این نوع دیابت باید از بدو تشخیص، انسولین مورد نیاز بدن را به صورت تزریقات روزانه تأمین كنند. به همین دلیل به آن "دیابت وابسته به انسولین" نیز می گویند.
دیابت نوع 1 اغلب در سنین زیر 30 سال به وجود می‌ آید، لذا به آن "دیابت جوانی" نیز می گویند.
دیابت نوع2:دیابت نوع 2 بیشتر در بالغین بالای 30 سال و چاق دیده می ‌شود که 90- 85 درصد كل موارد دیابت را شامل می گردد و انسولین تولید شده از پانكراس در این افراد به خوبی عمل نمی ‌كند. در واقع یا پانكراس به اندازه ی كافی انسولین ترشح نمی‌ كند و یا این كه انسولین ترشح شده، به علت وجود مقاومت سلول ها به انسولین مخصوصاً در افراد چاق، فاقد كارآیی لازم است.
به این نوع دیابت، "دیابت غیر وابسته به انسولین" یا "دیابت بزرگسالان" نیز می گویند.
دیابت حاملگی:دیابت حاملگی به دیابتی گفته می ‌شود كه برای اولین بار در طول حاملگی تشخیص داده شود. این نوع دیابت معمولاً گذراست و بعد از اتمام حاملگی بهبود می ‌یابد. خانم‌های مبتلا به دیابت حاملگی بعداً در معرض خطر ابتلا به دیابت نوع 2 هستند.
دیابت با علل متفرقه:از علل متفرقه ی دیابت می ‌توان به جراحی، داروها (مثل كورتیكواستروئیدها)، سوء تغذیه و عفونت اشاره كرد.
5 اصل كنترل دیابت عبارتند از: آموزش، كنترل روزانه، تغذیه ی صحیح، فعالیت جسمانی و مصرف منظم داروها (قرص یا تزریق انسولین).


آیا دیابت درمان دارد؟

هنوز درمان قطعی برای دیابت پیدا نشده است. حتی روش‌های جدیدی مثل پیوند سلول‌های بتا به افراد مبتلا به دیابت نوع 1 نیز، به علت ضرورت مصرف داروی ضد َردِ پیوند به صورت مادام‌العمر و عوارض احتمالی ناشی از آنها، برای اكثریت افراد مناسب نمی ‌باشد. با این وجود رعایت 5 اصل كنترل دیابت كه در ادامه به آنها اشاره خواهد شد باعث می ‌شود تا افراد دیابتی بتوانند یك زندگی سالم در مقایسه با افراد غیر دیابتی داشته باشند و از پیدایش عوارض دیابت جلوگیری كنند.
این 5 اصل عبارتند از: آموزش، كنترل روزانه، تغذیه ی صحیح، فعالیت جسمانی و مصرف منظم داروها (قرص یا تزریق انسولین). در صورتی كه هر یك از این پایه‌ها سست باشد، تعادل و در واقع كنترل دیابت بر هم خواهد خورد.
علائم اولیه ی دیابت چیست؟

دیابت نوع 1معمولاً شروع پر سر و صدایی دارد و با علائمی چون تشنگی، پُر ادراری، پُر نوشی، كاهش وزن، گرسنگی و خستگی شدید تظاهر پیدا می‌ كند.
دیابت نوع 2 شروع خیلی آهسته ‌تری دارد و شایع ‌ترین علامت اولیه ی آن در واقع "بی علامتی" است. درصد قابل توجهی از مبتلایان به دیابت نوع 2 (تقریباً 50 درصد آنها) از بیماری خود اطلاعی ندارند و تنها با انجام آزمایش قند خون می ‌توان بیماری آنها را تشخیص داد. با این وجود در صورت عدم كنترل مطلوب، ممكن است علائمی مشابه به دیابت نوع 1 نیز بروز كند.
از دیگر علائم دیابت نوع 2 می‌توان به عفونت‌های مكرر، مخصوصاً عفونت دستگاه ادراری و پوست، تاری دید، بهبودی دیررس زخم‌ها، احساس سوزش و بی حسی در انگشتان پا اشاره كرد.
چه كسانی در معرض خطر ابتلا به دیابت هستند؟

* تمامی افراد بالای 40 سال در معرض خطر ابتلا به دیابت نوع 2هستند و باید هر 3 سال یك‌ بار تحت آزمایش قند خون قرار بگیرند.
* افرادی که دچار اضافه وزن می باشند و حداقل یكی از شرایط زیر را دارند، نیز در معرض ابتلا به دیابت نوع 2هستند و انجام آزمایشات مكرر قند خون در آ‌نها باید در سنین زیر 40 سال یا با فواصل كوتاه تر، یعنی هر 2-1سال یک بار انجام شود.
این شرایط عبارتند از: وجود سابقه ی ابتلا به دیابت در بستگان درجه ی اول، سابقه ی ابتلای فرد به دیابت پنهان(مرحله ی پیش از دیابت)، سابقه ی ابتلا به دیابت حاملگی، سابقه ی تولد نوزاد با وزن بیشتر از 4 كیلوگرم یا تولد نوزاد با ناهنجاری‌های مادرزادی، بالا بودن فشارخون (فشارخون ماكزیمم بیشتر از 140 و یا مینیمم بیشتر از 90 میلی ‌متر جیوه)، وجود اختلالات چربی خون؛ یعنی تری ‌گلیسیرید بالاتر از 250 و یا كلسترول خوب (HDL) كمتر از 35 میلی ‌گرم در دسی ‌لیتر، سابقه ی ابتلا به كیست‌های متعدد تخمدان و یا بیماری‌های قلبی- عروقی (تنگی رگ‌های قلب، انفاركتوس قلبی یا سكته ی مغزی ).
آیا دیابت قابل پیشگیری است؟

در مورد دیابت نوع 1 با وجودی كه تحقیقات زیادی در مورد روش‌های مختلف پیشگیری از آن در حال انجام است، ولی هنوز راه حل قطعی برای پیشگیری از آن به دست نیامده است. ولی در مورد دیابت نوع 2 تحقیقات به روشنی نشان داده‌اند كه تغذیه ی صحیح و كاهش وزن به میزان 7- 5 درصد وزن فعلی و نیز انجام مرتب فعالیت ورزشی (150 دقیقه در طول هفته) در پیشگیری از ابتلا به دیابت، در افراد در معرض خطر بسیار مؤثر است.
​

 

پاسخ : تاپیک جامع بیماری دیابت

مصرف زیاد انسولین در دیابت خطرناک است



عرق سرد، لرزش دست ها، اضطراب شدید و احساس گیجی از علائم کاهش قند خون یا هیپوگلیسمی می باشند. آنها هم چنین می توانند نشانه ای از مصرف بیش از حد انسولین که یک عارضه بالقوه خطرناک در مبتلایان به دیابت است، باشند.
هیپوگلیسمی در بسیاری از افراد مبتلا به دیابت اتفاق می افتد و گاهی اوقات می تواند جدی باشد. خوشبختانه، اکثر موارد مربوط به انسولین قابل اجتناب می باشند، به خصوص اگر شما از چند قانون ساده پیروی کنید.


زمانی که انسولین به خوبی کار کند
انسولین سلول های بدن را برای جذب قند (گلوکز) از خون تحریک می نماید. هم چنین تولید گلوکز توسط کبد را مهار می کند.
در دیابت نوع یک، بدن انسولین نمی سازد. در دیابت نوع دو، بدن به انسولین مقاوم است و با گذشت زمان لوزالمعده ممکن است انسولین کمتری تولید کند.


همه افراد مبتلا به دیابت نوع یک نیاز به تزریق انسولین دارند. بسیاری از افراد مبتلا به دیابت نوع دو که قند خونشان را نمی توان با داروهای خوراکی، رژیم غذایی و ورزش کنترل نمود هم از تزریق انسولین سود می برند.


راه های دریافت انسولین بیش از حد
راه های مختلفی وجود دارد که توسط آنها مقدار زیادی انسولین وارد بدن می گردد و افت قند خون ایجاد می شود:

- شما در خواندن اعداد از سرنگ یا ویال انسولین مشکل داشته باشید و وقتی یا با یک محصول جدید آشنا نیستید، مقدار زیادی انسولین را تزریق می کنید.

- انسولین را به مقدار مناسب، اما از نوع اشتباه را تزریق کنید. به عنوان مثال، شما به طور معمول 30 واحد از انسولین طولانی اثر و 10 واحد از انسولین کوتاه اثر را تزریق می کنید. ولی تزریق 30 واحد انسولین کوتاه اثر یک اشتباه ساده است.

- شما انسولین را تزریق می کنید، اما پس از آن غذا نمی خورید. تزریق انسولین باید با وعده های غذایی تنظیم شود. قند خون پس از صرف غذا افزایش می یابد، اما بدون غذا خوردن، انسولین باعث کاهش سطح قند خون در حد خطرناک می شود.

- میزان مناسب انسولین را تزریق می کنید، اما تزریق آن را در بازو یا پا، درست قبل از ورزش انجام می دهید. فعالیت بدنی بر جذب انسولین تاثیر می گذارد، بنابراین در قسمت تحت تاثیر ورزش تزریق نباید انجام شود.



علائم مصرف بیش از حد انسولین

مهم نیست که مصرف بیش از حد انسولین، چگونه اتفاق می افتد، اما همیشه یک اثر را به دنبال دارد: سطح قند خون پایین یا هیپوگلیسمی. علائم هیپوگلیسمی عبارتند از:




اضطراب
گیجی
گرسنگی شدید
خستگی

تحریک پذیری
تعریق یا پوست سرد و مرطوب

لرزش دست ها

اگر افت سطح قند خون در اثر مصرف بیش از حد انسولین ادامه یابد، عوارض جدی مثل تشنج و کوما و بیهوشی نیز می تواند رخ دهد.


قند خون کمتر از 70 میلی گرم در دسی لیتر به عنوان قند خون پایین در نظر گرفته می شود که منجر به هیپوگلیسمی می گردد.

برخی از افراد مبتلا به دیابت کنترل نشده می توانند علائم قند خون پایین را در سطوح قند خون نرمال یعنی 70 تا 120 میلی گرم در دسی لیتر نیز تجربه کنند.

از سوی دیگر، برخی از افراد مبتلا به دیابت این علایم را حتی در سطح پایین قند خون هم تجربه نمی کنند.




غافل بودن از سطح پایین قند خون به این معنی است که شما در معرض خطر بالاتری برای مشکلات ناشی از انسولین هستید.
شما ممکن است علائم کمی از کاهش قند خون را داشته باشید و آن ها را زمانی تجربه کنید که کنترل آن ها دشوار است و یا حتی بیهوش شده اید.
خانواده و دوستان شما باید بدانند در صورتی که وضعیت شما جدی شود چه کاری انجام دهند.

​

 

پاسخ : تاپیک جامع بیماری دیابت

در زمان مصرف بیش از حد انسولین چه اقداماتی باید انجام داد؟

اولین نکته این است که در صورت مصرف بیش از حد انسولین دچار وحشت نشوید. در اغلب موارد، مصرف بیش از حد انسولین می تواند در خانه درمان شود. کارهای زیر را تا زمانی که هوشیار و قادر به انجام آنها هستید، به ترتیب انجام دهید:

1- چک کردن قند خون

2- نصف فنجان نوشابه و یا آب میوه شیرین بنوشید و آب نبات یا قرص یا ژل گلوکز مصرف کنید. اگر شما یک وعده غذایی را مصرف نکرده اید، همان موقع چیزی بخورید. مصرف پانزده تا بیست گرم کربوهیدرات، سطح قند خون را بالا می برد.

3- استراحت کنید.

4- قند خون خود را مجددا بعد از 15 یا 20 دقیقه چک کنید. اگر هنوز هم کم است، 15 تا 20 گرم قند ساده مثل عسل یا مربا یا آب‌نبات مصرف کنید و اگر می توانید چیزی بخورید.

5- دقت کنید که در چند ساعت بعدی، حال عمومی شما چگونه است.


6- اگر هنوز هم نشانه ها در شما موجود هستند، قند خون خود را دوباره یک ساعت بعد از خوردن غذا چک کنید. اگر قند خونتان پایین است به خوردن مقادیر مناسب مواد قندی ادامه دهید.

7- اگر سطح قند خون شما پس از دو ساعت پایین باقی بماند، یا اگر نشانه های شما بهتر نشوند، اورژانس پزشکی را خبر کنید.
بالا بردن قند خون، اگر در مدت کوتاهی ادامه یابد، نگران نباشید. یک سطح بالای قند خون به مدت کم به شما صدمه نمی زند، ولی قند خون بسیار کم مضر است.

اگر شما بیهوش شوید و یا دچار گیجی شوید و یا دچار تشنج گردید، لازم است که اطرافیانتان وضعیت شما را کنترل کنند. آنها باید بدانند که چگونه اقدامات زیر را انجام دهند:
- اگر شما هوشیاری خود را از دست دادید، آنها باید فورا با اورژانس تماس بگیرند.

- آنها باید به شما گلوکاگون، که خواص ضد انسولین دارد تزریق کنند. اگر شما مستعد ابتلا به قندخون پایین هستید، از پزشک خود در مورد نیاز به مصرف گلوکاگون در خانه باید سوال کنید.


چگونه از مصرف بیش از حد انسولین جلوگیری کنیم؟

شما می توانید با اقدامات زیر، از مصرف بیش از حد انسولین اجتناب کنید:

- در هر زمان، چیزی مصرف کنید. حتی اگر گرسنه نیستید، تکه ای نان، یک لیوان شیر بدون چربی، یا یک عدد میوه مصرف نمایید.

- آماده باشید. ممکن است دچار عوارض انسولین در برخی از شرایط شوید. یک بسته آب نبات در کیف خود یا در اتومبیل خود نگه دارید.

- مطمئن شوید که دوستان و خانواده تان علائم و نشانه های معمول هیپوگلیسمی شما را می دانند. اگر سطح قند خون شما پایین بیاید، کسانی که در اطراف شما هستند باید اقدامات کمکی لازم را انجام دهند.
منبع:تبیان

 

پاسخ : تاپیک جامع بیماری دیابت

علائم هشدار بیماری دیابت


مراقبت علائم و نشانه‌های دیابت باشید:
بسیاری از علائم دیابت نوع 1 و 2 مشابه هستند. در هر دوی آنها، مقدار زیادی گلوکز در خون وجود دارد اما مقدار گلوکز در سلول‌ها کافی نیست. مقدار زیاد گلوکز در دیابت نوع 1 بخاطر سلول‌های تولیدکننده انسولین است که از بین رفته‌اند. دیابت نوع 2 زمانی اتفاق می‌افتد که سلول‌های بدن دربرابر انسولینی که تولید می‌شود، مقاوم می‌شوند. در هر دو حالت، سلول‌های بدن فرد گلوکز لازم را دریافت نمی‌کند و بدن با نشان دادن این علائم فرد را از وجود مشکل باخبر می‌کند.

زیاد شدن ادرار
آیا اخیراً زیاد به توالت می‌روید؟ آیا به نظرتان می‌رسد که مدام دستشویی دارید؟ وقتی مقدار زیادی گلوکز در خون وجود داشته باشد، ادرار زیاد خواهد شد. اگر انسولین وجود نداشته باشد یا موثر نباشد، کلیه‌ها نمی‌توانند گلوکز را تصفیه کرده و دوباره به خون برگردانند. آنها برای اینکه برای رقیق‌تر کردن گلوکز، آب بیشتری را از خون بکشند، فشار بیش‌ازاندازه‌ای را متحمل می‌شوند. این باعث پُر نگه داشتن مثانه و رفتن بیش از اندازه فرد به دستشویی می‌شود.

تشنگی رفع نشدنی
اگر به نظرتان می‌رسد که باوجوداینکه بیش از معمول آب می‌نوشید، اما تشنگیتان رفع نمی‌شود، می‌تواند نشانه دیابت باشد، مخصوصاً اگر با ادرار زیاد همراه باشد. اگر بدنتان آب زیادی از خون بیرون می‌کشد و توالت رفتن‌هایتان بیشتر از زمان عادی شده است، بدنتان دچار کم‌آبی شده و احساس نیاز خواهید کرد که آب بیشتری بنوشید تا جایگزین آب از دست رفته کنید.

کاهش وزن بدون هیچ تلاش خاص
این نشانه در دیابت نوع 1 برجسته‌تر است. در دیابت نوع 1، احتمالاً به‌خاطر یک حمله ویروسی روی سلول‌های لوزالمعده یا یک واکنش خودایمن که باعث می‌شود بدن به سلول‌های تولیدکننده انسولین حمله کند، انسولین توسط لوزالمعده تولید نمی‌شود. بدن شدیداً به دنبال یک منبع انرژی است زیرا سلول‌ها گلوکز لازم را دریافت نمی‌کنند. کم‌کم بدن شروع به تجزیه بافت‌های عضلانی و چربی برای به دست آوردن انرژی می‌کند. دیابت نوع 2 تدریجاً با افزایش مقاومت انسولین اتفاق می‌افتد به همین دلیل کاهش وزن چندان برجسته نیست.

ضعف و خستگی
باز هم مقصر گلوکز است. گلوکز به دست آمده از غذاهایی که مصرف می‌کنیم وارد جریان خون می‌شود که در آنجا انسولین باید کمک کند آن را به سلول‌های بدن برساند. سلول‌ها از آن برای تولید انرژی لازم برای زندگی کردن استفاده می‌کنند. وقتی انسولینی وجود نداشته باشد یا سلول‌ها دیگر به آن واکنش ندهند، آنوقت گلوکز بیرون سلول‌ها در جریان‌خون می‌ماند. سلول‌ها تشنه انرژی می‌مانند و به همین علت شدیداً احساس خستگی می‌کنید.

بی‌حسی و احساس سوزن‌سوزن شدن در دست‌ها و پاها
این نشانه، نوروپاتی نامیده می‌شود که بخاطر تخریب تدریجی و به مرور زمان سیستم عصبی بدن بخاطر وجود گلوکز زیاد در جریان‌خون، مخصوصا در دست‌ها و پاها، اتفاق می‌افتد. دیابت نوع 2 شروعی تدریجی دارد و افراد معمولاً متوجه نمی‌شوند که دچار این بیماری هستند. درنتیجه، قندخون ممکن است چندین سال قبل از تشخیص بیماری بالا بوده باشد و به همین علت تخریب سیستم عصبی بدون آگاهی فرد اتفاق می‌افتد. با کنترل قندخون، نوروپاتی بهتر می‌شود.

سایر علائم و نشانه‌ها
کم‌سویی چشم‌ها، خشکی و خارش پوست، عفونت‌های مداوم یا بریدگی و کبودی که بهبودی آنها دیر صورت می‌گیرد، هم نشانه‌ وجود مشکل هستند. همچنین وقتی این نشانه‌ها با دیابت همراه شود، نتیجه سطح بالای گلوکز در بدن است. درصورت مشاهده علائم بالا، حتماً به پزشک مراجعه کنید.

 

پاسخ : تاپیک جامع بیماری دیابت

بیماری های قلبی در دیابتی ها بیشتر است​

چکيده مقاله: در بیماران دیابتی، خطر ابتلا به بیماری های قلبی بیشتر می باشد و این حالت در دیابت نوع 2 رایج تر است. مطالعه ی تحقیقی فرامینگام نشان داد افراد دیابتی بیشتر از افراد غیر دیابتی ، مستعد ابتلا به بیماری های قلبی هستند. مطالعه فرامینگام برای تعیین عوامل خطر پیشرفت بیماری قلبی، گروه هایی از افراد جامعه، از جمله افراد دیابتی را بررسی کرد. ​

در بیماران دیابتی، خطر ابتلا به بیماری های قلبی بیشتر می باشد و این حالت در دیابت نوع 2 رایج تر است.
مطالعه ی تحقیقی فرامینگام نشان داد افراد دیابتی بیشتر از افراد غیر دیابتی ، مستعد ابتلا به بیماری های قلبی هستند. مطالعه فرامینگام برای تعیین عوامل خطر پیشرفت بیماری قلبی، گروه هایی از افراد جامعه، از جمله افراد دیابتی را بررسی کرد. این مطالعه نشان داد اختلالاتی که از چند جهت، سلامتی را تهدید می نمایند (از جمله بیماری دیابت)، احتمال پیشرفت بیماری قلبی را افزایش می دهند. متاسفانه باید اذعان نمود در افراد مبتلا به دیابت، حتی اگر قند خون هم کنترل شود، میزان خطر ابتلا به حملات قلبی افزایش می یابد، ولی این خطر در صورت عدم کنترل قند خون به مراتب بالاتر خواهد بود.
به غیر از بیماری دیابت، دیگر عوامل خطری که منجر به بروز بیماری های قلبی می شوند شامل : فشار خون بالا ، سیگار کشیدن ، مقدار کلسترول خون بالا و سابقه خانوادگی بیماری قلبی زودهنگام است. هر چقدر فردی عوامل خطر بیشتری برای ابتلا به بیماری قلبی را داشته باشد، شانس پیشرفت بیماری های قلبی و به دنبال آن مرگ ناشی از بیماری قلبی در وی افزایش خواهد یافت. در افراد دیابتی نیز اگر یک فرد عوامل خطر بیشتری برای ابتلا به بیماری قلبی را داشته باشد (مثلا کشیدن سیگار)، شانس مرگ ناشی از بیماری قلبی نیز در او افزایش خواهد یافت.
در هر حال متاسفانه احتمال مرگ افراد دیابتی در اثر بیماری های قلبی، نسبت به افراد غیر دیابتی، خیلی بالاتر است.
بنابراین هنگامی که شخصی با یکی از عوامل خطر بیماری قلبی (مثلا فشار خون بالا) دارای شانس معینی برای مرگ ناشی از بیماری های قلبی می باشد، در فرد دیابتی با همان عامل خطر، شانس مرگ 2 تا 4 برابر بیشتر می باشد.
یک مطالعه نشان داد در افراد دیابتی ای که هیچ یک از عوامل خطر بالا را ندارند، احتمال مرگ ناشی از بیماری قلبی، 5 برابر بیش از افراد غیر دیابتی می باشد.
مطالعه دیگری نیز نشان داد افراد دیابتی نسبت به افراد غیر دیابتی که در گذشته سابقه حمله قلبی را داشته اند، بیشتر مستعد ابتلا به حمله قلبی هستند.
بر همین اساس متخصصین دیابت و قلب پیشنهاد می کنند که افراد دیابتی باید مانند افرادی که سابقه حمله های قلبی را داشته اند، در رفع عوامل خطر بیماری های قلبی تلاش کنند، زیرا هم استعداد بیشتری برای ابتلا به حمله قلبی دارند و هم میزان مرگ و میر آنها در اثر بیماری قلبی نسبت به سایر افراد بیشتر است.
علت بروز بیماری های قلبی در افراد دیابتی چیست؟
شایع ترین علت بروز بیماری قلبی در یک فرد دیابتی ، سخت شدن شریان های (سرخرگ های) کرونر و یا آترواسکلروزیس می باشد، که این امر ناشی از تجمع کلسترول در رگ هایی است که مسوول رساندن غذا و اکسیژن به قلب هستند (شریان های کرونر).
نتایج به دست آمده از پژوهش های انجام شده حاکی از آن است که در دیابتی های نوع 2 زمان شروع تجمع کلسترول در دیواره رگ ها، اغلب قبل از افزایش قند خون می باشد. به عبارتی دیگر، معمولا حتی قبل از تشخیص بیماری دیابت نوع 2، زمینه بیماری قلبی پایه ریزی می شود. وقتی پلاک های کلسترول (رسوبات کلسترول) شکسته شوند، می توانند منجر به ایجاد لخته خون در رگ و مسدود کردن جریان خون در رگ های خونرسان قلب گردند که در نهایت منجر به یک حمله قلبی خواهد شد.
مشابه فرایند مذکور می تواند در دیگر شریان های بدن نیز اتفاق بیفتد که مثلا باعث کاهش خونرسانی به مغز و سکته مغزی می گردد، و یا منجر به کاهش خون رسانی به پاها، دست ها و بازوها و بروز بیماری های عروق محیطی می گردد.
بر همین اساس در افراد دیابتی، نه تنها خطر سکته قلبی بالا می باشد، بلکه خطر ابتلا به نارسایی قلبی نیز در آنان زیاد است. نارسایی قلبی یک مشکل بالینی جدی است که در آن قلب نمی تواند خون را به میزان کافی برای فعالیت های بدن پمپاژ کند. این وضعیت در نهایت منجر به تجمع مایع در ریه ها و تنگی نفس می گردد و یا ممکن است مایع در بخش های دیگر بدن (به ویژه پاها) تجمع یابد و باعث ورم یا ادم در اندام تحتانی شود.

 

پاسخ : تاپیک جامع بیماری دیابت

ديابت ​

ديابت شيرين غيروابسته به انسولين ( ديابت نوع ۲)




​

ديابت در واقع يک اختلال متابوليسم ( مکانيسمي که بدن شما در طي آن غذاي خورده شده را به انرژي تبديل مي کند ) مي باشد . پس از هضم غذا ، مواد خوراکي بلعيده شده به مواد شيميايي که يکي از مهمترين آنها قند ساده ايي بنام گلوکز مي باشد تبديل مي شوند . گلوکز در واقع منبع اصلي انرژي بدن مي باشد . براي اينکه گلوکز به داخل سلولها راه يابد نياز به وجود يک هورمون اساسي بنام انسولين مي باشد. در واقع انسولين کليدي است که قفل در سلولها را براي ورود گلوکز باز مي کند .
انسولين توسط سلولهاي جزاير لانگرهانس در لوزالمعده ترشح مي شود . لوزالمعده غده ايست بطول حدود ۱۵ سانتيمتر که پشت معده قرار گرفته است . در افراد ديابتي نوع ii سلولهاي بدن به انسولين پاسخ مناسب نمي دهند و گلوکز بدرون سلول راه نمي يابد و داخل جريان خون انباشته مي شود و بدين ترتيب از طريق ادرار نيز دفع مي گردد و چون گلوکز با خود آب را نيز حمل مي کند باعث افزايش ميزان ادرار مي گردد و شخص دچار تشنگي و مصرف زياد آب مي شود . در واقع اين دو علامت - ادرار زياد و نوشيدن زياد - از اولين علائم ديابت هستند .
ديابت دو نوع دارد و از هر ۱۰ نفر مبتلا به ديابت ۹ نفر به ديابت نوع ii مبتلا هستند . حدود ۱۴ ميليون نفر در آمريکا مبتلا به ديابت نوع ii هستند . پزشکان معتقدند علت شيوع بالاي اين نوع ديابت افزايش افراديست که بيشتر ميخورند ، کمتر ورزش مي کنند و دچار افزايش وزن هستند . ديابت نوع دوم معمولاً با بالا رفتن سن و بعد از ۴۰ سالگي ظاهر مي شود .
با افزايش وزن - که خود مي تواند بعلت مصرف بالاي مواد قندي و چربي و ذخيره شدن آنها در بدن و عدم فعاليت مناسب باشد - سلولها پاسخ پذيري مناسب به انسولين را از دست ميدهند . به اين ترتيب سلولهاي غده لوزالمعده اقدام به توليد انسولين بيشتر مي نمايند که خود منجر به انباشت بيشتر انسولين مي شود . اين فرايند که مقاومت به انسولين ناميده مي شود خود مي تواند باعث فشارخون بالا و تغييراتي در سوخت و ساز کلسترول شود که چندان خوشايند نيست .
ديابت نوع دوم يک بيماري خاموش و بي صدا مي باشد چرا که ساليان سال شخص را مورد تخريب داخلي قرار ميدهد بدون آنکه علائم قابل توجهي ايجاد نمايد و بهمين علت است که بيشتر از نيمي از مبتلايان به ديابت از آن اطلاعي ندارند .
بسياري از افراد مي توانند براحتي با تغييراتي که در نوع زندگي خود ايجاد مي نمايند مانند کم خوردن و فعاليت بيشتر ، از ابتلا به ديابت اجتناب نمايند .
ديابت مسري نيست . اما اگر يکي از بستگان درجه يک شما مبتلا به آن هستند شما بيشتر در خطر ابتلا هستيد .
با اين اوصاف ، ديابت مي تواند يک بيماري ژنتيک باشد اما تا کنون پزشکان موفق به کشف ژن مخصوص آن نشده اند و مي توان گفت منظور از ژنتيک بودن آن اينست که مي تواند شخص را براي ابتلا به ديابت آماده نمايد و در واقع ساير مسائل محيطي ( شامل پرخوري ، فعاليت کم ، وزن زياد و ... )‌بايد وجود داشته باشد تا چنين شخصي به ديابت مبتلا شود .
* شايعترين علائم :

• اصولاً ديابت نوع ii ممکن است مدت مديدي علائم قابل توجهي ايجاد نمايد .
• ادرار به دفعات زياد
• تشنگي غيرمعمول
• گرسنگي خيلي زياد
• از دست رفتن وزن بدون علت مشخص
• خستگي زياد
• اختلالات بينايي
• تحريک پذيري
• گزگز و مورمور در پاها و دستها
• عفونتهاي مکرر در پوست ، لثه ها ، مثانه و مجراي تناسلي
• خارش پوست
• عدم تمايل زخمها به بهبودي سريع

* مهمترين عوامل خطرساز:

• پرخوري و عدم فعاليت ورزشي که منجر به چاقي و افزايش وزن مي گردد .
• استرسها
• حاملگي
• استفاده از بعضي از داروها
• وجود فرد ديابتيک در افراد درجه يک خانواده
• فشار خون بالا

* تشخيص :
بيماري ديابت با توجه به علائم و براحتي از طريق اندازه گيري ميزان قند خون ناشتا و يا روش ديگري که بنام gtt ناميده مي شود قابل شناسايي مي باشد .

• در روش اول ( قند خون ناشتا ) پس از حدود ۱۰ الي ۱۶ ساعت ناشتا بودن ميزان قندخون اندازه گيري مي شود .
• در روش دوم gtt پس از اندازه گيري قند خون ناشتا ، مايع محتوي گلوکز به بيمار خورانده مي شود و بدون اينکه فعاليتي صورت پذيرد پس از ۲ ساعت ميزان قندخون اندازه گيري مي شود .

* پيشگيري :
همانطور که قبلاً اشاره شد فعاليت ورزشي منظم ، عدم پرخوري و جلوگيري از چاقي مي توانند مهمترين عوامل پيشگيري کننده باشند حتي اگر در افراد درجه يک فاميل فرد ديابتي وجود داشته باشد .
* عوارض :
ديابت در صورت عدم درمان کنترل مناسب مي تواند منجر به بيماري قلبي - عروقي ، سکته مغزي و اختلالات بينايي شود . اختلال در رگهاي محيطي نيز ميتواند منجر به زخمهاي بسيار شديد در اندامها که منجر به قطع اندام مي شوند و ناتواني جنسي در مردان شود . مشکلات کليوي نيز از ديگر عوارض ديابت هستند .
اين نوع ديابت مي تواند به ديابت نوع وابسته به انسولين که بيماري شديدتري است پيشرفت نمايد .
* درمان :
در بسياري از افراد ، رژيم غذايي مناسب ، کاهش وزن و ورزشهاي منظم مي توانند نياز دارويي را مرتفع نمايند . اما اگر اين روشها مؤثر نباشند استفاده از داروها اجتناب ناپذير مي نمايد . اما فراموش ننمائيد که استفاده از داروها بمعني ترک کردن روشهاي قبل نيست .
رژيمهاي دارويي متفاوتي وجود دارد که بر حسب مدت ابتلا به ديابت ،‌ميزان قندخون ، استفاده از ساير داروها و برحسب ميزان سلامت فردي از آنها استفاده مي شود . انواع داروهاي خوراکي کاهش دهنده قند خون براي کنترل ديابت توليد شده اند و امروزه مورد استفاده قرار مي گيرند .
* ديابت حاملگي :
بعضي از خانمها در طي حاملگي مبتلا به ديابت مي شوند که معمولاً پس از تولد نوزاد از بين مي رود . اين نوعي از ديابت نوع دوم مي باشد که به آن ديابت حاملگي گفته مي شود . پزشکان معتقدند اين نوع ديابت زماني ايجاد مي شود که غده لوزالمعده خانم باردار نمي تواند انسولين کافي براي مقابله با هورمونهاي حاملگي که منجر به مقاومت به انسولين مي شوند توليد نمايد .
بهر حال احتمال ديابت حاملگي در شرايط زير بيشتر است :

• سن مادر بالاي ۳۰ سال
• وزن بالا و چاقي بيش از حد
• ابتلا به ديابت در افراد نزديک خانواده
• سابقه تولد جنين مرده در حاملگيهاي قبلي
• سابقه تولد نوزاد بالاتر از ۵/۴ کيلوگرم
• در بعضي از نژادها احتمال ابتلا به ديابت حاملگي بيشتر است .

شايان ذکر است طي هفته ۲۴ تا ۲۸ حاملگي ميزان قند خون مادر ارزيابي مي شود .
معمولاً ديابت حاملگي با کمک رژيم غذايي مناسب و فعاليتهاي منظم کنترل مي شود . در غيراينصورت با تجويز انسولين که پس از تولد نوزاد قطع مي گردد ديابت حاملگي کنترل خواهد شد . بهر حال بايد توجه داشت ابتلا به ديابت حاملگي احتمال ابتلا به ديابت نوع دوم را در ادامه زندگي بالاتر مي برد . لذا پس از اتمام حاملگي نياز به دقت و ارزيابيهاي بيشتري مي باشد .
​

 

پاسخ : تاپیک جامع بیماری دیابت

چرا بدن ديابتی نياز به ورزش کردن دارد ؟1​

فعاليت بدني براي هر فردي مفيد است اما شما که يک فرد ديابتي هستيد با فعاليت بدني و ورزش مي توانيد :‌
۱ - قند خون خود را بهتر کنترل کنيد زيرا زماني که ورزش مي کنيد قند خونتان سريع تر به مصرف مي رسد .
۲ - وزن مناسب تري داشته باشيد .
۳ - در سلامت دستگاه قلب و عروق خود نقش مهمي داشته باشيد .
۴ - در خود نشاط ايجاد نماييد و جلوي تنش هاي عصبي را بگيريد .
ورزش کردن احساس بهتري در شما ايجاد مي کند
و باعث کاهش تنش هاي عصبي مي گردد .
براي به کار انداختن ماهيچه ها نياز به انرژي داريم ، اين انرژي از راه مصرف قند و سپس چربي به دست مي آيد .
قند از جمله موادي است که در سلول ماهيچه اي بدن مورد استفاده قرار مي گيرد .
در فرد سالم توليد و ترشح انسولين در لوزالمعده هنگام ورزش و فعاليت بدني به طور خودکار کم مي شود و در واقع ميزان انسولين خون کاهش مي يابد ؛ بنابراين يک فرد سالم هنگام فعاليت بدني دچار کاهش قند خون نمي گردد و در حقيقت اين يک دفاع طبيعي در برابر پايين افتادن قند خون (‌هيپوگليسمي ) است . در کساني که انسولين تزريق مي کنند اين دفاع طبيعي وجود ندارد و ممکن است اين فرد پس از فعاليت شديد بدني دچار افت قند خون شود .
بنابراين اگر يک فرد ديابتي که انسولين تزريق مي کند ، بيش از حد لازم به فعاليت بدني بپردازد ، عضلات بدن مقدار قابل ملاحظه اي قند را مي سوزانند و فرد دچار افت قند خون مي شود .
علامتهاي مهم پايين افتادن قند خون عبارتند از :
لرزش
عرق کردن
سستي زانوها
تپش قلب
رنگ پريدگي
اختلال در بينايي
عوامل مؤثر در افت قند خون هنگام ورزش :
۱ - نوع ورزش و فعاليت بدني و طول مدت آن : در ورزش هاي خسته کننده و پرتحرک ، احتمال کاهش قند خون بيشتر است .
۲ - عضلاتي که در ورزش به کار گرفته مي شوند : براي مثال ورزش فوتبال را در نظر بگيريد ، اگر انسولين در پا تزريق شده باشد ، افزايش جريان خون در پا هنگام ورزش باعث مي شود که انسولين سريع تر جذب شود و در نتيجه احتمال کاهش قند خون نيز بالا مي رود . پس اگر ورزشهايي انجام مي دهيد که از پاها بيشتر استفاده مي کنند انسولين را بايد در دستها تزريق نماييد.
۳ - مدت زماني که از آخرين وعده غذايي مصرف شده مي گذرد : اگر مدت زيادي از مصرف وعده غذايي گذشته باشد و شما شروع به فعاليت ورزشي کنيد ، احتمال کاهش قند خون بيشتر است ؛ بنابراين بهتر است مقدار غذايي را که قبل و بعد از ورزش مصرف مي کنيد ، افزايش دهيد يا ميزان تزريق انسولين را کم کنيد .
در مورد تغيير ميزان مصرف انسولين در هنگام فعاليت بدني
با پزشک خود مشورت کنيد .
توجه داشته باشيد که فعاليت بدني فقط ورزش کردن نيست بلکه جابجا کردن اثاثيه منزل يا محل کار، باغباني و هر فعاليتي بيش از حد معمول ، شامل اين فعاليت ها مي شود .

فوايد ورزش
۱ - افزايش قدرت ماهيچه ها
۲ - بهبود وضعيت رواني و ايجاد اطمينان و آرامش روحي براي برخورد با مشکلات
۳ - کنترل وزن و تنظيم اشتها
۴ - افزايش حساسيت نسبت به انسولين و در نتيجه کاهش نياز به انسولين براي مصرف قند ( انرژي ) در عضله
۵ - کاهش ميزان چربي هاي خون
۶ - کاهش فشار خون
انتخاب ورزش يا فعاليت بدني مناسب
پياده روي يک تمرين ورزشي خوب براي شروع فعاليت جسمي است به شرط اينکه بدن در وضعيت راحت باشد و قدم زدن همراه با راحت بودن کل بدن باشد ؛ اما بايد به خاطر داشته باشيد که هنگام ورزش جوراب کتاني و کفش مناسب بپوشيد .
ورزشکاران به ندرت به ديابت بزرگسالان مبتلا مي شوند ؛زيرا که ورزش و فعاليت بدني به عنوان عامل مهم پيشگيري کننده از ديابت مطرح و مورد قبول است .

 

پاسخ : تاپیک جامع بیماری دیابت

چرا بدن ديابتی نياز به ورزش کردن دارد ؟2


​

نکات مهم در ورزش و فعاليت بدني :
۱ - انتخاب ورزش مورد علاقه
۲ - شروع آهسته و افزايش تدريجي زمان و شدت آن
۳ - استمرار روزانه
۴ - پوشيدن جوراب کتاني
۵ - در صورت امکان بررسي ميزان قند خون قبل و بعد از انجام فعاليت هاي ورزشي سنگين
۶ - همراه داشتن مواد غذايي مناسب براي مواقع ضروري در صورتي که علامتهاي پايين افتادن قند خون (‌لرزش ، عرق کردن ، تپش قلب ، ... )‌ پديد آيند . موادي مثل آب پرتقال يا هر نوع آب ميوه ( ۱ ليوان )‌ يا شکلات و آب نبات مصرف کنيد و نسبت به اين علامتهاي هشدار دهنده بي تفاوت نباشيد .
۷ - نوشيدن آب و مايعات غيرقندي در حين ورزش و بعد از آن
۸ - زماني که دچار درد قفسه سينه و يا درد شديد در ناحيه پا شديد ، حرکت بدني يا ورزش را متوقف کنيد .
۹ - پاها را از نظر بريدگيها ، قرمزي و تاول ، قبل و بعد از هر ورزش وارسي نماييد .
۱۰ - از پياده روي طولاني و طي مسافتهاي زياد که خطر تاول زدن و ساير آسيبها به پا را افزايش مي دهد ، خودداري کنيد .
۱۱ - به خاطر داشته باشيد در هنگام ورزش ، به خصوص پياده روي و دويدن از کفش راحت استفاده کنيد تا احتمال آسيب رساندن به پاها را به حداقل برسانيد .
۱۲ - توصيه مي شود ورزش را روزانه در ساعت هاي معين ، به ويژه زماني که غلظت قند خون در حداکثر است ، انجام دهيد . بهترين برنامه نرمش صبحگاهي بعد از صبحانه به مدت حداقل ۱۰ دقيقه در فضاي آزاد يا در اتاق با پنجره باز است .
۱۳ - قبل از برنامه ورزشي يک غذاي سبک مانند يک عدد ميوه يا يک ساندويچ پنير ميل کنيد . اين عمل در ورزش هاي سبک مثل نرمش هاي کوتاه مدت لازم نيست .
۱۴ - در صورتي که ورزش بيش از نيم ساعت طول بکشد ، خوردن غذايي ساده مانند يک عدد ميوه ، يک ليوان آب ميوه رقيق ، يک ساندويچ کوچک ضروري است .
‍۱۵ - اگر ميزان قند خون بيش از ۲۵۰ ميلي گرم در دسي ليتر باشد ، ورزش سنگين نکنيد زيرا فعاليت ورزشي در اين حالت سبب افزايش بيشتر غلظت قند خون مي شود . در افرادي که قند خون کنترل شده ندارند ، انجام ورزش سنگين موجب افزايش بيشتر قند خون مي شود زيرا بدون وجود انسولين کافي در بدن ، در عضله اي که در حال ورزش است مصرف قند افزايش نمي يابد . علاوه بر آن توليد قند در کبد بالا مي رود و باعث وخيم شدن وضعيت ديابت شما مي شود . اما در افرادي که قند خون کمتر از ۲۵۰ ميلي گرم در دسي ليتر است ، ورزش به کاهش مطلوب قند خون منجر خواهد شد .
۱۶ - در صورتي که قصد داريد ورزش هاي شديد و سنگين انجام دهيد ، با پزشک خود مشورت کنيد.
نکات مهم در مورد کوهنوردي
۱ - سعي کنيد تنها به کوه نرويد .
۲ - اطرافيان را در جريان بيماري خود قرار دهيد .
۳ - هر گونه علامت پايين افتادن قند خون را جدي بگيريد و با آن مبارزه کنيد .
۴ - هميشه مواد قندي به همراه داشته باشيد .
۵ - پاهاي خود را قبل و بعد از کوهنوردي مورد بررسي قرار دهيد .
۶ - قبل از شروع کوهنوردي مقداري مواد غذايي مصرف کنيد .
۷ - با پزشک خود درباره ميزان انسولين تزريقي در روز کوهنوردي و روز بعد از آن ، مشورت کنيد .
پياده روي ورزش انتخابي در ديابت
پياده روي از جمله ورزشهايي است که به علت سهولت انجام آن در بين افراد ديابتي معمول مي باشد . پيش از آغاز پياده روي به سئوالات زير پاسخ دهيد :
آيا تا به حال پزشک به شما گفته است که مشکل قلبي داريد ؟
زماني که ورزش مي کنيد آيا احساس درد در سمت چپ بدن ( گردن ، شانه ها يا بازو ) داشته ايد ؟
آيا تا کنون دچار حالت بيهوشي شده ايد ؟
آيا پس از يک فعاليت معمولي دچار تنگي نفس شده ايد ؟
آيا تا به حال پزشک به شما گفته است که دچار فشارخون بالا هستيد ؟
آيا تا به حال پزشک به شما گفته است که دچار مشکلات مفاصل يا استخوانها ( آرتريت ، ... ) که با انجام ورزش وضعيت جسمي شما را بدتر مي کند ، هستيد ؟
آيا بيش از ۵۰ سال سن داريد و تا کنون زياد فعاليت بدني نکرده ايد ؟
اگر به برخي از سئوالات پاسخ مثبت داديد ، لطفاً‌ قبل از شروع پياده روي يا هر نوع ورزش ديگر با پزشک خود مشورت کنيد .
چگونه بايد پياده روي کرد ؟
براي پياده روي بايد يک برنامه منظم طراحي کنيد و جهت برنامه ريزي به نکات زير توجه نماييد :
در محلي مناسب و با نور کافي پياده روي کنيد و مواظي اطراف خود باشيد .
با يک دوست يا يک گروه از افراد پياده روي کنيد .
هنگام پياده روي کفش مناسب بپوشيد .
لباس مناسب با فصل بپوشيد .
پيش از آغاز پياده روي ، از ورزشهاي کششي استفاده نماييد و خود را گرم کنيد .
برنامه پياده روي خود را به سه قسمت تقسيم کنيد . ۵ دقيقه آهسته قدم بزنيد ، به تدريج در طول ۵ دقيقه بعدي سرعت خود را افزايش دهيد و در پايان بدن خود را به تدريج سرد کنيد ، يعني در طول ۵ دقيقه سوم سرعت خود را کم نماييد .
سعي کنيد حداقل ۳ بار در هفته به پياده روي بپردازيد و هر هفته ۳-۲ دقيقه به زمان سريع دويدن خود اضافه نماييد .
براي اجتناب از آسيب عضلات و مفاصل ، ورزش را به تدريج افزايش دهيد .
هر چه بيشتر پياده روي کنيد احساس بهتري خواهيد داشت .

چگونه بايد خود را گرم کرد ؟
قبل از شروع پياده روي ورزشهاي کششي انجام دهيد .

خم شدن به پهلو
يک بازو را بالاي سر ببريد و به يک طرف خم شويد . زانوها را محکم نگه داريد در اين وضعيت ۱۰ ثانيه بمانيد و مجدداً در طرف ديگر اين حرکت را تکرار کنيد .

فشار به ديوار
دستها را روي ديوار بگذاريد و پاها را تقريباً ۱ متر از ديوار فاصله دهيد . يک زانو را خم کنيد و زانوي ديگر را صاف نگه داريد در اين حالت ۱۰ ثانيه بمانيد و سپس حرکت را با پاي ديگر تکرار کنيد .
بالا بردن زانو
به ديوار تکيه دهيد به گونه اي که سرمفصل ران و پاها در يک خط قرار گيرند . يک پا را به سمت قفسه سينه بياوريد و ۱۰ ثانيه نگه داريد . اين حرکت را براي پاي ديگر نيز تکرار کنيد .
عقب بردن پاها
پا را با دست مخالف به طرف سرين ( باسن ) ببريد . زانو را مستقيم نگه داريد و ۱۰ ثانيه در اين وضعيت بمانيد . سپس اين حرکت را براي پاي ديگر نيز تکرار کنيد .
​

 

پاسخ : تاپیک جامع بیماری دیابت

ورزش و ديابت ​

اگر شما ديابت داريد يکي از بهترين چيزهايي که براي شما لازم است فعاليت است . يک برنامه ورزشي منظم و ممتد مي تواند قند بدن شما را تثبيت کند ، نياز به دارو و انسولين را کاهش مي دهد و تغييرات وزن را کنترل مي کند ديابت خطر ابتلا به بيماريهاي قلبي را افزايش مي دهد اما ورزش آنرا پائين مي آورد . مهمتر از همه اينکه ورزش کمک مي کند تا از زندگي لذت بيشتري ببريم . البته قبل از شروع به ورزش بايد با پزشک خود مشورت کرده و وضعيت بيماري خود را براي وي توضيح دهيم . ممکن است پزشک مربوطه يک ورزش فيزيکي کامل و فرح بخش را به شما توصيه نمايد . شما ممکن است به يک تست ورزش براي ارزيابي عملکرد قلب خود نياز داشته باشيد تا بهترين ورزش براي شما تعيين شود .
فعاليتها :
فعاليتهايي که به احتمال زياد به کاهش ريسک بيماريهاي قلبي و کنترل ديابت کمک مي کنند عبارتند از :
فعاليتهاي هوازي مانند : قدم زدن ، راهپيمايي آهسته، دوچرخه سوراي يا شنا کردن که البته با شدت و اندازه کافي در حد بالا رفتن ضربان و بيشتر شدن تنفس صورت ميگيرد . شما بيشترين استفاده را از اين ورزشها زماني کسب خواهيد کرد که هر کدام از اين فعاليتها را به مدت ۳۰ دقيقه يا بيشتر و ۳ بار در هفته انجام دهيد . بعلاوه ورزشهاي قدرتي ( مانند وزنه برداري ) هم به تناسب اندام و سلامت قلب شما کمک مي کند .
اگر شما هيچگونه فعاليتي نداشته ايد بايد اين برنامه به آرامي و آهسته شروع نمائيد . مثلاً‌ با ۵ دقيقه در روز پياده روي در يک محل آرام و راحت و سپس افزايش سرعت و مدت قدم زدن زماني که احساس کرديد قوي تر شده ايد .
بخاطر داشته باشيد که بعضي فعاليتها از هيچي بهتر است . فعاليتهاي فيزيکي که مي تواند روزانه انجام گيرد مثل بالا رفتن از پله بجاي آسانسور ، پارک نمودن وسيله نقليه خود دور از محل کار و پياده رفتن تا محل کار که اينها مي تواند رضايتبخش باشد .

چه ورزشي را انتخاب کنيم ؟
بايد ورزشي را انتخاب کرد که از انجام آن احساس لذت مي کنيم اما بعضي از ورزشها ممکن است مناسب نباشند .

اگر شما احساس سرگيجه يا سبکي سر مي کنيد هنگامي که در حالت عمودي قرار داريد و يا در حال شنا کردن و يا دوچرخه سواري هستيد بهتر است بجاي آن ورزش آهسته راهپيمايي نمائيد و يا قدم بزنيد .
افرادي که رتينوپاتي ديابتي دارند بايد از ورزشهايي که بطور واضح فشارخون را بالا مي برند ( مانند وزنه برداري ) اجتناب نمايند .
اگر دچار کاهش حس در پاها هستيد بايد مراقبت ويژه از پاهاي خود بعمل آوريد و يک پوشش مناسب براي پا انتخاب کنيد و ورزشهايي را انتخاب کنيد که به پاهاي شما فشار کمتري مي آورد . ( مانند دوچرخه سواري ، شنا ، پارو زدن ) که از قدم زدن بهتر مي باشد .
فعاليتهايي مثل صخره نوردي و يا غواصي بعلت احتمال کاهش قند ( هيپوگلسيمي ) ممکن است خطرناک باشد .
وزنه برداري مي تواند مکمل رضايتبخشي در کنار فعاليتها باشد . براي بيشتر افرادي که ديابت دارند استفاده از وزنه هاي سبک ولي به تعداد دفعات بيشتر بر استفاده از وزنه هاي سنگ و تعداد تمرينات کم ارجحيت دارد .
« نکات ايمني »
پيشگيري از آسيب ديدن بوسيله گرم کردن بدن به مدت ۵ تا ۱۰ دقيقه با فعاليتهاي متوسط و کششي و هم چنين انجام اين کار ۵ تا ۱۰ دقيقه بعد از ورزش کردن ، قدم زدن در يک محيط مناسب راه خوبي براي گرم کردن بدن است .
ورزش روي سوخت و ساز بدن تأثير گذاشته و براي مثال سرعت سوختن قند در بدن براي توليد انرژي را افزايش مي دهد . اما شما بايد يک برنامه ريزي منظم و مرتب داشته باشيد و پله به پله پيش رويد که در اين زمينه پزشک شما مي تواند شما را کمک کند . قبل از شروع به ورزش بايد موارد زير را انجام دهيد :
· اندازه گيري قند خون قبل و بعد از فعاليت و هر ۲۰ تا ۳۰ دقيقه در طول ورزشهاي طولاني ( بسياري از فعاليتها ۵۰۰ تا ۶۰۰ کالري انرژي در ساعت مصرف مي کنند ) اگر قند خون شما زير ۱۰۰ ميلي گرم در دسي ليتر باشد يک خوراک سرپائي حاوي ۲۰ تا ۳۰ گرم کربوهيدرات قبل از شروع ورزش مصرف نمائيد . اگر قند خون شما بالاست ( بالاي ۲۵۰ در افراد ديابتي نوع ۲ يا بالي ۲۰۰ براي افراد نوع ۱ ) بايد ورزش را تا هنگام پائين آمدن قند خون به تعويق انداخت.
· شناختن علائم و نشانه هاي پائين افتادن قند خون براي مثال ( سرگيجه تعريق – لرز – دوبيني ) و خوردن مقداري خوراک حاوي کربوهيدارت هنگامي که اين اتفاق حادث مي شود .
· شروع ورزش ۱ تا ۲ ساعت بعد از غذا خوردن
· دوري کردن از ورزش در زماني که اوج فعاليت انسولين مي باشد . ورزش صبحگاهي مناسب است افرادي که داراي ديابت نوع ۱ هستند بايد از ورزش هنگام عصر تا آنجا که ممکن است پرهيز کنند .
· تنظيم کردن مقدار مصرف انسولين در صورتي که ضرورت داشته باشد ( که در اين مورد بايد به توصيه هاي پزشک خود عمل کرد اما اين معمولاً به معني کاهش مقدار انسولين کوتاه اثر قبل از ورزش مي باشد .
· افرادي که قرص هاي خوراکي ضد ديابت استفاده مي کنند بايد با پزشک خود مشورت نمايند .
· بعد از ورزشهاي سخت و طولاني شما ممکن است به کربوهيدارت اضافه تري در ۲۴ ساعت براي جايگزيني کربوهيدرات سوخته شده نياز داشته باشيم به ذهن خود بسپاريد که ۵۵۰ گرم کربوهيدارت براي جايگزيني و جبران سطح گليکوژن بعد از فعاليتهاي مصرف کننده گليکوژن مانند دو استقامت يا دوچرخه سواري لازم است بنا براين از هيپوگلسيمي ( کاهش قند خون ) تاخيري بر حذر باشيد .
· نوشيدن مايع فراوان : حدود ۲ ساعت قبل از ورزش و هم چنين بعد از ورزش براي جايگزيني آبي که از طريق تعريق در طول ورزش طولاني دفع شده است .
· پوشيدن کفش مناسب ، که داراي يک لايه نرم باشد و از نظر طول و پهنا به انگشتان فشار نياورد و پا کاملاً‌ راحت باشد . جورابها نيز بايد مناسب انتخاب شده و رطوبت پا را گرفته و پاها را خشک نگهدارد .
·استفاده کردن از يک دستبند و يا برچسب شناسائي که به آساني قابل ديدن باشد .
· دانش و آگهي شخص از چگونگي پاسخ قند خون بدنش به ورزش
· ورزش را مفرح و با علاقه انجام دهيد .
اگر قصد داريد که ورزشها را به خوبي انجام دهيد بايد آنها را با لذت و کيف انجام ندهيد نه بصورت تحميلي . بسياري از افراد از اينکه با دوستشان و يا يک گروه از مردم به ورزش بپردازند احساس لذت مي کنند . يافتن يک محل لذت بخش و مناسب براي ورزش نيز شما را با انگيره مي سازد . سعي کنيد که وسيله نقليه خود را در نزديکي محل کار پارک کنيد و قدم بزنيد و يا اينکه يک محل ورزشي جذاب و سالم را انتخاب کنيد . اگر برنامه شما فشرده است ورزش خود را پربارتر سازيد : دوچرخه خود را متوقف کرده و روزنامه خود را مطالعه نمائيد ويا در جلوي تلويزيوين به ورزش بپردازيد تا گزارشهاي اقتصادي را نيز گوش دهيد و به ياد داشته باشيد که ورزش يک راه لذت بردن از زندگي است .
​

 

پاسخ : تاپیک جامع بیماری دیابت

مراقبت از کليه ها در مبتلايان به ديابت ​

​

مراقبت از کليه ها در مبتلايان به ديابت

مشکل کليوي افراد ديابتي بيشتر به دليل اختلال در کارکرد گلومرولها که در واقع محل تصفيه خون هستند ايجاد مي گردد . در مراحل ابتدايي بيماري ، پروتئين در ادرار ظاهر مي شود که با تشخيص زودرس در اين مرحله مي توان از بدتر شدن بيماري جلوگيري کرد .
در مرحله بعدي کليه ها توان دفع مواد زائد ( مانند کراتينين و اوره ) از خون را از دست مي دهند .
در بيشتر مبتلايان به ديابت نوع ۱ ، نشانه هاي گرفتاري کليه ۱۵ تا ۲۰ سال بعد مشاهده مي شود . شيوع نارسايي کليه در ديابت نوع ۲ کمتر است ولي با سرعت بيشتر و معمولاً در مدت ۱۰ سال بروز مي کند .
بايد به خاطر داشته باشيد که فشارخون بالا عامل اصلي در پيدايش بيماريهاي کليوي در مبتلايان به ديابت است .
همچنين سابقه خانوادگي فشارخون بالا در فرد ديابتي احتمال ابتلاء به بيماريهاي کليوي را زيادتر مي کند.
فشارخون بالا معمولاً به فشار خون بالاتر از ۱۴۰ ميلي متر جيوه گفته مي شود . در اين رابطه اگر فرد مبتلا به فشار خون بالا داروهاي ضدفشارخون را طبق نظر پزشک معالج به طور مرتب مصرف کند ، مي تواند از ايجاد يا پيشرفت بيماريهاي کليوي جلوگيري نمايد .
همچنين رعايت يک رژيم غذايي با پروتئين کم در ديابتي هاي مبتلا به مشکلات کليوي مفيد است .
بنابراين مشکلات کليوي در ديابت نيز مانند ديگر عوارض مزمن آن ، قابل پيشگيري يا حداقل قابل به تأخير انداختن است .
مهمترين نکته براي پيشگيري از پيدايش عوارض ديابت اين است که قندخون را در محدوده طبيعي ( ۱۱۰-۷۰ ميلي گرم در دسي ليتر ) نگه داردي و نکات زير را همواره به خاطر بسپاريد :
اگر هر يک از علامتهاي زير که نشانه عفونت کليه يا مثانه هستند در شما بروز کرد ، به پزشک خود اطلاع دهيد :
کمردرد
سوزش ادرار
تکرر ادرار
ناتواني در دفع ادرار علي رغم وجود احساس مربوطه
ادرار کدر يا خوني
​