محصول 2012 هنرپیشگان: هنری کاویل ، بروس ویلیس ، کارولین گودال کارگردان: مبروک المکری «ویل شا» که به تازگی شرکت مشاوره تجاریاش ورشکسته شده است برای گذراندن تعطیلات در کنار خانواده به اسپانیا سفر می کند . اعضا خانواده در کنار یکدیگر سوار بر قایق تفریحی مارتین پدر ویل عازم سفر کوچکی می شود که ناگهان در اثر برخورد امواج ، قایق از کنترل خارج شده و "دارا" نامزد برادر ویل مجروح می شود . ویل که موبایل خود را از دست داده برای تلفن زدن و تهیه داروی ضدعفونی برای جراحت دارا به شهر می رود . اما زمانیکه به قایق باز می گردد اثری از اعضا خانواده اش پیدا نمی کند . ویل به پلیس مراجعه کرده و آشکار می شود که خانواده او ربوده شده اند ... « نور کم روز» اکشنی ست بسیار بد ساخت با قصه بسیار ساده . فیلم صرفا نمایش مشتی رویدادهای بی هدف است که فیلمساز سعی کرده با تعدادی صحنه های اکشن ( که اکثر آنها نیز به بدترین شکل ممکن اجرا شده) و حضور شبح وار و گذرا بروس ویلیس ، روایتی از به مخمصه افتادن جوانی در غربت را نشان دهد . اگر بیننده بتواند تا انتها فیلم را دنبال کند متوجه خواهد شد که « نور کم روز » به دو بخش متوسط و افتضاح تقسیم شده که بخش متوسط سی دقیقه ابتدایی فیلم و مابقی به بخش دوم اختصاص می یابد . به غیر از دو صحنه ( آن هم در بخش ابتدایی) ، فیلم فاقد هر گونه غافلگیری و تعلیق دلچسب است . غافلگیری زمانی است که آرامش اولیه فیلم با غیبت خانواده ویل از بین رفته و پس از مراجعه ویل به پلیس پی می بردیم که پلیس قصد بازداشت او را دارد ؛ در همین لحظه پدر سر رسیده و در صحنه ای پر تنش ویل را نجات می دهد ؛ و تعلیق سطحی این قسمت که تنها صحنه تعلیقی فیلم می باشد نیز زمانی است که پدر پس از آشکار کردن عضویت خود در CIA با یکی از اعضا سازمان به نام «جین کرک» تماس می گیرد ؛ در این صحنه فیلمساز با نشان دادن تک تیر اندازی در بالای یکی از ساختمانها تعلیق را بوجود می آورد که چون مشخص نیست تک تیر انداز به دستور چه کسی در آنجا حضور داشته و هدف او چیست ، تعلیق نیز بسیار آبکی و کم رنگ است . بحرانی شدن اوضاع ویل با پایین آمدن جذابیت و کشش فیلم رابطه تنگاتنگ داشته به طوری که هر چه اوضاع او بدتر می شود جذابیت فیلم نیز کاهش می یابد و این روند تا آنجا ادامه دارد که بیننده در انتهای فیلم هیچ لذتی از نجات ویل و خروج وی از مخمصه نخواهد برد ؛ که این مشکل قطعا به دلیل بازی بسیار بد هنری کاویل در نقش ویل ، ارتباط بد رویدادها و وجود عناصر بی خاصیت و بلا استفاده در قصه است . از عناصر بی خاصیتی که فیلمساز بر روی آن از همان ابتدای فیلم تاکید فراوان دارد می توان به آشنا نبودن ویل با زبان اسپانیایی اشاره کرد . پس از آنکه خانواده ویل ربوده شده و پلیس نیز سعی می کند او را بازداشت کند ، تصور می شود این عنصر که به کرات تا آن لحظه به آن اشاره شده یکی از عناصر دردسر ساز برای وی باشد ولی جز در یک صحنه کوتاه و گذرا آن هم زمانیکه ویل می خواهد سوار اتوبوس شود ، عملا هیچ استفاده ای از آن نشده و علت تاکید فیلمساز بر آن تا پایان فیلم مشخص نمی شود . رابطه ویل و برادرش با پدرشان نیز از دیگر عناصر بی خاصیت فیلم است . پس از ورود ویل به خاک اسپانیا و آشنایی با خانواده وی متوجه می شویم که او و برادرش "جاش" با پدرشان رابطه صمیمی نداشته و علاقه به مادر موجب جمع شدن آنها شده است . حال مشکل آنها با پدر به چه کار فیلم می آید تا به انتها هیچگاه معلوم نمی شود . کاملا مشخص است که هیچ عنصر هوشمندانه ای برای ارتباط رویدادها با یکدیگر وجود ندارد و فیلمساز نیز برای پرکردن این خلا بزرگ به نمایش لحظات تعقیب و گریز روی آورده که با توجه به کل فیلم می توان گفت بیشترین زمان فیلم به صحنه های تعقیب و گریزی می پردازد که به بدترین شکل طراحی شده و در این میان بازی بسیار بد هنری کاویل نیز به پایین آوردن کیفیت فیلم خصوصا این صحنه ها کمک بسیار زیادی کرده است . از نکات جالب فیلم این است که ربایندگان خانواده ویل به عنوان مسبب اصلی دردسرهای او ، وجهه ای بهتر و منطقی تر از سایر تعقیب کنندگان ویل حتی پلیس دارند . پس از آنکه "جین کرک" همکار قدیمی مارتین نیز سعی می کند ویل را بکشد ، ویل در بین خواسته های متضاد سه گروه ربایندگان ، پلیس و تیم کرک قرار میگیرد . پلیس که رسما هیچ نقش مهمی در ادامه قصه نداشته و حضور پلیس نیز از همان عناصر بی خاصیت فیلم است ، و تنها ربایندگان و تیم کرک برای او دردسر آفرین شده که بعداز دستگیری ویل توسط ربایندگان با کمال تعجب پی می بریم که برخورد آنها با ویل حتی از برخورد پلیسها نیز منطقی تر است .