زندگینامه فریدون مشیری +اشعار

صبا را دیدم و گفتم صبا دستم به دامانت
بگو از من به دلدارم تو را من دوست میدارم
ولی افسوس و صد افسوس
زابر تیره برقی جست
که قاصد را میان ره بسوزانید
کنون وامانده از هر جا
دگر با خود کنم نجوا
یکی را دوست میدارم
ولی افسوس او هرگز نمیداند

 

◆
◆
◆

نشسته بود خیالِ تو همزبان با من
که باز، جادویِ آن بویِ خوش، طلوع تو را
در آشیانه خاموشِ من بشارت داد
زلالِ عطرِ تو پیچید در فضایِ اتاق
جهان و جان را در بویِ تو گُل شناور کرد.
در آستانه‌یِ در،
به روحِ باران می‌ماندی،
از طراوتِ محض!
شکوهِ رحمتِ مطلق ز چهره‌ات می‌تافت
به خنده گفتی:
"تنها نبینمت!"
گفتم:
"غمِ تو مانده و شب‌هایِ بی‌کران با من"

◇
◇
◇


| فریدون مشیری |

​