پاسخ : غزال | ف . طاهری ف- طاهری چاپ : رفاه فصل اول چشمهایم میسوخت و گلویم بشدت دارد میکرد. سرم به دوران افتاده بود و اتاق و هرچه درون ان بود را مبهم میدیدم . به اطراف نگریستم، زنان همسایه شون میکردن. بر خلاف روزهای دگر خونهمان شلوغ و پرسرو صدا بود. از جا بلند شدم با پای سست و لرزان به سمت تاقچه قدم برداشتم. عکس مادر را که در یک قاب چوبی قهوهی قدیمی بود برداشتم و به ان خیره شدم. چشمان زیبای مادر مسل همیشه میدرخشد. لبخند گرم و گیرایش اشکم را جاری ساخت. آب دهانم را به سختی فرو دادم، اشک به امان بر پهنه صورتم جاری شد توری که به هق هق افتادم با این گریه من زنانی که که اطرافم بودند با صدای بلند گیرستند. عمه ام گوشه ای عزلت جسته بود و بی امان گریه میکرد. عمه ای که تا بحال یاد ندارم مرا جانم صدا کرده باشد. حالا به شدت گریه میکرد ،والی دگر چه سود، کاش این احساس و محبت را زمانی از خود ابراز میکرد که مادرم شدیدان محتاج ان بود نه اکنون که با آرامش خاصی چشم فروبسته بود. خالهام به سمته من هجوم آورد و مرا به شدت در آغوش فشرد توری که احساس دارد کردم . - الهی خاله به قربونت بره قریه نکن عزیزم، راحت شد .... راحت شد و شورو به گریه کرد. خودم را به زحمت از آغوش خاله بیرون کشیدم و نگاه غم انگیزی بر او افکندم. بینی ام را بالا کشیدم لبم را با دهان خیس کردم قابه عکس را سر جایش گذاشتم و به نغمه خیره شدم لبخند تلخی زدم و کناراو زانوی غم بغل گرفتم. موهایش را نوازش کردم چه آرام بدون کوچکترین دغدغهی چشمانش را بسته بود. صورت کوچک و معصومش چه آرامشی داشت.اهی کشیدم و در دل گفتم: "خواهر کوچولو نمیدانی، نمیدانی چه بالای سرمان آمده. نمیدانی چه خاکی بر سرمان ریخته شده. مامان، مامان خوب و مهربانمان از دستمان رفت". خودم را نتوانستم کنترل کنم به صرفه افتادم با صدای صرفه ی من پلک های نغمه آرام از هم گشوده شد. تلاش من بی فایده بود زیرا با گرفتنه دستم جلوی دهانم نتوانستم بر صرفه غلبه کنم. نغمه متعجب اطراف را نگریست نگاهی بر من کرد و آرام نشست بهت زاده زنان همسایه را نگریست. لحظهی بغض کرد و بعد به شدت گریه افتاد. او را به خود چسباندم و با گریه گفتم؛ -چی خواهر کوچولوی من چرا گریه میکنی؟هان نغمه جان، چته عزیزم؟ نغمه با پشته دست چشمانش را مالید و گفت اینا کی هستن؟ من از اینا میترسم. لبخند تلخی زدم او را بغل کردم و گفتم: -اینا دوستای مامان هستن. لبخندی زد. صورت صفادش شادابی همیشگی را در بر گرفت. با انگشت کوچکش اشاره کرد و گفت : - اه اینا همه دوستای مامان هستن؟ جانمی جان. ناگهان ابروهای خوش فرمش را در هم گره کرد گویا دنبال کسی میگشت. چشمان ابی و صفاش را در نگاهم خیره کرد و با من و من گفت: مامان جون پس کو؟ اون کجاس؟ چرا عمه و خاله گریه میکنند؟ هان دسته کوچک و لرزانش را روی گونهی تاب دار من گذشت . بغض راه گلویش را بسته بود. صدای نفس هایش را به خوبی میشنیدم. قفس سینهاش بالا پایین میرفت آبجی جون. آبجی جون تو.... تو گریه کردی؟اره. لبخنده تلخی زدم هوایی درون سینه ام را با بازدامه شدیدی برون فرستادم. تمام نرویی خود را جمع کردم تا از ریزش اشک هایم جلو گری کنم. دستش را تویه دستم گرفتم. گرمایی دست کوچکش را حس کردم. موهای بر و بلندش را از جلویی دیدگان هراسناش کنار زدم و با صدای گرفته ی گفتم: نه نغمه جون من گریهه نکردم فقط سرم دارد میکنه همین. بعد او را وادشتام بلند شود. دسته نغمه را گرفتم و به سمت ایوان رفتم. دایی را دیدم که گوسفندی را کشان کشان از خانه بیرون برد. بیچاره حیوانه زبان بسته میدانست که بیشتر از چند لحضه دگر زنده نیست. از این عمل دایی ناگهان قلبم تر کشید و احساسه زعف و سر گیجه کردم. به ستونه ایوان تکیه دادم تا بر خود مصلت شوم . صدای آمبولانس این نوید را به من داد که مادر را آوردن. نغمه را رها ساختم و دوان دوان پلهارو دوتا یکی کردم و پایین آمدم توری که تعادل خود را از دست دادم و به زمین افتادم و دگر هیچ نفهمیدم . زمانی چشم گشودم که دور تا دورم پر از آدمهای سیاه پوش بود . پلکهایم سنگینی میکرد ورویی هم می افتاد. دایی نگاهه رنجورش را بر من افکند و گفت: چه شد دایی جان چه بلایی سر خودت آوردی؟ غم خودمون کمه تو هم کار دستمون دادی؟ به اطراف نگریستم نغمه دار آغوش عمه جا خوش کرده بود لبخندی به او زدم که در جواب دندانهای سفیدش نمایان شد. رو به دایی کردم گفتم: دایی مادر رو از بیمارستان آوردن؟ اشکه دایی رویی گونه ام افتاد و با بغض گفت: اره دخترم، بلند شو، بدون خواست خدا بود و ما نمیتوانیم دار کار خدا دخالتی کنیم هر کس سرنوشت و تقدیری داره سرنوشته مداره تو هم این بود. در عوض غزال جان راحت شد. لب پینش را با دندان فشرد لرزشه شانهایاش را به خوبی میدیدم بلندم کرد. دست بر گردنم انداخت آرام با صدای که گویا از ته چاه می آمد گفت : صبور باش، تو دگه دختره بزرگی شدی، گریه نکن تا روح مادرت آزرده نشه. نگاهش را به نغمه کرد و گفت: نغمه بچه هست، چزی نمیفهمه تو باید حالا برای اون جایی مادر رو پور کنی. با شنیدن این حرف با صدای بلند گریستم. توری که همه کسانی که در اتاق بودند مرا همراهی کردند. نمیدانم چقدر طول کشید زمانی دست از گریه برداشتم که آقا بهرام، شوهره عمه ام گفت: از این بشتر نمیشود جنازه رو نگاه داشت. از دایی خاهش کردم برای آخرین بر اجازه دهد کجاند داغغه مادر را تنها ببینم. با این خواسته من حاج حسن با اخم رو به دایی گفت: نه محمود آقا اون هنوزبچه است و طاقت نمیاره تویه ذهنش برای همشه حرفه او را قط کردم به پایی دایی افتادم با خاهش و تمنا گفتم دایی تورو خدا جونه مادر دیگه دفهی آخره من که بچه نیستم مگه نگفتی تو دیگه بزرگ شدی خوب پس بذر دیگه قول میدم قول میدم گریه نکنم دادو بداد نمیکنم با دست بر با دهانم زدم گفتم لال میشم بذاردایی تورو خدا
پاسخ : غزال | ف . طاهری دست او را بوسیدم. دایی آهی کشید بلندم کرد و گفت : باشه دخترم اما قول بده خود داری باشی. آقایون خاهش میکنم بزارید با مادرش چند لحظه تنها باشه. دو مردی که مامور آمبولانس بودند با چه ی در هم کنار رفتند.نگاهی با نغمه و بعد به دایی انداختم، توان راه رفتن از من سلب شد، قدمهایم سنگین و فولادی بود. صدای قلبم را به خوبی میشنیدم که خود را به سینه ام میکوبد و دنباله راهی برای رهایی میگشت. آب دهانم را به سختی فرو دادم دهانم خشک خشک شده بود. با داستان لرزان ملحفه را کنار کشیدم آرام آرام ملحفه کنار میرفت. صورت سفید و بی روح مادر جلوی دیدگانم ظاهر گشت چشمانه درشت و ابی اش بسته بود باورم نمیشود این مادرم باشد مادر من چهرهی با نشاطی و چشمان ابی و صورتی گلگون داشت. دستم را روی صورت مادر گذاشتم از سردی او ترسیدم و چند قدمی عقاب رفتم و جیغ کشیدم دایی به سمتم دوید و مرا که در حال افتادن بودم نگاه داشت. نغمه بی تابی میکرد و مودم سراغ مادر را از من میگرفت. به هیچ عنوان پیش خاله و عمه نمیماند از همه بدتراز عمه میترسد. به خواست دایی لباس سیاه بر تن کردم. لباس نغمه را نیز باید عوض میکردم. نغمه بالا و پایین میپرد و میگفت: - اخ جون میخایم بریم جای، لباس خوشکلم رو بپوش همون سفیده که تر داره. آبجی جون همونی که مامان تازه خریده ونو بپوشم باشه ؟ مامان میگه وقتی این رو میپوشم مثل عروس میشم. با تکان دادانه سر گفته های او را تصدیق کردم و به سمت لباسها رفتم. به دنبال لباس سیاه میگشتم. نغمه هم مدام لباسها را به هم میریخت و میگفت: -نه این خوب، نه رنگش بده .... این یکی خوبه .... آنقدربه این کارش ادامه داد که عصبی شدم و سیلی محکمی به صورتش زدم. حیران نگاهم کرد و زد زیرگریه. لباسهایش را جمع کردم و داخل کمد گذاشتم بی صدا می گیرست و من پشت به او میگیرستم. با سر آستین بینی ام را پاک کردم و بالا کشیدم خودم را جمع و جور کردم زیرا نمیخواستم نغمه بداند که دیگر مادر بین ما نیست. لباسهایش را در آوردم میخواستم لباس سیاه را تنش کنم که او با عصبانیت لباس را از دستم گرفت و جیغ زد: -من اونو دوست ندارم من لباس سفیدم رو میخوام. همونی که مثل لباس عروسه. بعد پاهایش را روی زمین کوفت. اشک امانم نداد و او را محکم در اقش فشردم و گریه کردم: - خدایا کمکم کن تا او را راضی کنم چطور به او بفهمانم عزیزترین کسم مرده. چطور به او بگم لباس سیاه لباس عزایی مادر است. چطور به او بگم دیگر مادر نداریم. خدایا یاریم کن. اگر او بفهمد دیگر مادر نداریم از غصه میمیرد. خدایا پروردگارا، کمکم کن. آهی کشیدم، چشمان متورمم و سوزانم را به چشمان ابی و شفافه نغمه دوختم. دستی روی موهایش کشیدم و گفتم: -نغمه جان باید این لباس رو بپوشی، مامان بیشتر خوشش میاد.مگه دوست نداری بریم پیشه مامان؟ ها؟ سرش را به نشانه بله تکان داد. لباس سیاه را تنش کردم. موهایی بلندش را دم اسبی کردم و با ربان مشکی بستم. دستش را آرام گرفتم و بیرون رفتیم. نغمه را به دسته خاله سپردم و همه راهی بهشته زهرا شدیم. دایی دست مرا در دست گرفته بود و من اشک زیزان از داخل ماشین بیرون را مینگریستم. زندایی و دو دخترش، خاله و نغمه هر کدام در افکار خود قوطه ور بودند. رفتار سارا و سمانه دختر دایی ام امروز با روزهایی دگر از زمین تا آسمون فرق میکرد. دگر مرا مسخره نمیکردند. باورم نمیشود باید مادرم را در اینجا بگذاریم و برویم. به مقصد رسیدیم از ماشین پیاده شدیم. از روی قبرها یکی پس از دیگری عبور میکردیم. لرزشی عجیبی سرتاسر وجودم را گرفت. زنان و مردانی را میدیدم که کنار قبرها نشسته بودند. بعضی با تک ه سنگ کوچکی روی قبر میزنند و زیر لب زمزمه میکردند. بعضی هم گریه و شیون میکردند. چند کودک شیطان و بازی گوش هم مدام از این قبر بر روی قبر دیگر میپریدن و میخندیدن. از این کارشان قلبم تیرمیکشد. ایستادم دستم را روی سینه ام گذاشتم، دست نیرومند را روی شانه ام حس کردم برگشتم تا صاحب دست را نظاره کنم. با دیدنه چهرهی رنگ پرده و زرد او بی اختیار زهرا گریه زدم و به اقش مهربان و گرم او پناه آوردم. او نیز هم پایی من میگرست. اشک گرم و سوزان پدر صورتم را خیس کرد نمیدانم تا چه مدت بر بدبختی خود گریستم که باشنیدن " بسه دیگه راه بیفتد " از اغوشه پدر برون آمدم. برگشتم قیافه عبوس و خشکه عمه را دیدم. با پشت دست اشکهایم را پاک کردم. چقدر مادر دوست داشت با عمه رابطه دوستی برقرار کند، از هر دری وارد میشود عمه بدتر راه او را سد میکرد. به یاده حرف مادر افتادم که همیشه میگفت آرزویم این است که یخ نفرت بین من و عمه سولماز آب شود. میدانی غزل جان من کسی نبودم که عمه میخواست زن برادرش باشد او میخواست یکی از دوستانش را برای پدرت خاستگاری کند. زیبا و پولدار، اما هر باربا مخالفت پدرت روبرو میشد و اسرار و پافشاری او بی ثمرماند.زمانی که ما به عقده هم در آمدیم عمه ات با دعا و جادو میخواست کاری کند که ما را از هم جدا کند اما خوب، خواست خدا و تقدیر چز دیگری بود. بلند شدم و با پاهایی سست به راهم ادامه دادم. خدایا این راه چقدر طولانی و وحشت انگیز است به جای وسیی رسیدیم کوپهی خاک نظرم را جلب کرد. جلوتر رفتم و قاب خالی و گودی را مشاهده نمودم سرد و تاریک بود. خم شدم مشتی خاک قبر را برداشتم و در دستم گرفتم و با انگشت با ان بازی کردم. گرم و نرم بود. خندهی کردم و خاک را به هوا پاشیدم و مثله دیوانه ها زدم زیر خنده. امقادار خندیدم که اشک از چشمانم سرازیرشد. خاله و عمه مرا تکان میدادند. خاله با گریه میگفت:
پاسخ : غزال | ف . طاهری -غزاله جان عزیزم چه شد؟ چته؟ مودم مرا به شدت تکان میداد سوزشه شدیدی روی صورتم احساس کردم. گیج و منگ خاله را نگریستم خاله مجبور شد بود بر صورتم سیلی بزند تا من از ان حالت خارج شوم هر و متعجب اطراف را نگریستم. نغمه سر روی شانه یکی از اقوام به خب رفته بود. به اغوشه خاله پناه بردم و گریستم. صدای لا اله الا الله در گوش همه طنین انداخت. صدا لحظه به لحظه به من نزدیک تر میشود تابوت مادر روی داستان مردم در حال حرکت بود. دیگر چیزی احساس نکردم. چشمانه نیمه باز شد. زیرلب زمزمه کردم مادر ....مادر. زهرا خانوم زن همسایه روی صورتم آب پاشید و با صدایی گرفته ی گفت: -غزل جان ارم باش، صبر باش. در فاصله ی نه چندان دور از ازدیام جمعتی نظرم را جالب کرد. صدای فریاد و ناله ی خاله ، صدای گریهی پدر و شیون دیگران به یادم آورد که چه بالایی به سرم آمده، مثل برق از جا پریدم و به سمت جمعت حمله ور شدم. تلاشه زهرا خانوم بی نتجه بود و من از چنگال او گریختم همه را کنار زدم و جلوتر رفتم و خوشکام زاد. فقط صدای از پشت سرم شنیدم که میگفت: -ولش کنید، بزارید برای آخرین بار مادرشو ببینه. ببخشید کمه قدرت حرکت یا حرف زدن را نداشتم دایی را دیدم که داخل قبر رفته بود.جسده سفید پوش ته قبر دراز کشده بود. پارچهی سفید کنار زده شد.رنگ سفید و بی روح چهره چقدر آشنا بود. چشمانش بسته و لبانش کبود بود. دایی بی صدا گریه میکرد. شانه هایش تکان میخورد. آرام خم شد، در گوش مادر چیزی گفت یکی از شانهایاش را تکان داد، قطره اشک دایی بر صورت مادر چکید، باز پارچهی سفید را روی صورت مادر کشید.نگاهی به من کرد.دگر تحملش را از دست داد، از قبر بیرون آمد و مرا به شدت در آغوش کشید. یاری هچ گونه حرف یا حرکتی نداشتم. شده بودم مثل مادر، صورتم را به سمته قبر چرخاندم، مامور دفن مادر تکه سنگی بزرگی روی قبر گذاشت. بعد یکی دیگر تا جای که دگر اثری از مادر نبود آنگاه با بیل خاک روی قبر ریخت. ابروهامو را در هم گره کردم. چیزی به ذهنم خطور کرد این مرد چه میکرد؟ نه خدای من، این مادر من بود که اینها در خاک میکردند. جیغ بلندی کشیدم و به سمت مرد یورش بردم بار سرو صورت او چنگ انداختم و موهایش را کشیدم و فریاد زدم: -دیوانه تو مادر منو کشتی، تو دری اونو زنده گور میکنی، او زنده است. به شدت او را میزدم، پدر به سمته من آمد و مرد را از دست من نجات داد. مرا به دایی سپرد و خودش باری انجام باقهی کارها مرا تنها گذاشت. دایی مرا بغل کرد با مشت پی در پی بر سر و شانه هایش میکوبیدم و جیغ میزدم و گریه میکردم، التماس و خاهش میکردم تا مرا رها کند. او مرا به شدت نگه داشته بود و ضربه های مرا تحمل میکرد، مرا به سوی دیگر برد، آنقدر که دیگر از قبر مادر و جمعت اثری نبود و راهی خانه شدیم .
پاسخ : غزال | ف . طاهری مراسم هفت وچهلم مادرچه زود سپری ش. خاله از پدردر خواست کرد که نغمه چند روزی نزد آنها بماند اما پدر به سختی مخالفت کرد و اصرار خاله بی ثمر ماند .خاله می گفت: -بذار چند روزی فکر و هوای نسترن از سرش بیفته غزل هم که نمیتونه از پس اون بر بیاد، و تو هم که سر کار میری نمیتونی هم کار کنی هم نغمه و نگه داری؟ بذار فعلا چند روز اون رو ببرم. خونه ما با بچه ها بازی میکنه بهونهی نسترن رو هم نمیگره. پدر اخمی کرد و گفت: -این که نمیشه، نسرین خانوم مگه یه روز، دو روزه که از سرش بره. نه خیلی ممنون که به فکر بچه ها هستی، اما دیگه خودم باید از پس اونا بر بیام. تازه غزال بزرگ شده میتونه از نغمه مواظبت کنه نغمه بشتر از شما به خواهرش انس داره. اصرار دایی و اقوام دیگر به نتجه بود و ما به خانه باز گشتیم. روزها از پی هم میگذشتن تا اینکه عمه به خانه ما آمد. پدر را داخل اتاق برد و شورو به صحبت کرد، کنجکاو شدم و از پشت پنجره به حرفهایشان گوش سپردم، عمه میگفت: -ببین داداش بذار فامیل این دخترارو ببرن، تو که نمیتونی ازشون نگاه داری کنی. تازه تا آخر عمرت هم که نمیتونی تنها باشی باید سرو سامون بگیری. نغمه و غزال هم بزرگ میشن، دختر زود رشد میکنه، به قول قدیمیها دخترها تا چشم روی هم بزاری شوهر میکنن و بچه دار میشن اما خودت چی؟ تو که نمیتونی سر بر این و اون بشی ا زنه خوب سراغ دارم که قبول کرده بچهات رو هم نگهداری کنه دیگه چه می خوای؟ از این غر و غوره ها هم خلاص میشی. چی میگی هان؟ کمی سرم را بالا آوردم تا از پشت پنجره عکس العمل پدر را ببینم.پدر ابروهایش را بالا انداخت و گفت:نه سولماز نمیتونم خاطره نسترن رو از ذهنم پاک کنم.خودت بهتر از من میدونی چقدر برام عزیز بود و هست.چقدر دوستش داشتم و دارم.حالا هم که نیست باز دوستش دارم و با خاطراتش زندگی میکنم.تازه مردم چی میگن؟میگن هنوز آب کفش زنش خشک نشده زن گرفته.میدونی در مورد
پاسخ : غزال | ف . طاهری من چی فکر میکنن؟نه سولماز نمیتونم.تازه مهمتر از همه بچه هام هستن نمیتوانم بذارم زیر دست زن بابا بزرگ بشن طاقت ندارم. پدر را دیدم که با پشت دست اشکش را پاک کرد.عمه با عصبانیت بلند شد و در حالیکه دستهایش را در هوا تکان میداد با خشونت گفت:به هر حال من گفتی ها را گفتم از من توقع نداشته باش از بچه هات مراقبت کنم.من از پس بچه های خودم برنمیام چه برسه به دخترهای نسترن که مثل خودش یه دنده و مغرورن که دیگه بدتر... پدر نگذاشت بقیه حرفش را ادامه دهد چنان با نفرت نگاهش کرد که از ادامه صحبت بازماند.عمه پدر را متعجب نگریست و از اتاق خارج شد.مرا که پشت در دید چشمانش را تنگ کرد و گفت:فال گوش وایستادی آره؟ محکم موهایم را کشید طوری که درد تا مغز استخوانم رسید و بعد در حیاط را محکم بهم زد و رفت. داخل آشپزخانه شدم.چای لیوانی برای پدر ریختم و راهی اتاق شدم.پدر زانوی غم بغل گرفته و در گوشه ای خیره شده بود.سرفه ای کردم پدر متوجه حضور من در اتاق شد لبخندی زد و گفت:به به چای غزال خانم میچسبه. طوری رفتار نمود که فکرکنم هیچ اتفاقی نیفتاده.منهم سوالی نکردم و کنار پدر نشستم پدر روی یک پا نشست کلاهش را کمی عقب داد طوری که تاسی جلوی سرش مشخص شد آب بینی اش را بالا کشید و گفت:عمه ات خیلی نگران شماست میخواست شما رو چند روزی پیش خود ببره. لبخند تلخی زدم و در دل گفتم آره جون خودش. ولی گفتم:عمه لطف دارن اما پدر جان ما باید روی پای خودمون بایستیم و محتاج این و اون نباشیم. از این حرف من دل پدر گرم شد.خنده بلندی کرد و دستش را پشت من کوبید طوری که دردم آمد و جیغ کوتاهی زدم.با صدای ناله من نغمه هراسان از خواب شیرینش پرید و بنای گریه گذاشت.پدر با این عکس العمل به سمت نغمه دوید و او را در آغوش گرفت و بوسه باران کرد.بلند شد و او را به هوا پرتاب کرد نغمه که تا چند دقیقه قبل گریه میکرد حال با خنده های کودکانه اش پدر را شاداب میساخت. من نیز نمیدانستم غمگین باشم یا خوشحال در افکار خود غرق شدم.اگر مادر زنده بود حال وضع ما چنین نبود چشمم به گوشه اتاق افتاد.قالی کوچکی که نیمه کاره آن گوشه افتاده بود.اشک چشمانم را جاری ساخت مادرم را بیاد اوردم که با خواندن آواز یکی زرد یکی قرمز حالا گلش بنفش مرا تشویق میکرد یاریش دهم.حالا چه کسی این قالی نیمه کاره را تمام میکرد.آهی کشیدم و اشکم را از روی گونه ام ستردم.دلم نمیخواست پدر متوجه گریه ام شود.زندگی برایمان سخت شده بود اما با تمام کم و کاستش میساختیم. رفت و امدهای عمه روزبروز بیشتر میشد و طولی نکشید که سایه نامادری بر سرمان سایه انداخت.هنوز سال مادر تمام نشده بود که با کمک خاله بافت فرش را به اتمام رساندم و خواستم بر سر قبر مادر پهن کنم که با مخالفت زری خانم نامادریم روبرو شدم که میگفت:میخواهی اولین بار سر قبر مرده پهنش کنی نخیر لازم نکرده شگون نداره. با خشم نگاهش کردم و گفتم:این فرشیه که مادر چشماش رو روی اون گذاشته و دستاش پربارش کرده.باید سر قبر مادر پهن بشه چون مال خود اون بوده و من اجازه نمیدم کسی دخالت کنه. زری خانم چپ چپ نگاهم کرد و گفت:دختره پررو بزار بابات بیاد حقت رو میذارم کف دستت تا دیگه زبون درازی نکنی.حقا که دختر نسترنی. با شنیدن نام مادرم تمام تنم سرد و گرم شد کنترلم را از دست دادم و به سمت او هجوم آوردم و موهایش را کشیدم و گفتم:دفعه اخرت باشه که اسم مادرم رو اینطوری به زبون میاری فهمیدی؟ زری خانم در دفاع از خودش صورتم را چنگ زد و مرا با سدت تمام به سمتی پرت کرد و گفت:دختره احمق گستاخ میکشمت حالا کارت به جایی رسیده که دست روی من بلند میکنی آره؟وایسا پاره پاره ات میکنم تو مقصر نیستی از اون مادر همچین دختری عملی بیاد حقه... با شلنگ دنبال من افتاد راهی جز فرار ندیدم.با پای برهنه دورحوض آبی و قلبی حیاط چرخیدم.دهنم خشک شده بود.موهای پریشان و اشفته ام به صورتم سیلی میزد آنقدر دور حوض قلبی چرخیدم که قلبم به شدت میزد نفسم بند آمده بود احساس دل درد میکردم دیگر نمیتوانستم دور حیاط بچرخم به سمت در حیاط هجوم آوردم که به چیزی برخورد کردم و راهم سد شد.نگاه کردم پدر خاله و عمه و دایی بودن.به آغوش خاله پناه بردم و نفس نفس زنان بریده بریده گفتم:خاله به دادم برس میخواد منو بکشه. دایی حیران مرا نگریست و گفت:چی شده دخترم؟این چه سر و وضعیه برای خودت درست کردی؟ نگاهی به سرتاپایم کرد و ادامه داد:کفشهات کو؟چرا هراسانی؟چه خبر شده؟ با عصبانیت فریاد زد:مگه لالی؟با توام چی شده؟حرف بزن جونم رو به لبم رسوندی دختر. زری را نشانش دادم و گفتم:اون میخواد منو بزنه.
پاسخ : غزال | ف . طاهری زری خانم که اوضاع را نامساعد دید با من و من گفت:دروغ میگه علی آقا هر چی از دهنش در میاد میگه بزرگتر و کوچکترم حالیش نیست. و گریه مصنوعی را سر داد و در همان حال ادامه داد:مگه ... مگه من با مادرش چه فرقی دارم هان علی آقا شما بگید. دایی اخمی کرد و رو به زری خانم نمود و گفت:شما بزرگی کنید بچه است نادونه شما گذشت داشته باشید.مدتی که بگذره تمام این حرفها و حرکات زشت جاش رو به محبت و خوبی میده. پدر با عصبانیت رو به من کرد و گفت:گمشو دختر گستاخ. از این حرف پدر قلبم اتش گرفت زیرا اولین بار بود که پدر جلوی دیگران اینطور با من رفتار میکرد و حرف میزد.از آغوش خاله بیرون امدم سرم را زیر انداختم و نگاهی نفرت آمیز به زری خانم انداختم و آهسته دور شدم دورن اتاق خزیدم و تا توانستم گریستم.نمیدانم چه مدت گذشت که با ضربه در اتاقم سر از بالش برداشتم و با صدای مبهمی گفتم:بله. خاله را در آستانه در دیدم لبخندی زد و گفت:اجازه هست؟ میان گریه لبخندی زدم و گفتم:خواهش میکنم خاله بفرمایید تو. قیافه خاله خیلی درهم و گرفته بود اما به ظاهر لبخند بر لب داشت یاد حرف مادر افتادم که میگفت:خنده تلخ من از گریه غم انگیز تر است.هوای درون سینه ام را با بازدم شدیدی بیرون فرستادم خاله کنار تختم نشست و گفت:چی شده غزال جان؟تعریف کن. به آغوش خاله پناه بردم و گفتم:خاله جان شما باور میکنید من ... من... خاله حرفم را قطع کرد و گفت:نه خاله میدونم تو دختر مودب و خوبی هستی حالا بگو چرا اون وضع پیش اومده و چه اتفاقی افتاده که تو اونطور هراسان میخواستی فرار کنی هان؟اما قول بده گریه نکنی و آرام بگی تا من متوجه بشم.اشکهات رو هم پاک کن. برای خاله توضیح دادم که چه شده بود.خاله روی دستش زد و گفت:عجب بابا این دیگه کیه؟ با ناراحتی و عصبانیت بلند شد و گفت:الان میرم و بهش میگم به چه حقی اسم خواهر منو آورده؟حالا اولش نشه که بخواد تن اون بیچاره رو تو قبر بلرزونه.اون از زنده بودنش که گرفتار بابات و عمه ات بود.حالا هم که مرده راحتش نمیذارن؟ به سمت خاله دویدم و گفتم:نه خاله نه خاله جون خواهش میکنم. با التماس لباسش رو گرفتم و ادامه دادم:نه خاله اون وقت تلافیش رو سر نغمه در میاره اینکارو نکن. خاله اخمی کرد و گفت:وا این حرفا چیه؟غلط میکنه زنیکه جرات داره دست روی نغمه و تو دراز کنه اصلا میبرتمون خونه خودم تا این زنیکه راحت بشه...اصلا میدونی بابات بهش رو داده... با عصبانیت از اتاق بیرون رفت.از کار خودم پشیمان شدم.احساس دلشوره عجیبی میکردم با چهره عصبی خاله و قدم زدنش در طول اتاق یک مشاجره سخت را پیش بینی میکردم.یک دلم میگفت برم ببینم چه میشود دل دیگرم مرا از رفتن نهی میکرد.شوری خون را مزه مزه میکردم دل را به دریا زدم و داخل اتاق پذیرایی شدم همه دور هم نشسته بودند.گوشهایم را تیز کردم راجع به مراسم سال مادر بحث میکردند.با چشم به دنبال خاله گشتم خاله را در حال صحبت کردن با زری خانم و عمه دیدم گاهی تعجب میکرد و گاهی لبخند کوچکی میزد.خبری از دعوا و مشاجره نبود همه در آرامش صحبت میکردند.در دل از او احساس نفرت پیدا کردم.چرا او با خاله چند دقیقه پیش از زمین تا آسمان فرق داشت.آهی کشیدم و روبروی خاله نشستم.خاله با دیدن من لبخندی زد و به صحبت کردن ادامه داد.چشمهایم را بستم و گوشهایم را تیز کردم دایی میگفت:مجلس باید آبرومندانه برگزار بشه. عمه میگفت:از نظر پذیرایی کم و کسری نذارید.خوب نیست نسترن به گردن ما حق داره. لبخند زدم و در دل گفتم عمه تو مثل آفتاب پرست هستی. زری خانم گفت:خدا رحمتش کنه منکه اونو نمیشناختم ولی اینطور که سولماز جون میگه نسترن خانم نمونه کامل یه زن بوده مهربون با گذشت و صمیمی.ای کاش این سعادت نصیب من میشد و اون رو از نزدیک میدیدم. از شنیدن حرفهای او تا بناگوش سرخ شدم حس کردم الان خفه میشوم.نفس کشیدن برایم دشوار شده بود.نگاهی تند به او انداختم و آنها را ترک کردم و به حیاط رفتم.هوا سرد بود دستانم را زیر بغلم کردم و نگاهی به حوض آبی انداختم و اشکم جاری شد.خدایا چه آدمهای دورویی چطور اینقدر پست و بیمعرفت هستن؟در افکار خود غرق بودم که پدر صدایم کرد:غزال جان چرا بیرون نشستی؟پاشو بیا تو سرما میخوری میخوایم ناهار بخوریم همه منتظر تو هستیم. به ناچار داخل شدم صورتم را شستم و بغل دایی نشستم.نغمه هم طبق معمول کنار خاله نشسته بود.نگاه من و نغمه در هم گره خورد در دل گفتم نغمه نمیدونی خاله چطور آدمیه هر جال منفعت باشه خاله همون جاست.نغمه لبخندی زد و قاشق برنج را به دهان برد از لبخند گرمش قوت قلب گرفتم و شروع به خوردن کردم اما اشتها نداشتم و با غذایم بازی میکردم.دایی متوجه شد و گفت:چیه دخترم دوست نداری؟زری خانم غذای خوشمزه ای پخته نه؟نگاهی گذرا به زری انداختم و با طعنه گفتم:بله ایشون لطف دارن. این طعنه باعث شد پدر نگاه چپی به من بکند با اینکار پدر دست از غذا کشیدم تشکر کردم و گوشه ای نشستم. وقتی همه دست از غذا خوردن کشیدن به آشپزخانه پناه آوردم و خود را مشغول شستشوی ظرفها کردم.دستهایم کار میکرد اما تمام حواسم به اطراف بود.چرا همه دو شخصیتی شدن؟چرا خاله پشت سر با من مهربان است و از من دفاع میکند ولی در مقابل زری خانم طرف او را میگیرد چرا پدر مرا جانم و عزیزم خطاب میکند ولی در مقابل زری خانم از او حمایت میکند؟عمه ام فرقی با گذشته نکرده اما وقتی هوا پس است طرف مرا میگیرد.بالخره ظرفها به اتمام رسید به ناچار باید به جمع آنها ملحق شوم.
پاسخ : غزال | ف . طاهری چقدر شلوغ بود گروهی شیون کنان میرفتند و گروهی نالان و گریان بر سر و صورت خود میکوبیدن و تابوتی را روی دست حمل میکردند زبان فارسی آذری و لری و کردی و ... هر کدام به نوبه خود عزاداری میکردند.بعضی ها هم برای آرامش روح رفتگانشان و رسیدن فاتحه و گفتن آمرزش خرما شیرینی و میوه در بین مردم خیرات میکردند. سرم به شدت درد میکرد و فرش مادر را زیر پهلو گرفتم شمعهای مشکی در یک دست نغمه و دست دیگرش در دست من بود بخاطر مشاجره ای که با عمه و خاله و پدر کرده بودم با آنها نیامدم آن هم سر فرش مادر خودم و نغمه تنها آمدیم آمدیم تا در آرامش و خیال راحت با مادر تنها باشیم.نغمه تا حدودی فهمیده بود که دیگر مادر در بین ما نیست میدانست کسی که میمیرد پیش خدا میرود.با اشتیاق فراوان قدم برمیداشت و مدام میگفت:ابجی جون پس کی میرسیم.مامان کجا خوابیده؟پس چرا نمیرسیم؟ لبخندی تلخی زدم و گفتم:دیگه چیزی نمونده. با دست اشاره کردم اونجاست. نغمه گفت:آبجی کبریت رو بده من شمعها را روشن کنم. دستی روی موهایش کشیدم و گفتم:باشه بذار اول سر قبر مادر برسیم بعد. نغمه ابروهایش را درهم گره کرد و گفت:آبجی قبر چیه هان؟ گفتم:خونه مادر اسمش قبره میفهمی؟ نگاهی به اطراف انداخت و گفت:پس چرا دیوار و در نداره؟ از حرف اون خنده ام گرفت در دل گفتم خدایا در جواب به اون چی بگم؟دستم را فشار داد و گفت:چرا جوابم رو نمیدی؟ به خود آمدم و گفتم:خب اینطوری دوست دارن. باید ذهن او را به موضوع دیگری سوق میدادم.گفتم:نغمه جان خودت میتونی شمعها را روشن کنی؟دستت یکبار نسوزه مواظب باش. خنده شیرینی کرد و گفت:نه آبجی جون بلدم. سر قبر مادر رسیدیم قبر مادر را شسته بودند و دسته گلی هم زینت بخش قبر مادر بود.گلدانی که سر قبر گذاشته بودیم خشک شده بود.فرش را روی قبر انداختم.شمعها را هم از نغمه گرفتم و بالای قبر گذاشتم.نغمه با بی صبری گفت:من میخوام روشن کنم بده به خودم. کبریت را به او دادم با دستهای کوچکش کبریت را آتش زد اما باد مانع میشد که کبریت روشن بماند.کاسه صبرش لبریز شد کبریت را به من داد و با دلخوری گفت:آبجی تو روشن کن. نگاهم را از او برگرفتم چوب کشیدم دستان کوچک و سفیدش را دور شمع حلقه کرد تا مانع ورود باد شود بالاخره شمعها را روشن کردم و گل لبخند بر روی لبان خوش فرمش نقش بست. از نغمه خجالت میکشیدم تمام نیروم را جمع کردم تا مانع گریه کردنم شود.اما فایده ای نداشت و گذاشتم که اشک بر پهنه صورتم جاری شود.نغمه نگاهی بر من انداخت و دستی بر سرم کشید و ساکت و آرام گوشه ای روی فرش نشست و من هم چون این ارامش را دیدم با خیال راحت با مادر درد دل کردم.یکسال بود که حرف مادر روی لبانم خشک شده بود.یکسال گذشت و من در این یکسال دست گرم و نوازشگر مادر را روی سرم حس نکردم سخنهای دلنشین و گیرایش را نشنیدم و صدای گرم و نافذش در گوشم طنین نیانداخته بود.مادر نیستی تا ببینی بر سر عزیزانت چه آمده.نیستی تا ببینی عمه برای پدر زن گرفته نیستی تا رفتار آنها را با من و نغمه ببینی مادر ... مادرجان رفتار پدر با ما عوض شده.مادرجان چرا مرا با خود نبردی؟چرا تنهایم گذاشتی؟تو که میگفتی تو این دنیای فانی منو و نغمه رو بیشتر از هر کس دیگه ای دوست داری.حال دیدی دوستمون نداشتی و تنهامون گذاشتی!مادرجون ببین نغمه به دیدنت اومده لباس سفیدش رو تنش کردم لباسی که تو هرگز به تنش ندیدی.آه مادر پاشو منو نغمه اومدیم. با انگشت سبابه نغمه را نشان دادم که به نقطه ای خیره شده بود و در افکار کودکانه اش غرق بود. -مادرنغمه را نگاه کن. و زار زار گریستم.تا جایی که احساس ضعف کردم بسته خرما را باز کردم فرش را لوله کردم و همانجا گذاشتم شمعها هم تا آخر آب شده بود.دست نغمه را در سکوت و خاموشی گرفتم و خرما را خیرات کردم.مردم نگاهی بر من میکردند و با گفتن خدا رحمتش کند برمیداشتند جلوی زنی خرما گرفتم زن نگاهی به من و بعد نگاهی به نغمه انداخت و گفت:برای کی خیرات میکنی؟ گفتم:مادرم. گفت:دردش چی بوده؟ گفتم:سرطان داشت. از او دور شدم.جعبه خالی را گوشه ای پرتاب کردم بر سر قبر مادر بازگشتم فرش را برداشتم و دست نغمه را گرفتم و بسوی خانه رفتیم بخاطر دیر وقت بودن ماشین دیر گیر آمد و د رنتیجه هوا تاریک شده بود که بخانه رسیدیم.پدر ابرو درهم گره کرد و گفت:تاحالا کجا بودید؟ فرش را گوشیه انداختم نغمه را بخود چسابندم و گفتم:سرخاک مادر.پدر چشمانش را که از حدقه بیرون زده بود به من خیره کرد بعد با عصبانیت تمام سیلی محکمی به صورتم زد که صدایش در اتاق پیچید.از خجالت سر به زیر انداختم و بدون کوچکترین اعتراضی وارد اتاقم شدم و در را بستم صدای پدر را میشنیدم که میگفت:دختره ول شده هر کجا دلش میخواد میره انگار صاحب نداره. دست نغمه را روی صورتم حس کردم.نگاهی به او کرد با بغض گفت:آبجی غزال دردت اومد؟ لبخندی زدم و گفتم:نه چیزی نبود. او را در آغوش گرفتم زمانی به خود آمدم که نغمه در آغوشم به خواب رفته بود خود نیز در کنار او آرمیدم. طولی نکشید که در خانه صحبت خارج رفتن به میان آمد زری خانم که از پدرش مقدار پولی به ارث برده بود در گوش پدر میخواند که با فروش خانه راهی خارج شویم پدر نیز بدش نمی آمد ترقی و پیشرفت کند.اما هربار میگفت:نمیشه اینجا که کشور خودمونه از پس مخارج برنمیایم شکم خودمون و بچه ها رو به زور سیر میکنم تا برسه به خارج رفتن. زری میگفت:خب سختی ما برای مدتی کوتاهه اونجا میتونیم اقامت دائم بگیریم اونوقت نون ما تو روغنه. پدر میگفت:باشه تا درست و حسابی تصمیم نهایی رو بگیریم. هر روز که میگذشت حرف از خارج رفتن بیشتر میشد تا اینکه بالاخره پدر تصمیمش را گرفت خانه و وسایل را فروخت و توسط یکی از آشنایان زری پاسپورت هر چهارنفرمان مهیا شد و روز چهارشنبه قرار شد راهی تریش شویم.اما به دلایلی که پدر نگفت مسافرت ما یک هفته به تاخیر افتاد در حالی که زری چهارشنبه پرواز داشت.عمه در پوست خود نمیگنجید و بخود میبالید که باعث شده است این ازدواج سر بگیرد و پدر و ما راهی خارج شویم و هر بار که مرا میدید باد در غبغب می انداخت و احساس غرور میکرد و میگفت:دیدی غزال خانم راهی خارج کردمت.حالا میری و یه شوهر مامانی و پولدار گیرت میاد اونوقت قدر منو میدونی و متوجه میشی که من جز خوبی شما چیز دیگه ای نمیخواستم و همه و همه بخاطر سعادت و خوشبختی شما بوده.
پاسخ : غزال | ف . طاهری همه برای بدرقه زری راهی فرودگاه شدیم.خوشحال و خرسند قدم برمیداشت و خود را خوشبخت ترین زن روزگار میدانست تا جایی که اجازه بدرقه داشتیم او را همراهی کردیم با پدر چند دقیقه تنها صحبت کرد آنگاه رو به من کرد و چشمانش را باریک ساخت و خیره به من گفت:خب غزال خانم ما که رفتیم شما هم هفته دیگه میاید امیدوارم در این مدت کوتاه کینه و نفرتی که از من به دل داری از دلت بیرون بره. خشک و مصنوعی بوسه ای بر صورتم زد انگار او را مجبور کرده بودند که مرا ببوسد.بعد دستی روی سر نغمه کشید و او را بوسید.با همه خداحافظی کرد و دور شد.بعد از به پرواز درآمدن هواپیما همگی راهی خانه شدیم.به اصرار مکرر عمه به خانه او رفتیم عمه که خود را باعث این خوشبختی میدانست با پدر گل میگفت و گل میشنید.صدای شادی و خنده شان در فضای خانه طنین می انداخت.قرار شد بعد از رفتن ما عمه نیز راهی شود.سیامک پسر عمه ام و ساناز دختر عمه ام که خیلی مغرور و از خود راضی بودند چنان خود را روی مبل انداخته بودند که انگار یک شخصیت مهم سیاسی بودند.با من خیلی کم صحبت میکردند مگر زمانی که ناچار میشدند.چقدر من این دو را میزدم چه التماس و خواهشی میکردند اما حالا چه قیافه ای برای خود درست کرده بودند بالاخره وقت شام رسید. میز چیده شد سه نوع غذا سالادهای مختلف دسر و چیزهای دیگر.عمه با خنده و عشوه همیشگی گفت:باید جشن بگیریم.
پاسخ : غزال | ف . طاهری پدر با ناراحتی مصنوعی گفت:پس شما از خداتونه که ما شمارو ترک کنیم. عمه از این حرف پدر قیافه اش را درهم کرد و گفت:وا داداش چه حرفها میزنی خدا نکنه منظورم اینه که... شوهرش به میان حرف او پرید و گفت:بسه غذا سرد میشه. همگی مشغول غذا خوردن شدیم و تا پاسی از شب را با خنده و شوخی سپری کردیم تا زمان خواب فرا رسید.خوابم نمی آمد پلکهایم سنگینی میکرد اما خواب با من قهر بود دلم نمیخواست به خارج بروم چرا که مادر را تنها میگذاشتم مخالفت و بهانه گیری من نیز بی اثر بود. روزها پشت هم سپری میشد دو روز دیگر ما عازم سفر بودیم که زنگ در خانه به صدا در آمد.پسر عمه شتابان دوید و در را گشود و با یک پاکت نامه وارد شد.سیامک رو به پدر کرد و گفت:سامان خان مال شماست. همه متعجب چشم به پدر دوختیم پدر نامه را گشود و در سکوت و چشمهای کنجکاو و متحیر ما شروع به خواندن کرد.هر خطی را که با چشم میخواد رنگش سرختر میشد. دل تو دل هیچکس نبود با تغییر صورت پدر همه مایل بودیم تا بدانیم نامه از طرف چه کسی است و چه چیزهای در آن کاغذ نوشته شده که پدر را چنین آشفته و حیران کرده است.نامه از دست پدر زمین افتاد.تمام قوایم را جمع کردم و نامه را چنگ زدم.در نامه اینطور نوشته شده بود.سلام سامان امیدوارم مرا ببخشی که چنین کاری کردم.من آرزوی جز رسیدن به پسرم امید نداشتم.تو اطلاع نداشتی که من پسری خارج از ایران دارم.تو مادری ناآرام و سرگردان را به فرزندش رساندی.امیدوارم مرا ببخشی من از حمایت و کمک تو بسیار ممنون و متشکرم.امیدوارم خدا نیز مرا ببخشد حالا که این نامه را میخوانی من نزد پسرم به سر میبرم میدانم که از من بدت آمده و سرتاسر وجودت پر از کینه و نفرت است.البته کمی هم سولماز گناهکار است زیرا من از او خواستم به تو بگوید پسری دارم که در خارج از کشور زندگی میکند اما متاسفانه او این موضوع را از تو کتمان کرد و از من نیز خواست سکوت کنم من نیز چیزی نگفتم امیدوارم مرا ببخشی. قربانت زری... خداحافظ قلبم به شدت به در و دیوار سینه ام میکوبید و راهی برای فرار میجست.رنگ پریده با دستانی لرزان رو به عمه کردم و گفتم:بفرمایید دسته گلی که به اب دادید. عمه لبانش میلرزید نامه را گرفت و خواند و غش کرد.همگی میدانستیم که حال بهم خوردگی او عمدی است.پدر بلند شد و فریاد زد:لعنت به تو سولماز زندگیم رو خراب کردی حالا چه خاکی به سر کنم تمام دار و ندارم رو فروختم و ارز کردم دادم اون با خودش برد وای خدا چه خاکی به سر کنم. بعد خودش را روی مبل بیحال انداخت.عمه چشمانش را باز کرد نفس نفس میزد از ساناز در خواست آب نمود بعد بلند شد و لنگ لنگان خود را به پدر رساند روبروی او ایستاد و دست روی شانه پدر گذاشت.پدر با عصبانیت دست عمه را پس زد عمه با گریه گفت:سامان بخدا قسم اگه من از پسر زری حرفی نزدم بخاطر این بود که میدونستم تو قبول نمیکنی تا کی میخواستی حرفهای علی و نسرین رو گوش بدی؟تا کی میخواستی طعنه های اونا رو به دل بشنوی؟خب حالا هم که چیزی نشده. پدر فریاد زد:احمق چیزی نشده خودمو از کار بیکار نکردم که کردم خونه ام رو مفت نفروختم که فروختم تمام دار و ندارم رو حراج نکردم که کردم حالا چکار کنم با دو تا دختر توی این شهر بزرگ؟چه خاکی به سر کنم؟عمه عصبانیت خود را فرو داد و گفت:قدمت روی چشمم مگه من مرده ام؟تازه سامان جان شما تا دو روز دیگه عازم اتریش هستید.بیچاره زری خواسته از قبل به تو بگه که وقتی اونجا رسیدی دچار مشکل و سوء ظن نشی.فردا آقای رفیعی پاسپورتها رو میاره اگه حرفی داری برو اتریش به خودش بزن.حالا مگه چی شده؟خون که نکرده یه پسر داره تو هم در عوض دو تا دختر داری. من و نغمه با سرافکندگی نشان داد و دوباره ادامه داد:پسرش مهندسه سرش هم به زندگی و کار خودشه بنده خدا به تو و دردونه هات کاری نداره بد کرده از این خراب شده میخواد نجاتت بده؟لیاقت نداری؟خارج رفتن عرضه میخواد که تو نداری حیف به خدا . بعد رو به پسر و دخترش کرد و گفت:ببین مادر شانس به چه کسانی رو میکنه.دختر و پسر من که ناز و نعمت بزرگ شدن خارج خارج میکنن.اونوقت دختر سر به هوای تو که دست چپ و راستش رو هنوز تشخیص نمیده فردا عازم اتریشه. بعد با حالت قهر کنار شوهرش نشست و دوباره گفت:بهرام ببین تو رو خدا بیا و خوبی کن بهرام اقا از عمه حمایت کرد و گفت:تو چرا دخالت کردی و میکنی.آقا سامان از پس مشکلاتش بر میاد.زندگی دیگران اصلا به ما ربطی نداره که بخاطرش روزمون رو شب کنیم و باعث ناراحتی اعضای خانواده بشیم من... پدر حرفش را قطع کرد و گفت:من ... من چی تو اگه راست میگی تو زندگین نذار جای تو تصمیم بگیرن و تو فقط اطاعت کنی.