1. مهمان گرامی، جهت ارسال پست، دانلود و سایر امکانات ویژه کاربران عضو، ثبت نام کنید.
    بستن اطلاعیه

آوای عشق | طاهره پور رحمتی

شروع موضوع توسط hector2141 ‏17/9/12 در انجمن داستان

  1. کاربر ارشد

    تاریخ عضویت:
    ‏6/9/12
    ارسال ها:
    14,318
    تشکر شده:
    2,702
    امتیاز دستاورد:
    0
    حرفه:
    daneshjo
    آوای عشق
    نویسنده:طاهره پور رحمتی
    تعداد صفحات:363
    تعداد فصل: 49

    ​
     
  2. کاربر ارشد

    تاریخ عضویت:
    ‏6/9/12
    ارسال ها:
    14,318
    تشکر شده:
    2,702
    امتیاز دستاورد:
    0
    حرفه:
    daneshjo
    پاسخ : آوای عشق | طاهره پور رحمتی

    فصل 1
    غروب غم انگیزی بود به درختی تکیه داد وبه جمعیت حاضر در قبرستان نگریست احساس پوچی و تنفر میکرد دیگر نمی توانست نگاههای ترحم انگیز مردم را تحمل کند.چند قدمی از انجا دور شد دوباره آن حادثه وحشتناک در برابر چشمانش ظاهر گشت.همان تصادف لعنتی که باعث مرگ خانواده اش شد .صدایی او را به خود آورد:

    -سارا؟داری کجا میری؟با توام...حالت خوبه؟
    -سارا سر جایش ایستاد وبه چهرهی اشک آلود ترانه خیره شد.
    ترانه کنارش ایستاد.دستهایش را گرفت و با لحنی مهربان گفت:
    -سارا جان!کجا می خوای بری؟
    -سارا بغض کرده بود سرش را تکان داد و در جواب گفت:o></o>
    -نمی دونم ترانه!
    اشک از چشمانش سرازیر شد با کف دست صورتش را پوشاندوادامه داد:
    -ای کاش منم مرده بودم...آخه دیگه چه دلخوشی داشته باشم؟...الان بهترین عزیزام زیر یه خروار خاک دفن شدن !
    ترانه با مهربانی گفت:
    -این حرفو نزن سارا!
    این را گفت وبا عجله به طرف عمه رفت.عمه مینا کنار قبر برادرش نشسته بود.ترانه با دیدن عمه گفت:
    -عمه خانم...سارا حالش خوب نیست!بهتره برگرده!
    عمه در حالی که اشکهایش را با دستمالی پاک می کرد گفت:
    -الان کجاست؟
    -اون جاس...اون پایین!
    و با انگشت پایین قبرستان را نشان داد.عمه مینا آهی کشیدوگفت:
    -خیلی خوب میگم حامد شما رو برسونه !
    ترانه به سوی سارا بر گشت و به او گفت که باید برگردند.فکر می کرد سارا مخالفت خواهد کرداما سارا بدون کوچکترین شکایتی آماده رفتن شد .ماندن در قبرستان برایش سخت و شکنجه آور بود.چرا که چهار تن از عزیزانش را در سانحه ی تصادف از دست داده بود.تنهایی در دیار غربت دیوانه اش می کرد نمی توانست به چیزی فکر کند جزبه خانوادهاش که ذهنش را به خود مشغول کرده بود .پدرش بعد از هفت سال دوری اززادگاهش تصمیم گرفته بود که بر گردد.ساراخاطرات خیلی کم رنگی از این روستا به خاطر داشت.زمانیکه به تهران عزیمت کرده بودند فقط ده سالش بود پدرش به علت اختلافاتی رابطه اش را با فامیل قطع کرده بود اما در این اواخر از رفتار خود پشیمان شده بود و تصمیم گرفته بود که دوباره برگردد.صدای حامد او را به خود آورد:
    -سارا؟تو حالت خوبه؟
    اشک تمام پهنه ی صورتش رافرا گرفته بود و بغض گلویش را می فشرد.احساس می کرد نفسش در سینه حبس شده.آهی از سینه بیرون داد وگفت:
    -می خوام برگردم...دیگه تحمل ندارم!
    ناگهان با صدای بلند زد زیر گریه.حامد متاثرانه به او نگریست وبا دستپاچگی گفت:
    -خیلی خوب الان ماشین و میارم!
    ترانه سارا را در آغوش گرفت و سعی کرد او را دلداری دهد ولی بی نتیجه بود.بالاخره حامد ماشین را جلوی پای آنهامتوقف کرد.ترانه در را برای سارا باز کرد و سارا داخل نشست.خودش نیز کنارش جای گرفت.سارا سرش رابه پنجره ی ماشین تکیه داد وبه منظره ی بیرون خیره شد..........
    ادامه دارد...
    ​




     
  3. کاربر ارشد

    تاریخ عضویت:
    ‏6/9/12
    ارسال ها:
    14,318
    تشکر شده:
    2,702
    امتیاز دستاورد:
    0
    حرفه:
    daneshjo
    پاسخ : آوای عشق | طاهره پور رحمتی

    ادامه فصل1
    به منظره ای که پر از درخت و سبزه بود.دوباره به فکر فرو رفت و چشمانش را بست .آن حادثه ی هولناک جلوی دیدگانش مجسم شد .صحنه ی دلخراش و وحشتناک .همه با هم در ماشین نشسته بودند.مادر در جلو نشسته بود و او به همراه دو برادرش ایمان و احسان عقب نشسته بودند.پدر آنقدر گرم صحبت بود که ناگهان بر اثر سبقت بی جا با یک کامیون که از مقابل آنها می آمد تصادف کردند.همه در کام مرگ فرو رفتند ولی سارا تنها بازمانده بود وحدود یک ماه در بیمارستان شیراز بستری بود.زادگاه پدرش در حوالی یکی از روستاهای شیرازواقع شده بود .بر اثر تکان های ماشین که بر روی جاده ی آسفالت نشده ودست انداز حرکت می کرد چشمانش را گشود با دقت به بیرون نگریست.روستا به طرز زیبایی چراغانی شده بود.بی اختیار پرسید:
    -این چراغونی ها برای چیه؟
    حامد از آینه نگاهی به سارا کرد و جواب داد:
    -به خاطر ورود شما بود.با اینکه چهل روز از مرگ دایی مجتبی می گذره ولی مردم این آبادی هنوز راضی نشدن این چراغونی ها رو باز کنند.قصد دارند به عنوان یه یاد بود از اون مرحوم چراغها و ریسه ها رو باز نکنن!
    پایان فصل1

    فصل 2
    سارا در ایوان خانه نشسته بود و به ماه نگاه می کرد . درخشش ماه روشن تر از شب های پیش بود.سنگینی دستی را بر روی شانه اش حس کرد رویش را بر گرداند.عمو مصطفی را دید که لبخندی بر لب دارد.دست عمو را گرفت وسرش را پایین انداخت تا عمو متوجه اشک هایش نشود اما عمو کنجکاوانه پرسید:
    -گریه کردی؟
    سارا یکدفعه خودش را در آغوش عمو رها کرد وبا صدای بلند گریست عمو مصطفی دست نوازش بر سرش کشید و گفت:
    -گریه کن دخترم!گریه کن...گریه کن تا سبک بشی!نزار این همه غصه توی دلت تلنبار بشه من تو را درک می کنم !
    بعد از مدتی سارا آرام شد.عمو شانه هایش را گرفت و گفت :
    -تو خیلی عوض شدی حالا دیگه برای خودت خانمی شدی!
    ببینم....می خوای کمی با هم حرف بزنیم؟
    سارا به علامت تصدیق سرش را تکان داد .با عمو روی تخت واقع در زیر ایوان نشستند .عمو آهی کشید وگفت:
    -می دونی سارا پدرت مرد خیلی بزرگی بود تمام آبادی بهش احترام می گذاشتن .وقتی فهمیدن که قراره بعد از هفت سال دوباره برگرده تمام آبادی رو آماده کردند برای آمدنش لحظه شماری کردند ولی حالا...حالا تمام آبادی ماتم گرفتن تمام آبادی عزا دارند!مسلماهیچکس اون و فراموش نخواهد کرد.
    سارا به عمو مصطفی نگریست.غباری از غم بر چهره اش نشسته بود سرش را روی شانه های عمو گذاشت و آرام پرسید:
    -عمو پس تکلیف من چی میشه ؟
    عمو لبخندی زد وگفت:
    -غصه نخور خدا کریمه !تو هم مثل دخترای خودمی.من تو رو پیش خودم نگه می دارم تو تنها یادگار برادرمی!
    در این هنگام ترانه نزدیک آنها آمد.رو به پدرش گفت:
    -آقا جون شام حاضره!
    عمو از جایش بلند شد و گفت:
    -سارا جان...بلند شو یه آبی به دست و صورتت بزن...پاشو دخترم!
    سارا روسرییش را مرتب کرد و به سمت حوض رفت.کنار آن نشست دستش را در آب فرو برد و با تکان دادن دست موج هایی را بر روی آب ایجاد کرد ماهی های کوچک و بزرگ قرمز رنگی در حوض شنا می کردند.
    چند مشت آب به صورتش ریخت.ترانه که در ایوان ایستاده بود و تماشایش می کرد لبخندی زد و گفت:
    -خودتو خیس کردی دختر!
    همان موقع چند ضربه به در نواخته شد ترانه در حالی که از پله ها پایین می آمد گفت:
    -حتما آقا حامد تشریف آوردن.چون آقا جون کارش داشت!
    پشت در رفت و چند لحظه بعد حامد وارد حیاط شد.سارا از جایش بلند شد وبه او نگاه کرد.حامد سلام کرد وبدون این که منتظر جوابی شود از پله ها بالا رفت. سارا همچنان با نگاه رفتن او را تعقیب می کرد.ترانه تلنگری به شانه های ظریفش حواله کرد و با لبخند پرسید :
    -به چی نگاه می کنی؟یا شایدم به کی؟
    سارا حرفی نزد وپاسخی به سوالش نداد.ترانه دستش را گرفت وبا هم از پله ها بالا رفتند .در حین رفتن به داخل اتاق ترانه رو به سارا گفت:
    -پسر خوبیه!همه آبادی ازش حساب می برند...نمی دونی چه جذبه ای توی نگاشه آدم رو میخکوب می کنه!البته این حرف رو تنها من نمی زنم تمام دخترای آبادی این نظر رو دارن...البته یه خورده ای هم جدی وعبوسه!
    با هم وارد اتاق شدند.حامد کنار عمو مصطفی نشسته بود.ترانه به آشپزخانه شتافت تا به مادرش کمک کند و وسایل شام را سر سفره بیاورد.به اصرار ترانه سارا کنار سفره نشست.خجالت می کشید سرش را بلند کند.احساس می کرد حامد به او چشم دوخته.حسابی هول کرده بود ترانه هر بار که چیزی سر سفره می گذاشت و می رفت لبخندی به سارا می زد اما سارا پاسخ هیچ یک از لبخند هایش را نمی داد.می ترسید عمو یا حامد نگاهشان سوی او باشد.بعد از اینکه سفره تکمیل شد وترانه همهی وسایل را روی سفره گذاشت کنار سارا نشست وآهسته پرسید:
    -صورتت چرا گل انداخته؟
    سارا که از این حرفناراحت به نظر می رسید اخم کرد وجوابی نداد حامد از جایش بلند شد در حالی که سرش پایین بود(چه بچه سر به زیریه)گفت:
    -با اجازه دایی!
    زن عمو از آشپز خانه بیرون آمد با دیدن حامد پرسید:
    -کجا حامد جان؟بشین شامت رو بخور!
    -ممنون زن دایی!من شام خوردم...باید زودتر برم آخه مادر تنهاست !
    بعد از رفتن حامد سارا آهسته گفت:چقدر خودش رو می گیره
    ترانه با تعجب پرسید :
    -تو چیزی گفتی؟!
    -من ؟نه...و مشغول خوردن شامش شد.باید به این وضع عادت می کرد.
    به تنهایی و نبود خانواده اش.این موضوع زجرش می داد.اما باید می پذیرفت که دیگر خانواده اش را از دست داده.پس از خوردن شام با ترانه مشغول شستن ظرف ها شد و بعد از آن با هم مشغول صحبت شدند.ترانه مدام حرفهای شیرین وخنده دار می زد و سعی داشت فکر سارا را از یاد آوری خاطرات تلخ گذشته منحرف کند ولی سارا در ظاهر گوشش را به حرف های ترانه سپرده بود و در باطن فکرش جای دیگری سیر می کرد.آنقدر خسته بود که متوجه نشد چه وقت خوابش برده است.
    پایان فصل2
    ادامه دارد...
     
  4. کاربر ارشد

    تاریخ عضویت:
    ‏6/9/12
    ارسال ها:
    14,318
    تشکر شده:
    2,702
    امتیاز دستاورد:
    0
    حرفه:
    daneshjo
    پاسخ : آوای عشق | طاهره پور رحمتی

    فصل3
    صبح زود با صدای مرغ وخروس ها از خواب بیدار شد.هنوز خوابش می آمد ولی به هر زحمتی که بود از جایش بر خاست.رختخوابش را جمع کرد وبه حیاط رفت.صدای جیک جیک گنجشگان وآواز قناری و بلبل به گوش می رسید. حیاط پر از گل و سبزه و درخت بودبه حدی که این مناظر زیبا او را سر ذوق آورده بود.درختان سرسبز وتناوری که سر به آسمان کشیده بودند وسایه های دل انگیز آنها بر روی بوته های گل سرخ نقش بسته بود.کنار باغچه نشست وبرگهای آفتاب گردان را با دست نوازش کرد.چشمش به زنبور های عسل افتادکه مدام در حال تردد بودند وبا نشستن بر روی گلها شهد آنها را می مکیدند.صدای ترانه او را به خود آورد:
    -سلام!چقدر زود بیدار شدی؟
    سارا لبخندی زد واز کنار باغچه بلند شد.دست وصورتش را شست وگفت:
    -مگه صدای این مرغ وخروسا می ذاره بخوابم؟ این قدر قد قد وقو قو لی قو قو کردن سرم رفت!
    ترانه با صدای بلند زد زیر خنده و گفت:
    -بی خیال! بالا خره عادت می کنی.حالا زود باش صبحونت رو بخور تا بریم!
    سارا با تعجب پرسید:
    -کجا؟
    -مگه تو نمی خوای ملکتون...زمیناتون وخونتون رو ببینی؟
    سارا جواب داد:
    -چرا... اتفاقا خیلی دلم می خواد!پس معطل چی هستی؟خب بریم دیگه!منم میلی به خوردن صبحانه ندارم.
    ترانه دست سارا را گرفت و با هم بیرون رفتند.همه ی مردم چه مرد و چه زن همه و همه به آن دو سلام می کردندو این امر باعث تعجب ساراشد:
    -ترانه ؟همهی اهالی آبادی تو رو میشناسن؟
    ترانه خندید و گفت:
    -تقریبا!ولی همه ی عزت و احتراما برای تویه...چون دختر عمو مجتبایی وهمه ی مردم عمو جون رو دوست داشتن!
    بعد از طی کردن مسافتی سارا خسته شد وایستاد.چشمش به خانه ای بزرگ با نمایی زیبا و دلپسند افتاد. در حالی که محو تماشای آن خانه ی زیبا بوداز ترانه پرسید:
    -این خونه ی قشنگ مال کیه؟مال کد خدای روستا؟
    ترانه کنارش ایستاد و گفت:
    -بعید میدونم اینجا رو یادت نیاد!
    سارا کمی جلوتر رفت وبا تردید گفت:
    -خونه ی عمه میناس؟
    ترانه سرش را تکان داد و گفت:
    -پس چراشک داری؟ خب معلومه که اینجا خونه ی عمه میناس! من فکر میکنم جنابعالی توی تصادف حافظهت مختل شده و یه خورده ای م مخت تکون خورده!
    سارا از حرف ترانه نرنجید.فقط گفت:باور کن من چیزی یادم نمی یاد. راستی حالا که تا اینجا اومدیم میشه به عمه مینا سری بزنم؟
    ترانه علی رغم این که مخالف بود ولی به خاطر سارا قبول کرد. هر دو به سمت در آهنی بزرگی رفتند. به محض ورود به باغ سارا سر جایش میخکوب شد.ترانه پایش را زمین کوبید و معترضانه گفتک
    -بیا دیگه !چرا وایسادی؟
    -اینجا فوق العاده اس !عالیه! یک لحظه چشمانش را بست و نفس عمیقی کشید. بوی معطر گل ها خصوصا گل رز و محمدی مشامش را عطر آگین کرده بود. اطرافش را برانداز کرد و با اشتیاق ادامه داد:
    -توی خوابم یه همچین جایی رو ندیدم!یعنی واقعا این باغ وسیع و زیبا مال عمه میناس؟
    ترانه که از این همه شور شوق سارا تعجب کرده بود با کنایه گفت:
    -اینجا تا این حد برات تازگی داره؟
    سارا در حالی که لبخندی بر لبش نقش بسته بود جواب داد:
    -خب معلومه !وای ترانه این باغ بی نظیره!همون طور که گفتم توی رویا هام م یه همچین باغی رو تصور نمی کردم ... اصلا قادر به تجسمش نبودم .انگار دارم خواب میبینم!
    ترانه از حرفهای سارا کلافه شده بود.به این خاطر که خانه ی عمه مینا برایش تازگی نداشت .چون بارها آن را دیده بود وبرایش تکراری بود. به همین دلیل گفت:
    -حالا که می بینی نه خوابه...نه رویا و خیال ! واقعی واقعیه! سپس صدا زد:
    -عمه...عمه مینا؟
    صدای بلقیس خانم را شنید:
    -خانم خونه نیستن ... رفتن بیرون! سارا نگاهش به طرف ایوان افتاد. پیرزن را دید که به طرفشان می آید.لبخندی زد و جلو تر رفت. بلقیس با خوشحالی گفت:
    -سلام سارا جون! حالت چطوره ؟ بفرمایین بالا!
    ترانه پیشدستی کرد و گفت:
    -ممنون بلقیس خانم...باید بریم!
    بلقیس که مجذوب سارا شده بود و او را با دقت ورنداز می کرد گفت:
    -چه عجله ای دارین؟بیاین بالا براتون براتون یه شربت آلبالو درست کنم! توی این هوای گرم می چسبه!
    سارا تبسمی کرد وگفت:
    -ممنون ! باشه برای یه وقت دیگه فقط...
    بلقیس تکرار کرد:
    -فقط چی؟
    سارا به اطرافش اشاره ای کردو گفت:
    -میشه یه نگاهی به باغ بیندازم؟
    ترانه که دیگر عصبانی شده بود گفت:
    -سارا! خسته شدم !آخه این باغ دیگه نگاه کردن داره! تو که به اندازه ی کافی ازش تعریف کردی!
    سارا با افسوس نگاهی به باغ انداخت واز بلقیس خداحافظی کرد.اما هنوز قدمی برنداشته بود که صدایی شنید. به طرف صدا برگشت و دقیقتر شد.ترانه آهی کشید وپرسید:
    -این کارا یعنی چی؟دیگه چی شده؟
    یه صدایی شنیدم!گوش کن ...نمی شنوی؟صدای ...صدای شیهه ی اسبه!
    ترانه پوز خندی زد و گفت:
    -خب معلومه دختر باهوش...اون ور یه اصطبله!
    -می شه بریم یه نگاهی بیندازم؟خواهش می کنم ترانه!بعدش قول میدم خیلی زود برگردیم.آخه میدونی من خیلی از اسبا خوشم می یاد ولی به همون اندازه هم ازشون می ترسم!
    ترانه ناچارا پذیرفت. چاره ای جز این نداشت. وقتی نزدیک اصطبل شدند سارا متوجه شد که صدای شیهه ی اسب بیشتر ورساتر می شود.محوطه ی اصطبل خیلی بزرگ بود. مردی را دید که با شلاق به یکی از اسبها حمله ور شده بود. تحمل دیدن چنین صحنه ای را نداشت .با عصبانیت رو به مرد کرد و گفت:
    -بس کنین...نزنیدش!
    مرد نگاهش را به طرف سارا حواله کرد وبا کنایه گفت:
    -شما باید سارا خانم باشین درسته؟
    -هرکی هستم به خودم مربوط می شه! شما حق ندارین اون اسب بیچاره رو اذیت کنین!
    ترانه دست اورا گرفت و با غیظ گفت:
    -به من وتو چه ربطی داره دختر ؟بیا بریم!
    سارا اهمیتی ندادوتوجهی به حرف او نکرد.اسب مدام شیهه می کشید وسارااز این وضع دلخراش رنج می برد . این بار فریاد
    -ولش کن!
    سارا کسی حریف صادق خان نمی شه...تورو جون من بیا برگردیم .الان عصبانیش می کنی ها!
    سارا همچنان ماتو مبهوت از رفتار سنگدلانه ی صادق ایستاده بود .نمی دانست باید چه کاری برای او انجام دهد.درآن هنگام سایه ی شخصی را بر آستانه ی در دید.چشمش به حامد افتاد.با ناراحتی به طرفش رفت .حامد با دیدن سارا سلام کرد اما سارا آنقدر ناراحت بود که سلامش را پاسخ نداد.حامد در چشمانش خیره شد و با لحنی جدی پرسید:
    -چیزی شده؟
    سارا به حرف آمد ودر حالی که به اسب و شلاق صادق می نگریست گفت:
    -اجازه ندین اون اسب رو اذیت کنه!
    حامد قدمی به جلو رفت و گفت:
    -اون اسب چموش و نا فرمانیه!
    سارا ملتسمانه به حامد نگریست و ابراز کرد:
    -ازتون خواهش می کنم!
    ناراحتی بیش از اندازه ی سارا در چهره اش هویدا بود.حامد متوجه این ناراحتی شد . به همین دلیل رو به صادق کرد و با لحنی مهربان گفت:
    -کافیه صادق!بذار استراحت کنه . بعید می دونم فرمون ببره!
    سارا کمی خیالش راحت شد.آهسته جلو رفت.دلش می خواست بدن اسب را نوازش کند وبه یالهای سیاهش که حامد گفت:
    -جلوتر نرو خطرناکه !هیچ اسبی به چموشی اون نداشتم!
    ساراکنار ترانه ایستاد:
    -همیشه نمی شه با خشونت با اسبا رو رام کرد!
    حامد در حالی که یکی از اسب ها را زین می کرد گفت:
    -فرمایش جنابعالی صحیح ! اما این اسب چموش به هیچ صراطی مستقیم نیس!
    -درهر حال یه راهی برای رام کردنش وجود داره!
    این را سارا گفت وحامد چشم دوخت . حامد دهنه ی اسبش را نیز بست . در حالی که از حاضر جوابی سارا خوشش آمده بود به او نگاهی کرد وبا تبسمی گفت:
    -اگر تونستی رامش کنی مال خودت! سارا با خوشحالی رویش را به سمت ترانه کرد:
    -وای ترانه شنیدی؟
    ترانه که مثل مترسکی به دیوار تکیه داده بود با بی میلی گفت:
    -غیر ممکنه یه دختر شهری بتونه یه اسب وحشی رو رام کنه!
    حامد به چهره ی کود کانه و شیرین سارا نگاه کرد. سپس لبخندی زد و با اسبش بیرون رفت.
    -دیر شد سارا ! همش تقصیر تویه!در ضمن بهتره فکر رام کردن این اسب رو از سرت بیرون کنی ! پسر عمه فقط می خواسته تورو دست بندازه و باهات شوخی کنه! میدونی چقدر پول بالای این اسب داده؟!فکر کردی می تونی همین طوری مفت ومجانی صاحبش بشی؟
    سارا لبخندی زد ودر جواب ترانه گفت:
    -بهش ثابت می کنم که می تونم!و از اصطبل بیرون رفتند. تا چشم کار می کرد گل و سبزه و درخت بود. یک سمت باغ درخت وبوته های گل بود ودر سمت دیگر باغچه های زیبایی قرار داشت که در آن انواع سبزی از ریحان و نعناع گرفته تا تره و تربچه و سبزی جات دیگر .ترانه مدام غر غر می کرد تا این که سارا بالاخره از آن باغ زیبا دل کند و کوتاه آمد . دیگر زمانی برای دیدن و تماشای زمین های پدر سازا نبود . ترانه باید برای دوشیدن شیر گاو ها به اصطبل گاو ها می رفت .سارا با این که از این کار چندشش می شد ولی همراه ترانه به اصطبل گاو ها رفت. پس از گذ شتن از کوچه پس کو چه های زیادی به محوطه ی بزرگی رسیدند. سارا دنبال ترانه قدم بر می داشت . در حالی که بینی اش را گرفته بود پرسید:
    -این جا دیگه کجاس؟چه بویی!
    -ترانه خندید وگفت:
    -این هم یه جور باغه دیگه!
    سارا با تندی گفت:
    -اه...تو این جا رو با اون باغ زیبا و عطر آگین مقایسه میکنی؟!
    ترانه شانه ها یش را بالا انداخت ووارد اصطبل شد. به دنبال او سارا هم وارد شد. ترانه لبخند زنان جلو رفت ورو به چند دختری که آنجا بودندکرد و گفت:
    -توجه ...توجه!همه گوش کنین!ایشون سارا خانوم دختر عمو مجتبی هستن!سارا سلام کرد وهمه با خوشحالی اورا تحویل گرفتند واز او استقبال کردند. ترانه از سمت راست یک یک آن ها را به سارا معرفی کرد:
    -این دختر تنبل رو که می بینی ...اسمش مریمه !تازه چند روزه کارکن شده و توی دوشیدن شیر گاوا به ما کمک می کنه.اینم معصومه خواهرشه. هر دو تاشون خواهر زاده های بلقیس خانومن!نوبتی هم که باشه نوبت ریحانه خانومه و دختر خاله اش اقدس. آقایون هم که معرف حضورتون هستن!
    سارا نگاهی کرد و گفت:
    -غیر از جناب شمر بقیه رو نمی شناسم !
    ترانه خندید و پرسید:
    -منضورت از شمر صادق خانه ؟ وای اگه بفهمه بهش این لقب رودادی پوستت رو می کنه! باید خدمتتون عرض کنم اونی که داره یه ریز می خنده حمید برادر حامده! چهار سالی می شه که ازدواج کرده ویه پسر خوشگل و ناز هم داره . اون کارش نظارت و کنترل روی اصطبل و بقیه ی کا رها ست .اون پسر آقا متین م .اسمش هادیه یکی از پسرهای رشید خانه!
    سپس آهی کشدار از سینه بیرون داد.سارا تبسمی کرد و پرسید :
    -دوستش داری؟
    ترانه جا خورد و با من ومن جواب گفت:
    -من ؟ غلط بکنم!
    -آره جون خودت...تو گفتی و منم باور کردم!می دونی چیه به نظر منم پسر متین وموقری می یاد .از حالا بگم که برازندته!
    ترانه گل از گلش شکفت و گفت:
    -راس می گی سارا؟
    -دیدی مچت روگرفتم!
    ترانه با شرمساری به هادی خیره شد. برای عوض کردن بحث گفت:
    -می بینی این صادق خان چطوری نگات می کنه! انگار ارث باباش رو ازت می خواد!
    با تندی رویش را برگرداند و چا پایه ای برداشت. روی آن نشست و مشغول دوشیدن شد. سارا هم ابرو هایش را در هم کشید و به گوشه ای از دیوار کاه گلی تکیه داد. همه با جدیت مشغول کار بودند. یک لحظه یاد خاطرات شیرین دوران کودکی اش افتاد. آن زمان دختری ده ساله بود. همیشه در حال بازی و فعالیت بود. چقدر حسرت آن روزها را می خورد . آهی سرد از ته قلبش سردادو دستها را روی سینه حلقه کرد.
    -یه وقت بد نگذره!
    سارا یک دفعه جا خورده بود راست ایستا و حامد را در برابرچشمانش دید. حامد پرسید:
    -تو قصد نداری توی دوشیدن شیر به بقیه کمک کنی؟
    سارا با دستپاچگی گفت:
    -من؟ ولی من تا به حال این کارو انجام ندادم!
    -پس چرا مشغول نمی شی؟ زیاد سخت نیس!
    سارا با نگاهی به گاوها کرد وبا ترس گفت:
    -از این کارا خوشم نمیآد! چندش آوره!
    حامدلبخندی زد. در حالی که مستقیما به چشمان زیبای سارا می نگریست گفت:
    -به نظر از گاوا می ترسی . این طور نیس؟
    بعد از مکس کوتاهی ادامه داد:
    -ولی لزومی نداره که بترسی اونا کاملا اهلی ان...حتی شاخت هم نمی زنن!
    سارا از این کنایه اش ناراحت شدو بدون هیچ گونه حرفی بیرون رفت.گوشه ای را انتخاب کرد وزانو هایش را در بغل گرفت. اسبی زیبا و تنومند . پیشانی سفیدی داشت. بدنش کشیده و براق بود. با چشمانی نافذ. همه ی این ها به کنار رنگش مشکی خیره کننده بود. بعد از مدتی کوتاه حامد بیرون آمد. نگاهی به سارا کرد و دستکش ها یش را دست کرد. در حالی که به سمت اسبش می رفت گفت:
    -به هیچ وجه قصدناراحت کردنت رو نداشتم!
    آنقدر مغرور بود که حتی یک کلمه در مورد عذ رخواهی به زبان نیاورد .سارا از جایش برخاست وگفت:
    -شما درست می گین...من از حیوونا می ترسم!اصلا دست خودم نیس!
    نزدیک حامد ایستاد ادامه داد:
    -میتونم نوازشش کنم؟
    حامد که افسار اسب را در دست نگه داشته بود جواب داد:
    -البته!
    سارا دستش را دراز کرد . حامد به خوبی لرزش دست سارا را حس می کردی .وقتی دست او با بدن اسب تماس پیدا کرد اسب چند قدمی جا به جا شد. سارا هم ترسید و عقب تر رفت . حامد لبخندی زد و گفت:
    -نباید اجازه بدی اسب بفهمه که ازش می ترسی اون وقته که دستت می اندازه! حالا دوست داری سوارش بشی؟
    سارا از این حرف حامد جا خورده بود گفت: نه ! حامد سوار اسب شد. سارا پرسید:
    -اگه واقعا اون اسب رو رام کنم مال خودم می شه؟
    حامد تبسمی کرد و گفت:
    -آره. مال خود خودت ! من اسب چموش و سرکش نمی خوام!فعلا باید برم!و با اسب یورتمه از آنجا دور شد...
    عمه مینا تازه از شهر برگشته بود. بلقیس هم در ایوان مشغول پاک کردن سبزی بود. عمه رو به بلقیس کرد وگفت:
    -چقدرهوا گرمه ... خدا به دادمون برسه! تو گرمت نیس؟
    بلقیس خندید ودر جواب گفت:
    -چرا خانم راستی سارا خانم اومده بودن ولی شما نبودین!نمی دونین چه دختر شیرین زبون و تو دل بروییه!اون چشمای سبز قشنگش آدم رو شیفته ومجذوب می کنه!
    -حامد کجاس؟
    -رفته خونه ی رشید خان آقا هادی اومد سراغش!
    عمه از جایش بر خاست ودر حین رفتن به داخل اتاق تاکید کرد:
    -وقتی اومد بگو خیلی زود بره دنبال سارا.تو هم برای شام یه چیزی درست کن!
    بلقیس چشمی گفت و سرگرم کارش شد. او سارا را از وقتی که خیلی کوچک بود به خاطر داشت. بلقیس سال ها در خانه ی عمه مینا کار می کرد و مونس او بود. پس از مرگ همسرش خیلی تنها شده بود.آن دو هم صحبت خوبی برای یک دیگر بودند.
    پایان فصل3
    ادامه دارد...
     
  5. کاربر ارشد

    تاریخ عضویت:
    ‏6/9/12
    ارسال ها:
    14,318
    تشکر شده:
    2,702
    امتیاز دستاورد:
    0
    حرفه:
    daneshjo
    پاسخ : آوای عشق | طاهره پور رحمتی

    فصل4
    سارا سعی می کرد خودش را مشغول کاری کند تا کمتر به گذشته اش فکر کند. ترانه هم از روستا و آداب ورسوم آن حرف می زد. گهگاهی هم گریزی به خانه ی رشید خان می زد و از خصوصیات هادی می گفت و مدام از او تعریف و تمجید می کرد. سارا با اشتیاق حرف های او را گوش می داد. می دانست که ترانه حسابی عاشق هادی خان شده. هر چند که مریم و معصومه هم بو برده بودند.اما ترانه قاطعانه حرف همه را تکذیب می کرد و می گفت هیچ احساسی نسبت به او ندارم آن ها هم باور می کردند ولی سارا باهوش تر از دیگران بود و همیشه حالات ترانه را زیر نظر داشت. متوجه علاقه ی او به هادی شده بود. در حالی که با هم مشغول صحبت بودند سارا پرسید:
    -ترانه؟ یادم آد یه خواهر داشتی ... الان کجاس؟
    -آبجی پروانه رو می گی ؟ اون با داداش رضا توی آبادی پایینن! شیش ماهی می شه که ازدواج کرده. داداش رضا هم دو ساله که عروسی کرده. حدس بزن با کی؟
    سارا حرفی نزد. ترانه ادامه داد:
    -با مرضیه...خواهر آقا حامد!
    -جالبه ! اینجا همش ازدواج فامیلیه! به جز...و خندید. ترانه منظورش را فهمید. در این هنگام صدای عمو مصطفی به گوش رسید. ترانه از جا بلند شد و بیرون رفت. قاب عکسی نظر سارا را به خود جلب کرد. عکس پدر بزرگ وعمو مصطفی و پدرش بود. پدر و عمو مصطفی در آن عکس خیلی جوان بودند.
    -لطفا حاضر شو!
    سارا به ترانه چشم دوخت و پرسید: برای چی؟
    -برای این که عمه خانم برای شام شما رو دعوت کردن! در ضمن باید تنهایی بری چون من نمی آم... حامد هم پایین منتظرته. عجله کن دیگه!
    سارا پس از خداحافظی از عمو و ترانه بیرون رفت. حامد در حالی که به ماشین تکیه داده بود. کنارش ایستاد ولی حامد آن قدر غرق در افکارش بود که متوجه حضور او نشد. سارا صدا زد:
    -پسر عمه؟ حامد تکانی خورد و به او نگاهی کرد. با تبسم گفت:
    -معذرت می خوام...اصلا حواسم نبود! سارا هم عذر خواهی کرد از این که او را معطل گذاشته.حامد درب ماشین را برایش باز کرد و گفت:
    - بفرمایین!
    سارا پرسید:
    -با ماشین می ریم؟
    حامد نگاهی متعجبانه به سارا کرد و پاسخ داد:
    -انتظار داشتی با اسب بیام دنبالت؟!
    سارا با شنیدن این حرف از خجالت سرش راپایین انداخت منظورش این نبود اما حامد این گونه برداشت کرد. داخل ماشین نشست. حامد در حالی که لبخند بر لب داشت در رابست و خودش نیز سوار شد. بعد از روشن کردن ماشین به راه افتاد. هوا حسابی تاریک شده بود و حتی یه رهگذر هم در کوچه دیده نمی شد. شاید دلیلش خاموشی و تاریکی بیش از اندازه ی کوچه های آبادی بود. تیرهای چراغ برق کهنه خیلی از یکد یگر فاصله داشتند و تنها روشنایی موجود چراغ های جلوی ماشین بود. حامد سکوت حاکم را شکست و پرسید:
    -تو باید با ترانه هم سن باشی نه؟
    سارا که هنوزم خجالت می کشید سرش را بلند کند جواب داد:بله! حامد ادامه داد:
    -کلاس چندمی؟
    -سوم دبیرستان!
    حامد اخم هایش در هم رفت و با لحنی کاملا جدی گفت:
    -می شه ازت خواهش کنم وقتی باهات حرف می زنم به من نگاه کنی؟ آخه این طوری فکر می کنم حواست به منه نه جای دیگه!
    سارا کمی جا خورد. نمی دونست که منظور حامد از این حرف چه بود.
    -پس با این حال یه سال دیگه درست تموم می شه. خوبه! بالاخره دختر دایی ما از بین دخترای آبادی رکورد رو شکوند.
    -رکورد؟ منظورتون چیه؟
    -تمام دخترای آبادی تا مقطع ابتدایی درس خوندن ولی تو چیزی بالاتر از اون ها خوندی!
    مدتی بعد حامد ماشین را جلوی خانه متوقف کرد. هر دو پیاده شدند. حامد در باغ را گشود و گفت:
    -بفرمایین! مادرم چشم انتظار دیدنته!
    سارا جلو رفت و حامد پشت سرش وارد باغ شد. احساس می کرد فضای باغ در تاریکی خیلی و حشتناک به نظر می رسه. ناگهان ایستاد و عقب عقب رفت. حامد پرسید:
    -چیه؟ از تاریکی هم می ترسی؟
    -فکر می کنم یه چیزی اون جاس!
    حامد چند قدمی جلو تر رفت. سپس رو به سارا گفت:
    -وقتی از اسب و گاو و گوسفند می ترسی بایدم از سگ بترسی!
    سارا با دلهره به جلو نگریست و پرسید:
    -سگ؟ اون... اون یه سگه؟
    حامد دست هایش را در جیب فرو برد و گفت:
    -بله! یه سگه ولی آزاری نمی رسونه! نیازی نیس که بترسی! سارا همراه حامد به راه افتاد. سگ با دیدن سارا شروع به پارس کردن نمود. حامد با دست اشاره کرد و گفت:
    -هی...آروم باش پسر آروم باش!
    بعد از چند لحظه سگ روی پاهایش نشست و دیگر پارس نکرد. سارا با دقت به سگ نگاه می کرد گفت:
    -چشماش توی تاریکی می درخشه این طور نیس
    حامد نگاهی گذرا به سارا کرد و در جواب گفت:
    -مثل چشمای تو!
    و از پله ها بالا رفت. سارا با ترس گفت:
    -صبر کنین منم بیام...
    و با عجله به دنبالش رفت. وقتی وارد شد عمه به استقبالش شتافت. با خوشحالی او را در آغوش گرفت و بوسید. حامد نیز به طبقه بالا رفت تا لباس هایش را عوض کند. عمه سارا را نوازش کرد و دوباره او را در آغوش فشرد. سارا متوجه ناراحتی عمه شد اوازمیزان علا قه ی عمه مینا به پدرش با خبر بود. حامد که خیلی زود لباسش را عوض کرده بود پایین اومد.چشمش به سارا و مادرش افتاد. با صدایی رسا اظهار کرد:
    -مادر... فکر می کنم سارا توی این وضعیت خسته شده!
    عمه دوباره سارا را بوسید و در حالی که چشمانش از اشک خیس شده بود گفت:
    -آخه تو نمی دونی این دختر چقدر عزیز و دوست داشتنیه!
    حامد به متکا تکیه داد وگفت:
    -دارم می بینم!
    سارا با شنیدن این حرف از خجالت سرش را پایین انداخت. عمه دستش را گرفت و گفت:
    -بیا دخترم! بیا بشین شیش من! سارا کنار عمه نشست. از این که حامد آنجا بود و مدام او را از نظر می گذراند خیلی معذب بود. عمه پرسید:
    -شنیدم نیومده صاحب اسب گرون قیمت و اصیل شدی! البته از حامد خیلی بعید بود که از یکی از اسب اش بگذره و از اون دل بکنه!
    سارا لبخندی زد و ابراز کرد:
    -البته اگه بتونم رامش کنم و به حامد نگریست.یک لحظه حس کرد حامد او را دست انداخته. عمه ادامه داد:
    -آخرین باری که دیدمت ده سالت بود . عین وروجک ها این ورو اون ور می رفتی. خلاصه یه جا بند نبودی. یه دختر شیطون و بازیگوش و به همون اندازه دوست داشتنی و خوشگل!
    بلقیس با چند چای وارد خانه شد. با دیدن سارا لبخندی زد و سلام کرد. یک استکان برای حامد برد و سینی را مقابل عمه مینا و سارا گذاشت. سکوت سنگینی بین آن ها حکمفرما شده بود. همه به سارا چشم دوخته بودند.الا حامد. سارا سرش را پایین انداخت و به گل های قالی زل زد. ناگهان صدای گریه بلقیس بلند شد. سارا زیر چشمی به عمه و بلقیس نگاه کرد. متوجه شد که عمه هم در حال گریستن است. حامد سرش را تکان داد و گفت:
    -مادر... بلقیس خانم کافیه!
    سارا تلاش کرد خودش را کنترل کند. اما دید اگر در اتاق بماند او هم تحت تاثیر قرار می گیرد و گریه خواهد کرد. به همین دلیل از جا بر خاست و به ایوان رفت.حامد در حالی که عصبانی به نظر می رسید رو به مادرش کرد و گفت:
    -بس کنین مادر! شما ها از گریه کردن کار دیگه ای بلد نیستین؟!
    عمه آهی کشید و گفت:
    -امان از تنهایی و بی کسی! الهی براش بمیرم!
    حامد از جایش بلند شد:
    -این حرفا چیه که می زنی مادر؟کی گفته اون بی کس و کاره؟ مگه ما...و حرفش را قطع کرد. در حالی که از پنجره به بیرون می نگریست با لحن آرام تری افزود:
    -آخه مادر من... گریه کردن که دردی را دوا نم کنه! سارا هنوز یه بچه س... خواهش می کنم این خاطره و ماجرای تلخ رو این قدر یاد آوری نکنین! بذارین کم کم فراموشش کنه. شما با این نحوه ی برخوردتون اونو آزار می دین!
    بعد از آخرین حرفش از اتاق بیرون رفت. سارا در ایوان ایستاده بود و به آسمان خیره شده بود. حامد کنارش ایستاد. سارا که متوجه حضورش شده بود گفت:
    -شما هم می شنوین؟
    -چی رو؟
    -صدای شیهه ی همون اسب رو. حتما یکی داره هذیتش می کنه! حامد از پله ها پایین رفت. سارا صدا زد: پسر عمه؟ حامد برگشت. سارا پرسید:
    -کجا می رین؟
    -می رم اصطبل یه سری بزنم!
    بلقیس سفره ی شام را پهن کرده بود و مشغول کشیدن غذا بود. سارا سر سفره نشست عمه پرسید:
    -پس حامد کجاس؟
    سارا تکه نانی برداشت و گفت:
    -رفت اصطبل. راستی عمه شما تنها با پسر عمه حامد و بلقیس خانم زندگی می کنین؟
    عمه لبخندی زدو گفت:
    -آره ! البته صادق خان و زنش هم هستن. اون ور باغ یه خونه ی کوچک و نقلیه! زن صادق خان تا آخر تابستان توی دها تشون می مونه زیاد از اینجا دور نیس.
    در این هنگام حامد وارد اتاق شد. سارا پرسید:
    -کسی اذیتش می کرد؟ حامد نشست و گفت: نه ولی هوس شلاق کرده بود!
    سارا با تندی پرسید:
    -شما که اذیتش نکردین؟
    حامد از لحن شیرین و جدی سارا خنده اش گرفته بود جواب داد:
    -کی جرات داره؟
    پایان فصل4
    ادامه دارد...

    ​
     
  6. کاربر ارشد

    تاریخ عضویت:
    ‏6/9/12
    ارسال ها:
    14,318
    تشکر شده:
    2,702
    امتیاز دستاورد:
    0
    حرفه:
    daneshjo
    پاسخ : آوای عشق | طاهره پور رحمتی

    فصل5
    روحیه ی سارا نسبت به قبل بهتر شده بود.هر روز بشاش و با نشاط تر از روز قبل به نظر می رسید واین باعث خوشحالی همه بود.با سپری شدن یک ماهی از فصل تابستان برداشت بعضی از محصولات فرا رسیده بود.سارا هر روز صبح پس از خوردن صبحانه اش به باغ عمه می رفت و از مناظر آن حیاط پر صفا و پر گل لذت می برد.
    در یک روز گرم که ایوان نشسته بود تصمیم گرفت به اصطبل اسب ها برود به آن اسب سری بزند. نفس عمیقی کشید و از پله ها پایین آمد. بوی عطر گل ها او را به وجد آورده بود. دوباره صدای شیهه ی دلخراش و درد آور اسب را شنید. با عجله به طرف اصطبل رفت. وقتی در را گشود صادق خان را دید که شلاق به دست مقابل اسب ایستاده. اسب که افسارش بسته بود مدام تقلا می کرد. سارا با عصبا نیت و خشم گفت:
    -شما خیلی سنگدلین!ولش کنین! راحتش بذارین
    صادق سرش را بر گرداند و از گوشه ی چشم به او زل زد:
    -متاسفم خانم کوچولو! ولی کار من رام کردن اسباس...چه خوشتون بیاد و چه نیاد!
    سپس رو به حیوان گفت:راه برو...یالا! و با شلاق ضرباتی بر بدن اسب وارد کرد. سارا فریاد زد:
    -بس کنین دیگه!نزنیدش تو رو خدا!
    ولی صادق توجهی نکرد. سارا دیگر تحمل نداشت. با شجاعت به طرف اسب رفت و جلوی او ایستاد تا دیگر شلاق ها
    به بدن اسب اصابت نکند. ضربه ی شلاق فرود آمد و سارا سوزش و درد شدیدی را در بازویش حس کرد. کنترلش را از دست داد و روی زمین افتاد. مغرور تر از آن بود که فریاد بزند. در آن هنگام صدایی سکوت حاکم در اصطبل را شکست:
    -صادق!تو داری چیکار می کنی؟
    صادق برگشت و حمید را در آستانه ی در دید. با دستپا چگی گفت:
    -باور کنین خودش اومد جلوی اسب!
    حمید به سمت سارا رفت و رو به صادق گفت: اسب رو ببر کنار! صادق اسب را کنار برد و آن را از سارا دور کرد. حمید سارا را بلند کرد و با لحنی جدی پرسید:
    -این چه کاری بود که کردی؟!
    سارا بازویش را گرفته بود. اشک هایش آرام بر روی گو نه جاریشد. حمید پرسید:
    -خیلی درد می کنه؟
    -نه! ولی حالا بهتر میفهمم که اون اسب بیچاره چی می کشه!
    همراه حمید از اصطبل بیرون آمد. از این که جلوی او گریه می کرد خجالت می کشید. حمید آهی کشید و با لحن آرام تری گفت:
    -خدا رو شکر کن که اون اسب زیر دست و پاش له ت نکرد. البته بعید نیست که چون سپر بلاش شدی این کارو نکرده!آخه اسبا خیلی چیزا می فهمن! در هر صورت خوشم اومده که با دل و جراتی!
    -خواهش می کنم به کسی چیزی نگین!
    سارا وارد خا نه شد اما حمید دم در ایستاد. عمه با لبخندی آن دو را نگریست و رو به سارا گفت:
    -اول صبحی کجا غیبت زد؟
    سارا نشست و گفت:
    -یه سررفتم اصطبل!
    و به حمید زل زد. حمید نگاه سنگینش را به او حواله کرد و اظهار نمود:
    -مادر من میرم یه سر به طویله بزنم راستی حاند رفت؟
    -آره مادر! کله سحر رفت. بیا بشین یه استکان چای بخور پسرم!
    -نه مادر. با اجازه... در ضمن یه نگاهی هم به بازوی سارا بیندازین!
    بعد از رفتنش عمه با تعجب پرسید:
    -بازوت> مگه بازوت چی شده؟
    -چیزی نشده عمه!
    -یهنی می خوای بگی حمید...پسر من بهم دروغ گفت:
    سارا مستا صل و در مانده به عمه نگریست و گفت:
    -نه عمه منظورم این نبود! عمه آستین لباس سارا را بالا زد و به بازوی متورم و سرخ شده ی سارا دست کشید.سارا تکانی خورد و گفت:
    -آخ عمه...دست نزنین! عمه با ناراحتی روی پایش کوبید و پرسید:
    -خدا مرگم بده! چی شده؟ کی تو رو زده ها؟
    -کسی منو نزده عمه!یعنی زده ... نه ...اصلا اتفاقی بود! سارا مجبور شد ماجرا را کم و بیش برای عمه شرح دهد. سپس برای این که عمه دوباره بیشتر از این حرص و جوش نخورد از جایش بلند شد و برای دیدن ترانه به طویله ی گوسفندان رفت. حمید کنار در ایستاده بود. سارا با دیدن او سرش را پایین انداخت. خیلی از دستذ او ناراحت بود. چرا که جریان صبح را به عمه گفته بود. حمید دست ها راروی سینه حلقه کرد و پرسید:
    -شما نمی خواین توی کارا به ما کمک کنین؟
    سارا گفت:
    -غیر از شیر دوشیدن هر کاری بگین انجام می دم!
    حمید گفت:
    -خیلی خب دنبالم بیا سارا به دنبال او رفت. حمید وارد مرغدانی که خیلی بزرگ بود شد و گفت:
    -چرا وایسادی؟بیا تو!
    سارا با قدم های شل و وارفته داخل شد. خجالت می کشید بگوید که از مرغ و خروس هم می ترسد. حمید سبدی را مقابلش گرفت و گفت:
    -معطل چی هستی؟ شروع کن!
    سارا با ترس به حمید نگاه کرد. تصمیم گرفت به او بگوید. آرام گفت:
    -پسر عمه...م من ...من از اونا میترسم!
    حمید با کنایه پرسید:
    -آخه مرغ و خروس هم ترس داره؟ یه نگاهی به هیکل خودت و مرغا بنداز ببین کدومتون باید از هم بترسین و برین سوراخ موش؟!
    سارا سبد را گرفت و کمی جلو تر رفت. حمید پوز خندی زد و گفت:
    -مراقب باش یه وقت نوکت نزنن!
    و بیرون رفت. سارا که حسابی لجش گرفته بود گفت: واقعا خجالت آوره که من...یعنی سارا شکیبا از شم مرغ و خروسا می ترسم! حالا برین کنار تا من تخم مرغا رو جمع کنم! مرغها مدام قدقد می کردند و سرشان را به چپ و راست می چرخاندند. سارا با عصبانیت گفت:
    -فکر می کنین اگه صداتون رو بالا ببرین و در مقابل من خودی نشون بدین من می ترسم؟ نه خانم مرغا... از این خبرا نیس! با این که می ترسم ولی کوتاه نمی آم!
    دل به دریا زد و دستش را برای برداشتن یک تخم مرغ دراز کرد. اما خروس بزرگی به طرفش پرید و دستش را نوک زد. در آن حین تخم مرغ هم زمین افتاد و شکست. سارا جیغی کشید و از ترس سبد را به سمتی پرت کرد و بیرون دوید. تصور کرد اگر حمید این صحنه را می دید از خنده روده بر می شد و حسابی مسخرهاسش می کرد. چشمش به پسر کوچکی افتاد. حدس زد که شاید پسر حمید باشد. آهسته صدا زد:
    -هی آقا کوچولو! پسر با اخم نگاهی به او کرد. سارا آرام کنارش نشست:
    -چقدر دستاتو کثیف کردی!مگه چی خوردی؟
    -لواشک!
    سارا لبخندی زد و دستش را پشت شانه های او گذاشت. پرسید:
    -اسمت چیه؟
    پسر اخم هایش را باز کرد و جواب داد:سعید خان! سارا قهقهعه ای کودکانه سر داد و او را تحسین کرد. سپس سنش را پرسید و سعید چهارتا از انگشت هایش را بالا آورد. گوشه ی ناخن سارا زخمی شده بود. سارا نمی دانست به خاطر نوک زدن خروس بود یا جایی خورده بود!
    -کارت به این زودی تموم شد؟
    سارا یکدفعه از جا پرید و روبروی حمید ایستا. حمید پرسید:
    -پس سبد تخم مرغا کجاس؟ سارا زبانش بند آمده بود. با زحمت گفت:
    -تو... توی لونه ی مرغاس!
    -اون جا چیکار می کنه؟
    -معذرت می خوام! اونا اصلا اجازه ندادن که تخم مرغا رو بردارم. اونا خیلی عصبانی بودن!
    -منظورت از اونا کیه؟
    سارا به سعید نگاهی کرد و بعد با خجالت گفت:
    -مرغ و ...خروسا! حمید در حالی که سعی می کرد نخندد پرسید:
    -دستت چی شده؟ زخمی شده؟
    -تقصیر خروسه بود... وقتی نوکم زد تخم مرغ از دستم افتاد و شکست. من اصلا عرضه هیچ کاری رو ندارم!
    حمید که لحن جدیی داشت گفت: تو از تمام تلاشت استفاده نمی کنی! خواستن تواستن است. دایی مصطفی اومده ... کنار طویله س.برو پیشش!
    سارا با خوشحالی به طرف طویله رفت. از دور صدا زد :
    -عمو ... عمو مصطفی ؟
    عمو لبخندی نثارش کرد و گفت:
    -ندو دختر!
    سارا به عمو سلام کرد. عمو دستش را پشت شانه های او گذاشت و پیشانی اش را بوسید:
    -دیشب منتظرت بودم ولی خونه ی عمت موندی! الان چند روزه که جا خوش کردی اون جا!
    -من که روزها می آمپیش شما. تازه عمه نمیذاره من بیام! در این هنگام حمید با سبدی پر از تخم مرغ به سمتشان آمد. سارا متعجبانه پرسید:
    -دست شما رو نوک نزدن؟
    -نه!
    سارا اخم کرد و گفت:عمو جون؟ پس چرا اجازه ندادن که من اونا رو جمع کنم و دست منو نوک زدن؟!
    عمو مصطفی از این حرف کودکانه سارا خنده اش گرفت. بازوی سارا را فشرد و گفت:
    -خیلی شیطون و شیرین زبونی دختر!سارا درد وحشتناکی را حس کرد و آرام دست عمو را کنار زد. عمو با نگران پرسید:
    -چی شده؟
    سارا که بازویش را گرفته بود جواب داد:
    -چیزی نیس! نمی دونم چرا درد می کنه! حمید با کنایه پرسید:
    -واقعا؟ تو گفتی و ما هم باور کردیم!
    سارا تازه یادش افتاد که بازویش به چه علتی درد می کند. چهره ی خشمگین صادق با آن شلاق بلندش را به خاطر آورد. رفتار صادق با آن اسب واقعا خشونت آمیز بود. بایدفکری برای این مشکل می کرد. دلش به حال آن اسب می سوخت. او زیبا و قشنگ بوی. تمام اندامش مشکی و سیاه بود. تصمیم داشت او را رام کند قبل از این که حامد نظرش عوض شود.چرا که از همان موقعی که اسب را دیده بود به او دل بسته بود. به نظرش آن اسب کاملا آرام واهلی بود.
    پایان فصل5
    ادامه دارد...
     
  7. کاربر ارشد

    تاریخ عضویت:
    ‏6/9/12
    ارسال ها:
    14,318
    تشکر شده:
    2,702
    امتیاز دستاورد:
    0
    حرفه:
    daneshjo
    پاسخ : آوای عشق | طاهره پور رحمتی

    فصل6
    ترانه در حال چیدن ترب ها بود.سارا هم تازه از خواب بیدار شده بود.روی پله ها نشست.اصلا حوصله نداشت.بازویش خیلی دردناک شده بود.جرات تکان دادنش را نداشت.ترانه که متوجه او شده بود پرسید:-چرا خماری؟
    سارا خمیازه ای کشید و اظهارکرد:
    -فکر می کنم کم خوابیدم!
    -نه این که دیروز کوه کندی!زحمت کشیدی و یه تخم مرغ جمع کردی که اونو هم شکستی!سارا لبخندی زد و از پله ها پایین آمد.بلوز سفید با شلوار جین کرم رنگ به تن داشت.روسری حریر آبی رنگش رانیز سر کرده بودو موهای بافته شده ی بلندش به خوبی دیده می شد.کنار باغچه نشست.ترانه با لبخند شیطنت آمیزی گفت:
    -خیلی خوشگل شدی!
    سارا در حالی که بازویش را آهسته نوازش می کرد پاسخ داد:
    -اینو که خودم می دونستم!
    ترانه با تعجب گفت:
    -راس میگی؟آخ که تو چقدر رو داری دختر!و هر دو با هم زدند زیر خنده.با صدای زن عمو خنده یشان قطع شد چرا که برای صرف صبحانه احضار شدند.پس از شستن دستهایشان داخل رفتند.سفره ی مفصلی چیده شده بود.سارا یک لیوان شیر بر داشت و رو به عمو مصطفی گفت:
    -عمو...بهم اسب سواری یاد می دین؟
    -نه !حالا برات زوده!سارا اخم هایش در هم رفت و ملتمسانه گفت:
    -عمو جون ازتون خواهش می کنم!
    عمو مصطفی استکان چایش را سر کشید وگفت:
    -من که حریف تو نمی شم!خیلی خب می گم صادق خان یادت بده!حالا اخماتو واکن وبخند!
    اسم صادق بد جوری عصبانی اش می کرد.با لحنی جدی وقاطع گفت:
    -نه نمی خوام اون یادم بده!
    عمو بهت زده علتش را پرسید.سارا در جواب اظهار کردکه از او متنفر است.عمو گفت:
    -باشه...حامد یادت می ده!
    سارا بی حرکت به عمو خیره شده بود.عمو با کنایه پرسید:
    -چیه ؟از حامدم بدت می آد؟
    سارا حرفی نزد با رفتن عمو شیرش را خورد وبه فکر فرو رفت.ترانه پرسید:
    -حال اسب چموشت چطوره؟پس کی می خوای رامش کنی؟
    -رامش می کنم...پاشو بریم!
    ترانه بلند شد.سمت در که رفتند پرسید:تو قصد داری هر روز با این ریخت و قیافه و لباسا بیای بیرون؟
    سارا نگاهی به لباس هایش کرد وپرسید:
    -آره چطور مگه؟ اشکال داره؟
    -اشکال که نه ولی یه خورده ای توی چشمه!البته با اندام ظریف و کشیده ی تو جای هیچ گله و شکایتی باقی نمی مونه!
    به خانه عمه مینا که رسیدند حمید و حامد را دیدند که مشغول صحبت بودند.ترانه گفت:
    -آقا حامد چه زود بر گشتن!
    -مگه قرار بوده که حالا حالا بر نگرده؟
    ترانه خندیدوگفت:
    -منظورم این نبود.آخه به پدر گفته بود که کارش دو سه روزی طول می کشه!
    خر دو سلام کردند.حامد به سمت سارا چرخید.نگاهی به سر تا پای او کرد و با کنایه گفت:
    -شنیدم قهرمان گریت گل کرده...تبریک می گم!
    سارا واکنشی نشان نداد.حامد ادامه داد:
    -خواهش می کنم دیگه از این ریسک ها نکن وگرنه مجبور می شم رفتن به اسطبل رو قدغن کنم!
    سارا به حمید نگاهی کرد ولی حمید نگاهش به حامد بود.حامد که متوجه نگاهش شده بود گفت:
    -اون طوری به حمید زل نزن!اون چیزی به من نگفت!
    -شما چرا فقط من و دعوا می کنین؟پس صادق چی؟اصلا مگه قرار نشد خودم اون اسب و رام کنم؟
    -خیالت راحت باشه !هم حالشو گرفتم وهم حالشو گرفتم وهم بهش گوشزد کردم که دیگه به اون اسب نزدیک نشه!
    این را گفت وبه سمت اصطبل رفت.سارا که رفتن او را تماشا می کرددست ترانه را گرفت و به دنبال خود کشاند.عمه در خانه نبود.سارا کنجکاو بود که اتاق های طبقه بالا خصوصا اتاق حامد را ببیند.به همین دلیل به سمت پله ها رفت.ترانه لب به اعتراض گشود ومانع شد اما سارا شجاعانه بالا رفت.ترانه هم مجبور شد همراهش برود.وارد اتاق حامد شد.ترانه با ترس گفت:
    -اگه حامد بفهمه بدون اجازه اومدیم اینجا ما رو می کشه!پوست از سرمون می کنه!به خدا من اخلاقش دستمه!همچین جدی و عبوسه که آدم با یه چشم غره ش زهره ترک می شه!اما همه که این طوری نیستن.هادی خان خیلی مهربونه!نمی دونی چه دل رعوفی داره!
    سارا آهی کشید ودر دل گفت:دوباره شروع کرد می دانست اگر ترانه میدان سخنرانی را به دست بگیرد سر سام خواهد گرفت.به همین دلیل گفت:
    -وای ترانه ...این کتابا رو!چشمش به دیوان حافظی افتاد.آن را برداشت .ترانه که کنار پنجره کشیک می داد فریاد زد:
    -عمه خانم داره می آد...بدو بریم پایین!
    سارا کتاب را روی میز انداخت و دوان ذوان همراه ترانه پایین رفت.عمه در ایوان بود.به او سلام کردند.ترانه گفت:
    -سارا... می آی تا دم اصطبل با هم مسابقه بدیم؟
    -موافقم.ترانه گفت:یک...دو...سه و شروع به دویدن کردند ومدام می خندیدند.صادق خان در حالی که افسار اسب حامد را سمت خود می کشید از اصطبل بیرون آمد.همان لحظه ترانه وسارا با سرعت به آنها بر خورد کردند و روی زمین افتادند.اسب شیهه ای کشید و پاهای جلوییش را بالا برد.سارا درد شدیدی در بازویش پیچیده بود.صادق دهنهی اسب را گرفت ولی اسب رم کرده بود.مشخص بود که صادق او را به زور نگه داشته.حامد رو به ترانه وسارا فریاد زد:
    -برین کنار!بلند شین!
    ترانه با عجله کنار رفت ولی سارا وحشت زده بازویش را گرفته بود.بدجوری ترسیده بود و از ترس سر جایش میخکوب شده بود. حامد به طرفش رفت.اسب پاهایش را بالا برد.صادق سعی کرد اسب را کنترل کند ولی نتوانست.حامد بازوی سارا را گرفت و او را به سمت خود کشید. سارا در حالی که دردمی کشید ملتمسانه رو به حامد گفت:
    -آخ بازوم...تو رو خدا دستتون رو بردارین!
    حامد با عصبانیت گفت:
    -این چه کاری بود که کردین؟یه حماقت محض!
    ترانه جلو رفت و گفت:
    -تقصیر من بود.سارا رو دعوا نکنین...این من بودم که گفتم تا دم اصطبل مسابقه بدیم!
    سارا آرام لباسهایش را تکاند.رو به حامد گفت:
    -معذرت می خوام پسر عمه! باورکنین منظوری نداشتیم!ما فقط میخواستیم...
    -دیگه نمی خوام چیزی بشنوم!
    وبا ناراحتی از پیش آنها رفت.
    پایان فصل6
    ادامه دارد...
     
  8. کاربر ارشد

    تاریخ عضویت:
    ‏6/9/12
    ارسال ها:
    14,318
    تشکر شده:
    2,702
    امتیاز دستاورد:
    0
    حرفه:
    daneshjo
    پاسخ : آوای عشق | طاهره پور رحمتی

    فصل7
    -میشه بپرسم چرا ماتم گرفتی؟
    ترانه به سارا چشم دوخت و با ناراحتی گفت:
    -حامد خان تشریف آوردن!
    سارا که موهای بلندش را شانه می زد با بی تفاوتی گفت:
    -تشریف آوردن که آوردن!به من و تو چه ربطی داره دختر؟بیا بشین مو هامو بباف!
    ترانه نشست و مشغول بافتن شد:
    -آخه اومده دنبال تو!باید بری خونه ی عمه مینا!
    زن عمو وارد اتاق شد و تاکید کرد که حامد منتظرش است.سارا علی رغم میل با طنی اش از جا برخاست.روسری اش را سر کرد و پایین رفت.سه روزی می شد که به خانه ی عمه مینا نرفته بود. به خاطر ماجرای آن روز دیگر دلش نمی خواست آنجا برود.چشمش به حامد افتاد.آهسته سلام کرد.حامد جوابش را داد و رو به عمو مصطفی گفت:
    -دایی جان با اجازه!
    سارا عمو را بوسید و پس از خداحافظی دنبال حامد رفت.حامد در جلو را برایش باز کرد و با لبخند گفت:
    بفرمایید!ولی سارا اهمیتی نداد و عقب نشست.حامد لحظه ای او را نگریست.سپس در را محکم بست.معلوم بودکه خیلی عصبانی شده و به غرورش برخورده.سوار شد و به راه افتاد.سارا به بیرون پنجره خیره شده بود.حامد گهگاهی از آینه به او نگاه می کرد.مدتی بعد سکوت را شکست وبا لحن مهربانی ابراز کرد:
    -تصور نمی کردم دختر دایی شیطون و با زیگوشم تا این حد از دستم دلخور باشه که نخواد یک کلمه هم باهام حرف بزنه!
    سارا کینه ای نبود ولی از بر خورد حامد رنجیده بود.وقتی رسیدند سارا پیاده شد.بدون اینکه منتظر حامد بماند وارد باغ شد.بعد از طی کردن آن به خانه رفت.عمه با دیدن او خوشحال شد وسلام کرد:
    -دلم برات تنگ شده بود عروسکم!سارا دست های عمه را به گرمی فشرد وخندید.یک لحظه یاد اسبش افتاد.به همین دلیل پرسید:
    -عمه دلم برای اسبم تنگ شده برم ببینمش؟
    عمه سری تکان داد و سارا با عجله به ایوان رفت. حامد را دید که به طرفش میآید.با دیدن قیافه ی مظلوم حامد دلش برایش سوخت.حامد پرسید:
    -کجا؟
    -می رم اصطبل!
    حامد از پله ها بالا رفت.سارا صدا زد:پسر عمه؟حامد بر گشت.سارا قدمی جلوتر رفت و گفت:
    -می شه یه خواهشی ازتون بکنم؟
    حامد با چهره ی پر جذبه ی خود نگاهی به سارا حواله کردوگفت:
    -خواهش؟شما امر بفرمایین!
    -بهم اسب سواری یاد می دین؟
    حامد لبخندی زد و گفت:با کمال میل!سارا پرسید:
    -پس چرا می خندین؟حرفم خنده دار بود؟
    -نه ولی دخترای آبادی...هیچ کدومشون سوار اسب نمی شن!شاید هم جراتشو ندارن!
    سارا اهمیتی نداد و با لحن جدی گفت:
    -من کاری به اونا ندارم من سوار می شم و به سمت اصطبل رفت.در آن را باز کرد.اسب ها خیلی آرام در اتاقک هایشان بودند.سارا کنار اسب خودش که حامد قول آن را به او داده بود رفت.اسب نگاهی به سارا کرد و شیهه ای کشید.سارا گفت:سلام پسر!حالت چطوره؟اسب سرش را تکان داد.سارا پیشانی اش را نوازش کرد.این اولین باری بود که به خودش چنین جراتی می داد.اسب با دقت به او خیره شده بود.سارا خندید.حس کرد اسب سعی دارد با او کنار بیاید.دوباره سر اسب را نوازش کرد.صدای صادق نظرش را جلب کرد:
    -خوب با هم کنار اومدین!البته کنار اومدن با اسبای چموش کار مشکلیه!ولی می بینم که تو...وبه اسب خیره شد.سارا در حالی که یالهای اسب را نوازش می کرد گفت:
    -بهم زین بستن رو یاد می دین؟
    -دیگه به چه دردت می خوره؟آخه آقا قراره ما رو از شر این اسب راحت کنه!
    -دروغ می گی!نمی دانست چرا حرفش را باور کرده بود.خیلی ناراحت شد.صادق ادامه داد:
    -آقا قصد دارن اسب رو بفروشن!
    -نه!من این اجازه رو نمی دم!اصلا اون چیزی در این باره به من نگفته!
    و با عجله از اصظبل بیرون آمد.از پله ها بالا رفت و وارد ساختمان شد.حامد مشغول صحبت با عمه مینا بود.با حالتی بغض گونه رو به حامد گفت:
    -برای چی می خوایین اون اسب رو بفروشین؟شما خودتین به من قول دادین که اگه رامش کنم مال خودم می شه!
    حامد که ازاین لحن تند سارا تعجب کرده بود گفت:
    -این قدر تند نرو سارا!من هنوز چنین تصمیمی نگرفتم!
    سارا پرسید:
    -هنوز؟یعنی قصد این کارو دارین؟!
    -نه!اصلا کی به تو گفته که من...هنوز حرف حامد به پایان نرسیده بود که سارا گفت:
    -صادق خان!
    حامد گفت:صادق بی جا کرد!اون چیکارس که حرفش رو باور کردی؟!
    عمه لبخندی زد و گفت:
    -شنیدی که حامد چی گفت حالا اخماتو واکن که اصلا بهت نمی آد.اون اسب از این به بعد مال خودته!چه رامش کنی چه نکنی!مگه نه حامد؟
    حامد آهی کشید وگفت:
    -کی می تونه رو حرف شما حرف بزنه!
    پایان فصل7
    ادامه دارد...
     
  9. کاربر ارشد

    تاریخ عضویت:
    ‏6/9/12
    ارسال ها:
    14,318
    تشکر شده:
    2,702
    امتیاز دستاورد:
    0
    حرفه:
    daneshjo
    پاسخ : آوای عشق | طاهره پور رحمتی

    فصل8
    سارا طبق معمول زود بیدار شد.هوا روشن وآسمان صاف بود.چون در حال می خوابید مجبور بود تا قبل از آمدن حامد به پایین زود بیدار شود.اما این بار حامد زودتر بیدار شده بود.چون همراه عمه کنار سفره نشسته بود.ملحفه اش را کنار زد ونشست.روسری اش را مرتب کرد.وقتی سراپا ایستاد به آنها سلام کرد.سپس رفت تا دست و صورتش را بشوید.قرار بود به باغ میوه بروند.وقتی به اتاق بر گشت عمه پرسید:
    -چرا دیشب این همه آه و ناله می کردی ؟نکنه بازوت درد می کرد؟
    سارا نگاهی به عمه کرد و گفت:
    -درد می کنه ولی یادم نمی یاد آه و ناله کرده باشم.لیوان شیرش را برداشت.چون داغ بود جرعه جرعه می نوشید.حامد به شوخی گفت:
    -می شه منم بازوت رو ببینم؟
    سارا با لحنی جدی گفت:
    -یه بازوی کبود و متورم دیگه دیدن نداره!
    -راستی...تو به وسایل من دست زدی؟اصلا بگو داخل اتاقم رفتی یا نه؟!
    سارا که در حال نوشیدن شیرش بود یکدفعه با حرف حامد به سرفه افتاد و شیر در گلویش پرید.عمه با نگرانی به او نگاهی کرد و پرسید:
    -چی شد عروسکم؟
    سارا به حامد زل زد و گفت:
    -چیزیم نیست!
    سپس رویش را به سمت حامد کرد و گفت:
    -پسر عمه؟شما چطور می تونین منو متهم کنین؟اصلا من چرا باید به اتاق شما برم اونم بی اجازه و دزدکی؟!
    حامد چپ چپ نگاهش کرد.سارا ادامه داد:
    -از همه شنیدم که شما خیلی سختگیرین.در ضمن بد اخلاق و جدی!پس خیالتون راحت باشه که چنین کاری از من سر نزده!
    -امیدوارم!
    عمه میان حرف آنها پرید و گفت:
    -نکنه می خواین ظهر برین برای چیدن میوه ها؟
    حامد از جایش بلند شد.رو به سارا گفت:
    -تو نمی آی؟سارا در حالی که دهانش می جنبید سرش را به علامت تصدیق تکان داد.او عاشق باغ بود.محال بود که از رفتن خودداری کند.باغ میوه با گل و گیاه و منظره های دیگر تفاوتی نمی کرد.تا به حال یک باغ میوه را از نزدیک ندیده بود همراه ترانه حمید لیلی همسر حمید وحامد به باغ رفتند.باغ میوه چند کیلومتری از آبادی دور بود.وقتی به باغ رسیدند کارگرها مشغول چیدن بودند.صدای آواز پرندکان او را سرمست کرده بود.کنار درختی ایستاد و به میوه های آن چشم دوخت.درختان میوه آنقدر بلند و تنومند بودند که بالا رفتن از آنها غیر ممکن بود.چرا که سر به فلک کشیده بودند.سارا با خوشحالی گفت:
    -ترانه...می آی بریم بالای درخت؟
    حامد با شنیدن این حرف قیافه ای جدی به خود گرفت و گفت:
    -دخترا!از حالا گفته باشم که حق بالا رفتن از درخت رو ندارین!
    ترانه شانه هایش را بالا داد.ولی سارا با سماجت پرسید:
    -چرا؟
    -همین که گفتم!
    -پس ما چیکار کنیم؟بخوریم و استراحت کنیم؟
    حامد دستش را در جیب فرو برد ودر حالی که به سمت حمید می رفت گفت:
    -نخیر!باید میوه های ریخته شده پای درخت رو جمع کنین!
    سارا آنقدر عصبانی بود که اگر کارد می زدند خونش در نمی آمد.ترانه سبدی بر داشت و سرگرم جمع نمودن زرد آلوها شد.سارا شیفته باغ بود.نباید اوقاتش را با حرف های حامد تلخ می کرد.درختان زیادی در باغ به چشم می خورد. از جمله:آلو زرد آلو سیب پرتقالو...
    سارا چشمش به زرد آلویی که کنار یک درخت افتاده بود افتاد.آن را برداشت و به بینی اش نزدیک کرد .از بوی آن حظ کرد رنگش زرد بود اما یک طرفش به سرخی می زد و متمایل به صورتی پر رنگ بود.آن را به لباسش مالید وگاز زد.ترانه با تعجب پرسید:
    -نشسته!
    سارا گفت:
    -تمیزه...در ضمن خوشمزه ام هست!
    -کارد بخوره توی شکمت شکمو!
    در این هنگام سارا خنده اش گرفت و شیرینی زرد آلو در گلویش شکست ترانه به طرفش رفت و گفت:
    -چی شد سارا؟خوبی؟
    سارا که اشکش در آمده بود و مدام سرفه می کرد گفت:
    -هیچی نشده...من حالم خوبه!تقصیر تویه که چشم نداری من یه زرد آلو بخورم!نگاهش به درخت بلند و تنومند معطوف شد.ارتفاع نسبتا زیادی داشت.رو به ترانه گفت:
    -ارتفاعش بد نیس.خیلی هم زرد آلو داره.من می رم بالا!
    -اگه حامد بفهمه...
    -خوب بفهمه!سرمون رو که نمی بره می بره؟
    سپس تنه ی درخت را چسبید و آن را گرفت.
    -سارا... شلوارت کثیف می شه ها!
    -اشکالی نداره!می شه بیای کمکم؟!ترانه زیر پاهایش را گرفت وسارا آهسته آهسته بالا رفت.وقتی خیلی بالا رفت با خوشحالی وخنده گفت:
    -وای!چقدر عالیه...چه کیفی داره ترانه!
    -مثلا رفتی میوه بچینی!زود باش دیگه الان یکی می آد!
    سارا روی شاخه ی محکمی نشست وهر چه زرد آلو روی آن شاخه بود چید.ترانه هم مدام غر می زد و دستور می داد.
    -شاخه نشکنه سارا!مراقب باش.
    -مراقبم!تو این قدر حرص و جوش نخور!دستش را دراز کرد و چند زرد آلو چیدوآنها را در سبد زیر درخت انداخت.خوشحال بود که توانسته بود زرد آلوهای زیادی را بچیند.چند زرد آلوی دیگر دورتر از جایی که نشسته بود قرار داشت.روی شاخه خم شد وآنها را هم چید.سپس از جایش بلند شد.کمی از ارتفاع می ترسید.روی شاخه ایستاد .ناگهان پایش لغزید و از روی شاخه افتاد .محکم شاخه ی پایینی را گرفت و جیغ کشید.ترانه با نگرانی داد زد:
    -سارا...حالت خوبه؟می خوای برم نردبون بیارم؟
    سارا با عصبانیت فریاد زد:
    -نه!نردبون می خوام چیکار؟!نکنه می خوای همه بفهمن که بالای درخت رفتیم!
    ترانه خندید و با شیطنت گفت:
    -من که بالای درخت نرفتم...تو رفتی!
    سارا که در بد وضعیتی قرار داشت داد زد:
    -زهرمار! توام وقت گیر آوردی!
    بالاخره تصمیم گرفت دستهایش را رها کند.ارتفاع زیر پایش را سنجید.تقریبا دو متر و نیم بود.بعد دستهایش را از شاخه ی درخت رها کرد وخودش را روی زمین پرت کرد.دوباره دستش درد گرفت.با دردی که داشت ایستاد ولباس وشلوارش را تکاند.ترانه در حالی که دلداریش می داد دستهایش را گرفت و گفت:
    -کف دستات زخمی شده.بهت گفتم مواظب خودت باش.حالا من می رم!
    سارا به عقب رفت وآرام آرام بازویش را مالش داد.ترانه بالا رفت حتی بالاتر از جایی که سارا رفته بود .ناگهان چشمش به حامد افتاد که به سمت آنها می آمد.رو به سارا گفت:
    -هی سارا اونجا رو!
    سارا پشت سرش را نگاه کرد.با دیدن حامد دست و پایش را گم کرد و آهسته بدون این که سرش را بالا بگیرد زمزمه کرد:
    -ترانه تو رو خدا حرف نزن!خوشبختانه شاخ و برگهای زیاد درخت باعث شد که حامد ترانه را نبیند.حامد کنار سارا ایستاد و نگاهی به اطراف کرد.با تعجب پرسید:
    -پس ترانه کجاس؟
    سارا با صدایی که ترس در آن موج می زد اظهار کرد:
    -ترانه؟الان می آد!
    حامد دستهایش را روی سینه حلقه کرد و با نگاهی گذرا به سر و وضع سارا پرسید:
    -چرا لباساتو خاکی کردی؟سارا نفس عمیقی کشید و درحالی که قدری آرامتر به نظر می رسید جواب داد:
    -اشکال لباس روشن همینه دیگه!
    حامد به سبد اشاره کرد و گفت:
    -این همه زرد آلو رو از پای درخت جمع کردین؟
    سارا که نمی خواست دوباره به او دروغ بگوید از جواب دادن به حامد طفره رفت.لیلی از دور او را مخاطب قرار داد .حامد گفت:
    -امیدوارم کار خطایی ازتون سر نزنه!در ضمن حواسم بهتون هست!
    سارا از این حرفش خنده اش گرفت ولی فورا جدی شد.در این هنگام صدای عطسه ترانه شنیده شد.سارا حامد را دید که به سمتش بر گشت.
    -سرما خوردی؟
    سارا به علامت نفی سرش را تکان داد و گفت:فکر می کنم حساسیته!حامد در حال رفتن گفت:
    -زیاد از اینجا دور نشین!
    با رفتن حامد و دور شدن او سارا نفس راحتی کشید و خطاب به ترانه گفت:
    -دیوونه !اگه فهمیده بود بیچاره شده بودیم!
    ترانه که خرش از پل گذشته بود خودش را خونسرد جلوه داد و با خنده گفت:
    -خب چیکار کنم؟این برگها اعصابمو خرد کردن!
    -تا یکی دیگه نیومده بیا پایین!
    ترانه پس از چیدن مقداری زرد آلو پایین آمد.سبد تقریبا سنگین شده بود.ترانه مدام می خندید و می ایستاد.سارا با عصبانیت به او تاکید کرد که اینقدر نخندد.به همین دلیل گفت:
    -ای کاش پسر عمه می فهمید که تو اون بالایی اون وقت دل من خنک می شد.
    -اونقدرا که فکر می کنین حامد خان حواس پرت نیس!مدتی می شد که شما رو زیر نظر داشت.
    سارا و ترانه هر دو به صادق زل زدند.
    -دروغ می گی!
    این را سارا گفت و به صادق خیره شد.صادق پوزخندی زد و گفت:
    -چه لزومی داره که بهتون دروغ بگم!اصلا می تونین از خودش بپرسین!
    بعد از گفتن این حرف رفت.سارا که خیلی خسته شده بود سبد را گوشه ای گذاشت و کش سرش را دور آن پیچید تا اشتباه نشود.همه سرگرم چیدن میوه بودند.سارا زیر درختی نشست و دستهایش را زیر سرش قلاب کرد.ترانه هم کنارش لم داد.حسابی خسته شده بودند اما هنوز چند لحظه ای نگذشته بود که حمید روبرویشان ایستاد و پرسید:
    -شما دوتا جز استراحت کار دیگه ای بلد نیستین؟
    سارا و ترانه بد جوری غافلگیر شده بودند. از جا برخاستند.سارا گفت:
    -ولی ما همچینم استراحت نمی کردیم.یه سبد پر زرد آلو چیدیم!
    -پس سبد کو؟
    حامد به هر دو نگاهی کرد وبه درخت تکیه داد.سارا جواب داد:
    -اون وره...پیش یه درخت کش موهام رو بهش بستم!
    حمید به سبد روبرویش اشاره کرد و پرسید:
    -منظورت اینه؟این همون سبدیه که می گفتی؟
    سارا نگاهی به سبد کرد.کش همچنان به آن بسته شده بود.با تعجب گفت:
    -آره...این سبد ماس ولی...ولی سبد ما پر بود.یعنی این قدر سنگین بود که نتونستیم دو نفری بلندش کنیم.باور کنین!
    حمید با کنایه پرسید:
    -این ده دوازده تا زرد آلو خیلی سبد رو سنگین کرده بودن که نتونستین با خودتون بیاریدش؟
    -این طور نیس!اصلا از پسرعمه حامد بپرسین...اون شاهده.
    حامد نگاه پر جذبه اش را حواله سارا کرد وبا لحن خشکی گفت:
    -ولی من در مورد چیزی شهادت نمی دم!
    سارا کنار حامد رفت:
    -خودتون که دیدین سبد ما پر بود.یادتون نیست که گفتین این همه زرد آلو رو از پای درخت جمع کردین؟
    -و تو هم یادت نیس که از جواب دادن به من طفره رفتی؟!
    -بی انصافی نکنین!
    -بی انصافی نیس!عین عدالته!تو از جواب دادن به سوال من طفره رفتی منم از شهادت دادن طفره می رم!
    سارا که حوصله یک و دو کردن نداشت.با ناراحتی گفت:
    ممنون که اینقدر هوامو دارین!چشمش به عمو مصطفی افتاد.با خوشحالی به طرفش رفت.حامد که از این حرف او خنده اش گرفته بود دنبالش رفت.عمو مصطفی فقط برای سرکشی آمده بود و می خواست زودتر بر گردد.سارا خیلی اصرار کرد که عمو بماند ولی عمو مصطفی گفت که باید به شهر برود و در شهر کار دارد.عمو با اسب آمده بود وسارا دلش می خواست سوار اسب عمو شود.با کمک حامد همراه عمو سوار اسب شد.عمو افسار اسب را گرفت و پرسید:
    -خوشت می آد سارا؟
    سارا با خوشحالی خندید وگفت:
    -فوق العاده س!مدام برای ترانه دست تکان می داد.ترانه که کنار حامد ایستاده بود گفت:
    -پسرعمه؟سارا دستش بدجوری درد داره!
    حامد گفت:
    -آره هنوز ورم داره !به نظر من باید به یه دکتر نشونش بده!
    ترانه ادامه داد:
    -بدتر شده!خصوصا موقعی که از درخت افتاد...ناگهان دستش را جلوی دهانش گرفت.حامد به سمتش چرخیدو نگاهش کرد.متحیرانه حرف ترانه را تکرار کرد و پرسید:
    -از درخت افتاد؟
    ترانه بریده بریده جواب داد:
    -ما...ما فقط...
    در این هنگام سارا لبخندزنان به آنها نزدیک شد.با لبخندی که بر لب داشت گفت:
    -وای ترانه جون خیلی عالی بود!ترانه به او اشاره کرد که حرف نزند.سارا که متوجه نشد پرسید:
    -چیزی شده؟
    حامد چند بار پایش را روی زمین کوبید و با چهره ی اخم آلود و عبوس پرسید:
    -مگه نگفته بودم که حق ندارین برین بالای درخت؟برای چی رفتین؟
    ترانه با اضطراب به سارا چشم دوخت و گفت:
    -سارا جون ما...بالای درخت رفتیم؟
    سارا سرش را پایین انداخت و گفت:
    -فکر می کنم رفتیم!
    حامد با عصبانیت گفت:
    -آخه توی سر شما دوتا دختر چی می گذره؟تمام درختای اینجا بلند و خطرناکن نگفتین یه وقت می افتین و دست و پاتون می شکنه؟!
    سارا مستقیما در چشمان حامد زل زد و با جسارت گفت:
    -حالا که طوریمون نشده!
    -زبون درازی موقوف!به این میگن عذر بدتر از گناه.عوض اینکه از این کاری که کردین پشیمون باشین و عذرخواهی کنین طلبکارم هستین!واقعا شرم آوره!
    دستی به موهایش کشید و در حالی که سعی می کرد صدایش را پایین بیاورد افزود:
    -حالا ازتون می خوام همین حالا برین پیش لیلی و از اونجا تکون نخورین!راه بیفتین!
    سارا که اصلا از حرف های حامد ناراحت نشده بود با خونسردی دست ترانه را گرفت و به سمت لیلی رفت.حامد در حالت جدی و عبوسانه اش هم پر جذبه به نظر می رسید.سارا احساس کرد که خونسردی و بی خیالیش حامد را عصبانی تر کرده.تصور می کرد که حامد یک جورایی به او توجه دارد و نگران اوست.نیم نگاهی به ترانه انداخت .او ساکت و آرام در کنارش قدم بر می داشت.همیشه باید به آتش سارا می سوخت و مواخذه می شد.سارا کمی با او حرف زد و سعی کرد از دلش درآورد.ترانه هم قانع شد و هر دو با هم تا پیش لیلی دویدند وخندیدند.
    غروب شده بود و همه آماده بر گشتن شدند.حامد ترانه را جلوی خانه یشان پیاده کرد قرار بود سارا شب را در خانه ی عمه مینا سپری کند.وقتی به خانه رسیدند حامد پیاده شد.هنوز اخمهایش توی هم بود.سارا پیاده شد.در را بست و در حالی که به حامد نگاه می کرد گفت:
    -فردا پنجشنبه س...منو می برین سر خاک؟
    حامد بدون کوچکترین نگاه به سارا در ماشین را قفل کرد و در پاسخ گفت:
    -بهت قول نمی دم!
    -چون امروز به حرفتون گوش ندادم و ناراحتتون کردم؟
    -نه!ربطی به این موضوع نداره.باید برم شهر!
    هر دو وارد باغ شدند .سارا هوس کرد سری به اسبش بزند و از حال او مطلع شود.به همین دلیل ملتمسانه به حامد زل زد و پرسید:
    -می تونم برم اصطبل؟!
    حامد با همان لحن جدی و خشکش به او اجازه داد.سارا به طرف اصطبل رفت.در را باز کرد و وارد شد.کنار اتاقک اسب ایستاد و به اسبش لبخند زد.اسب به سمتش قدم برداشت .سارا با شور و اشتیاق وافر سر اسب را نوازش کرد و گفت:می خوام برات یه اسم انتخاب کنم...اسمتو میزارم توسن مطمئن باش که خیلی بهت می آد!
    اسب شیهه ای سر داد و سرش را بالا و پایین برد.سارا گیره در را باز کرد و اسب را بیرون آورد.احساس عجیبی به او دست داد.دستهایش را به دور گردن اسب انداخت و گونه اش را به پوست براق و سیاه او کشید.بدنش گرم و پر حرارت بود .سارا کمی می ترسید ولی به روی خودش نیاورد.صدای در اصطبل را شنید.رویش را بر گرداند و صادق را دید که با قیافه ای گرفته و خشمگین ایستاده بود.صادق چند قدمی جلوتر رفت و گفت:
    -به به خانم کوچولوی شجاع!می بینم که دیگه از اسبا نمی ترسی!
    سارا با تندی گفت:
    -جلوتر نیا!اسبم می ترسه.
    صادق خان خنده ی مشمئزکننده ای سر داد و تکرار کرد:اسبم و دوباره خندید.سپس شلاقش را برداشت و به خشمگینی ببری غرید:
    -برو کنار دختر!اون اسب وحشیه!
    -اگه وحشی بود اجازه نمی داد کنارش باشم!
    صادق چند بار شلاق را محکم به زمین کوبید سارا ملتمسانه گفت:
    -نکن!اسبم از تو می ترسه...الان رم می کنه!
    اسب شیهه ای کشید و پاهایش را بالا برد.ناگهان سارا را زمین زد.
    صادق خان چند بار به بدن اسب شلاق زد و او را بد جوری عصبانی کرد.سارا بلافاصله از جایش بلند شد و سعی کرد شلاق را از دست او بگیرد.صادق مچ دستش را گرفت و گفت:
    -خودم باید این اسب احمق رو رام کنم نه تو!سارا که دستش درد گرفته بود گفت:
    اون اسب خودمه!عمه مینا خودش گفت.رام کردنش هم با خودمه...آی!
    صادق او را به طرفی پرت کرد و وحشیانه به اسب حمله ور شد.سارا از جایش بر خاست به طرف در اصطبل دوید.ناگهان به حامد برخورد کرد و سینه به سینه ی او قرار گرفت.حامد او را گرفت و با بی تفاوتی پرسید:
    -تو دوباره دویدی؟
    سارا با ناراحتی گفت:
    -صادق خان...اون داره اسب منو اذیت می کنه!
    صادق با دیدن حامد اظهار کرد:
    -آقا...اسب به سارا خانم حمله کرد.نزدیک بود اون رو بکشه.اگه من دیر رسیده بودم حتما...
    سارا با چشمانی گرد و متعجب به صادق خان خیره شد.دروغگوی خیلی خوبی بود.با تندی حرفهای او را رد کرد و گفت:
    -ولی اون داره دروغ می گه...
    حامد حرفش را قطع کرد و گفت:
    -تو با اجازه ی کی اون اسب رو بیرون آوردی؟
    -پسرعمه به خدا اون بی آزاره!همش تقصیر صادق خانه.اون اسب منو شلاق زد!
    حامد روبروی سارا ایستاده بود.آنقدر عصبانی بود که سارا نمی توانست به او نگاه کند.حامد که سعی می کرد خونسرد اش را حفظ کند گفت:
    -جواب منو بده!اگر بلایی سرت می اومد اون وقت چی؟اون اسب هنوز وحشیه!رام نشده!
    -اون اسب منه...خیلی هم آرومه!تازه...سر من بلا می اومد نه شما که مدام حرص و جوش منو می خورین!
    در آن لحظه حامد دستش را بالا برد و سیلی محکمی به او زد.سارا باورش نمی شد که حامد دستش را روی او بلند کند.نگاهی توام با گریه به حامد کرد وگفت:
    -شما اشتباه می کنین!شما دارین یه طرفه قضاوت می کنین!
    حامد با تندی گفت:
    -دیگه حق نداری پاتو بزاری توی اصطبل!
    سارا بی معطلی بیرون رفت.از دم اصطبل تا اتاق را دوید.عمه با دیدن او متعجبانه پرسید:
    -عروسکم چی شده؟
    سارا خودش را در آغوش عمه رها کرد و زار زار گریست.عمه موهایش را که از روسری بیرون زده بود نوازش کرد و با مهربانی به او گفت:
    -آروم باش عزیزم بگو ببینم چی شده؟حامد بهت چیزی گفت؟دعوات کرد؟حرفی زد که تو ناراحت شدی؟
    سارا با بغض و گریه جواب داد:
    -اون به من سیلی زد عمه!اون از من بدش می آد!مدام به کارام گیر می ده و برام تعیین تکلیف می کنه...حرف زور می زنه!دیگه چی بگم؟!
    عمه گونه ی سرخ شده اش را بوسید و گفت:
    -گریه نکن عمه!حیف این چشمای قشنگ نیس که گریه می کنی؟!
    -آخه عمه این انصافه که همش حق رو به اون صادق خان قلدر می ده؟من صاحب اون اسبم! غیر از اینه؟خب خودم اونو رام می کنم!من که روز اول به آقا پسرتون گفتم که با خشونت نمی شه اسبا رو رام کرد!
    عمه مدام قربان صدقه اش می رفت و نوازشش می کرد.خلاصه آنقدر او را دلداری و تسلی داد که با تنی خسته و چشمانی اشک آلود روی زانوهای عمه خوابش برد.موقع شام بود که حامد وارد اتاق شد.نگاهی به مادرش و سارا کرد.سپس به متکایی تکیه داد.عمه با ناراحتی و لحنی گله مندانه رو به حامد گفت:
    -تو حق نداری سر سارا داد بزنی دیگه چه برسه روش دست بلند کنی!این چه کاری بود که کردی؟دختره ی بیچاره اینقدر گریه کرد که خوابش برد!من نمی دونم اصلا چطور دلت اومد این کارو بکنی!
    حامد آهی کشید و ابراز کرد:
    -سارا حق نداشت اون اسب وحشی رو از اتاقکش بیاره بیرون!تقصیر منه که بهش رو دادم!
    عمه از جمله آخر حامد خوشش نیامد.در ادامه افزود:
    -مثل اینکه تو یادت رفته سارا یه بچه یتیمه!تو دلش رو شکوندی!فکر نمی کردم تا این حد سنگدل و بیرحم باشی!البته دست خودت نیس.تو یه مردی و همه ی مردها خشن و سنگدلن!
    -مادر!این قدر سخت نگیرین!خودمم از کاری که کردم نادم و پشیمونم!سارا امروز بدجوری با کاراش عصبانیم کرد...بهتون قول می دم از دلش درآرم.حالا راضی شدین!
    عمه سرش را تکان داد و ملحفه ای روی سارا انداخت.حامد مدتی به چهره ی مظلوم سارا نگریست و او را تماشا کرد.
    پایان فصل8
    ادامه دارد...
     
  10. کاربر ارشد

    تاریخ عضویت:
    ‏6/9/12
    ارسال ها:
    14,318
    تشکر شده:
    2,702
    امتیاز دستاورد:
    0
    حرفه:
    daneshjo
    پاسخ : آوای عشق | طاهره پور رحمتی

    فصل9
    آرام چشمانش را گشود و نگاهی به اطراف کرد.انگار کسی در خانه نبود.از ساختمان بیرون آمد و وارد باغ شد.خبری از عمه مینا و حامد نبود.به سمت حوض رفت و دستهایش را در آب حوض شست.امروز بیشتر از روزهای دیگر خوابیده بود و سرحالتر به نظر می رسید.بلقیس را دید.به او سلام کرد و سراغ عمه را گرفت.او گفت که به دیدن یکی از همسایه ها رفته.در ضمن گفت که حامد در اصطبل اسب هاست و تاکید کرده به محض بیدار شدن به آنجا برود.سارا از جایش بلند شد تا به اصطبل برود اما یک دفعه یاد ماجرای دیشب افتاد و منصرف شد.هنوز از دست حامد ناراحت بود.هیچ میلی به خوردن صبحانه نداشت.بلقیس از او خواست که اگر مایل باشد سبزی های باغچه را بچیند.سبدی هم به او داد.سارا با اشتیاق سبد را گرفت و کنار باغچه نشست.مشغول چیدن ریحان ها شد .در حین اینکه سرگرم کارش بود حامد را دید که به سمتش می آید.وانمود کرد که او را ندیده و به کارش ادامه داد.حامد کنار آمد ولبه ی باغچه نشست.با لحنی مهربان و محبت آمیز که کمتر در او دیده می شد گفت:
    -سلام!صبح بخیر!
    سارا سکوت کرده بود.اصلا به او توجهی نکرد.حامد برگ ریحانی چید و پرسید:
    -از دستم ناراحتی؟با توام سارا!
    ولی سارا هیچگونه عکس العملی نشان نداد.حامد مچ دستش را گرفت و گفت:
    -سارا خانم به من نگاه کن!سارا دستش را کشید و رویش را بر گرداند.از اینکه حامد به او التماس می کرد و نازش را می کشید خوشحال شد.دلش می خواست همچنان بی محلی اش کند اما دلش برای او می سوخت.حامد با لحنی آرام گفت:
    -به خاطر دیشب واقعا متاسفم!حالا می شه اخماتو واکنی؟می خوام بعد از اتمام کارت...ببرمت اسب سواری!مگه نمی خوای اسب سواری یاد بگیری؟!
    سارا با لحن کودکانه ای پرسید:
    -مگه قرار نبود برین شهر؟
    -خب نظرم عوض شد!اشکالی داره؟
    سارا کنجکاوانه پرسید:
    -یعنی بردن من به اسب سواری براتون مهمتر از رفتن به شهر بود؟
    حامد دوباره جدی شد.نگاهش را از او گرفت و پاسخ داد:
    -مهمتر که نبود اما به خاطر اینکه از دلت درآرم...رفتن به شهر رو لغو کردم تا جنابعالی رو ببرم اسب سواری!
    سارا با عصبانیت بلند شد.کف هر دو دستش را به هم مالید و خاکهای دستش را پاک کرد و با ناراحتی گفت:
    -تشریف ببرین شهر!من اسب سواری نمی آم.اون هم با شما که اینقدر مغرور و از خودراضی هستین!...
    برای عوض کردن لباسهایش به خانه عمو مصطفی برگشت.عمو در خانه نبود و برای انجام کاری به شهر رفته بود.پیراهن چهارخانه ی آبی رنگی به همراه شلوار جین آبی پوشید.در حیاط کنار ترانه نشست و مشغول شستن لباسهایش شد.ترانه روی لبه ی باغچه نشسته بود.دستانش را زیر چانه گذاشته بود و به سارا می نگریست.سارا در حال خودش بود و به فکر فرو رفته بود.بعد از تابستان باید به تهران بر می گشت.چرا که هنوز درسش را تمام نکرده بود.پدرش خیلی علاقه داشت که او فرد تحصیل کرده ای شود.در حال حاضر باید دیپلمش را می گرفت.همان طور که حامد گفته بود هیچ یک از دختران آبادی ادامه تحصیل نداده بودند .چون با مخالفت خانواده هایشان روبرو می شدند.از نظر آنها دختر باید خیلی زود شوهر می کرد و به خانه داری و بچه داری مشغول می شد شاید دلیل دیگری که همه ی دخترها از درس خواندن و ادامه تحصیل منع می شدند نبود دبیرستان در آبادی بود.حتی عمو مصطفی هم اجازه ی درس خواندن به ترانه را نداده بود.ترانه هم آنقدر مشتاق نبود و علاقه ای هم نداشت.بقیه ی پسرهای آبادی نیز به کار کشاورزی و دامپروری مشغول بودند وکمتر کسی برای ادامه ی تحصیل به شهر رفته بود.سارا پس از اتمام کارش همراه ترانه به طویله رفت.خیلی دلش می خواست سر خاک خانواده اش برود.چون روز پنجشنبه بود .قبرستان خیلی از آبادی دور بود و او نمی توانست تنهایی و با پای پیاده به آنجا برود.دلش خیلی برای خانواده اش تنگ شده بود.بعد از چهلم آنها دیگر سرخاک نرفته بود.نیمه های ظهر بود که به خانه ی عمه مینا رفتند.بلقیس در ایوان نشسته بود.خانه حسابی سوت و کور بود .وارد اتاق شدند.حامد در هال دراز کشیده بود و سرش را روی متکایی گذاشته بود.سارا جلو رفت و پرسید:
    -بعضی ها خوابن یا اینکه خودشون رو زدن بخواب؟
    ترانه خندید و به دیوار تکیه زد.سارا چون جوابی نشنید کوتاه نیامد.با صدای بلند و دلنشین گفت:
    -من گرسنمه!می شنوین؟
    حامد تکانی خورد و گفت:
    -کرکه نیستم!شنیدم.سارا کنار حامد زانو زد و گفت:
    -صاحبخونه؟می شه دستور بدین برای من و ترانه جون ناهار بیارن؟
    حامد پرسید:
    -مگه بلقیس خانم خونه نیس؟
    سارا آهی کشید و گفت:
    -چرا هست ولی گفت تا اومدن عمه صبر کنیم!
    -خیلی خب صبر کنین!
    -ولی من طاقت ندارم!بعد از مکثی کوتاه ادامه داد:باید منو ببرین سر خاک همین امروز!
    حامد بلند شد و نشست.دستی به موهایش کشید و قاطعانه گفت:
    -اولا به من دستور نده!در ثانی فکر نمی کنم مادر اجازه بده!
    از لحن مهربان صبحش خبری نبود.همچنان جدی و اخم آلود به نظر می رسید.سارا که هنوز کنارش زانو زده بود پرسید:
    -برای چی عمه اجازه نمی ده؟چرا من حق ندارم برم قبرستون؟
    حامد در چشمان سبزش خیره شد.اما هنوز قیافه اش جدی بود برای عوض کردن موضوع گفت:
    -ما ندیدیم توی روستا تیپ بزنن!
    سارا به سر و وضع خود نگاهی کرد و پرسید:
    -منظورتون چیه؟یعنی دیگه این لباسا رو نپوشم؟
    حامد علی رغم قیافه ی جدی اش تبسمی کرد و گفت:
    -منظورم این نبود!
    ترانه که به هر دوی آنها می خندید گفت:
    -پسر عمه...سارا یه دختر شهریه نه روستایی.تازه با این لباسها هم خیلی خوشگل می شه هم خیلی بهش می آد!این طور نیس؟
    سارا و ترانه هر دو منتظر جواب شدند.اما حامد نگاه تندی به هر دو حواله کرد و از جایش بلند شد.به سمت در رفت و گفت:
    -تا دوباره سارا خانم صداشون در نیومده می رم به بلقیس بگم ناهار رو بیاره!و از اتاق بیرون رفت.ترانه از حرفی که زده بود پشیمان شد.چون بدجوری از نگاه خشم آلود حامد ترسید.حق داشت که همیشه سنگ هادی خان رو به سینه بزند و از او طرفداری کند.هادی خان همیشه لبخند روی لبش بود و ظاهری مهربان داشت.همین خصلت و اخلاق خوشش باعث شده بود که ترانه به او دل ببندد.ترانه مدتی بعد به خانه خودشان رفت.سارا هم تصمیم گرفت به اصطبل برود ولی به خاطر آورد که توسط حامد از این کار منع شده.قدم زنان به باغ رفت.دلش می خواست توسن را ببیند و دوباره نوازشش کند.حامد در آن اطراف نبود.به همین دلیل به سمت اصطبل رفت.هنوز به اصطبل نرسیده بود که صدای مردانه ای میخکوبش کرد:
    -سمت اصطبل تشریف می برین سرکار خانم؟!
    سارا در حالی که ترسیده بود برگشت و به حامد زل زد.نمی دانست چه جوابی بدهد و چه دروغی سر هم کند.فقط اصطبل بود که ته باغ واقع شده بود.حامد قدم زنان به سمتش رفت و با همان نگاههای پر جذبه اش بهخ سارا چشم دوخت:
    -جواب منو ندادی!
    سارا سرش را پایین انداخت و به کفش های کتانی سفید خود خیره شد.پیش خودش گفت اگه حرفی نزنم فکر می کنه که ازش ترسیدم و کم آوردم.به اطرافش نگاهی کرد و گفت:
    -بودن من در اینجا...دلیل نمی شه که سمت اصطبل می رفتم!در هر صورت نمی تونین بی دلیل و بدون هیچ مدرکی منو متهم کنین!درست نمی گم؟!
    حامد سری تکان داد و با لحن آرامی ابراز کرد:
    -این زبون درازت خوب می تونه تو رو از مخمصه نجات بده!
    -از این بابت خیلی خوشحالم!
    -خیلی خب...ناهار حاضره مادر هم اومده بفرمایین!
    و با دست پایین را نشان داد.سارا گفت:
    -شما برین منم الان می آم!
    -راه بیفت!همین حالا!
    سارا محکم پاهایش را زمین کوبید و با گامهای بلند به سمت ایوان رفت.حامد حسابی لجش را در آورده بود.امیدوار بود که نظرش مورد اسب تغییر نکرده باشد.حاضر نبود به هیچ قیمتی توسن را از دست بدهد.خانه عمه طوری بود که به محض باز کردن در ایوان وارد هال بزرگی می شد که چندین اتاق داشت.اما تمام اتاق ها قفل بود و کسی از آنها استفاده نمی کرد.طبقه ی بالا هم مختص به حامد بود بنابرین پس از داخل شدن به خانه جایی نبود که به آن پناه ببرد.مجبور بود همیشه قیافه ی خشک و جدی حامد را تحمل کند.کنار سفره نشست و به عمه سلام کرد.لحظاتی بعد هم حامد به خانه آمد.درست روبروی سارا نشست.بلقیس زرشک پلو با مرغ درست کرده بود.همه با اشتهای فراوان مشغول خوردن شده بودند اما سارا پس از خوردن چند قاشق سیر شد و کنار کشید.حامد نگاهی به غذای مانده در بشقاب سارا کرد و با کنایه گفت:
    -این همه داد و هوارت سر ظهر...به خاطر همین سه چهار قاشق غذا بود؟اون جوری که تو گفتی گرسنمه و طاقت ندارم گفتم شاید سر سفره چیزی برای ما باقی نمونه!
    -اشتهام کور شد!
    پایان فصل9
    ادامه دارد...