1. مهمان گرامی، جهت ارسال پست، دانلود و سایر امکانات ویژه کاربران عضو، ثبت نام کنید.
    بستن اطلاعیه

فردا خیلی دیر است | طاهره پوررحمتی

شروع موضوع توسط hector2141 ‏17/9/12 در انجمن داستان

  1. کاربر ارشد

    تاریخ عضویت:
    ‏6/9/12
    ارسال ها:
    14,318
    تشکر شده:
    2,702
    امتیاز دستاورد:
    0
    حرفه:
    daneshjo
    اسم کتاب:فردا خیلی دیر است

    نویسنده: طاهره پوررحمتی
    سال چاپ: 1383

    ناشر: انتشارات روحانی

    صفحات : 456

    ​
     
  2. کاربر ارشد

    تاریخ عضویت:
    ‏6/9/12
    ارسال ها:
    14,318
    تشکر شده:
    2,702
    امتیاز دستاورد:
    0
    حرفه:
    daneshjo
    پاسخ : فردا خیلی دیر است | طاهره پوررحمتی

    1

    _ به قول شاعر:
    «خواهی که جهان در کف اقبال تو باشد خواهان کسی باش که خواهان تو باشد»
    _ حرف آخرِتون همینه؟!
    دختر بی معطلی پاسخ داد:
    - بله آقای پیروز... حرف آخرم اینه! لطفاً دست از سرم بردارین! من هزار تا کار انجام نشده دارم که باید بهشون رسیدگی کنم... اگر شما هر روز دنبال من بیایین دادگاه...
    صدای زنگ تلفن همراهش مانع ادامه ی حرفش شد. با عذرخواهی، تلفن را از کیفش درآورد و چند قدمی از مخاطبش دور شد. پیروز مأیوسانه به دختر نگریست. این بار هم تیرش به سنگ خورده بود. مدتی طول کشید تا مکالمه ی دختر به اتمام برسد. پیروز کمی جلوتر رفت و مستأصلانه دستی به موهایش کشید و گفت:
    - شیدا خانم، من دیرم شده... الان باید داروخانه باشم!
    شیدا متعجبانه به پسر چشم دوخت و گفت:
    - جوری حرف می زنید که انگار جلوی شما رو گرفتم؛ منم الان دادگاه دارم و شما با اومدنِ تون به این جا، آرامش رو از من سلب کردین!
    متوجه شد با بلند حرف زدنش، نظرِ اطرافیان را به خود جلب کرده. آهی کشید و سرش را پایین انداخت. نمی دانست چطور باید با این پسره ی پر رو و لجباز کنار بیاید. از هر کاری برای عوض کردن نظر او استفاده کرده بود ولی هیچ نتیجه ی مطلوبی عایدش نشده بود. پیروز سکوت را شکست و با لحن نیشداری گفت:
    - اگر اصرار پدرم نبود هرگز حاضر نمی شدم با دختر متکبر و از خود راضی یی مثل شما ازدواج کنم. در ضمن، در مورد رفتارِ ناپسندتون با آقای ستوده صحبت خواهم کرد... من خیلی راحت می تونم شما رو بدست بیارم ولی علی رغم احترامی که براتون قائلم این کار رو نمی کنم! بالاخره روزی می رسه که تسلیم اوامر بنده بشین... اون موقع از رفتارتون پشیمون می شین! بهتون قول می دم!
    - هر کاری که دوست دارین انجام بدین! من بیدی نیستم که با این بادا بلرزم!
    پیروز نگاه خصمانه اش را به شیدا حواله کرد و گفت:
    - خواهیم دید!
    و با عصبانیت به طرف درِ ورودی رفت. شیدا در حالی که رفتن او را نظاره می کرد به دیوار تکیه داد. می دانست که بدجور غرور پیروز را جریحه دار کرده ولی اهمیتی به این موضوع نشان نداد. متفکرانه و مضطرب وارد اتاق شد.

    ​
     
  3. کاربر ارشد

    تاریخ عضویت:
    ‏6/9/12
    ارسال ها:
    14,318
    تشکر شده:
    2,702
    امتیاز دستاورد:
    0
    حرفه:
    daneshjo
    پاسخ : فردا خیلی دیر است | طاهره پوررحمتی

    2
    سرش خیلی درد می کرد. دلش می خواست کارش را زودتر تعطیل کند اما یادش آمد که به دو نفر از موکلینش، وقت ملاقات داده؛ به همین خاطر مجبور شد تا پایان ساعت کارش، در دفتر بماند. او گاهی بیش از وقت کاری اش کار می کرد. روی میز، مملو از پرونده های نیمه کاره بود. لحظه ای به موفقیت های چشمگیری که تاکنون بدست آورده بود اندیشید. در ابتدای این شغل، هیچ کس کار او را قبول نداشت ولی رفته رفته و با مرور زمان، همه از کارش تعریف و تمجید کردند و او را در زمره ی موفق ترین وکلای زبده به حساب آوردند. به دادگاه امروزش فکر کرد. اصلاً دفاعیه ی خوبی ارائه نداده بود و در این جلسه هم نتوانسته بود مدارک مستدلی علیه موکلش که به بی گناهی او کمک کند، ارائه دهد. موکلش پسر جوانی بود که متهم به قتل شده بود. شیدا قصد داشت به هر نحوی که ممکن بود بی گناهی او را ثابت کند.
    با نواخته شدن چند ضربه به در، به صندلی اش تکیه داد و اجازه ی ورود داد. مهشید وارد اتاق شد. در حالی که مثل همیشه لبخند بر لب داشت گفت:
    - شیدا جون یه خبر خوب و یه خبر بد دارم... حالا اول کدوم خبر رو به عرضت برسونم؟
    شیدا به جلو خم شد و جواب داد:
    - برام فرقی نمی کنه!
    مهشید روی میز شیدا لم داد و گفت:
    - اول خبرِ خوش رو می گم.... خانم موحدی تماس گرفتن و ضمن عذرخواهی گفتن که امروز نمی تونن بیان؛ اما خبر بد... برادرتون پایین توی دفترشون، منتظر شمان! خیلیَ م عصبانی به نظر می رسن؛ فکر می کنم راجع به دادگاه امروز باشه!
    شیدا از جایش بلند شد. خودش حدس زده بود که بالاخره بهروز احضارش خواهد کرد؛ بدون هیچ گونه گله و شکایتی پایین رفت. چند سال پیش وقتی فارغ التحصیل شد و مدرک لیسانس حقوقش را گرفت با گذراندن آزمون های وکالت و سپری کردن دوره ها مجوزهای لازم را گرفت. بهروز به او پیشنهاد داد که در طبقه ی بالای دفترش مشغول به کار شود. مادر شیدا، در ازدواج اولش ناموفق بود و با داشتن تنها پسرش بهروز، طلاق گرفت. بعد از طلاق، شوهرش برای همیشه به خارج رفت و مدتی بعد، او با مرتضی پدرِ شیدا ازدواج کرد.
    شیدا وارد اتاق شد و بدون تعارف خودش را روی یکی از مبل های کنار میز بهروز انداخت. بهروز مشغول مطالعه ی پرونده ای بود. با لحن خشکی گفت:
    - تو هنوز یاد نگرفتی وقتی وارد اتاقی می شی اول در بزنی و تا زمانی که بهت اجازه ی ورود ندادن حق نداری پاتو توی اتاق بذاری؟!
    شیدا که سعی می کرد خود را خونسرد جلوه دهد گفت:
    - اجازه استاد؟ این بند شامل افراد متفرقه س نه من!
    بهروز از حاضر جوابی شیدا عصبانی تر شد. مشتش را روی میز کوبید و با تندی گفت:
    - کی گفته تو جزء افراد متفرقه نیستی؟! من توی دفترم استثناء قائل نمی شم! اینو توی گوشِت فرو کن!
    شیدا هیچ وقت بهروز را تا این حد عصبانی و ناراحت ندیده بود. از جایش برخاست و با چهره ی مظلومانه ای گفت:
    -من می رم اتاقت... هر موقع خشم جنابعالی فروکش کرد احضارم کنین!
    بهروز با لحن آرام تری او را به نشستن دعوت کرد. شیدا توجهی نکرد و ترجیح داد به دیوار تکیه دهد. به چهره ی برادرش چشم دوخت. بهروز همیشه با او مهربان بود. میزان علاقه ی شدیدش به بهروز، باعث شده بود که او نیز به وکالت روی بیاورد و همیشه و همه جا در کنار او باشد. ثمره ی ازدواج مجدد مادرش، دو پسر و یک دختر بود. جهانگیر از همه بزرگتر بود. دو سال بعد جمشید به دنیا آمد و شیدا فرزند کوچکتر محسوب می شد. بهروز دو سه سالی از جهانگیر بزرگتر بود. او زیاد روی خوش به بهروز نشان نمی داد. تنها کسی که با بهروز رابطه ای گرم و صمیمی داشت شیدا و جمشید بودند.
    دو سال پیش که شیدا مجوز زدن دفتر وکالتش را گرفت حادثه ی بدی برایش رخ داد؛ پدرش می خواست به اجبار او را به عقد پسر دایی اش درآورد ولی او زیر بار نرفت و به پشتیبانی بهروز مقاومت کرد. در آن بحبوحه بود که مادرش نیز بر اثر بیماری سرطان فوت کرد. مرگ مادرش تأثیر بدی در روحیه اش گذاشت. پس از آن، پدر تصمیم گرفت رفتار ملایم تری را نسبت به او از خود نشان دهد. دومین ضربه ای که به روحیه اش وارد شد به هم خوردن نامزدی اش با دوست بهروز بود و مسبب این عمل نیز پدرش بود. از آن به بعد کینه ی شدیدی از پدرش به دل گرفت. هیچ گاه حاضر نشده بود روی حرف پدرش حرفی بزند؛ هر چند همیشه حرف های پدر، ناحق و زور بود ولی او مجبور بود بی چون و چرا، آن ها را انجام دهد. سنگینی دستی را روی شانه اش حس کرد. کمرش را راست نمود و به بهروز نگریست. بهروز پرسید:
    - حالت خوب نیس؟ چرا هر چی صدات می زنم جواب نمی دی؟!
    شیدا در حالی که سمت مبل می رفت گفت:
    - فکر کن باهات قهر کردم!
    - تا اون جایی که من می شناسمت اهل قهر کردن نیستی و نبودی!
    - داشتم فکر می کردم!
    بهروز روبرویش نشست و موذیانه پرسید:
    - نکنه به سپهر فکر می کردی؟!
    سپهر! واژه ای مقدس در قلب پر زخمش. عشقی که وارد زندگی اش شد و خیلی زود ترکش کرد. دلش می خواست هیچ وقت با او آشنا نمی شد و عشق به او را در قلبش نمی پروراند. دو ماه از نامزدی اش با سپهر نگذشته بود که سر و کله ی امیر پیروز پیدا شد. امیر، بدون اطلاع از نامزدیِ شیدا و سپهر، او را از پدرش خواستگاری کرد. پدر امیر، دوست صمیمی پدرش بود و از دوستان قدیمی او محسوب می شد. آن دو به حدی به هم نزدیک بودند که تعجب همه را برانگیخته بودند. یک بار که پیروز برای دیدن دوستش به خانه یشان آمد، پسرش امیر را نیز آورده بود. امیر همان روز، شیدا را دم درِ حیاط دید و به او دل بست. چند روز بعد با صراحت، موضوع را با پدرش مطرح کرد. مدتی بعد پیروز، شیدا را برای پسرش خواستگاری کرد. شیدا با شنیدن این خبر شوکه شد؛ چرا که پدر تقاضای آن ها را پذیرفته بود. او زیر بار نرفت و همچنان ایستادگی کرد تا این که یک روز بر سرِ این موضوع، بحث شدیدی بین او و پدرش در گرفت و نتیجه ی بحث، سکته ی قلبی پدرش را به همراه داشت. دکتر تأکید کرده بود که نباید عصبانی شود. شیدا به ناچار و علی رغم میل باطنی اش، نامزدی خود را با سپهر به هم زد؛ فقط به خاطر حال نامساعد پدرش. سپهر از این کار شیدا خیلی رنجید ولی می دانست که در حال حاضر زندگی پدرش مهم تر از هر چیز و هر کس بود. سپهر از آن موقع به بعد، رابطه اش را با شیدا قطع کرد. او نیز وکیل پایه یک دادگستری بود. شیدا چندین بار به سراغش رفت و از او خواست که درکش کند اما سپهر حاضر نشد او را ببخشد. مرور خاطرات ضجرش می داد. ناخودآگاه گریه اش گرفت. با کف هر دو دست، صورتش را پوشاند. خیلی سعی کرد بغض حاکم بر گلویش را مهار کند اما نتوانست جلوی خود را بگیرد. صدای بهروز را شنید:
    - شیدا تو چت شده؟! نکنه از حرفای من رنجیدی؟
    شیدا با گریه سرش را تکان داد. بهروز متأثرانه از جایش بلند شد و سمت میزش رفت. لیوان آبی پر کرد و به دستش داد. شیدا جرعه ای نوشید. کمی آرام تر به نظر می رسید. بهروز سکوت را شکست و با لحنی مهربان و ملایم گفت:
    - ازت معذرت می خوام!
    شیدا به او زل زد. آهی کشید و گفت:
    - خیلی خسته م بهروز... می دونم امروز توی دادگاه، بی خودی از کوره در رفتم و سرِ اون مردتیکه داد زدم. دست خودم نبود! توی جامعه، همیشه به مردمِ مظلوم ظلم می شه. من نمی تونم آروم بشینم و از حقوقشون دفاع نکنم. در ضمن، قاضی این پرونده با من لج افتاده... به اعتراضام اهمیتی نمی ده، دادستانَ م بدتر از قاضی؛ دیگه شده قوز بالا قوز!
    - هر چی بیشتر با اونا مدارا کنی به نفعته؛ آخه من چند بار بهت التماس کردم که پرونده ی جنایی قبول نکن؟! من نمی دونم توی فکرت چی می گذره!
    شیدا به عنوان اعتراض از جایش بلند شد و گفت:
    - اگر تو هم جای من بودی این پرونده رو قبول می کردی! اگه می دی مادرش چطور التماسم می کرد درکم می کردی! من مطمئنم این پسره بیگناهه... بیش از بیست سال سن نداره؛ شاکی پرونده هم که رضایت بده نیس!
    بهروز آهی کشید و گفت:
    - تو خیلی به خودت فشار می آری! اصلاً فکر سلامتی ت نیستی دختر!
    - می دونی بهروز؟ دوباره سر و کله ی پیروز پیداش شده! امروز اومده بود دادگاه؛ توی سالن جلومو گرفت... حسابی اعصابمو به هم ریخت، حتی تهدیدم کرد که این بار به پدر می گه که رفتار ناپسندی باهاش دارم... دیگه شک ندارم که این بار پدر، منو وادار به ازدواج با اون می کنه!
    - تو تا کِی می خوای شوهر نکنی؟! بالاخره باید ازدواج کنی و بری دنبال زندگی ت!
    - من اصلاً نمی خوام ازدواج کنم... من از اون پسره ی مزخرف حالم به هم می خوره، برام نفرت انگیزه!
    صدای زنگ تلفن به گوش رسید. بهروز پشت میزش برگشت و گوشی را برداشت. پس از چند لحظه رو به شیدا گفت:
    - مهشید خانم بودند؛ فرمودند خانم مرادی توی دفتر منتظر توئه! راستی در مورد این منشی جدیدت چیزی به من نگفته بودی؟!
    شیدا بلند شد و در جواب گفت:
    - دختر خیلی خوبیه، شوهرش دوست جمشیدِ!
    بهروز متعجبانه پرسید:
    - مگه ازدواج کرده؟!
    شیدا خندید و گفت:
    - آره! اولش برای خودمم عجیب بود، آخه هفده سالشه... خب بهتره من برم. الانه که صدای خانم مرادی دربیاد. فعلاً با اجازه!
    بهروز سری تکان داد و لبخندی روی لبش نشست........
     
  4. کاربر ارشد

    تاریخ عضویت:
    ‏6/9/12
    ارسال ها:
    14,318
    تشکر شده:
    2,702
    امتیاز دستاورد:
    0
    حرفه:
    daneshjo
    پاسخ : فردا خیلی دیر است | طاهره پوررحمتی

    صحبتش با خانم مرادي بيش از نيم ساعت به طول انجاميد. خيلي خسته شده بود. مهشيد زودتر از او به خانه رفته بود. وسايلش را جمع كرد و چند پرونده ي روي ميز را با خود برداشت. قصد داشت در خانه، آن ها را مطالعه كند. در دفتر را قفل كرد و از پله ها پايين آمد. بهروز هنوز در اتاقش بود. طبق معمول بي اجازه در اتاقش را باز كرد و كفت:
    - بنده دارم تشريف مي برم. كاري نداري؟
    بهروز سركرم صحبت با تلفن بود. نيم نگاهي به او كرد و پرسيد:
    - ميخواي برسونمت؟
    شيدا به سوئيچ دستش اشاره كرد و كفت:
    - ممنون! بالاخره ماشينمو از تعميرگاه آوردم... كي پشت خطه؟
    - ريحانه خانمه... سلام مي رسونن!
    شيدا تبسمي كرد و كفت:
    - شمام سلام برسونين. تا فردا خداحافظ!
    - به سلامت!
    شیدا در را بست و از ساختمان بیرون رفت. ریحانه دخترخاله یشان بود. پنج سالی می شد که با بهروز ازدواج کرده بود. آن ها صاحب پسر چهار ساله ای بودند.
    هوا کمی تاریک شده بود. بیشتر اوقات تا دیروقت در دفتر کارش می ماند و مشغول به کار می شد. احساس می کرد در محل کارش راحت تر است تا در خانه. هنوز در ماشین را باز نکرده بود که صدایی توجهش را جلب کرد:
    - خانم شیدا ستوده؟!
    شیدا که یک دفعه جا خورده بود به ماشین تکیه داد و پرسید:
    - شما؟!
    پسر در حالی که او را نظاره می کرد از غافلگیر کردن شیدا خنده اش گرفت. پسر دیگری در فاصله ی دو متری سوار بر موتور بود. شیدا با لحن محکمی حرفش را تکرار کرد:
    - پرسیدم شما کی هستین؟
    پسر چاقویی را از جیبش بیرون آورد و با نیشخند گفت:
    - اگه حرف گوش کنی کاری باهات نداریم ولی اگه بخوای همکاری نکنی کلاهت پس معرکه ست!
    و بعد از گفتن این حرف ناغافلانه پرونده ها را از دست شیدا بیرون کشید. شیدا فوری عکس العمل نشان داد. سمت پسر رفت و دو دستی پرونده ها را چسبید و گفت:
    - اینا رو ول کن! امانتن... خواهش می کنم!
    پسر او را به عقب هل داد و شیدا روی زمین افتاد.
    - من بهت گوشزد کردم که دست از پا خطا نکنی خانم وکیل! حالا اون کیفت رو هم رد کن بیاد!
    شیدا چشمش به چاقوی پسر بود. سرش را تکان داد و گفت:
    - نه ... نمی دم! آهای... یکی به من کمک کنه!
    کوچه خلوت بود و درخواست کمکش بیهوده. اصلا متوجه نشد که پسر چطور کیفش را کشید. فقط سوزش شدیدی را در دستش حس کرد. در حالی که سعی داشت از جایش بلند شود موتور سوار آرام به دوستش اشاره کرد و گفت:
    - دیوونه! مگه دکتر نگفت نباید به اون آسیبی برسونیم؟
    شیدا بلند شد و همچنان هاج و واج ایستاد. امیر آن ها را فرستاده بود؟ اصلاً باورکردنی نبود. حتی نمی توانست حدسش را بزند. افکارش مغشوش بود. مدام با خود نجوا می کرد. احساس می کرد آن موتور سوار را جایی دیده. قیافه اش خیلی برای او آشنا بود. در ماشین را گشود و روی صندلی نشست. مچ دستش بدجوری بریده بود. دستمالی از جیبش درآورد و روی زخم گذاشت. استارت زد و ماشین را روشن کرد.

    ​
     
  5. کاربر ارشد

    تاریخ عضویت:
    ‏6/9/12
    ارسال ها:
    14,318
    تشکر شده:
    2,702
    امتیاز دستاورد:
    0
    حرفه:
    daneshjo
    پاسخ : فردا خیلی دیر است | طاهره پوررحمتی

    زنگ خانه را فشرد ولی کسی جواب نداد. کلیدش را از جیب درآورد و در را باز کرد. امیدوار بود که فرانک چیزی برای شام درست کرده باشد، چون حال و حوصله ی آشپزی کردن را نداشت. وارد خانه که شد همه به او زل زدند. آرام سلام کرد. فرانک جواب سلامش را داد. صدای تلویزیون آن قدر زیاد بود که آن ها متوجه صدای زنگ نشده بودند. شیدا نگاهی به جمشید کرد و گفت:
    - جمشید جان می شه ماشینمو بیاری داخل حیاط!
    جمشید بلند شد و ضمن کشیدن آهی گفت:
    - چون این بار از من خواهش کردی و لحن ت، حالت امری نداشت این کار رو می کنم. لطفا سوئیچ رو بده!
    شیدا سوئیچ را به دست جمشید داد. هنوز سردردش ادامه داشت. در ضمن نمی خواست کسی متوجه جراحت دستش شود. سمت اتاقش می رفت که پدر او را خطاب قرار داد:
    - بیا بشین... باهات کار دارم!
    شیدا رویش را برگرداند و گفت:
    - می شه بذارین برای یه وقت دیگه... من کمی خسته م!
    - گفتم بشین!
    لحن پدر به حدی کوبنده و خشن بود که شیدا به خود لرزید. طوری که سوزش دستش را فراموش کرد. روی کاناپه نشست و به جهانگیر چشم دوخت. نمی دانست جریان چیست؟ بنابراین تصمیم گرفت سکوت کند و حرفی نزند. پدر، سیگاری روشن کرد و پس از زدن پک عمیقی به آن، لب به اعتراض گشود:
    - تو کی می خوای سر عقل بیای دختر؟ ناسلامتی رفتی دانشگاه، چهار کلاس درس خوندی... چرا با آبروی من بازی می کنی؟!
    شیدا به جلو خم شد و در جواب گفت:
    - منظورتون رو نمی فهمم پدر... چه کار خلافی از من سر زده؟!
    پدر پوزخندی زد و با تندی گفت:
    - چرا جواب خونواده ی پیروز رو نمی دی؟! چرا یه روز رو معین نمی کنی که بیان این جا؟!
    - من خیلی وقتی که جواب امیر و خونواده ش رو دادم... چرا باید هر روز در این مورد بحث کنیم؟ من اصلا قصد ازدواج ندارم... نه با امیر و نه با هیچ کس دیگه!
    پدر با عصبانیت از جا برخاست و به سمت شیدا حمله ور شد. اما قبل از این که دستش را روی شیدا بلند کند جهانگیر جلویش را گرفت و از او خواست خونسرد باشد. پدر که حسابی از خشم سرخ شده بود و نفس نفس می زد با لحنی فریادگونه گفت:
    - تو غلط کردی دختره ی بی چشم و رو! خودم آدمت می کنم... کاری می کنم که به غلط کردن بیفتی!
    شیدا سرش را پایین انداخت. متوجه حضور فرانک و جمشید نشده بود. ناگهان پدر حالش بد شد. جهانگیر در حالی که او را گرفته بود روی مبل نشاند. جمشید هم با شتاب جلو رفت. شیدا متوجه ناراحتی قلبی پدر نبود. از حرف هایش پشیمان شد و دلش به حال پدر سوخت. اگرچه خیلی از پدرش بدی دیده بود ولی با تمام وجود دوستش داشت. آرام نزدیک رفت و با لحنی بغض گونه پرسید:
    - پدر حالتون خوبه؟ من معذرت می خوام... به خدا هر کاری بگین انجام می دم... تو رو خدا یه چیزی بگین!
    فرانک که قرص های پدر را در دست گرفته بود شیدا را کناری زد و با کنایه گفت:
    - همش تقصیر توئه! آخرش با این کارات آقاجون رو دق مرگ می کنی!
    پدر قرصش را خورد و کمی آرام شد. جمشید دستش را پشت شانه های شیدا گذاشت و برای دفاع از او گفت:
    - زن داداش، اصلا تقصیر شیدا نبود! دکتر به پدر گفته بود مطلقاً سیگار نکشه اما پدر گوش نمی کنه! ببینم این خانم وکیل قصد ندارن از خودشون دفاع کنن؟
    شیدا نگاهی به پدر نگاهی انداخت و با گفتن ببخشین به اتاقش رفت. فرانک رفتار خوبی با او نداشت و زیاد تحویلش نمی گرفت. شیدا به هیچ عنوان اهمیتی به این موضوع نشان نمی داد. هنوز لباس هایش را درنیاورده بود که تلفن همراهش به صدا درآمد. حدس زد که شاید بهروز باشد ولی بعد از پاسخگویی متوجه شد یکی از موکلینش که فردا نوبت دادگاه او بود تماس گرفته. بعد از پایان مکالمه نگاهی به دستش کرد. در حالی که دستمال دور دستش را باز می کرد چند ضربه به در خورد و جمشید وارد اتاق شد. شیدا دست خود را پایین گرفت. جمشید با نگرانی پرسید:
    - چیزی شده؟!
    سپس جلوتر رفت و گفت:
    - دستت رو ببینم...
    - چیزی نشده جمشید، کارت رو بگو!
    جمشید دست او را بالا گرفت و گفت:
    - زخمت عمیقه! باید پانسمان بشه... با چی بریده؟!
    شیدا که نمی توانست واقعیت را بگوید به دروغ ابراز کرد که با گوشه ی شکسته ی شیشه ی روی میزش بریده؛ جمشید وسایل پانسمان را آورد و دستش را پس از ضدعفونی کردن بست. شیدا نمی توانست لحظه ای فکر پرونده های ربوده شده را از سرش بیرون کند. وقتی به یاد دوندگی هایی که برای بدست آوردن مدارک مورد نیاز، جهت تکمیل پرونده ها می افتاد بیشتر غصه و افسوس می خورد. جمشید موقع شام او را صدا کرد ولی شیدا گفت که اشتهایی ندارد. سرگرم نوشتن دفاعیه ی دادگاه فردایش شد.

    ​
     
  6. کاربر ارشد

    تاریخ عضویت:
    ‏6/9/12
    ارسال ها:
    14,318
    تشکر شده:
    2,702
    امتیاز دستاورد:
    0
    حرفه:
    daneshjo
    پاسخ : فردا خیلی دیر است | طاهره پوررحمتی


    3

    ساعت هشت بود که به دفتر رسید. خبری از مهشید نبود؛ چرا که در دفتر بالا، هنوز قفل بود. کلید را در قفل چرخاند و وارد دفتر شد. قصد داشت یک سری به کلانتری بزند و ربوده شدن کیف و پرونده هایش را گزارش دهد. گوشی تلفن را برداشت و شماره ای گرفت.
    - الو... سلام آقای مبینی، صبح تون بخیر! ستوده م!
    - سلام خانم ستوده! حالتون چطوره؟
    شیدا به عقب تکیه داد و گفت:
    - خوبم! آقای تابنده هنوز نیومدن؟
    - خیر... تماس گرفتن و گفتن کمی دیرتر می آن!
    شیدا تشکر کرد و گوشی را سر جایش گذاشت. با صدای مهشید توجهش جلب شد. به او سلام کرد و علت تأخیرش را پرسید. مهشید ابراز کرد که همسرش فرزاد دچار کسالت شده. شیدا خود را برای رفتن به دادگاه حاضر کرد. قرار بود خانم محمدی به همراه برادرش، به دفترش بیایند تا با هم به دادگاه بروند. امروز آخرین جلسه ی دادگاه پرونده ی خانم محمدی بود. شیدا قصد داشت با مدارکی که به دست آورده بود حضانت پسر چهار ساله ی او را از همسرش بگیرد. با آمدن موکلش، آماده ی رفتن به دادگاه شد. با این که خیلی اضطراب داشت ولی بالاخره توانست در آخرین جلسه ی دادگاه، رأی را به نفع خانم محمدی تمام کند. خانم محمدی از خوشحالی، اشک شوق بر گونه هایش جاری بود. شوهر او معتاد و بداخلاق بود و حتی حاضر نمی شد خرج و مخارج خانواده اش را در آورد. در پایان دادگاه، برادر خانم محمدی از او تشکر و قدردانی کرد. تلفن همراهش به صدا درآمد. آن را از کیفش درآورد و جواب داد:
    - بله؟ سلام جمشید... خوبم! عالی بود... چی؟ امشب؟ خیلی خب! سعی می کنم زود بیام... به سلامت!
    حسابی عصبانی شده بود. کیفش را روی شانه اش انداخت و به راه افتاد.
    - می شه بپرسم این همه اخم برای چیه؟ نکنه از این که رأی دادگاه به نفع موکلت تموم شد ناراحتی؟
    شیدا به بهروز نگریست و فقط آه کشید. بهروز متعجبانه به دست او چشم دوخت و پرسید:
    - دستت چی شده؟!
    - جریانش مفصله! بعداً برات می گم. راستی تو از کجا نتیجه ی دادگاه رو فهمیدی؟!
    - پشت در بودم... ترسیدم با دیدن من، حواست پرت بشه و مثل اون دفعه، دفاعیه ت رو خراب کنی! تو نمی خوای بگی چه بلایی سر دستت اومده؟
    شیدا نگاهی به ساعتش نگاه کرد و گفت:
    - نه! یعنی الان وقت ندارم. باید برم دیدن یه جانی احمق! فعلاً خداحافظ!
    و بدون این که اجازه دهد بهروز حرفی بزند از پله های دادگاه پایین رفت. سوار ماشین شد و سمت داروخانه ی پیروز رفت. آن قدر عصبانی بود که می خواست هر چه می خواهد به او بگوید و دق دلی اش را خالی کند. وقتی رسید از ماشین پیاده شد و عینک دودی اش را به چشم زد تا کسی او را نشناسد و جلب توجه نباشد. وارد داروخانه که شد از تعجب سر جایش میخکوب شد. تصور نمی کرد که داروخانه ی پیروز تا این حد بزرگ باشد. قدم زنان جلو رفت. او را دید که بر پیشخوان روبرویش لمیده بود. با لحن جدی و محکمی پرسید:
    - ببخشین آقای دکتر... چند لحظه وقت دارین؟!
    پیروز سرش را سمت او چرخاند و پس از لحظه ای تأمل با لبخند جواب داد:
    - به به شیدا خانم! بالاخره ما رو قابل دونستید و به کلبه ی فقیرانه ی ما سری زدین!
    شیدا پوزخندی زد و با خودش گفت چقدرم فقیرانه س! دلم کباب شد! بی توجه به نگاه پیروز، به داروها نگریست و آن ها را از نظر گذراند. یک لحظه دست امیر را بر روی دست پانسمان شده اش حس کرد. به سرعت دستش را عقب کشید و با نگاه غضب آلودش پرسید:
    - شما به چه حقی...
    امیر مانع ادامه ی حرفش شد و گفت:
    ـ من منظوری نداشتم! فقط می خواستم... شما دستتون چی شده؟!
    - فکر نمی کنم هیچ ارتباطی به شما داشته باشه آقای دکتر!
    امیر راست ایستاد و با لحن جدی و قاطع گفت:
    - لطفاً جواب سوالمو بدین!
    - فکر می کردم شما از این موضوع مطلعین! دوستاتون جریان رو کامل به عرض تون نرسوندن؟!
    سپس لحن کلامش را قدری آرام تر کرد و گفت:
    - آقای پیروز، دوازده ساعت بهتون مهلت می دم که کیف و پرونده هام رو برگردونید وگرنه به جرم سرقت و سلب آسایش، ازتون شکایت می کنم!
    با ناراحتی داروخانه را ترک کرد و راهی دفترش شد. امیدوار بود تهمت بی جا به نزده باشد اگرچه نود درصد احتمال می داد این کار از جانب او صورت گرفته. ساختمان در سکوت فرو رفته بود. بهروز دادگاه داشت و به دفترش نیامده بود. قبل از رفتن به دادگاه خانم محمدی، از خانه به مهشید تلفن زدند که حال همسرش فرزاد خیلی بد است. شیدا هم چند روزی به او مرخصی داد تا به خانه برود. قرار بود شب، خانواده ی پیروز به خانه یشان بیایند. شیدا به خوبی می دانست که این برنامه نیز، زیر سر امیر است. او هیچ چاره ای جز تسلیم شدن در برابر خواسته های پدر و خانواده ی پیروز نداشت. باید تن به این ازدواج ناخواسته می داد؛ امیر از هر نظر، برازنده بود. هم تحصیلات عالی داشت و هم ثروت کلان و وافری. اما شیدا به شدت از او بیزار بود. هر چند هر دختری آرزو داشت با چنین پسری ازدواج کند؛ چرا که در وهله ی اول، همه محو چهره ی پرجذبه ی امیر قرار می گرفتند. به قدری با نفوذ بود که همه از او حساب می بردند به جز شیدا. او حاضر نبود زیر بار حرف های امیر برود. همیشه جواب سر بالا و دندان شکن به او می داد......

    ​
     
  7. کاربر ارشد

    تاریخ عضویت:
    ‏6/9/12
    ارسال ها:
    14,318
    تشکر شده:
    2,702
    امتیاز دستاورد:
    0
    حرفه:
    daneshjo
    پاسخ : فردا خیلی دیر است | طاهره پوررحمتی

    فصل 4

    از ساختمان بیرون آمد. سمت ماشینش رفت. با کمال تعجب، متوجه شد که هر چهار چرخِ ماشین پنچر شده. حدس زد که شاید تعمدی در کار بوده. اطرافش را نگاه کرد؛ حتی یک نفر هم در کوچه نبود. سعی کرد بر اعصابش مسلط شود. او تازه ماشینش را از تعمیرگاه آورده بود و حالا باید دوباره آن را برمی گرداند. آهی سر داد و سرِ خیابان ایستاد. آن قدر سرگرم کار شده بود که زمان را از یاد برده بود. نیم ساعتی طول کشید تا به خانه رسید. ساعت از نه و نیم هم گذشته بود. پدر در حیاط انتظارش را می کشید. با دیدن او، اخم هایش درهم رفت و پرسید:
    - تا حالا کجا بودی؟ مگه قرار نبود که زود برگردی؟! مگه نمی دونستی امشب قراره امیر بیاد؟ اصلا می دونی ساعت چنده؟!
    شیدا با خونسردی از پدر عذرخواهی کرد و راهی اتاقش شد. فرانک هم دست کمی از پدر نداشت. حسابی عصبانی شده بود. چرا که تمام کارها به دوش او افتاده بود. خیلی زود لباس مناسبی پوشید و از اتاق بیرون آمد. در اتاق پذیرایی، فقط امیر نشسته بود. وارد اتاق شد و سلام کرد. امیر به محض ورود او، از جا برخاست و جواب سلامش را داد. شیدا روبروی او نشست. امیر هم سرِ جایش نشست. شیدا به او زل زد و پرسید:
    - چرا خونواده تشریف نیاوردند؟!
    امیر دست هایش را روی سینه حلقه کرد و جواب داد:
    - مادر مریض بود. عذرخواهی کرد و گفت بعداً خدمتتون می رسن. دستتون چطوره؟!
    شیدا نگاهی به دستش انداخت و بی تفاوت گفت:
    - بد نیس! می شه بپرسم چرا این قدر پکر و ناراحتین؟! نکنه از دستِ من دلخور شدین؟ من به نوبه ی خودم از شما عذرخواهی می کنم که دیر خدمت رسیدم... البته برای دیر اومدنم دلیل داشتم. کلی معطل شدم تا با تاکسی بیام؛ در هر حال، از شما عذر می خوام آقای دکتر!
    - پس ماشین خودتون؟
    - با اجازه ی شما هر چهار چرخش، پنچر شده بود. فکر می کردم شما از این موضوع هم اطلاع دارین!
    منتظر عکس العمل امیر شد ولی امیر هیچ واکنشی از خود بروز نداد. فقط به عقب تکیه داد و به چشمان شیدا چشم دوخت. شیدا هم موذیانه به او زل زد و با نفرت نگاهش کرد. خیلی دلش می خواست کاری کند که امیر از ازدواج با او صرفنظر کند. نمی دانست چه نقشه ای باید بکشد؛ حتی توهین ها و بی توجهی هایش نسبت به امیر، کارساز نبود. بالاخره امیر لب به سخن گشود و گفت:
    - ببینین شیدا خانم، من در ماجرای اون شب هیچ نقشی نداشتم. اگرم اطلاع داشتم حتماً جلوی اونو می گرفتم! به خاطر دستتون هم واقعاً متأسفم!
    سپس درِ کیفش را باز کرد و ادامه داد:
    - این هم پرونده ها و کیفِ تون!
    شیدا به جلو خم شد و متعجبانه پرسید:
    - اگه کار شما نبوده پس اینا دست شما چه کار می کنه؟
    - واقعاً متأسفم! از من نخواین که بگم چه کسی بی اجازه ی من، این کار رو کرده!
    - من شما رو تبرئه نمی کنم آقای پیروز! حتماً کار جن و ارواح بوده؛ آخه این روزا هر اتفاقی پیش میاد و من فکر می کنم این یه امر طبیعیه!
    وقتی خونسردی امیر را دید با لحنی فریاد گونه افزود:
    - شما می خواین من این چرندیات رو باور کنم؟! اگه شما جای من بودین با این حرفا قانع می شدین؟!
    با ورودِ فرانک به اتاق، شیدا سکوت کرد. فرانک سینیِ چای را روی میز گذاشت و بی توجه به هر دوی آن ها، بیرون رفت. فرانک هم زیاد از امیر خوشش نمی آمد. معتقد بود امیر، پسر زورگو و از خود راضی یی است. امیر بدون هیچ تعارفی، فنجان چایش را برداشت و رو به شیدا گفت:
    - پدرم قراره به زودی به خارج از ایران بره؛ قبل از رفتن، می خواد تکلیف من و شما روشن بشه! پیش از این که شما بیایین من با پدرتون صحبت کردم که مراسم ازدواج رو زودتر برگزار کنیم... نظرتون چیه؟!
    شیدا با عصبانیت از جایش بلند شد و گفت:
    - من هیچ نظری ندارم! هر کاری دوست دارین انجام بدین!
    امیر به چهره ی برافروخته ی شیدا نگاهی کرد و گفت:
    - لطفاً بشینین! من هنوز حرفام تموم نشده!
    شیدا آهی کشید و نشست. سعی کرد خود را کنترل کند و حرفی نزند. امیر ادامه داد:
    - من می خوام مراسم نامزدی رو، فردا شب توی خونه ی خودمون برگزار کنیم... شما فردا شب، کار به خصوصی ندارین؟!
    شیدا پوزخندی زد و به گل های روی فرش خیره شد. از شدت ناراحتی و عصبانیت، نمی دانست چه بگوید. امیر تحت هیچ شرایطی، کوتاه نیامده بود و همچنان برای ازدواج با او مصر بود. چه شیدا به او ابراز علاقه کند و چه نکند.
    امیر گفت:
    - پس ترتیب کارا رو خودم می دم... البته با اجازه ی شما!
    دیگر نمی توانست مخالفتی داشته باشد. با گفتن ببخشین! فوری اتاق پذیرایی را ترک کرد و به اتاق خود پناه برد. روی تخت دراز کشید. اصلاً تصور نمی کرد که چنین سرنوشتی برایش رقم بخورد. همه چیز به راحتی تمام می شد و او علی رغم میل باطنی اش، به زودی همسر امیر می شد. او کوچکترین علاقه ای به امیر نداشت. نمی دانست آخر و عاقبتش چه می شود. فکر کردن به آینده، آزارش می داد. خود را در مشتِ امیر، اسیر می دید. دیگر را ه برگشتی برایش باقی نمانده بود. کسی نمی توانست کاری برایش انجام دهد. شب گذشته نتوانسته بود خوب بخوابد. به همین جهت چشمانش را بست و به خواب رفت.

    ​
     
  8. کاربر ارشد

    تاریخ عضویت:
    ‏6/9/12
    ارسال ها:
    14,318
    تشکر شده:
    2,702
    امتیاز دستاورد:
    0
    حرفه:
    daneshjo
    پاسخ : فردا خیلی دیر است | طاهره پوررحمتی

    فصل 5

    قطره های اشک، بر روی گونه اش می ریخت و مژه های بلندِ تابدارش را نمناک می کرد. فقط صدای هق هق گریه اش بود که سکوت حاکم بر اتاق می شکست. دل همه از شنیدن گریه ی او به درد می آمد. تنها یادآوری خاطرات گذشته، ذهنش را به خود مشغول می کرد یا او را تسلی می داد. سه روز می شد که کنار تخت نشسته بود. نه چیزی می خورد و نه استراحت می کرد. به فرزاد چشم دوخته بود و مدام صدایش می زد؛ ولی فرزاد، همچون مرده ای نیمه متحرک لحظه ای به هوش می آمد و بعد از نگاهی دردمندانه به او، دوباره بیهوش می شد. هاله های اشک، لحظه به لحظه جلوی دیدگانش را می پوشاند و مدام اشک ها را کنار می زد. یک لحظه هم از فرزاد چشم برنمی داشت. گویی چشمه ی زلال اشکش، خشک ناشدنی بود. مثل فواره می جوشید و از جریان باز نمی ایستاد. چشمانش نیز از شدت گریه و بی خوابی، سرخ شده بودند. فروغ کنارش ایستاد. دستش را روی شانه های دخترش گذاشت و با لحنی حاکی از غصه گفت:
    - بس کن مهشید... خودتو کشتی دختر! بهتره کمی استراحت کنی... این طوری از پا درمیای!
    حرف های فروغ، نه تنها چیزی از احساس او را کم نکرد بلکه گریه اش را تشدید نمود. هنوز آن پیمان بسته شده در قلبش پابرجا بود. در میان هق هق گریه اش آرام دست فرزاد را گرفت و به حلقه ی زیبای او نگریست. خاطره ی آن روز بارانی در برابر دیدگان مملو از اشکش زنده شد....
    روبروی هم در تراس خانه نشسته بودند و نم نم باران دل انگیز را تماشا می کردند. هر دو عاشق باران و لطافت آن بودند. فرزاد پرسید:
    - اگه گفتی دقیقاً چه مدتیه که ما همدیگر رو می شناسیم؟
    مهشید لحظه ای فکر کرد و بعد جواب داد:
    - دقیقاً چهل و دو روز!
    - آفرین کوچولو! زدی به هدف؛ راستی چرا حلقه ی نامزدی ت رو کردی توی دست دیگه ت؟!
    مهشید به حلقه ی دست خود نگاهی کرد و با شیطنت و شوخی گفت:
    - می دونی... آخه ترسیدم که دیگه برام حلقه ی اصلی رو نخری!
    فرزاد که سعی می کرد نخندد گفت:
    - چطور یه همچین فکری به اون ذهن کوچیکت خطور کرد؟! همین فردا، بعد از تعطیلی مدرسه ت می برمت به بهترین مغازه های طلافروشی؛ یه حلقه ای برات می خرم که همه انگشت به دهن بمونن!
    مهشید دست های ظریفش را زیر چانه اش گذاشت و پرسید:
    - فرزاد... تو فکر می کنی یه روزی عشق ما هم کمرنگ بشه و بعداً نسبت به هم بی تفاوت بشیم؟!
    فرزاد دیوانه وار به او زل زد و جواب داد:
    - از این حرفا نزن! اگه حالمو بگیری بدجوری حالتو می گیرم!
    مهشید قهقهه ای کودکانه سر داد و گفت:
    - شوخی کردم! اما من به نوبه ی خودم دست از عشقم نمی کشم! تا آخرش هستم!
    سپس دستش را جلو آورد و روبروی فرزاد گرفت. انگشت کوچک دستش را خم کرد و افزود:
    - بیا با هم یه پیمانی ببندیم و هیچ وقت زیرش نزنیم!
    فرزاد خندید و همانند او عمل کرد. لحظاتی بعد، انگشت کوچک آن ها در هم حلقه شد. آن دو پیمانی بستند که هیچ چیز و هیچ کس، مانع از جداییِ شان نخواهد شد. در آن مدت یک ماه و نیم آشنایی، چنان شعله های عشق بین آن دو ریشه دوانده بود که هیچ آبی قادر نبود آن شعله ها را خاموش کند...
    آن خاطره در ذهنش خیلی فوری رنگ باخت. در حالی که دست فرزاد را در دست خود می فشرد به فروغ نگریست که او را تماشا می کرد. متوجه حضور مهرداد در کنار خود نشد. فقط طنین صدای او را که در گوشش می پیچید شنید:
    - مهشید ... خانم کوچولو! تو با این کارت بیشتر فرزاد رو ضجر می دی! اون الان خوابیده، وجود تو اصلاً نفعی به اون نمی رسونه! پاشو روی اون تخت کمی استراحت کن! ببینم صدامو می شنوی مهشید؟!!
    او به حرف های برادرش نیز توجهی نداشت. لبانش را نزدیک برد و بوسه ای بر دست فرزاد زد. انگار نه انگار که غیر از او و فرزاد، کسی دیگری هم در اتاق حضور دارد. تمام حواسش به او بود؛ به چهره ی رنگ پریده ای که دیگر شور و حال سابق را نداشت. گویی آن شعله های عشق، زبانه هایش فروکش کرده و به اتمام رسیده بود. قلبش به درد آمد. حتی دیگر، گریه او را آرام نمی کرد. دست های نیرومند مهرداد را روی هر دو شانه اش حس کرد. با تکان دادن شانه هایش به طرفین، سعی کرد دست های او را کنار بزند ولی بی فایده بود. چون دیگر توانی برایش باقی نمانده بود که بخواهد مقاومت کند. دست فرزاد را محکم فشرد و با دست دیگر گوشه ی تخت را چسبید. حاضر نبود حتی یک لحظه او را از عشقش جدا کنند. در حالی که فریاد می زد گفت:
    - ولم کن ... می خوام پیشش بمونم! شما نمی تونین منو از اون جدا کنین... اجازه نمی دم! ولم کن داداش ... ولم کن!
    مهرداد نمی خواست خواهرش را با زور و خشونت قانع کند. به همین دلیل با لحنی محبت آمیز ولی جدی گفت:
    - مهشید جان ... آخه نشستن تو این جا فایده ای برای اون داره؟ نه چیزی می خوری نه حرفی می زنی! خواهش می کنم برو استراحت کن! بهت قول می دم که از کنارش تکون نخورم! قبوله؟!
    - نه! باید خودم پیشش باشم ... من نه خوابم میاد نه گرسنمه! فقط می خوام کنار فرزاد باشم!
    - منو عصبانی نکن مهشید! اگه بخوام می تونم با زور و اجبار از اتاق بکنمِت بیرون! حالا ببین من چقدر دارم ملاحظه ی تو رو می کنم!
    - خب ملاحظه نکن! من از این اتاق بیرون نمی رم!
    صدای ضعیف و گرفته ی فرزاد توجه همه را جلب کرد:
    - مهشید جان چه خبرته؟! صدای گریه ت دیوونه م کرد!
    مهرداد شانه های مهشید را رها کرد. دستی به موهای خود کشید و کنار فروغ ایستاد. مهشید روی لبه ی تخت نشست. دست فرزاد را گرفت و در چشمانش نگریست. لبخند ملیحی، گوشه ی لب فرزاد نشسته بود. آرام گفت:
    - اگه من نخوام که تو رو ببینم ... اون وقت تکلیف چیه؟! بازم از اتاق بیرون نمی ری؟
    مهشید بینی اش را بالا کشید و سرش را به علامت نفی تکان داد.
    - خیلی کله شقی کوچولو! باور کن حالم از دیدنت به هم می خوره!
    مهشید بی اختیار خم شد و سرش را روی سینه ی فرزاد گذاشت و در حالی که به شدت می گریست گفت:
    - تو داری دروغ می گی! خودت همیشه می گفتی اگه یه لحظه نبینمت دلم برات تنگ می شه!
    فرزاد دستش را پشت شانه های او قرار داد و سرِ او را نوازش کرد. با لحنی حاکی از درد گفت:
    - الان هم همین نظر رو دارم ... هیچ وقت نمی تونم به تو دروغ بگم! درسته کوچولو؟!
    مهشید ضربان قلب او را می شنید. ضربانی که فقط برای او می تپید. کمی آرام تر شد و احساس سبکی کرد. آرام پرسید:
    - هنوزم دوستم داری؟!
    فرزاد دستش را روی صورتِ ظریف و زیبای او کشید و در حالی که اشک های روی صورتش را کنار می زد گفت:
    - این چه حرفیه؟! مگه من می تونم عشقمو دوست نداشته باشم؟
    - تو که تنهام نمی ذاری؟ می ذاری؟!
    سوال سختی پرسیده بود که فرزاد از جواب دادن آن به همسرش عاجز ماند. نمی دانست چه بگوید......
     
  9. کاربر ارشد

    تاریخ عضویت:
    ‏6/9/12
    ارسال ها:
    14,318
    تشکر شده:
    2,702
    امتیاز دستاورد:
    0
    حرفه:
    daneshjo
    پاسخ : فردا خیلی دیر است | طاهره پوررحمتی


    لحظه ای نفسش را در سینه حبس کرد و چیزی نگفت. مهرداد متوجه حال فرزاد شد. برای این که در جواب به فرزاد کمکی کرده باشد گفت:

    - معلومه که فرزاد هیچ وقت خواهر کوچولوی منو تنها نمی ذاره! یعنی جرات داره که تنهات بذاره!
    فرزاد نفس راحتی کشید. با نگاه از مهرداد تشکر کرد. او هچنان سر مهشید را نوازش می کرد. روسری مهشید عقب تر رفته بود و موهای بور و طلایی اش بیرون زده بود. نباید فرزاد را بیشتر از این خسته می کرد. آرام سرش را بلند کرد؛ اما فرزاد با هر دو دست، سر او را به سینه چسباند و گفت:
    - نه مهشید... می خوام وجودت رو برای آخرین لحظات، روی سینه م حس کنم! می دونم دیگه چیزی به پایان عمرم باقی نمونده... دوست ندارم تنهات بذارم کوچولو... ولی تقدیر ما هم چنین بود. بالاخره دست سرنوشت ما رو از هم جدا کرد!
    - نه... نه فرزاد! این حرفارو نزن... من تحمل دوری ت رو ندارم!
    - عزیزم... بیماری من پیشرفت کرده! دیگه هیچ کاری نمی شه کرد. تو باید واقعیت رو درک کنی؛ پس بهتره عاقل باشی و دیگه گریه نکنی! دیدن اشک های تو، از اون چشمای قشنگت منو ضجر می ده... تو دوست داری که من ضجر بکشم؟
    مهشید با گریه گفت:
    - نه! ولی به خدا نمی تونم... دست خودم نیس! من نمی خوام تو رو از دست بدم! تو تمام هستی منی! من بدون تو می میرم... به خدا می میرم!
    - این قدر این جمله رو تکرار نکن! تو هنوز بچه ای، فقط هفده سالته! من اگه می دونستم دچار سرطانی ناعلاجم، هرگز حاضر نمی شدم زندگی ت رو تباه کنم و با سرنوشتت بازی کنم!
    - مگه خودت چند سالته؟ فقط بیست و چهار سال داری! اصلا ای کاش من سرطان می گرفتم!
    - بس کن مهشید! این قدرم بینی ت رو بالا نکش! می خوام به حرفم گوش بدی و همین الان همراه مادرت و مهرداد برگردی خونه... یه چیزی بخوری و استراحت کنی... دوست ندارم نه بیاری!
    مهشید سرش را بلند کرد و گفت:
    - بی احساس! اگه الان من روی تخت، جای تو بودم ازت می خواستم کنارم بمونی و جایی نری!
    فرزاد تبسمی کرد و در جواب گفت:
    - حالا که نیستی! در ضمن اگرم بودی همین پیشنهاد رو به من می دادی! حالا ازت می خوام که بری!
    مهشید دیگر گریه نمی کرد. با اینکه دوست نداشت فرزاد را تنها بگذارد ولی ناچارا پذیرفت. بوسه ی دیگری بر انگشتانش زد و سر پا ایستاد. پس از کشیدن آهی گفت:
    - اگه تو می خوای من می رم ولی شب دوباره برمی گردم... باشه؟
    فرزاد سرش را تکان داد و گفت:
    -باشه... حالا برو!
    مهشید در حالی که سمت مادرش می رفت به او نگاه کرد. فرزاد به مهرداد اشاره نمود که نزدیکش بیاید. بعد در گوش او نجوا کرد:
    - مهرداد ... دیگه نذار بیاد! نمی خوام بیشتر از این ضجر بکشه! یه جوری قانعش کن خونه بمونه! دیدن اشک های اون، بیشتر از دردی که می کشم ضجرم می ده!
    مهرداد آهی کشید و در جواب گفت:
    - خیالت راحت باشه!
    فرزاد تأکید کرد:
    - فقط اذیتش نکنین!
    مهرداد با لبخند دست فرزاد را فشرد و در جوابش گفت:
    - چشم آقا فرزاد... خاطر جمع باش!
    - می شه یه خرده ای بلندتر حرف بزنین تا منم بفهمم که چی می گین؟!
    فرزاد سرش را چرخاند و رو به قیافه ی زیبا و حق به جانب همسرش کرد و با شوخی گفت:
    - حسودی نکن عزیزم! من به اندازه ی کافی با تو حرف زدم ... دیگه بهتره برین! منم می خوام استراحت کنم. کمی خسته م!
    مهرداد رو به آرزو گفت که آماده ی رفتن شود. همه یکی یکی از اتاق بیرون رفتند. مهشید هم کیفش را برداشت؛ در حالی که سمت در می رفت نگاه حزن آلودش را به فرزاد انداخت. تمام حرکات و رفتارش برای فرزاد کودکانه و شیرین بود. بعد از لبخندی تصنعی از اتاق بیرون رفت. غم بزرگی در سینه اش سنگینی می کرد. آرزو در وسط سالن ایستاده بود و انتظارش را می کشید. دست در دست یکدیگر از بیمارستان بیرون آمدند. فروغ و مهرداد در ماشین نشسته بودند؛ مهشید هم کنار مادر جای گرفت و آرزو در جلو نشست. بدجوری احساس ضعف داشت. بعد از حرکت ماشین، از این که فرزاد را در بد شرایطی تنها گذاشته بود پشیمان بود. سرش را از روی غیظ، به صندلی تکیه داد و آه بلندی کشید. رو به برادرش گفت:
    - می خوام برم پیش پدر و مادر فرزاد!
    فروغ مداخله کرد و گفت:
    - برای چی می خوای بری اون جا؟ مگه خونه ی خودتون چه خبره؟
    - آخه آقا جواد امشب به عنوان همراه می ره بیمارستان ... منم می خوام باهاش برم!
    مهرداد از آینه نگاهی به او کرد و با لحن تحکم آمیزی گفت:
    - نشنیدی فرزاد چی ازت خواست؟ گفت بری خونه استراحت کنی!
    مهشید با بی تفاوتی گفت:
    - نگفت که برم خونه ی مامان!
    - منم نشنیدم که بگه بری خونه ی خودتون! پس بهتره که جر و بحث نکنی!
    - پس خودت امشب منو می بری بیمارستان؟
    مهرداد سکوت اختیار کرد و جوابش را نداد. مهشید همچنان منتظر ماند. دوباره تکرار کرد:
    - داداش ... داداشی! شنیدی چی گفتم؟!
    مهرداد دیگر نمی خواست بیشتر از این او را در انتظار بگذارد:
    - آقا جواد امشب هست! دیگه چه نیازی به توئه؟!
    مهشید به جلو خم شد و پرسید:
    - منظورت چیه؟!
    - منظورم کاملاً واضح بود خانم خانما! تو امشب خونه می مونی!
    از اول می دانست که آمدنش اشتباه بود. با صدایی نه چندان بلند، فریاد زد:
    - نه! منو برگردون ... همین حالا! با تواَم!
    آرزو رویش را سمت او برگرداند و با لحن خیلی مهربانی گفت:
    - مهشید جان ... مهرداد درست می گه! بذار امشب دایی جوادم پیش فرزاد بمونه!
    - نه ... نه! چرا نمی فهمین! ای خدا کمکم کن! داداش مهرداد نگه دار! گفتم نگه دار ... با تو هستم!
    فروغ دستش را گرفت ولی مهشید دستش را از لابه لای دست او بیرون کشید و با گریه گفت:
    - به جون فرزاد اگه ماشین رو نگه نداری همین طوری می پرم بیرون!
    - تو غلط می کنی! منم اگه ماشینو نگه دارم اول یکی می زنم توی گوشِت! این قدر خودسر شدی که دیگه به حرف بزرگترات گوش نمی دی! من اینو از چشم اون شوهرت می بینم! انقدر لوسِت کرده که حالا دیگه نمی شه افسارت رو کنترل کرد!
    فروغ از پشت ضربه ای به شانه ی پسرش نواخت و از او خواست خودش را کنترل کند. مهشید با صدای بلند می گریست و زیر لب چیزهایی زمزمه می کرد. دیگر تحمل نداشت. صورتش را با کف دست پوشاند و سعی کرد صدایش را در درون سینه ی پر از دردش خفه کند ولی نتوانست. تا رسیدن به خانه، سکوت سنگینی فضای ماشین را در برگرفته بود و فقط گریه های مهشید آن سکوت دردآور را می شکست. بعد از باز کردن در توسط فروغ، مهشید یکراست به اتاق دوران کودکی اش پناه برد. اتاقی که قبل از ازدواجش، پناهگاه و مأمنِ راحتی برایش به شمار می رفت. فکر نمی کرد خانواده اش تا این حد سنگدل باشند که او را از دیدن همسرش منع کنند. آن ها به خیال خودشان می خواستند مهشید کمتر ضجر بکشد اما دریغ از دانستن این مطلب که او را با این جدایی بیشتر عذاب می دهند. خودش را روی تخت انداخت و بلند بلند گریست. درد و غصه در سینه ی کوچک و پر احساسش جمع شده بود. هر لحظه این درد جانکاه را با تمام وجود حس می کرد و افسوس می خورد. او با تمام وجود فرزاد را می خواست. تنها کسی که می توانست او را آرام کند فرزاد بود. اما او آن جا نبود که مثل همیشه همسر زیبایش را در آغوش جای دهد و با بوسه های گرمش از او استقبال کند و با او اظهار همدردی نماید. می دانست که تا چند وقت دیگر، دست قهار سرنوشت عشقش را از او جدا می کند و او را با کوله باری از حسرت و خاطره، به جا می گذارد. آن قدر گریه کرد که خوابش برد ...

    ​
     
  10. کاربر ارشد

    تاریخ عضویت:
    ‏6/9/12
    ارسال ها:
    14,318
    تشکر شده:
    2,702
    امتیاز دستاورد:
    0
    حرفه:
    daneshjo
    پاسخ : فردا خیلی دیر است | طاهره پوررحمتی

    صبح دیگری در انتظارش نشسته بود. دلش می خواست هیچ وقت از این خواب بیرون نمی آمد و تا ابدیت از این دنیا فاصله می گرفت. آه بلندی کشید و به فروغ که وارد اتاق می شد چشم دوخت. فروغ با لبخندی سلام کرد و سینی صبحانه ای را که در دست داشت روی میز گذاشت. مهشید مثل مجسمه نشسته بود. زانوهایش را جمع کرده بود و به بیرون پنجره نگاه می کرد. فروغ در کنارش نشست و پرسید:
    - حالت خوبه؟
    مهشید از جایش تکان نخورد. فروغ که او را دمغ دید تصمیم گرفت بحث را عوض کند. به همین دلیل با لحنی محبت آمیز و ملایم گفت:
    - راستی دیشب ندا خانم زنگ زد ... گفت که آقا فرهاد برگشته! اون دیشب پیش فرزاد بوده; در ضمن قراره یه سر بیاد این جا! خوب نیست تو رو با این سر و قیافه ببینه ... حالا بلند شو صبحانه ت رو بخور!
    - من حوصله ی هیچ کسی رو ندارم ... من فقط فرزاد رو میخوام!
    - بچه نشو دختر ... بلند شو!
    بیماری فرزاد، بدجوری عصبی اش کرده بود. تنها ضربه اش برای رهایی از دیگران، داد و فریاد بود. دلش می خواست او را تنها بگذارند و کاری به او نداشته باشند. با لحنی بغض گونه گفت:
    - الهی من بمیرم تا همه از شرم راحت بشن! من الان باید پیش اون باشم ... پیش تمام هستی م! برین بیرون مامان! تو رو خدا راحتم بذارین!
    صدای زنگ در حیاط به گوش رسید. فروغ در اتاق را گشود و صدا زد:
    - مهرداد؟ آرزو ... یکی اون در رو باز کنه!
    سپس دوباره به اتاق برگشت. آهی کشید و گفت:
    - آخه عزیزم ... چرا این قدر خودتو ضجر میدی؟
    - چون نمی ذارین فرزاد رو ببینم! بین من و اون، جدایی انداختین! به خدا این بی انصافیه! سپس روی تختش دراز کشید. ملحفه ای روی خودش انداخت و ادامه داد:
    - مامان چرا نمی فهمین؟ راحتم بذارین! نمی خوام هیچ کسی رو ببینم! بذارین با درد خودم بمیرم!
    - به به! این صدای زن داداشه؟ خیلی دلنشینه!
    مادر با فرهاد سلام و احوال پرسی کرد و به او خوشامد گفت. بعد از عذرخواهی اتاق مهشید را ترک کرد. مهشید چیزی سرش نبود به همین علت سرش را از زیر ملحفه بیرون نیاورد و همچنان گریه می کرد. فرهاد آه کشداری از سینه بیرون داد و بی تعارف، پشت میز و صندلی مهشید نشست. بعد از برانداز کردن اتاق، سری تکان داد و گفت:
    - اتاق قشنگی داری! خیلی هم با سلیقه ای!
    مهشید سکوت کرده بود و حرفی نمی زد. او فقط به فرزاد فکر می کرد. تنها او بود که برایش اهمیت داشت.
    - جواب سلامم رو که ندادی ... حداقل سرت رو بیار بیرون ببینم سلیقه ی داداشم چقدر مایه داره؟! خیلی دلم می خواد اون چشمایی رو که فرزاد رو دیوونه ی خودش کرده ببینم!
    - من حوصله ی حرف زدن با شما رو ندارم. نه تنها شما ... بلکه هیچ کس دیگه ای!
    - ازت ممنونم! مهمون نوازی ت هم که حرف نداره! فرزاد بهم گفته بود خیلی کله شقی اما نه تا این حد!
    مهشید صدایش می لرزید:
    - شما فرزاد رو دیدین؟
    - بله، الان از بیمارستان اومدم!
    - کی پیششه؟
    - آقاجون. ببینم تو نمیخوای از زیر اون ملحفه بیای بیرون؟
    مهشید اشک هایش را پاک کرد و قاطعانه گفت:
    - نه!
    فرهاد پافشاری کرد و پرسید:
    - می شه بپرسم برای چی؟
    - چون هیچی سرم نیست!
    فرهاد لبخندی زد و با شوخی گفت:
    - از نظر من اشکالی نداره زن داداش!
    در هنگام آرزو وارد اتاق شد. با لحن آرامی گفت:
    - پسر دایی ... تلفن با شما کار داره، آقاجونه! با دیدن او یکدفعه جا خورد. اصلا باورش نمی شد. اون آن قدر شبیه فرزاد بود که انگار سیبی را از وسط به دو نیم کرده باشند. دهان و بینی و حتی رنگ چشمانش با فرزاد مو نمی زد. فقط فرم و حالت موهایش جور دیگری بود و قد بلندتری نسبت به برادرش داشت. فرهاد هم نگاه عمیقی به سر تا پای او کرد و با لبخند، دست دیگرش را برای او تکان داد. مهشید آرام سمت مادر فرزاد رفت و سلام کرد. ندا لبخندی زد و جوابش را داد. مهشید حواسش به فرهاد بود. کنجکاو شده بود بداند آقا جواد برای چی زنگ زده؟ بی اختیار گریه اش گرفت. ندا اظهار همدردی کرد و فوری گفت:
    - عروس خوشگلم گریه نکن! به خدا دلم به درد میاد!
    مهشید مثل همیشه صدای پر درد گریه اش را در گلو فرو برد و سرش را پایین گرفت. دل کوچک و کم طاقت او بدجوری برای مرغ عشقش پر می کشید. مکالمه ی فرهاد با آن سوی خط به پایان رسید. جلو آمد و با لبخند گفت:
    - سلام به زن داداش عزیزم! بالاخره مثل یه خورشید صبحگاهی از پشت کوه طلوع کردی و ما رو با پرتوهای پر نافذت، گرم و ...
    مهشید اجازه نداد که او حرفش را به اتمام برساند. ایستاد و ملتمسانه در چشمان او خیره شد و گفت:
    - آقا فرهاد... تو رو خدا بگین آقاجون چی می گفتن؟ واسه ی فرزاد من اتفاقی افتاده؟
    فرهاد سرش را تکان داد و گفت:
    - هیچ اتفاقی نیفتاده! باور کن!
    - پس آقاجون برای چی زنگ زدند؟
    - از من خواست که به جاش برم بیمارستان تا اون برگرده ...
    - پس منم باهاتون میام!
    فروغ ناله ای سر داد و تشرزنان گفت:
    - تو جایی نمی ری مهشید! جواب مهرداد رو چی بدم؟
    مهشید بی توجه به حرف فروغ، سرش را به طرفین تکان داد و زمزمه کرد:
    - نه! من باید برم پیشش! شماها درک نمی کنید! من می خوام کنار عزیزترین موجود زندگیم باشم ... من اون شیرین بدبختی ام که از داغ فرهادش ضجر کشید! همون لیلی سیه روزی که از دوری مجنونش دق کرد! آقا فرهاد ... به خدا اگه منو همراه خودتون نبرید اون قدر گریه می کنم که بمیرم!
    فرهاد هر دو دستش را بالا برد و گفت:
    - خیلی خب می برمت! به شرط این که دیگه گریه نکنی! حالا برو حاضر شو!
    مهشید که گویی از قفس تنگ و تاریکی آزاد شده بود با عجله رفت تا لباس بپوشد. ظرف مدت کوتاهی حاضر شد و همراه فرهاد بیرون رفت. فرهاد در ماشین را برایش گشود و کنار ایستاد تا او بنشیند. مهشید قبل از نشستن بر روی صندلی پرسید:
    - شما برای چی برگشتین ایران؟ خودتون گفتین که کارای زیادی دارین که باید انجام بدین!
    فرهاد که دستش را روی در ماشین گذاشته بود نگاهی به چشمان میشی و زیبای مهشید انداخت و جواب داد:
    - خب برگشتم خونواده م رو ببینم ... مهم تر از همه مشتاق بودم زن داداش کوچولوم رو از نزدیک ببینم!
    مهشید نشست و فرهاد در را بست. سپس ماشین را دور زد و خودش نیز سوار شد. پس از روشن کردن ماشین به راه افتاد. با کنجکاوی پرسید:
    - راستی از اون دووی سفید رنگت چه خبر؟
    - توی پارکینگه!
    - میای پشت فرمون؟ می خوام مطمئن بشم که اشتباهی بهت گواهینامه نداده باشن!
    مهشید با بی میلی گفت:
    - حوصله شو ندارم!
    فرهاد پرسید:
    - پس جنابعالی حوصله ی کی رو داری؟
    مهشید سرش را بالا گرفت و جواب داد:
    - فقط فرزاد رو!
    - خوش به حال داداش فرزاد ما; که فقط حوصله ی اون رو داری! راستی یادم رفته کلاس چندم بودی؟!
    - سال آخر دبیرستان!
    - پس دیگه چیزی نمونده که دیپلمت رو بگیری! مادر می گفت الان یه هفته ای می شه که مدرسه نمی ری!
    مهشید حرفی نزد.
    - راستی مدرسه چطوری با دیدن شناسنامه همسردار جنابعالی شما رو ثبت نام کردن؟
    - خانم مدیرمون از دوستان صمیمی مادرتونه! در ضمن به یه شرط قبول کرد که صداشو درنیارم!
    مهشید بند دلش پاره شد. ترسید که مبادا اتفاقی برای فرزاد افتاده باشد. فرهاد بدون هیچ گونه حرفی به او، از اتاق بیرون رفت. مهشید از جا پرید و ملحفه را کناری انداخت.
    سپس روسری گلداری سرش کرد و با نگرانی از اتاق بیرون آمد. فرهاد را دید که مشغول صحبت با تلفن بود. فرهاد از آینه نگاهی به او کرد و به شوخی گفت:
    - خوبه... یه پارتی کلفت هم داری!
    لحظه ای سکوت بین آن دو حکمفرما شد. فرهاد مدام مهشید را زیر نظر داشت. می دانست که او بدجوری به برادرش وابسته و دلباخته می باشد. البته سعی کرد که او را درک کند. مهشید در سن خاصی قرار داشت و تحمل یک ضربه ی ناگهانی برایش سخت و ناگوار بود. مهشید در حالی که چین های مانتویش را صاف می کرد پرسید:
    - شما چند سال از فرزاد بزرگتر هستین؟
    فرهاد بی مقدمه گفت:
    - سه سال!
    - چرا شما برای همیشه برنمی گردین ایران؟ مگه این جا رو دوست ندارین؟
    - چرا ... من وطنم رو دوست دارم و قصدم اینه که هرچه زودتر کارام رو انجام بدم و برگردم ایران!
    به جلوی بیمارستان که رسیدند فرهاد خودرو را متوقف کرد. مهشید پیاده شد و کیفش را روی شانه اش انداخت. با تعجب پرسید:
    - ماشین خودتونه؟
    فرهاد که در ماشین را قفل می کرد پاسخ داد:
    - خیر، مال یکی از دوستانه! راستی شنیدم منشی یه دفتر وکالت شدی. صحت داره؟
    مهشید آهی کشید و گفت:
    - بله توی خونه حوصله م سر می رفت. تصمیم گرفتم سر یه کاری برم. فرزاد هم منو به اون معرفی کرد!
    فرهاد با نگاهی شیطنت آمیز پرسید:
    - فرزاد با اون خانم وکیل چه سر و سری داشت؟
    - با برادر خانم ستوده دوست بود. تازه فرزاد قبل از ازدواج با من چندین بار خونه ی خانم ستوده رفته. شیدا خیلی دختر مهربونیه! یه هفته م به من مرخصی داده. باید یه زنگی بهش بزنم!
    هر دو وارد بیمارستان شدند. مهشید خیلی نگران فرزاد بود. به تازگی متوجه شده بود که او چیزی را پنهان می کند و حرفی نمی زند. اگر فرزاد زودتر در مورد دردش صحبت می کرد شاید وضع او به بیمارستان کشیده نمی شد. این تصور مهشید بود.
    یک لحظه به یاد روزی افتاد که مهرداد برایش ماشین خرید. آن روز تازه امتحان رانندگی داده بود. پشت فرمان نشست و از فرزاد خواست که همراه هم بیرون بروند. فرزاد در ابتدا قبول نکرد ولی بعد از کلی اصرار و التماس مهشید، راضی شد. مدام در حین رانندگی به او هشدار می داد که سرعتش را کم کند.
    - آخه عزیزم ... من موندم که چطور به تو گواهینامه دادن؟! پژوی سفید رو به پا! بکش کنار رد بشه ... یواش تر!
    - وای چقدر دستور می دی فرزاد؟! بذار حواسم به رانندگی م باشه!
    - من نمی دونم چرا نشستم کنارت و جونم رو دستی تقدیم سرکار علیه کردم! آخه دختر خوب ... بذار یه ساعت از صدور گواهینامه ت بگذره بعد بکشمون! اگه به جوونی خودت رحم نمی کنی حداقل به من بدبخت رحم کن! به خدا هنوز وصیت نامه م رو ننوشتم مهشید!
    مهشید عینک دودی اش را از چشم برداشت. چپ چپ به فرزاد نگریست و کمی سرعتش را کم کرد.
    - اون طور به من نگاه نکن مهشید کوچولو ... مراقب جلو باش! این داداش تو، عقل از سرش پریده که برات ماشین خریده!
    مهشید لب به اعتراض گشود:
    - این وظیفه ی تو بود که برام ماشین بخری نه مهرداد! علی رغم او همه پولی که داشتی حتی یه قرون هم کمکش نکردی!
    - نمی خواستم بعدا دچار عذاب وجدان بشم! آخه زن رو چه به رانندگی! اگه یه بلایی سرت بیاد من اون داداش پر دل و جرأتت رو با همین دستام خفه می کنم!
    لحن فرزاد کاملا جدی بود ولی با این حال مهشید به او خندید. به حدی که فرزاد را عصبانی کرد. با همان لبخندی که بر لب داشت گفت:
    - می دونی فرزاد ... شما مردها هیچ وقت نمی خواین شاهد پیشرفت ما خانما باشین! همیشه دوست دارین یه قدم جلوتر باشین!
    - مهشید جان ... عزیزم! تو اشتباه فکر می کنی! من فقط کمی نگرانتم! تو تازه هفده ساله ت شده! نباید به این زودی برای گرفتن گواهی نامه ت عجله می کردی; سر قانون رو کلاه گذاشتی اما سر همسرت رو که نمی تونی کلاه بذاری ... یعنی جرأت نداری!
    مهشید آه صدا داری از سینه بیرون داد و گفت:
    - داری تهدیدم می کنی؟ آخه من چه کار کنم که پدرم شناسنامه م رو یک سال بزرگ گرفته؟ بنا به اصل شناسنامه ای که دارم من هجده سالمه و سنم برای گرفتن گواهننامه کاملا قانونیه!
    - هفده سالته کوچولو! یعنی یک ماهه که هفده ساله شدی!
    صدای تلفن همراه فرزاد مانع از ادامه ی حرف هایشان شد. آن را از جیبش درآورد و مشغول صحبت شد. مهشید از فرصت استفاده کرد و پایش را روی پدال گاز فشار داد و بر سرعتش افزود. با ضربه ی دست فرزاد بر بازویش، لبخندی زد و طلبکارانه پرسید:
    - چیه؟!

    ​
     
    Kosar_sh از این پست تشکر کرده است.