1. مهمان گرامی، جهت ارسال پست، دانلود و سایر امکانات ویژه کاربران عضو، ثبت نام کنید.
    بستن اطلاعیه

به خدا نامه خواهم نوشت | نیلوفر لاری

شروع موضوع توسط hector2141 ‏17/9/12 در انجمن داستان

  1. کاربر ارشد

    تاریخ عضویت:
    ‏6/9/12
    ارسال ها:
    14,318
    تشکر شده:
    2,702
    امتیاز دستاورد:
    0
    حرفه:
    daneshjo
    مشخصات کتاب:
    نام کتاب:به خدا نامه خواهم نوشت
    نویسنده:نیلوفرلاری
    نشر البرز
    سال انتشار:1385
    تعداد صفحات:559 صفحه ،
    49 فصل

    ​
     
  2. کاربر ارشد

    تاریخ عضویت:
    ‏6/9/12
    ارسال ها:
    14,318
    تشکر شده:
    2,702
    امتیاز دستاورد:
    0
    حرفه:
    daneshjo
    پاسخ : به خدا نامه خواهم نوشت | نیلوفر لاری

    فصل1​
    من رکسانا هستم رکسانا سپهری.متولد خرداد 1334 شماره شناسنامه ام چهاررقمی است صادره از تهران 14 سالم است...​
    رکسانا نگاه ناموافقی به آن چند خطی که نوشته بود انداخت ابروان مشکی کمانی اش خم شدند روی چشمان درشت و کشیده بنفش رنگش دست گذاشت زیر چانه و فکر کرد:شروع خوبی نبود.به خواننده های کتاب چه مربوط است که شماره شناسنامه ام چند رقمی است یا صادره از کجاست؟باید آغاز بهتری داشته باشم...باید کمی برگردم به عقب... شاید هم لازم نباشد برگردم عقب...​
    کسی صدایش زد:رکسانا ... باز کدام گوری رفتی؟!​
    رکسانا فکر کرد:م م م ؟!نه ... لازم است کمی برگردم عقب...خیال میکنم دارم خاطره نویسی میکنم ...کتاب نوشتن به این اسانی هم نیست...مرا چه به نوشتن کتاب!​
    کسی دوباره صدایش زد :رکسانا ... خدا کند خفه شده باشی که صدایت در نمی آید.​
    رکسانا کاغذ کنده شده را مچاله کرد و گذاشت کنار دستش.با نور ضعیفی که از پنجره میزد تو گاهی مجبور میشد چشمانش را بیش از حد گشاد کند تا جایی که فکر میکرد نزدیک است سفیدی چشمانش بترکد و آن بنفش گرد رادر خودش حل کند.نگاهی به جوهر خودکارش انداخت فکر کرد:چند صفحه ای میشود نوشت... فقط نمیدانم اگر تمام شد چه خاکی به سرم بریزم؟و با احتیاط و تانی خودکار را لای دو انگشتش فشرد.دفتر چهل برگ را روی زانوانش گذاشت و تکیه زد به دیوار و نوشت:​
    پاییز بود... یادم نمی آید آبان بود یا آذر...فقط خوب یادم است که تمام درختان تبریزی حاشیه کوچه مان یکدست لخت شده بودند و ان پایین هنوز نعش رنگین برگهای خشکیده زیر پای آدمها خش خش میکرد.آسمان آن روز را هم خوب بخاطر دارم خاکستری رنگ بود از همان رنگهایی که به سیاهی بیشتر میزند تا به سفیدی هر وقت آسمان این رنگی میشد دلم میگرفت.آنقدر که دلم گریه میخواست.ازپای میز صبحانه هنوز بلند نشده بودم که با شنیدن صدای داد و بیداد پدرم و متعاقب آن صدای جیغ مادرم یکهو از صندلی کنده شدم.چسبیده به چهارچوب در اتاق خواب پدر و مادرم با صحنه عجیبی روبرو شدم.صحنه ای که چشمان بنفشم را گرد کرد و موی بدنم را سیخ.پدر چاقوی تیزی را بیخ گلوی مادرم گذاشته بود.آنچنان سفت و محکم که انگار مادرم جرات نداشت تکان بخورد یا حتی نفس بکشد... حتی پلک بزند...​
    پدر با همان چشمان وق زده و با همان چهره قرمز و برافروخته فریاد زنان گفت:اگر بار دیگر حرفی از رفتن بزنی میکشمت!​
    نمیدانم چرا مادر گریه نمیکرد .در همان حال که بنظر میرسید نفس نمیکشد تمام نفرتش را ریخت توی نگاه بنفش و لحن خصمانه اش و گفت:جرات اینکار را نداری...من دیگر اینجا بمان نیستم ... دست رکسانا را میگیرم و از این خانه نکبت میروم.​
    پدر تیزی چاقوی آشپزخانه که یادم می آید همیشه طلعت...آشپزمان را میگویم ... با آن سیب زمینی پوست میکند یا پیاز خرد میکرد را سفت تر به گلوی سپید مادرم چسباند.​
    -دست رکسانا را میگیری که ببری پیش معشوقه ات؟همان پسر دایی انترت که یکهو از میان زمین و هوا پیدایش شده... ها؟چه خیال کردی؟فکر کردی من خرم؟نمیفهمم؟حالیم نیست؟​
    مادر که صدایش از زیر تیزی چاقو زیر گلویش میگذشت نفس زنان گفت:هم خری هم نمیفهمی و هم حالیت نیست... اگر میفهمیدی میدانستی که نباید جلوی بچه از این کارها کرد ... دیگه ازدستت خسته شدم ... مرا بکش و راحتم کن... نه ابرو برایم گذاشتی و نه حرمت و نه هیچ چیز دیگر!​
    پدر خنده ای عصبی سر داد و به طعنه گفت:آبرو؟مگه تو آبرو هم سرت میشود... اگر آبرو داشتی که با داشتن شوهر و بچه با پسر دایی ات نمیریختی رو هم!​
    مادر با اکراه نگاهش کرد و اب دهانش را پرت کرد روی صورت قرمز او.پدر جری تر و عصبی تر از پیش بی آنکه ملاحظه دختر 8 ساله اش را بکند که با نگاهی هراسناک به این صحنه وحشتناک زل زده است چاقوی تیز را به گلوی سپید مادر فرو کرد و در امتداد ناله و جیغ آرام او با همان چاقو سینه اش را از هم درید.​
    من با چشم خویش شاهد این صحنه تلخ و ناگوار بودم.شاهد بودم چطور مادرم با چشمانی وق زده روی زمین افتاد.میدیدم چطور در خون خودش میغلتد.چطور به ملافه سفید تخت چنگ می اندازد و تقلا میکند نفسش را از سینه دریده اش بیرون میکشد و نمیتواند...من دیدم چطور جان از بدن خونین مادر پر کشید ... زمانی که ملافه سفید از میان چنگ دستانش رها شد و نگاه بنفشش روی سقف بالای سرش مات ماند.​
    هنوز نمیدانستم جیغ بکشم گریه کنم یا اینکه همانجا در همان حال بایستم و از خودم بپرسم آیا این حقیقت دارد؟آیا این مادرم است که در رختخواب خونین برای ابد به خواب رفته و آیا این پدرم بود؟پدرم بود که...​
    حیف که جوهر خودکارم تمام شده و یواش یواش دارد از نفس می افتد و الا مینوشتم که...​
    آفتاب داشت وسط آسمان جایی که هیچ ابری نبود کلاغی روی شاخه درخت خرمالو قارقار میکرد.رکسانا رختها را یکی یکی شست یکی یکی آب کشید و یکی یکی پهن کرد روی طناب.بعد برگشت و رو به درخت خرمالو ایستاد کلاغ هنوز داشت میخواند.پیش خودش گفت کاش نوک نزنی به خرمالوها... خرمالوها در حال رسیدن بودند.رکسانا دستهایش را با گوشه دامنش خشک کرد و دوید تا سری به اشپزخانه بزند.بوی سوختگی غذا می آمد.رکسانا تنها پنجره آشپزخانه را گشود و بعد در قابلمه را برداشت نخود و لوبیا چسبیده بود به ته قابلمه دمبه ها سیاه شده بودند و گوشت چسبیده به استخوان میان نخود و لوبیای له شده ته گرفته بود رکسانا محکم سرش را کوبید به دیوار.میدانست هر آن زن عمویش از راه میرسد و با دیدن غذای سوخته کارش زار است.دستش به هیچ جا بند نبود.آنقدر هم وقت نداشت که به فکر غذای دیگری باشد.در قابلمه را گذاشت و بدون هیچ فکری پشت پنجره ایستاد و به رختهای شسته شده نگاه کرد که از این گوشه حیاط تا آن گوشه حیاط از طناب آویزان بودند.صدای در آمد.بی آنکه هیچ عجله ای برای باز کردن در از خودش نشان بدهد از آشپزخانه آمد بیرون.از حیاط که میگذشت سرش را خم کرد و از زیر پیراهن سبز ز ن عمویش رد شد.در را باز کرد.زن عمویش را که دید تازه دلش به جوش آمد.آهسته سلام کرد.​
    زن عمو با تشر گفت:سلام و زهرمار چقدر لفتش دادی؟پاهایم درد گرفتند از بس که پشت در ماندم.و از مقابلش گذشت.​
    رکسانا در را بسته و نبسته فکر کرد خدا به من رحم کند.​
    زن عمو بی آنکه احتیاج پیدا کند که خم شد از زیر طناب رخت گذشت کلاغ هنوز داشت قارقار میکرد.رکسانا از زیر درخت خرمالو ایستاد و منتظر ماند تا زنعمویش عربده کشان از آشپزخانه به سمت او یورش آورد اما انتظار او کمی طول کشید.خبر نداشت زنعمویش توی صندوقخانه در حال شمردن پول هایسست که پسرش از بندر برایشان فرستاده بود و از ترس اینکه رکسانا سر نرسد محکم به در صندوقخانه چسبیده بود.بی آنکه لامپی روشن کند توی تاریک روشن اتاق پولها را شمرد و دسته کرد و توی صندوق کوچکی گذاشت و در حالیکه دستهایش را بر هم میمالید و نگاهش در آن تاریکی برق میزد پیش خودش گفت نصفش را میدهم به رباب... نصف دیگرش را هم پس انداز میکنم ... بعد نامه پسرش را از توی یقه اش بیرون کشید بیرون و بازش کرد.نگاهی از سر بیسوادی به دستخط پسرش انداخت و پوزخند موذیانه ای زد.نصف دیگرش را هم خیال کن خرج دختر عمویت کردم ... چه غلطها!؟نامه را گذاشت کنار نامه های دیگر توی همان صندوق کوچک و در صندوق را قفل کرد و کلیدش را به کشی که از گردنش آویزان بود بست و با احتیاط از صندوقخانه آمد بیرون.​
    رکسانا نیمی از خرمالوهای رسیده را شمرد.چند دقیقه ای بود که کلاغ از روی شاخه پریده بود.خسته از انتظار با خیال اینکه زنعمویش یا خانه خواهرش خورده و یا میان پر حرفیهایشان آجیل زیادی خورده است و اشتهایی برای خوردن ندارد فکر کرد لابد فرقی هم به حالش نمیکند که غذای ظهر سوخته است بطرف پله ها رفت.هنوز از پله آخر بالا نرفته بود که صدای جیغ زنعمویش را شنید:رکسانا ... الهی که ذلیل شوی الهی که حناق بگیری... ورپریده بی همه چیز ... کدام گوری غیبت زده؟ببین چه بر سر نهار ظهر آورده...​
    رکسانا بی هیچ تعللی پیش چشمان دریده زن عمویش حاضر شد.بس که انتظار تنبیه شدن کشیده بود خسته و عصبی بود و دلش میخواست هر چه زودتر قال قضیه کنده شود.زن عمو لحظه ای بعد موهای بلند و قهوه ای رکسانا را از پشت میکشید و از رانها و بازوانش نیشگون میگرفت و تا آنجا که میتوانست به او بد و بیراه گفت.رکسانا که از درد نیشگونها ناله خفه ای کرد و بی آنکه به التماس بیفتد سعی کرد تا تمام شدن آن حمله وحشیانه از خودش تحمل به خرج دهد.یک مشت از موهای فردار و قهوه ای رنگ رکسانا توی دست زنعمو ماند.رکسانا احساس میکرد با چند سوزن توی کاسه سرش فرو میکنند.پوست سرش میسوخت.چشمان از کاسه در آمده زنعمویش پیش چشمانش بود که با حالت وحشیانه ای به او زل زده بود.​
    -دفعه بعد چشمانت را از کاسه در میاورم اگر غذا را بسوزانی... میروی توی انباری و حق نداری تا فردا از آنجا بیای بیرون .... فهمیدی؟​
    رکسانا سر تکان داد که فهمیدم.انگشت تهدید زن عمویش هنوز به طرفش نشانه میرفت:یادت باشد دفعه بعد اینقدر با گذشت رفتار نخواهم کرد... یک جای سالم توی بدنت باقی نمیگذارم ... حالا برو گمشو ... تا فردا نمیخواهم ببینمت!​
    رکسانا جای خالی اشک را از گوشه چشمانش پاک کرد.خیلی وقت بود بهمین راحتی گریه اش نمیگرفت.سرش را پایین انداخته بود و در همان حال که از وسط هال کوچک خانه میگذشت چشمش افتاد به مداد ابروی مشکی رنگی که متعلق به زنعمویش بود.همان لحظه فکری از سرش گذشت با این مداد میتوانست چند صفحه ای بنویسد.خم شد و دور از چشمان زنعمویش مداد را از بین دو پشتی کنج هال برداشت و زیر کش دامن وصله دارش پنهان کرد.​
    صدای زنعمویش را میشنید که توی آشپزخانه با صدای بلند میگفت:حقا که دختر همان مادر گور به گور شده ای.​
    رکسانا از هال آمد بیرون از پاییز چمبر زده بر حیاط گذشت و خودش را به انبار رساند.از خدایش بود جلوی چشمان زنعمویش نباشد.شکمش قار و قور میکرد او بی اهمیت جایی کنار خرت و پرتهای تلنبار شده برای خودش دست و پا کرد.دفتر چهل برگش را از زیر چند قابلمه دود زده کشید بیرون.همراه با نفس عمیقی هوای پر از گرد و خاک انبار را به ریشه ای فرستاد و مداد ابرو را از زیر کش دامنش کشید بیرون:​
    از آن روز خاکستری فقط همین یادم مانده.پدرم مثل دیوانه ها راه میرفت و با خودش حرف میزد و به خودش بد و بیراه میگفت آمبولانس آمد و مادرم را روی برانکار بردند.همان روز دستهای پدرم نیز با دستبند به هم قفل شد و از بین جمعیتی که پشت در خانه درهم میلولیدند گذشت و با دو پلیس همراهش توی ماشین نشستند.در آن لحظه هیچکس به فکر من نبود که در یک روز هم مادرم را از دست دادم و هم پدرم را.یادم نمی اید گریه کرده باشم.فقط زل زده بودم به تخت جای خالی مادرم را نگاه میکردم و باور نداشتم همه چیز اینگونه از هم پاشیده باشد.مادرم زن زیبایی بود.باریک بود و بلند.چشمانش بنفش میزد.مهربان بود با همه احساس صمیمیت میکرد و با همه میگفت و میخندید.روحیه شادی داشت و پدر از این خصوصیت او خوشش نمی آمد.او را تنها برای خودش میخواست.دلش نمیخواست خنده های زیبای زنش را هیچکس به غیر از خودش بشنود دوست نداشت زنش لباسی بپوشد که او را بیش از حد پیش چشمان همه زیبا جلوه دهد.مادرم همیشه در برابر حسادتها و حساسیتهای پدرم صبور بود و سعی میکرد با رفتار ملاطفت آمیزش خشم و تعصب فوران کرده پدر را فرو بنشاند اما همیشه هم موفق نبود.پدر گاهی زیادی از حد از خودش حساسیت به خرج میداد و این اواخر مادر را به ستوه آورده بود.​
    ما زندگی خوبی داشتیم و از رفاه کامل برخوردار بودیم تا اینکه پسردایی مادرم از فرنگ آمد و پیشنهاد داد تا با پدرم در کار و تجارت شریک شوند.پدر با رغبت و خواست خودش تن به این شراکت داد.پسر دایی مادرم تقریبا هم سن و سال مادرم بود و هنوز تشکیل خانواده نداده بود.این شراکت در ابتدای کار سود دهی بالایی را برای هر دو طرف در بر داشت تا اینکه رفته رفته وضع تغییر کرد و پدرم مقصر آن اشفتگیها را پسر دایی مادرم میدانست.مادر گاهی به قصد میانجی گری سعی میکرد میان آن دو نفرکه در هر جمعی بهم میپریدند و همدیگر را مقصر نشان میدادند صلح و آشتی ایجاد کد.این کار او حساسیت و ظن پدرم را سیخونک میزد و همیشه مادرم با بدترین لحن ممکن محکوم میشد به اینکه با پسر دایی اش سر و سر دارد و با هم دست به یکی شده اند که او را از هستی ساقط کنند.مادرم هر چه قسم میخورد و هر چه سعی میکرد خودش را از این اتهام تبرئه کند فایده ای نداشت.از نظر پدرم او زن خائنی به حساب می آمد که با داشتن شوهر و فرزند عاشق پسر دایی اش شده و قصد دارد او را پس از اینکه به خاک سیاه بنشاند ترک کند و پی زندگی دیگری برود.کم کم همه چیز تا فروپاشی کامل پیش رفت.پدر مقروض گشت و شرکت اعلام ورشکستگی کرد.بنظر میرسید این وضعیت برای پسر دایی مادرم نیز اتفاق افتاده.اما پدرم به هیچ وجه زیربار نمیرفت.او با اصرار زیاد سعی داشت خیانت همسرش را به همه ثابت کند.روی همین اصل در هر جمعی مادرم را با شدیدترین لحن به باد شماتت و توبیخ میگرفت.مادرم حسابی از دست پدرم به تنگ آمده بود روابط خانواده مادرم با دایی و پسر دایی روزبروز تیره تر گشت.پسردایی مادرم مجبور شد از ترس طلبکارهایش به خارج بگریزد.کلاغها برای پدر خبر آوردند که او پولهای شرکت را بالا کشیده و با دسیسه همسرت به خارج رفته و آنجا منتظر زنت است.​
    پدر مادرم را به باد کتک میگرفت و به زور میخواست از او اعتراف بگیرد که به او خیانت کرده است.مادرم خسته از رفتار جنون آمیز پدر به ستوه آمد و با صلاحدید پدرش تقاضای طلاق داد.اینکار مادرم بیشتر قضیه را بغرنج کرد و انگ خیانت را پر رنگ تر ساخت.​
    پدرم طی دادگاهی جنجالی به خواست خانواده مادرم با پرداخت دیه کامل به اعدام محکوم شد.چندی بعد خانه بزرگ و اعیانی ما به محاصره طلبکارها در آمد و طولی نکشید که یک منکه دختری ثروتمند و دارا به حساب می آمدم به دختری فقیر و بی چیز تبدیل شدم.دختر 8 ساله ای که پدرش طی وصیتی قیومیتش را به تنها برادرزاده اش سپرده بود که هنوز خودش به سن قانونی نرسیده بود.پسرعمویم رضا 15 سال بیشتر نداشت و طبق خواست پدرم بعد از اینکه به سن قانونی رسید قیوممیت من بر دوش او افتاد.پدرم که اعدام شد پدربزرگم که از داغ دخترش همیشه بیمار و بیحال در بستر افتاده بود نفس راحتی کشید و خیلی زود جان سپرد.مادربزرگم که هر دو پایش را در تصادف از دست داده بود و همیشه با ویلچیر حرکت میکرد چون کسی را نداشت که از او مراقبت کند خانه را فروخت.مرا به یتیمخانه فرستاد و خودش با کمک برادرش به یکی از آسایشگاههای سالمندان پاریس منتقل شد.​
    برای منکه روزی بهترین لباسها را میپوشیدم و بهترین اتاقها و عروسکها و لوازم شخصی را داشتم زندگی در محیط یتیم خانه غیرقابل تحمل بود.هیچ نمیتوانستم با آن لباسهای کهنه و غذاهای بدمزه و اتاقهای شلوغ و پر سر و صدا کنار بیایم.صحنه به قتل رسیدن مادرم همیشه جلوی چشمانم بود.به قدری پرخاشگر و عصبی شده بودم که همه از دستم به ستوه آمده بودند.هیچکدام از بچه ها دوستم نداشتند هیچکدامشان با من بازی نمیکردند و سعی میکردند از من دوری کنند و من بدتر با تک تک شان عناد میورزیدم.انگار که کشته شدن مادرم به گردن آنان بود انگار که اعدام پدرم زیر سر آنان بود.به یکباره زندگی ام از این رو به آن رو شده بود و این از تحمل کودکانه من خارج بود.شبها خواب مادرم را میدیدم با همان سینه دریده و گلوی پاره شده با همان خونی که تمام تختخواب را در برگرفته بود.جیغ زنان از خواب بیدار میشدم و میدیدم در یتیم خانه هستم.کنار بچه هایی که هیچوقت ثروتمند نبودند.از اول که به دنیا آمده بودند بدبخت و بیچاره و بی کس و کار بودند و به هیچ وجه طعم خوشبختی را نچشیده پس میتوانستند براحتی با آن فضای خشک و عاری از محبت کنار بیایند اما من خودم را از آنان نمیدیدم.هنوز مزه زندگی راحت و بی دغدغه در کنار پدر و مادر زیر زبانم بود.نمیتوانستم خودم را یکی از آنان بدانم یکی از آنانی که هیچوقت طعم خوشی و شادی را نچشیده بودند.​
    -رکسانا ... چرا عروسک لیلا را پاره کردی؟​
    -دلم میخوست... چون از قیافه عروسکش بدم می آمد ... چون شکل عروسک نبود.​
    -ولی حق نداشتی پاره اش کنی ... دیروز هم ملافه سمیرا را جر دادی... چرا؟​
    -چون از ملافه سفید بدم می آید ... میفهمی!از ملافه سفید بدم می آید.​
    خودم را رساندم به اتاقی که مثل همیشه شلوغ بود.با فریاد رو به بچه ها گفتم:بروید بیرون ... میخواهم تنها باشم.بچه ها بدون هیچ اعتراضی از اتاق رفتند بیرون.خودم را پرت کردم روی تخت و با صدای بلند گریستم.
    ​
     
  3. کاربر ارشد

    تاریخ عضویت:
    ‏6/9/12
    ارسال ها:
    14,318
    تشکر شده:
    2,702
    امتیاز دستاورد:
    0
    حرفه:
    daneshjo
    پاسخ : به خدا نامه خواهم نوشت | نیلوفر لاری

    فصل 2

    آفتاب پاییز لک لک کنان در پس کوهها فرو می رفت . دور حوض دو پسر قد و نیم قد دنبال هم می دویدند ، یکی که بزرگ تر نشان می داد و دور لبش لواشکی بود و بلوز و شلوار چرکی بر تن داشت داد زد : « وایسا پدر سگ . . . لواشکم را بده . . . »
    آن یکی که دور لبش لواشکی نبود و شلوار چرکش پاره بود سرش را بالا انداخت و گفت : « نمی دهم . . . به ننه می گویم پولهایش را از زیر قالی کش رفتی ! »
    پسر بزرگ تر دوباره دنبالش دوید . هر دو حوض را سه مرتبه دور زدند . پسر بزرگ تر با تشر گفت : « اگر بگویی مث دفه پیش مشت می کوبم پای چشمت . »
    پسر کوچک تر که نفس نفس می زد و لواشک را سفت میان مشتش می فشرد گفت : « غلط می کنی . . . من هم دایی رضا که آمد بهش می گویم که کتکت بزند . »
    رکسانا از پشت دریچه انبار کنار رفت و از میان گرد و غبار گذشت . فکر کرد : رباب کی آمد که من نفهمیدم ؟ و نشست و نگاهی به نوک مداد انداخت . فکر کرد با اینکه نمیشود نوشت . . . کاش یک خودکار درست و حسابی داشتم . بعد یادش آمد چند تومانی توی همان انباری پس انداز دارد . با شتاب از جا برخاست و به ته انبار رفت . یک دستش را برد زیر صندوق چوبی و نایلون سیاهی را کشید بیرون . شتابزده گره سفت نایلون را از هم گشود . با دیدن دو اسکناس دو تومانی و چند سکه یک قرانی دل در سینه اش تپید . اسکناسهای دو تومانی را جلوی چشمانش گرفت و یادش آمد سال گذشته ، پیش از آنکه پسر عمویش ، رضا ، برای کار به بندر برود اینها را به او داده بود و در حالی که به رویش می خندید گفته بود : هر ماه برایت پول می فرستم که از درس و مشقت نمانی . . . رکسانا آهی کشید و اسکناسها را دوباره توی نایلون گذاشت و چند سکه یک قرانی بر داشت . فکر کرد : کجایی آقا رضا ، نه تنها زن عمو پول ماهیانه ای را که برای من می فرستی کش می رود ، تازه اجبار کرده که نروم مدرسه . . . دوباره از همان گره ها به نایلون زد و آن را فرو کرد زیر صندوق و رفت پشت دریچه ایستاد . آن دو پسر بچه روی لبه حوض نشسته بودند و انگار که به توافق رسیده باشند با هم در حال خوردن لواشک بودند . رکسانا سرش را برد تا پشت میله های عمودی دریچه و به آرامی صدا زد . « تقی . . . تقی . . . »
    هر دو پسر بچه هم زمان برگشتند به سمت انبار . با دیدن کله رکسانا میان دریچه نگاهی به هم انداختند . رکسانا برایشان دست تکان داد . تقی و نقی هر دو دستهای لواشکیشان را به لباسشان مالیدند و دویدند به طرف انبار . رکسانا که هر دو را در برابر خود دید سعی کرد با لبخند و لحن پر مهری نظر آن دو را به سوی خودش جلب کند .
    « ببینم . . .. کدامتان حاضر است برود برایم خودکار بخرد ؟ »
    نقی نگاهی انداخت به تقی که شق ایستاده بود . لبهایش را داد جلو . گفت : « ننه جان بفهمد پوست ازسر ما می کند . »
    تقی در تأیید حرفهای برادر بزرگتر سر تکان داد . رکسانا با همان لبخند آهسته گفت : « اگر برایم خودکار بخرید به ننه جانتن نمی گویم پولها را از زیر قالی کش رفتید ! »
    تقی و نقی هر دو نگاه پر هراسی به هم انداختند . رکسانا زیرکانه نگاهشان می کرد .
    « باشه . . . پول بده بخریم . »
    رکسانا پولها را داد به تقی . « اگر اضافه آمد یک مداد هم بخر . »
    نقی گفت : « به ننه جان نگویی ها . »
    رکسانا با ملاحت گفت : « نمی گویم . . . خاطرتان جمع ! »
    تقی و نقی آهسته و پاورچین از در حیاط زدند بیرون . رکسانا نفس عمیقی کشید و به سینه سرخ آسمان نگاهی انداخت . تصمیم داشت تا برگشتن تقی و نقی همان جا کنار دریچه کشیک بکشد که با شنیدن صدای عربده زن عمو و متعاقب آن فریاد دختر عمویش رباب ، دلش به لرزه افتاد . این صدا ها لحظه به لحظه رسا تر به گوش می رسد .
    « گیسهایش را دور گردنش می پیچم و خفه اش می کنم . . . دیگر کارش به جایی رسیده که دزدی می کند . . . »
    « باید روی دستش انبر داغ بگذاری که دیگر دزدی نکند . . . دختره بی چشم و رو . »
    تا رکسانا به خودش بیاید ، هیکل گرد و پا کوتاه زن عمو و دختر عموی دراز و لاغرش جلوی چشمانش قد کشیدند . هنوز از آن گیجی و منگی در نیامده بود که نیمی از صورتش از سیلی داغ زن عمویش سوخت . رباب مو های بلند و فر دار او را دور دستش پیچیده و از رانهایش نیشگون گرفت . زن عمو از گوشه انبار پارو را بر داشت و بی امان بر کمر باریک رکسانا کوبید . فریاد می زد : « این قدر پدر سوخته شدی که پولهای مرا کش می روی . . . الان از حلقومت می کشم بیرون . . . دختره بی کس و کار . اگر سر سفره پدر و مادرت بزرگ شده بودی این طور دزد بار نمی آمدی . »
    رباب مو های دخترک را رها کرد و همان دم مشت محکمی زیر چشم راست او خواباند . رکسانا با چشمانی گریان و خونین پرت شد و افتاد روی گونیهای گچ و سیمانی که مثل سنگ شده بودند . زن عمویش دست به کمر ایستاده بود ، با چشمانی که از فرط خشم انگار به جان رکسانا آتش می کشیدند .
    « بگو پولها را چه کار کردی ؟ »
    رکسانا نگاهش را انداخت پایین . جای نیشگونها درد می کرد .
    رباب گفت : « ولش کن ننه ! کتک امروز یادش می ماند و دیگر از این غلطها نمی کند ! »
    زن عمو با همان نگاه وقیح زل زده بود به چهره کتک خورده رکسانا . قری به گردنش داد و گفت : « مادر گور به گور شده ات را پیش چشمانت می آورم اگر بار دیگر به پولهای من دست درازی کنی . نه از شام امشب خبری هست و نه از ناهار فردا . . . آن قدر اینجا گشنگی بکش که بمیری . » و پیشاپیش دخترش از انبار رفت بیرون .
    رباب با نگاه موذیانه ای گفت : « شنیدی دزد بی چشم و رو ؟ »
    رکسانا با حرص لبهایش را به هم فشرد . رباب در را بست و نگاهی به پسر های رنگ و رو باخته اش انداخت که لب حوض نشسته بودند و میخ نگاهش می کردند . به طرفشان رفت و رو به تقی که رنگ به چهره نداشت گفت : « پولها را چه کردی ؟ »
    تقی گفت : « خرجشان نکردم . »
    رباب دستی روی مو های وزوزی پسرش کشید . « بارک الله پسرم . . . فقط مواظب باش ننه جان نبیند . » و به رویشان خندید و هیکل دراز و استخوانی اش را به طرف اتاق کشاند .
    نقی نگاهی به تقی انداخت و گفت : « رکسانا چرا به ننه نگفت ! »
    تقی خودکار و مداد را از زیر پیراهنش کشید بیرون . « برای اینکه رکسانا به ما قول داده بود . » و پرید و خودش را به کنار دریچه رساند .
    قدش به دریچه نمی رسید و نمی توانست از آنجا به داخل انبار سرک بکشد . به آرامی رکسانا را صدا زد . لحظه ای بعد رکسانا با صورتی کبود و باد کرده کنار دریچه بود . تقی همان طور که با تأثر نگاهش می کرد خودکار و مداد را به طرفش گرفت . ن« خیلی دردت آمد ؟ »
    رکسانا سر تکان داد که نه و خواست از آن دو تشکر کند که دید بغض کرده و صدایش در نمی آید .
    یک سال که گذشت انگار من هم شدم یک آدم دیگر . از آن حالت یاغیگری و نا سازگاری در آمده بودم و رفته رفته به دختری ساکت و مهجور مبدل گشتم . دختری که بی اختیار خودش را تسلیم بازیهای روزگار کرده بود . روزگاری که یکباره او را از عرش بر فرش نشانده بود و زندگی ای با ساختاری متفاوت را بر او تحمیل کرده بود .
    خیلی زود به جرگه دختران یتیم و بی سرپرست پیوستم و انگار هیچ وقت طعم شیرین خوشبختی و رفاه را نچشیده بودم و انگار از بدو تولدم این چنین بی کس و بی چیز بودم . از لباسهایی که می پوشیدم راضی بودم ، از غذا هایی که می خوردم ، از اتاقی که به غیر از من به چند نفر دیگر نیز تعلق داشت ! از محیط خشک و سرد و عاری از هر گونه مهر و محبت نیز خشنود بودم و مثل تمام بچه های دیگر پیش از خوابیدن خدا را به خاطر همان نعمتهایی که به چشم نمی آمد تشکر می کردم .
    با این همه هنوز صحنه قتل مادرم پیش چشمانم بود و گاهی چنان افکار مرا در هم می ریخت و بر احساس ظریف من ترک می انداخت که قرارم را از دست می دادم . بی تاب می شدم و جیغ می کشیدم و جمله های نا مفهومی بر زبان جاری میساختم . گاهی اگر شب دچار کابوس می شدم آن چنان جیغ می زدم و فریاد می کشیدم که تمام یتیمخانه را به اتاقی که در آن خوابیده بودم می کشاندم . گریه می کردم و با عجز و لابه نام مادرم را بر زبان می آوردم و گاهی هوای پدرم به سرم می زد .
    اوایل رفتار مدیر یتیمخانه به قدری با من بد بود و در برابر حالتهای عصبی و جنون آمیز من که از اختیارم خارج بود از خودش رفتار خشن و دور از انسانیتی به خرج می داد که دلم می خواست چاقویی شبیه چاقوی طلعت داشتم و گلوی مدیرمان را پاره کنم و بعد سینه اش را بشکافم . رفته رفته که من آرام می شدم او نیز رفتارش نسبت به من دستخوش تغییرات بارزی می شد تا جایی که گاهی احساس می کردم با همان چهره خشک و چروکیده و همیشه مانم گرفته اش دوستم دارد و دلش به حالم می سوزد .
    کم کم دوستان تازه ای پیدا کردم که تا چندی پیش از هم صحبت شدن با من گریزان بودند و همیشه با حالتی خصمانه نگاهم می کردند و گاهی با ترس و گاهی بی تفاوت از کنارم می گذشتند . به قدری با دوستان تازه ام اخت شده بودم که همه تعجب می کردند . دوست داشتم پای درد دلهایشان بنشینم و با آنان احساس هم دردی کنم .
    « رکسانا . . . بیرون از اینجا آدمها چطور زندگی می کنند ؟ »
    نگاهی به لیلا انداختم . او دختری سیه چرده با مو های فرفری بود . خودش می گفت مادرش او را که فقط یک نوزاد بوده به یتیمخانه سپرده و قول داده دو سال بعد برگردد و او را پس بگیرد ، اما من از بچه های بزرگتری که آنجا بودند شنیدم که لیلا حرامزاده ای بود که حتی یتیمخانه هم زیر بار نگهداری او نمی رفته . همیشه دلم به حال لیلا می سوخت . در پس چهره سیاه و زشتش غم بزرگی نهفته بود که چشمان سیاهش را همیشه برق می انداخت . گاهی او را در تنهایی می دیدم که عروسک کهنه اش را در بغل می فشارد و گریه می کند .
    « بیرون از اینجا آدمها زندگی عادی را دنبال می کنند . هر بچه ای کنار پدر و مادرش زندگی می کند زیر سقف خانه ای که مثل یتیمخانه نیست . . . متعلق به خودشان است . »
    عروسکش را تنگ در بغل کشید و گفت : « آن بیرون ، پدر و مادر هایی که بچه هایشان در کنارشان هستند هیچ به فکر بچه هایی هستند که پدر و مادر ندارند ؟ »
    سرم را تکان دادم یعنی نه . انگار که بغض کرده باشد پره های بینی اش لرزید . بعد از چند لحظه با صدایی گرفته گفت : « سمیرا می گفت قرار است پدر و مادری به یتیمخانه بیایند و او را با خودشان ببرند که دخترشان شود . . . راستی چطور می شود که . . . »
    زنگ کلاس به صدا در آمد . من سال چهارم دبستان درس می خواندم و لیلا کلاس سوم بود . رو به او گفتم : « غصه نخور ، یک روز پدر و مادر دیگری هم حاضر می شود که تو دخترشان شوی . . . حالا بجنب که از کلاس عقب نمانی . »
    فین کشید و در حالی که ناخن شصتش را می جوید گفت : « پارسال پدر و مادری آمدند که دختری را با خودشان ببرند . خانم مدیر مرا به آنها معرفی کرد . می دانی چه شد ؟ »
    « نه . . . لیلا ، دیرمان می شود . . . باید برویم سر کلاس . »
    لیلا داشت با خونسردی به عروسکش نگاه می کرد که لباس چرکی به تن داشت و صورت پارچه ای اش سیاه و کثیف بود . « خودم دیدم که مادره به پدره اشاره کرد و گفت : نه . . . خیلی زشت است . . . مثل حاجی فیروز می ماند ! »
    دستش را گرفتم و با مهربانی گفتم : « لابد اشتباه شنیدی . . . »
    با اطمینان سر تکان داد و گفت : « نه . . . درست شنیدم . . . بعد هم مریم را با خودشان بردند که خیلی خوشگل بود . »
    نگاه پر تحصر لیلا با اشک خیس خورد . آن قدر دلم به حالش سوخت که وقتی رفتم سر کلاس و معلم تدریس را شروع کرد ، زدم زیر گریه .
    نگاه رکسانا از دریچه انبار پر گرفته بود و روی حوض همراه با گنجشکی جست و خیز می زد . قار و قور شکمش را می شنید . از شدت گرسنگی ضعف کرده بود و احساس می کرد با چنگال تیزی روی معده اش می کشند . خورشید نیمی از آسمان را طی کرده بود . رکسانا در انتظار زن عمویش بود که به او اجازه دهد از انبار بیاید بیرون . نگاهش هم چنان با گنجشک از لب حوض به اطراف می پرید . فکر کرد اگر زن عمو خانه نباشد چه ؟ از شب پیش دستشویی نرفته بود و هر لحظه به خودش امیدواری می داد که لحظه رهایی اش سر می رسد . از شدت فشار کلیه هایش درد گرفته بود و هر لحظه اشک ، بنفش چشمانش را برق می انداخت . تحملش را از دست داده بود مطمئن بود دیگر نمی تواند خودش را نگه دارد . دستهایش به میله های دریچه انبار بود . می دانست کاری که می کرد از اختیار او خارج است . با چهره ای قرمز و عصبی و با آخرین توانش زن عمویش را صدا زد بلکه بیاید و در انبار را باز کند و او را از آن همه فشار خلاص کند ، اما دیگر فایده ای نداشت . رکسانا با تمام دردی که در کلیه هایش احساس می کرد خودش را خیس کرده بود . درد و سوزش شدیدی که هم زمان با خیس کردن خودش بدان دچار شده بود به حدی بود که او را به گریه انداخت و فریادش را به هوا بلند کرد . می دانست کار خبطی مرتکب شده ، می دانست اگر زن عمویش بفهمد دمار از روزگارش در می آورد ، اما هیچ کاری از دستش ساخته نبود . هنوز احساس درد می کرد و محکم چسبیده بود به میله ها و مدام لبش را از شدت سوزش و درد می گزید .
    زن عمویش که انگار از خواب بعد از ظهر بیدار شده بود با چشمانی پف کرده و خواب آلود خودش را به انبار رساند و غرولند کنان گفت : « چیه ور پریده ، مثل زائو ناله می کنی . . . مگر نمی دانی من عادت دارم بعد از ظهر ها چرت بزنم . »
    در را که باز کرد رکسانا چسبیده به میله ها و با ارتعاش محسوسی بدنش تکان می خورد و انگار که زبانش بند آمده باشد دندانهایش قفل شده و هیچ نمی تواند بگوید . نگاهش از قد بلند و باریک رکسانا که با رعشه ای حیرت انگیز می لرزید سقوط کرد و به زیر پا هایش افتاد که خیس و کفی بود . زن عمو که تا ته قضیه را رفته بود یکدستش را به کمر زد و دست دیگرش را در هوا تکان داد .
    « به به ! چشمم روشن ! چه افتضاحی ! چه کثافت کاری ای به راه انداختی ! »
    رکسانا چشمهایش را بر هم گذاشت . از لحن پر تمسخر و شماتت آمیز زن عمویش دوباره رعشه بر اندامش افتاد سوزش کلیه هایش با درد معده اش در هم آمیخته بود و داشت فریادش را به هوا بلند می کرد .
    « خجالت نمی کشی با این قد و قواره خودت را خیس کردی ؟ »
    رکسانا از فریاد نعره آسای زن عمویش به گریه افتاد . احساس می کرد نمی تواند میله ها را رها کند . فکر می کرد با رها کردن میله ها از بلندی به ته دره ای خیلی عمیق سقوط خواهد کرد د همان حال میان گریه گفت : « دست خودم نبود زن عمو . »
    لگد زن عمویش صاف خورد میان مهره های کمرش . رکسانا با ناله ای دلخراش توانش را از دست داد و میله را رها کرد . چشمانش سیاهی می رفت . احساس کرد از یک جای بلند قل می خورد و رو به پایین پرت می شود . زن عمو هنوز عصبانی و از کوره در رفته نگاهش می کرد و به او بد و بیراه می گفت .
    « همین حالا تمام انباری را می ریزی بیرون ، کفِش را می شوری و خشک می کنی و دوباره همه چیز را سر جایش می گذاری ، حالیت شد ؟ »
    رکسانا همان طور که معلق میان زمین و هوا چرخ می خورد با چشمانی بسته و دردی که یک لحظه راحتش نمی گذاشت گفت : « فهمیدم زن عمو . . . فهمیدم . »
    زن عمو مو هایش را در مشت گرفت و با خودش از انبار کشید بیرون . رکسانا هنوز سرش گیج می رفت و فکر می کرد هزار بار دور خودش چرخ خورده تا رسید به حیاط .
    « از بوی این کثافت ها خفه شدم ور پریده . . . من می روم بیرون تا برگردم می خواهم این انبار دیگر بوی شاش ندهد . فهمیدی شاشو ؟ » و مو هایش را رها کرد و پرتش کرد روی زمین .
    رکسانا تقلا می کرد از جا برخیزد ، اما دید نمی تواند . سایه سیاه زن عمویش هنوز بر سرش افتاده بود و هنوز داشت برایش خط و نشان می کشید .
    « تا تو باشی خودت را خیس نکنی دختره بی آبرو . . . دو ساعت دیگر بر می گردم و وای به حالت اگر همه جا را تمیز نکرده باشی . »
    زن عمویش که رفت رکسانا با هر جان کندنی بود خودش را از روی زمین جمع کرد و روی دو پا ایستاد . آسمان سیاه بود ، خورشید سیاه بود ، گنجشک سیاه بود ، حوض آب سیاه بود و حیاط و انباری و . . . همه جا سیاه سیاه بود . با اینکه میان آنهمه سیاهی جایی را نمی دید آخرین قوایش را جمع کرد تا کاری را که زن عمویش بر عهده اش گذاشت انجام بدهد .
    تمام انبار را ریخت بیرون . با اینکه از پس حرکت دادن بعضی لوازم سنگین و بزرگ بر نمی آمد ، اما اراده اش به قدری محکم بود که توانست انبار را تخلیه کند . با سطل آب از حوض کشید و تمام آنجا را شست . بعد کهنه کشید و ساعتی بعد تمام لوازم سر جایش قرار گرفته بود .
    زن عمو که از راه رسید دید رکسانا با لباسهایی تمیز روی زمین افتاده ، کنار تشتی که لباسهای شسته و آب کشیده در آن بود . آن قدر خسته بود که ضعف کرده بود و نتوانسته بود لباسهایش را روی بند پهن کند .
     
  4. کاربر ارشد

    تاریخ عضویت:
    ‏6/9/12
    ارسال ها:
    14,318
    تشکر شده:
    2,702
    امتیاز دستاورد:
    0
    حرفه:
    daneshjo
    پاسخ : به خدا نامه خواهم نوشت | نیلوفر لاری

    فصل 3

    رکسانا تمام لوازم اتاق را گرد گیری کرد . با اینکه سعی داشت حواسش فقط به کارش باشد ، اما نا خواسته گوشهایش تیز می شد و می خواست بفهمد زن عمویش با خواهر و خواهر زاده اش در مورد چه مسئله ای این طور در گوش هم پچ پچ می کنند .
    « خوب آقا ابراهیم نظرش دراین مورد چیست ؟ »
    « آقا ابراهیم روی این پسر نظر مساعدی دارد و خیلی هم اصرار می کند که پری زن پسر شریکش شود ، ولی خوب پری زیر بار نمی رود . »
    دختر جوان که کنار دست مادرش نشسته بود سرش را تکان داد و گفت : « بله خاله جان من زیر بار نمی روم ، چون . . . : کمی سرخ شد و خودش را توی چادر گلدار سپیدش جمع و جور کرد و ادامه داد : « من منتظر آقا رضا هستم . »
    « خوب کاری می کنی زیر بار نمی روی ! واه واه واه یعنی پسر من با این قد و ؟؟؟ نمی ارزد به پسر زردنبوی حاج فرامرز . »
    « ببین خواهر ، آقا ابراهیم نظرش این است که شاید رضا دلش نخواست پری را بگیرد آن وقت چه ؟ زوری که نمی شود زنش داد . »
    « بی خود ! رضا روی حرفی که من بزنم حرف نمی زند . راستش خودش وقتی داشت می رفت گفت ننه نذاری پری را شوهر بدهند . . . بگذار پول و پله ای جمع کنم تا با دست پر بروم خواستگاری . »
    چشمان ریز و قهوه ای رنگ پری برق زدند و با همان چهره گل بهی اش رو به خاله اش گفت : « راست می گویی خاله ؟ »
    خاله سرش را کشید جلو تر و گفت : « بعله که راست می گویم . . . حیف تو نیست که زن آن پسره تالاسمی بی بخار شوی . »
    خواهرش گفت : « والله من که از خدایم است پری زن رضا جان شود . کی بهتر از رضا . ماشاءالله هزار ماشاءالله هم از جوونی چیزی کم ندارد ، هم جوانمردیش زبانزد همه است . منتها چیزی که نگرانم می کند این است که مبادا پری مرا نخواهد . . . ما هم این خواستگار خوب را از دست بدهیم . »
    رکسانا داشت شیشه های پنجره های رو به حیاط را پاک می کرد . با خودش فکر کرد : بیچاره عمو رضا ، خبر ندارد برایش چه نقشه هایی کشیده اند .
    « بهمحض اینکه رضا برگشت می نشینم به پایش که باید برای پری نشان بگذاریم . . . حالا شما آقا ابراهیم را راضیش کن که به پسر شریکش نه بگوید . . . اصلاً خیال کنیم پای رضا وسط نیست ، چطور دلتان می آید این دختر را بدهید به آن پسره که مثل هویج گندیده می ماند . »
    « همین را بگو خاله جان . به خدا این قدر غصه ام گرفته . . . فکر نکنید من دختر پر رویی هستم ها ، ولی . . . راستش من دلم پیش آقا رضاست . . . حتی اگر خان زاده ای هم به خواستگاری ام بیاید زیر بار نمی روم . »
    رکسانا پوزخندی زد و ها کرد توی شیشه . پیش خودش فکر کرد نه ، دختر پر رویی نیستی . . . فقط کمی بی شرم و حیایی !
    زن عمویش صدا زد : « رکسانا . . . خبر مرگت برو توی انبار . . . تا نگفتم نیا بیرون . . . ور پریده شش دانگ حواسش به ماست . »
    رکسانا دستمال را مچاله کرد توی دستش و سر به زیر گفت : « چشم »
    زن عمو با لحن پر تمسخری گفت : « باز کثیف کاری راه نندازی توی انبار . »
    هنوز رکسانا از فرط خجالت سر بالا نگرفته بود که پری گفت : « حالم بهم خورد ای نکبت ! »
    مادر قر و فری به خودش داد و گفت : « من جای تو بودم از سقف انبار آویزانش می کردم . . . واه واه . . . خدا به دور . »
    « خودم حالش را جا آوردم . . . باید بودید و می دیدید چطور مثل بید می لرزید . . . دِ ور پریده برو گمشو نمی خواهم ببینمت . »
    رکسانا نگاه مغضوبانه ای به آن سه نفر انداخت و آهسته گفت : « چشم . . . همین الان . »
    هوا ابری بود و کلاغی روی درخت خرمالو قار قار می کرد . رکسانا دستمال را توی آب حوض شست . فکر کرد : حیف پسر حاج فرامرز که بیاید پری را بگیرد . . . من که می دانم عمو رضا پری را نمی خواهد . . . دستمال را پهن کرد روی طناب . کلاغ جستی روی شاخه درخت خرمالو زد و یکی از خرمالو های نارس افتاد روی زمین . رکسانا زیر لب گفت : « لابد خواب تازه ای برای عمو رضای بیچاره دیدند . . . مرا فرستادند پی نخود سیاه که راحت تر حرفهایشان را با هم بزنند . »
    خم شد و خرمالوی نارس را بر داشت و گرفت نزدیک دماغ کوچک و خوش فرمش و بو کشید . هیچ بوی خاصی نداشت . فقط بوی خرمالوی نارس می داد . رفت طرف انبار . فکر کرد : عمو رضا که آمد تمام نقشه هایشان را نقش بر آب می کند . . . می دانم که از پری خوشش نمی آید . . . و در را پشت سر خود بست و نشست سر جای همیشگی اش دفتر و خودکارش را از توی کارتن لباس کار رضا در آورد و دفتر چهل برگش را باز کرد .
    * * *
    ​
    روز های یکنواخت و کسل کننده یتیمخانه یکی یکی می گذشت و هر روز که می گذشت انگار سالی به آخر می رسید . . . محیط بسته و محدود یتیمخانه به نحوی بود که انگار بین ما و دنیای بیرون دیواربلندی کشیده بودند ؛ انگار ما موجودات عجیبی و غریبی بودیم که متعلق به زمین نبودیم . دلتنگیها و غمهایمان برای خودمان بود . هر کسی در پیله تنهایی خودش با آرزو های کوچک و بزرکی زندانی بود . هیچ قلب مهربانی پیدا نمی شد که ما را از این پیله تنهایی جدا کند و به سوی کره زندگی پرتابمان کند . با این همه ما زنده بودیم و بی هیچ امیدی زندگی می کردیم .
    یکی از انشا های من با عنوان به خدا نامه خواهم نوشت از سوی مسئولان یتیمخانه مورد تقدیر و تشویق قرار گرفت . همان انشا در مسابقه سراسری مقام اول متن ادبی را به خویش اختصاص داد . تازه آن موقع بود که هنر نویسندگی در من کشف شد و مدیر یتیمخانه سعی کرد تا آنجا که می تواند این استعداد خداداد را شکوفا کند . قوه تخیل من به قدری قوی بود که می توانستم از موضوعی کوچک بهترین قطعه ها را بنویسم و همه را تحت تأثیر قرار بدهم . همه برایم کف بزنند و لب به تمجید بگشایند .
    من دختری با چشمان بنفش ، آرزو های بنفش ، رؤیا های بنفش ، غمها و دلتنگیها و گریه های حسرت بار بنفش به خدا نامه خواهم نوشت . از این سوی حصار تنهایی سرک خواهم کشید به بلندای بی کرانی که جای من نیست و جای هیچ کس دیگر . حتی اگر چشمانش به رنگ بنفش همم نباشد . گریه خواهم کرد تمام نقطه چین زندگی ام را خواهم گفت از التهاب دقیقه های سنگینی که شلاقش را بر تن خسته ام می کشید .
    سلامم را نگفته شنیدی ، خوب می دانم ؛ خوب خبر داری دختری اینجا از پس تنهایی اش به تو می اندیشد . به تو که رنج بی کسی و درد یتیمی را به او هدیه کردی خواستم بگویم چشمانم را با کدامین مایع پر اعجاب حیات گریاندی که هنوز تر نشده ، خشکیدند . . . بگو به من ، بگو سوزشی را که به قلب من بخشیدی سراغش را از کدامین التهاب شکنجه آور بگیرم که این همه درد را معنا بخشد . آخ . . . بگو ، به راستی بگو جنس قلب من از چیست که زیر بار این همه سنگینی غم و ماتم هنوز نشکسته و انگار هم نخواهد شکست . می دانم . هر غروب نشسته بر افقهای دور حجم غصه های دختری را اندازه می گیری که آرزو هایش با خورشید غروب می کند و با ستاره می درخشد و با ماه پشت مه بی کسی گم می شود و انگار دوباره با خورشید طلوع می کند . . . گریه هایم را نبین این گونه شفاف و درشت گونه های تب زده ام را می شویند . . . من دلی دارم تاریک تر از ویرانه هایی که پلک هیچ خورشیدی به رویش باز نشده است . . . ویرانه هایی که همیشه با ترس و دلهره خواب سپیدیها را خمیازه می کشند و در عمق سیاهی خویش فرو می روند .
    تنها تویی که دلمرا از پس تیرگی اش می بینی و باز نشسته بر افقهای دور ، خورشید را به سرم پرت می کنی تا چهره نشسته ام را با آن پاک و تطهیر کنم می دانی که نمی توانم باز ستاره ها را در خاموشی بنفش چشمانم فرو می بری که سو سو زنان ببینم که تنها نیستم و افسوس که با چراغ ستاره ها هم می بینم که در تنهایی ام غلت می زنم . غلت می زنم و باز غلت می زنم . آن قدر در تنهایی ام می پیچم که انگار آرزو هایم حلقه حلقه دور می شود . من به عطسه می افتم و می بینم که تو نشسته بر افقهای دور از تنهایی من عکس یادگاری می گیری بی آنکه از من بخواهی بگویم « چیز » با همان لبان بسته که انگار با گره ماهرانه ای به هم دوخته شده است .
    نمی دانم چرا باز به تو خواهم گفت که تنهایم . به تو که بهتر از خودم از اندازه حجم تنهایی ام خبر داری . به خورشیدت بگو بیهوده نتاب که دنیای من در کسوف ابدی غوطه می خورد . به ستاره هایت بگو شبها که به من نگاه می کنند به خاموشی چشمانم ؟؟؟ که من بی مشت مهتاب هم می توانم تو را نشسته بر افقهای دور نظاره کنم . . . ببین دوباره به حجم خالی تنم ذره های اندوه نفوذ می کند . . . به خدا قسم که من تو را در تنهایی مقدس بچه هایی که رنگ چشمشان بنفش نیست می بینم . . . می بینم که مثل اشک از چشمانشان جاری می شوی . . . خودم دیدم دخترکی در آغاز فصل پاییز سبز شد و گل کرد و گفت خدا ریشه های خشکیده ام را به آب رساند . خودم شنیدم دخترک دیگری عکس تو را در دفتر نقاشی اش کشید و گفت : خدا در تمام رنگهای روشن جاریست . و دیدم نقاشی اش چیزی نیست جز یک مشت رنگ آبی ، صورتی ، سبز ، طلایی . اما میان آن همه رنگ ندیدم رنگ بنفش را که چسبیده به آن همه رنگ روشن مرا از پل پیوند عبور دهد و به تو برساند .
    اینها در جوار بچه هایی که دستهایشان هرگز به نو ک شاخه ها نخواهد رسید و هیچ سیبی را نخواهند چید من با همه تهی بودنم فکر می کنم از هوای تو سرشارم . . . از هوای تو که به من زندگی دادی و هیچ درد و اندوهی از اراده و تدبیر تو خارج نیست . مرا به ستاره هایت بیاویز و تابم بده . آن قدر که شیرین بخوابم و آن وقت که بیدار شدم خودم را در بهشت ببینم . . . یادم نیست در این نامه از تو خواسته باشم جایی برای من آنجا نگه داری .
    با اینکه پیش بنفش چشمانم تو همیشه سبز بودی و آبی . اما فکر می کنم تو در هیچ رنگی نمی گنجی و در بی رنگی خودت غوطه وری . نمی گویم تمام خوشبختیهای عالم را به من هدیه کن . نمی گویم از این پس نشسته بر افقهای دور تنهایی ام را اندازه مگیر . اما از تو می خواهم که دانه های اشک مرا حلقه حلقه نخ بکشی و به عنوان یادگاری به گردن بیاویزی و هر گاه که خورشید غروب کرد به یاد آرزو های من بیفت و در تنهایی من جاری شو و بسان شعر دل انگیزی از احساسات ترک خورده ام تراوش کن و رو به روی من بایست ، و من انگار که به چیزی فرا تر از خورشید می نگرم تو را نخواهم دید . با این همه احساس خواهم کرد دیگر از من عکس یادگاری نخواهی گرفت .
    دیروز تو را نقاشی کردم . معلم گفت : این که فقط صفحه سپید است . گفتم : انگار که به خورشید نگاه می کنی و نمی توانی ببینی اش . معلم تعجب کد و من فهمیدم تو نشسته بر افقهای دور به نقاشی من بیست دادی .

    ​
     
  5. کاربر ارشد

    تاریخ عضویت:
    ‏6/9/12
    ارسال ها:
    14,318
    تشکر شده:
    2,702
    امتیاز دستاورد:
    0
    حرفه:
    daneshjo
    پاسخ : به خدا نامه خواهم نوشت | نیلوفر لاری

    فصل 4

    « رکسانا باید بروی کمک رباب . »
    رکسانا از همان جایی که ایستاده بود – وسط حیاط و جارو به دست – نگاهی به زن عمویش انداخت که سرش را از پنجره کشیده بود بیرون .
    « یاالله . . . بجنب چشم به راهست . »
    رکسانا فکر کرد : بروم کمک یا بروم کلفتی ؟
    جارو تمام شده بود نشست لب حوض و آبی به دست و روی خودش پاشید . فکر کرد : آه . . . چقدر از احمد بدم می آید . با آن چشمان هیزش ، می بینمش حالم به هم می خورد . شوهر رباب را می گویم .
    « رکسانا . . . بمیری الهی چند دفعه صدایت کنم دختر . »
    رکسانا از لب حوض پرید پایین . نگاهی به آسمان بالای سرش انداخت . زیر لب گفت : « خدایا . . . خودت به من صبر عطا کن . » و رفت که چادرش را پیدا کند که دید زن عمویش در حالی که چادر او را در دست دارد میان ایوان ایستاده .
    « از زیر کار در نروی ها ! خوب حواست را جمع می کنی که نزنی چیزی را بشکنی . آن دفعه را که یادت هست ؟ »
    رکسانا یادش بود . هنوز جای نیشگون رباب روی بازوانش درد می کرد .
    « زدی گلدان یادگاری پدر رباب را شکستی . . . حالا نمی خواهد لبت را آویزان کنی . . . مواظب باش این بار دسته گل به آب ندهی ! وقتناهار هم شد بگو من سیرم . . . مبادا بنشینی سر سفره دختر پر رو . »
    رکسانا لبهای آویزانش را جمع کرد و فکر کرد : کی تعارفم می کند که من بنشینم سر سفره ؟
    « کارت که تمام شد برگرد خانه . . . حالا برو گمشو . »
    رکسانا چادرش را سر انداخت و خداحافظی کرد و از خانه آمد بیرون . صبح یکی از روز های آخ ماه آذر بود . گاهی نگاهش از روی زمین کنده می شد و از دیوار های رنگ و رو رفته کوچه بالا می رفت . از خواندن نوشته های روی دیوار لذت می برد . « عشق من ، شهلا ! » ، « من خرم » ، « زنم می شوی سهیلا ؟ » ، « داریوش و رم . . . »
    رکسانا داشت نوشته ها را می خواند و آهسته می خندید که صدایی از پشت سر شنید . انگار کسی صدایش میزد . نه از دور که از فاصله خیلی کم با تعجب ایستاد . هنوز جرأت نکرده بود برگردد عقب که همان صدا گفت : « رکسانا . . . . منم مهرداد ! »
    رکسانا مهرداد را می شناخت . دوست پسر عمویش بود . آن وقتها که رضا هنوز نرفته بود بندر ، یک روز در میان به خانه شان می آمد . رکسانا چادرش را روی سرش مرتب کرد و برگشت و مؤدبانه سلام کرد . مهرداد به رویش خندید .
    « جایی می رفتی ؟ »
    رکسانا که لپهای سفیدش به سرخی میزد آهسته گفت : « با اجازه می رفتم منزل دختر عمویم ! »
    مهرداد سرفه ای کرد و هم چنان که زیر چشمی به آن دختر زیبا و طناز نگاه می کرد گفت : « از آقا رضا خبری نیست ؟ »
    « نه . . . یعنی چرا . . . پسر عمویم نامه می نویسد . . . هر ماه دو نامه میفرستد . »
    حالا گونه های تیغ خورده مهرداد هم گل بهی شده بود . « کی وقت می کنی با هم کمی حرف بزنیم ؟ »
    رکسانا دست و پایش را گم کرد و با لکنت گفت : « با . . . با هم ؟ دَ . . . دَر . . . مورد چی ؟ »
    مهرداد یکی از تکمه های پیراهنش را – تکمه چسبیده به بیخ گلویش را – باز کرد .
    به نظر می رسید به شدت احساس گرما می کند . رکسانا هنوز عرق نشسته بر پیشانی مهرداد را ندیده بود .
    « اینجا نمی شود در مورد آن صحبت کنم . . . فقط بگو کجا و کی می توانم ببینمت ؟ »
    « نمی دانم . .. فکر نکنم بتوانم . . . »
    مهرداد دوید وسط حرفش . « زیاد وقتت را نمی گیرم . . . فردا غروب ، کنار سقا خانه چطور است ؟ »
    رکسانا به شدت دچار تپش قلب شده بود . احساس می کرد کنار آتش ایستاده و حرارت بدنش هر لحظه بالا تر می رود . « نه ، نه . . . فردا نمی شود . . . شاید . . . شاید همین امروز غروب بتوانم . . . » و بعد لب پایینش را به دندان گزید .
    مهرداد نگاهی به ته کوچه انداخت . پیر مردی می رفت و زن جوانی می آمد .
    « چه ساعتی ؟ »
    نگاه رکسانا به نوک سوراخ کفشهایش بود . « نمی دانم . . . درست نمی دانم . . . فقط می دانم قبل از اذان مغرب ، دم سقا خانه آن وقت خیلی شلوغ است . . . »
    « پس من پشت ویترین مغازه پرنده فروشی منتظرت هستم . »
    « پرنده فروشی سر کوچه را می گویید ؟ »
    « آره . . . از پنج به بعد منتظرم تا بیایی چطور است ؟ »
    رکسانا صورت سرخ و سفیدش را توی چادر گلدارش قاب گرفت . « خوب است . . . اگر کاری ندارید من کمی عجله دارم . »
    مهرداد لبخندی زد و گفت : « یادت نرود ؟ »
    رکسانا بدون لبخند گفت : « یادم نمی رود . » و گوشه چادرش را توی دستش مشت کرد و با سرعت از کنارش گذشت . تا برسد به خانه دختر عمویش که دو کوچه با منزل زن عمویش فاصله داشت هزار بار سرخ شد و از خودش پرسید : چه معنی دارد که با او قرار گذاشتی ؟ اگر عمو رضا بفهمد ؟ هنوز رنگ قرمز شرم زیر پوست صورتش جاری بود . هر بار از یاد آوری نگاههای بی تاب و سنگین مهرداد دلش به تپش می افتاد و دچار نفس تنگی می شد . فکر کرد : در مورد چی می خواهد با من حرف بزند ؟ چرا آن طور نگاهم می کرد ؟ خیره و مات ! طوری نگاهم می کرد انگار . . . انگار . . . دوستم دارد . و از تصور چنین فکری دوباره خون به صورتش دوید و داغ شد .
    پیش از اینکه در بزند چند نفس پی در پی کشید . هنوز ته دلش می لرزید و از یاد آوری نگاه جذاب مهرداد وجودش ملتهب می کشت . در زد و سعی کرد خودش را از آن حالت پریشانی در بیاورد . تقی در را به رویش گشود . با صورتی نشسته که جا به جا با آب دماغش خشکی زده بود گفت : « سلام رکسانا . »
    رکسانا به رویش خندید . « سلام . . . چرا نرفتی مدرسه ؟ » و از کنارش گذشت . تقی پشت سرش دوید و گفت : « یک کمی بد حال بودم . . . مامان گفت نرو مدرسه . »
    رکسانا خواست حرف دیگری بزند که با دیدن رباب که دست به کمر میان ایوان ایستاده بود و طلبکارانه نگاهش می کرد منصرف شد .
    « سلام . . . » و بقیه حرفش توی دهانش ماسید .
    « چرا این قدر دیر کردی کثافت ؟ »
    چادر از سر رکسانا سر خورد پایین من من کنان گفت : « تا زن عمو گفت بیایم کمکت راهی شدم . »
    سایه دراز رباب روی پله ها چین چین شده بود . « نمی خواهد این قدر دروغ بگویی ، من که تو را می شناسم . تا ول شوی توی کوچه معلوم نیست سر از کجا در می آوری ! »
    رکسانا زیر لب گفت : « خدایا کمکم کن چیزی نگویم ، در جوابش حرفی نزنم که . . . »
    « خیلی خوب ، همینجور بر و بر نگاهم نکن . . . بدو که یک عالمه کار داریم . »
    رکسانا نگاهی به تقی انداخت که داشت توپ را زیر پایش قل می داد . آهسته گفت : « بچه بد حال توی خانه استراحت می کند ، نه اینکه . . . »
    « رکسانا . . . دِ بیا بالا تا نیامدم پایین . »
    تقی گفت : « حالم بد نیست رکسانا . . . امروز امتحان داشتیم منم کلک سوا کردم . » و چشمکی زد و خندید و ردیف دندانهای کرم خورده اش زد بیرون . رکسانا سر تکان داد و از پله ها بالا رفت بالا . نگاه دردمندش از روی رختخوابهای پهن شده وسط هال گذشت و روی کپه لباسهای نشسته گیر کرد و بعد رفت تا رسید به زیر پای رباب که یک تشت پر از ظرفهای کثیف داشت به او چشمک می زد .
    « رختخوابها را که جمع کردی اول طرفها را بشور و بعد رختها را . . . بعد هم باید موکتها و قالیها را بریزیم بیرون و کف اتاقها را جارو بکشیم و موکتها و قالیها را بتاکانیم و بگذاریم سر جایشان . »
    رکسانا آب دهانش را قورت داد و به حال خودش دل سوزاند . نقی تازه از وسط رختخوابش بلند شده بود و هم چنان که چشمانش را می مالید رو به مادرش گفت : « مامان ! چرا بیدارم نکردی بروم دستشویی . »
    رباب با چشمانی از حدقه در آمده داد زد : « باز جایت را خیس کردی بچه ! »
    نقی با همان شلوار خیس از وسط هال گذشت و از در رفت بیرون . حالت نگاه رباب پر تمسخر شد و گفت : « وقتی گنده خرسی مثل تو خودش را خیس بکند از نقی نباید انتظار بیشتری داشت . »
    رکسانا گوشه لبهایش را جوید . می دانست با ایستادن و نگاه کردن کار ها پیش نمی رود ، از این رو چادرش را به کمر بست و مشغول جمع کردن رختخوابها شد .
    رباب گفت : « جای نقی را ببر بیرون ، بعد که کار هایت تمام شد بنداز به آب و بشورش . »
    رکسانا همین کار را کرد . بعد ظرفها را برد سر حوض . رباب را دید که میان ایوان ایستاد و نگاهش از روی دیوار کوتاه همسایه گذشت . در حالی که ایستاده بود روی نوک پا هایش صدا زد : « صدیقه خانم . . . »
    چند لحظه بعد رکسانا صدای زنی را شنید که حدس می زد صدیقه خانم باشد . « بعله . . . »
    خیلی زو صحبت آن دو گل انداخت و رکسانا فهمید خودش به تنهایی باید آن همه کار را انجام بدهد .
    « می خواستم بگویم اگر کاری باری داری تا کلفت مامانم اینجاست بگویم بیاید کمکت . »
    « اِ . . . رکسانا آمده . . . دستت درد نکند . . . از دیروز کلی رخت جمع شده کنج حمام ، به خودم نمی بینم بشورمشان . . . »
    رکسانا ظرفهای شسته را آب کشید و فکر کرد : کاش راستی راستی کلفت بودم ، نه خیر سرم دختر عموی شما .
    رکسانا تمام خستگی اش را روی رختخوابش ریخت . چشمانش هنوز به تاریکی عادت نکرده بود که روی هم افتادند . ازبس خسته بود حتی قادر نبود نفسش را از سینه بکشد بیرون . تمام روز را در خانه رباب کار کرده بود بی آنکه دختر عمویش کوچک ترین کمکی به او بکند . حتی برای ناهار هم سر سفره خودشان دعوتش نکرد . تازه بعد از اینکه خانه اش از تمیزی برق می زد جای تشکر او را به خانه همسایه اش فرستاد تا لباسهای آنها را هم بشورد . رکسانا بی آنکه کوچکترین اعتراضی بکند با خستگی لباسهای چرک همسایه را هم شست و در حالی که از شدت خستگی و گرسنگی احساس ضعف می کرد از خانه همسایه آمد بیرون .
    تمام محل از عطر اذان پر شده بود که دختر عمویش رباب او را روانه کرد .
    « خیلی خوب دیگر . . . می توانی بروی . . . یادت نرود آخر هفته بیایی کمک من . »
    رکسانا پوزخندی زد و توی دلش گفت یادم می ماند که آخر هفته کلفت تو و همسایه ات هستم ! چادرش را به سر کشید که برود . همان لحظه در حیاط باز شد و احمد ، شوهر رباب ، با دو نان سنگگ آمد تو . رکسانا چادرش را مرتب کرد و هنوز نگفته بود خداحافظ که احمد گفت : « به به . . . رکسانا خانم . . . تنهایی به سلامتی بر می گردی ؟ »
    رباب قبل از رکسانا ، همان طور که از پله ها می آمد پایین گفت : « پس چی ؟ آن قدر بی کاریم که اسکورتش کنیم ؟ » و نانها را از دست احمد گرفت و گوشه اش را کند .
    احمد از آب حوض مشتی به صورتش پاشید و گفت : « سر کوچه چند تا از این اراذل و اوباش جمع شده اند . . . صلاح نیست تنهایی برود . »
    رکسانا یاد قرارش افتاد . همان موقع رباب جویده جویده گفت : « نکند خیال داری برای شام نگهش داریم ؟ »
    احمد نیشخندی زد و همان طور که سیمای جذاب و زیبای رکسانا را نظاره می کرد گفت : « خودم می رسانمش . . . داداشت خیلی سفارش رکسانا را به من کرده . »
    رباب پوزخندی زد و لقمه دیگری بر دهان برد . رکسانا با ولع به رباب نگاه می کرد که چطور با نان تازه از خودش پذیرایی می کند .
    « خیلی خوب ، زودی برگرد که شام بخوریم . . . تمام روز آن قدر کار داشتم که نفهمیدم گرسنه ام ، دارم از خستگی بیهوش می شوم . »
    رکسانا پوزخندی زد و در دلش با تمسخر گفت : آره جان خودت ! خیلی کار کردی . . . زرشک !
    « برویم رکسانا »
    رکسانا با غیظ گفت : « مزاحمتان نمی شوم . . . » و بی آنکه به آن چهره موذی و نگاه هرزه اش توجه کند از دختر عمویش خداحافظی کرد و به طرف در رفت .
    پشت سرش احمد به زنش گفت : « تا تو سفره را بیندازی من برگشتم . »
    رکسانا از اینکه با همراهی احمد به خانه بر می گشت به شدت عصبانی بود . می دانست از وقت قرارش یک ساعتی گذشته . . . اما مهم فقط این نبود که ناراحتش می کرد ، تمام ناراحتی رکسانا از بابت رفتار و حرکات و حرفهای دور از شأن احمد بود که آزارش می داد .
    « حالا کجا می روی با این عجله دختر جان ؟ »
    « زن عمو نگرانم می شود . . . باید زود تر برسم . »
    « ولش کن . . . زود تر برسی که اخلاق گند او را تحمل کنی که با آن زبان تلخش زود تر باعث ناراحتی ات شود . »
    رکسانا چیزی نگفت و با کوچه پیخ خورد . هیچ اراذل و اوباشی در کوچه دیده نمی شد !
    احمد گفت : « بیا با هم برویم کافه ای ، رستورانی ، جایی ، با هم کمی گپ بزنیم و . . . »
    « نه . . . گفتم که زن عمویم نگانم میشود . . . شما هم بهتر است برگردید خانه . . . از اینجا به بعد را خودم تنهایی می روم . »
    احمد ا لحن تند و محکم رکسانا جا خورد ، اما از تک و تا نیفتاد و گفت : « مگه من می گذارم این کوچه را تنهایی بروی . . . بابا باز به کوچه ما . . . کوچه شما پر است از جوانهای بیکاره که واسه دختر مردم سوت می کشند و متلک می پرانند . »
    رکسانا لحظه ای ایستاد و نگاه عاقل اندر سفیهی به او انداخت و گفت : « توی این کوچه همه می دانند من دختر عموی رضا هستم و جرأت نمی کنند نگاه چپ به من بیندازند . »
    احمد چنگی بر مو های مجعدش انداخت . در تاریک روشن کوچه نیمی از صورتش پیدا بود .
    « بابا همین نازت مرا کشته . . . » و بعد در یک اقدام غافلگیر کننده به او چسبید و خواست صورتش را ببوسد که با مقاومت رکسانا مواجه شد . رکسانا به هر زحمتی بود توانست خودش را از چنگال احمد فراری بدهد . صدای او را نمی شنید که شکست خورده وسط کوچه ایستاده بود و زیر لب به او بد و بیراه می گفت. رکسانا نفس زنان بر در کوبید . کمی طول کشید تا زن عمویش در را به رویش بگشاید .
    « چته ؟ سر آوری ؟ »
    رکسانا چنگی بر سینه اش انداخت و در حالی که آب دهانش خشک شده بود بریده بریده گفت : « از ترس سگ آ میرزا تا اینجا را دویدم . »
    زن عمو همان طور که با اکراه نگاهش می کرد خودش را کنار کشید . « تنها آمدی ؟ »
    « نه با احمد آقا آمدم . . . تا سر کوچه مرا رساند و رفت . . . خیلی هم سلام رساند ! »:
    نور خورشید پهن شده بود روی چهره خسته و به خواب رفته رکسانا . آن چنان به خواب عمیقی فرو رفته بود که انگار نفس نمی کشید . هنوز نیمی از خستگی و بی حالی از تنش رخت بر نبسته بود که زن عمویش پرده ها را کشید و از میان رقص نوری که تا رختخواب رکسانا ادامه می یافت با بد خلقی گفت : « پا شو دیگه لنگ ظهر است . . . هزار تا کار داریم دختر . »
     
  6. کاربر ارشد

    تاریخ عضویت:
    ‏6/9/12
    ارسال ها:
    14,318
    تشکر شده:
    2,702
    امتیاز دستاورد:
    0
    حرفه:
    daneshjo
    پاسخ : به خدا نامه خواهم نوشت | نیلوفر لاری

    فصل 5

    همان روز ها بود که زن و شوهری به یتیمخانه آمدند . من هم مثل همه می دانستم که آن دو پدر و مادر جدید سمیرا هستند . زن و شوهر با دیدن من گویی از انتخاب سمیرا پشیمان شده بودند . این را نه فقط من که همه بچه ها و حتی خود سمیرا هم فهمیده بود . زن قد بلندی داشت و باریک اندام بود و پشت آرایش تند چهره اش زن مهربان و خونگرمی نشان می داد . تا مرا دید آمد به سویم و گفت : « تو کجا بودی که من تو را ندیدم . »
    لبخند زیبایی به لب داشت که لبان ماتیک زده اش را نیمه باز کرده بود .
    گفتم : « من همیشه توی اتاقم هستم . . . شما پدر و مادر جدید سمیرا هستید ؟ »
    با تردید نگاهم کرد و نه گفت ها و نه گفت نه . بعد خطاب به شوهرش که کمی چاق بود و شکم برجسته ای داشت با خنده گفت : « کیومرث تو تا حالا دختری با چشمان بنفش دیده بودی ؟> »
    شوهرش آمد جلو تر و نگاه خریدارانه ای به سر تا پایم انداخت .
    « نه . . . دیدم بنفشی که به آبی می زند ، اما نه به این بنفشی که به سرخی می زند . » بعد خم شد و خودش را هم قد من کرد و پرسید :
    « اسمت چیست ؟ »
    همسرش چتری مو هایم را از روی پیشانی ام زد عقب . « اسمش رکسانا است . وای چه مو های قشنگی هم دارد . »
    شوهرش گفت : « م م م ، رکسانا ! چه اسم با مسمایی ! خوب چند سالت هست ؟ »
    نگاهم به چهره غمگین و افسرده سمیرا بود که گوشه ای کز کرده بود و نگاهمان می کرد . گفتم : « ببخشید من باید بروم به اتاقم . . . »
    زن دستم را در دست گرفت و خیره نگاهم کرد . « حاضری دختر ما بشوی ؟ »
    تند و محکم جواب دادم :» « نه ! »
    مرد گفت : « نه ؟ چرا ؟ قول می دهیم پدر و مادر خوبی برایت شویم . . . ما برایت اتاق جداگانه ای در نظر می گیریم که پر می شود از عروسک و اسباب بازی و لباسهای رنگارنگ . »
    پوزخندی زدم و نگاهشان کردم . توی دلم گفتم : فکر کردید با این وعده ها می توانید نظرم را عوض کنید ؟ اتاقی که روزی در اختیار من بود و وسایلی که داشتم هیچ قابل مقایسه با اتاقی نبود که آن زن و شوهر می خواستند در اختیار من قرار بدهند . لحظه ای بعد رو به آن دو نفر که منتظر چشم به دهان من دوخته بودند آرام گفتم : « نه . . . متشکرم . . . داشتن اتاق جدا با تمام لوازم که می گویید آرزوی من نیست . . . بهتر است آرزوی سمیرا را بر آورده کنید . . . من اینجا راحتم ! »
    هر دو با بهت و حیرت به دختر بچه ای که ده یازده ساله نگاه می کردند که آن طور راحت به بخت خویش لگد می زد و خیلی خونسرد از بهترین فرصت پیش آمده زندگی اش می گذشت . هیچ کدام قادر به تکلم و اظهار نظر نبودند . از برابرشان گذشتم و خودم را به اتاقم رساندم . لیلا دنبال من دوید و پشت سر من وارد اتاق شد .
    « رکسانا . . . من جای تو بودم . . . »
    نگذاشتم حرفش را تمام کند . « خوشحالم که جای من نبودی و دل سمیرا را نشکستی ! »
    از جواب تند و تشر من کمی جا خورد . خودش را چسباند به تخت و به ملافه ای که روزگاری آبی بود و حالا سپید زل زد .
    « ولی مطمئنم اگر سمیرا به جای تو بود این کار را می کرد و جای تو را می گرفت . . . اگر بدانی چه پدر و مادر پولداری بودند ! اگر بدانی چه ماشینی داشتند . . . احمق ! »
    تکیه زدم به دیوار و بالش را گذاشتم روی زانوانم و با غضب نگاهش کردم . « احمق تویی و امثال تو که فکر می کنید من هم مثل شما هام . . . من دلم نمی خواهد دختر هیچ پدر و مادری باشم می فهمی ! من دلم پدر و مادر خودم را می خواهد . . . آنها را هم برای همیشه از دست دادم . . . پس باید تا ابد یک دختر یتیم باقی بمانم ! روزگاری انواع و اقسام عروسک و لباس و اسباب بازی با اشاره من توی اتاقم حاضر می شد ، پس فکر نکنید من هم مثل شما ها ندید بدید هستم و تا اسم اینها آمد تن و دلم بلرزد و زود خودم را گم کنم . . . حالیت شد ؟ »
    چشمان سیاهش لحظه ای پر اشک شد . دلم به حالش سوخت از اینکه تا این حد تند و بی پروا با او برخورد کردم . خودم هم در شرایط روحی بهتری نبودم که بخواهم از او دلجویی کنم . سرم را چسباندم به بالش و با هق هق گفتم : « برو دست از سرم بردار لیلا ! »
    لیلا نرفت . نشست روی همان ملافه بی رنگ و رو و دستش را گذاشت روی سرم و با بغض گفت : « خوش به حالت که در آرزوی داشتن پدر و مادر نیستی و مثل من . . . ولش کن . . . شاید حق با تو باشد . . . شاید ما باید تا ابد یتیم باقی بمانیم و هیچ کس نمی تواند جای پدر و مادر واقعی مان را بگیرد . . . ببینم رکی جان با من که قهر نیستی ؟ »
    اشکهایم را پاک کردم و گفتم : « نه . . . مرا ببخش . . . خیلی تند رفتم . »
    به رویم خندید و گفت : « تو که یکی دو سال دیگر پسر عمویت می آید و تو را با خودش می برد . مرا بگو که معلوم نیست تا کی اینجا ماندنی ام . »
    زل زدم به ژاکت قرمزی که تنش بود که روز جشن مدرسه از طرف انجمن بانوان خیر به تمام بچه های یتیمخانه اهدا شده بود . مال من بنفش بود . خانم مدیر گفته بود هم رنگ چشمانت .
    « من پسر عمویم را تا حالا ندیده ام . نمی دانم راضی می شود مرا با خودش ببرد یا نه ؟ اگر برد که هیچی و اگر نبرد من هم اینجا مثل تو مهمان همیشگی ام . » و بعد هر دو لبخند زدیم .
    ابر ها با شدت زیاد به هم خوردند و مثل دو ببر درنده با هم گلاویز شدند و با غرش وحشتناکی برای هم دندان قروچه رفتند . رکسانا که دلش مثل آسمان آن روز گرفته و ابری بود بلند شد که برود در را باز کند . پیش خودش فکر کرد : زن عمو چه زود برگشت . لابد خواهرش منزل نبوده .
    با دیدن مهرداد که پشت در ایستاده بود و با لبخند شوق آمیزی نگاهش می کرد لحظه ای وا رفت . نمی دانست سلام کرده یا نه . مهرداد بعد از غرش وحشتناک ابر ها هم چنان که زیر چشمی به رکسانا زل زده بود با لحن محجوب و موقری گفت : « خوب بلدی ما را سر قرار بکاری . »
    رکسانا سرخ شد و گره روسری اش را سفت بست . « اَ . . . از بابت بد قولی ام متأسفم ! »
    مهرداد فکر کرد : وقتی سرخ می شود چقدر خواستنی می شود !
    « بفرمایید تو . »
    مهرداد از تعارف نصفه و نیمه رکسانا خنده اش گرفت . « مزاحم نمی شوم . . . آمده بودم ببینمت و هم بپرسم چرا خلف وعده کردی ؟ »
    حرارت مطبوعی از زیر پوست سپید رکسانا گذشت و در تمام بدنش پیچید و بر دریچه قلبش کوبید . گرما از بنفش چشمانش می زد بیرون و بر تن و روح مهرداد می نشست . لحن پر التهاب مهرداد قرار از قلب رکسانا برد .
    « کی می توانیم از نزدیک با هم صحبت کنیم ؟ »
    رکسانا چسبیده به در آهنی نگاه خیره ای به چشمان روشن مهرداد انداخت و چهره جذاب و دلنشینش را از نظر گذراند . به کوبش شدید قلبش گوش سپرد و لبش را گزید .
    مهرداد دوباره گفت : « هر وقت و ساعتی که تو معین کردی . »
    رکسانا میان سرفه های خشکی که از گلوی تبدارش بیرون می زد گفت : « نمی دانم . . . فکر می کنم هیچ وقت چنین فرصتی دست ندهد . »
    مهرداد دستش را روی مو هایش سراند و با حالتی مشوش گفت : « آه چه بد ! »
    رکسانا بی اختیار پرسید : « حالا راجع به چی می خواستید با من حرف بزنید ؟ »
    مهرداد یقه پیراهنش را صاف کرد و شق ایستاد و با لکنت گفت : « را . . . راجع به خودمان . » و در امتداد لبخندی عاشقانه افزود : « نمی دانم چرا این قدر هول شده ام ، در حالی که به خودم قول داده بودم خونسرد باشم . . . ببین رکسانا . . . من . . . یعنی چطور بگویم تو . . . » گیج و مستأصل چنگی بر مو هایش انداخت .
    رکسانا با نگرانی نگاهش را به ته کوچه انداخت . بیم آن می رفت هر لحظه زن عمویش سر برسد و آشوبی به راه بیفتد دیدنی . مهرداد با درک نگرانی رکسانا آهسته گفت : « عفت خانم نیستند ، نه ؟ »
    رکسانا نگاه زیبایش را به چشمان شیدای مهرداد دوخت و آرام گفت : « خواهش می کنم از اینجا بروید . »
    مهرداد از پس لحن آرام رکسانا ، خواهش و اضطرابش را حس کرده بود و برای اینکه درد سری برای او ایجاد نکند سرش را تکان داد و گفت : « بله . . . بله متوجه ام . . . فقط خواستم بگویم که . . . که . . . »
    حرفهایش تا نوک زبانش می مد و می رفت .
    رکسانا گفت : « خداحافظ . »
    مهرداد چسبیده به دیوار با زبانی گرفته نگاهش کرد و در که به رویش بسته شد لحظه ای هاج و واج ماند و بعد هم چنان که از دست خودش عصبی بود به راه افتاد و زیر لب گفت : « بی عرضه ! این همه راه آمدی که به تته پته بیفتی و هیچی به هیچی برگردی . ابله ! ولی خوب چه کار کنم وقتی می بینمش هول می شوم . . . دست خودم نیست ! تقصیر چشمان جادویی اش است . جل الخالق . . . تا حالا چشمانی به این رنگ ندیده بودم . »
    باران گرفته بود . رکسانا هم چنان که سرش چسبیده بود به در آهنی حیاط ، بی آنکه اهمیتی به ریزش بی امان باران بدهد چندین بار رفتار مهرداد را پیش چشمانش مجسم کرد و حرفهای بی سر و ته اش را با خودش مور کرد . چه می خواست بگوید که آن طور هول شده و به لکنت افتاده بود . اما خدا را شکر که زن عمو سر نرسید و الا چه مکافاتی داشتیم . باران چکه چکه از صورتش می ریخت پایین . فکر کرد : آمده بود مرا ببیند ! مرا . . . و با شوقی وصف نشدنی دستش را روی قلبش گذاشت که هنوز به سینه اش مشت می کوبید . زیر لب گفت : « کاش حرف دلش را می زد و هم خودش را راحت می کرد و هم مرا . . . باید کمکش می کردم که احساساتش را بریزد بیرون ، نه اینکه با این همه خونسردی در را به رویش ببندم و بگویم : خداحافظ . تمام سر و بدنش با آب خیس می خورد . با لذت خاصی سرش را بالا گرفته بود و با ولع ذره های پاک باران را به خودش تقدیم می کرد .
    روز بعد که تب کرد و افتاد توی بستر زن عمویش به جای اینکه به فکر تهیه سوپ یا دکتر بردن او باشد رگبار انتقاد و ملامت را به روی دخترک گشود . « مگه تو چه نفعی برای من داری که باید غصه مریض شدن تو را هم بخورم . . . به خدا رضا که آمد وادارش می کنم از خانه بندازتت بیرون . . . چه می دانم ، ببرتت همان خراب شده ای که بودی . . . تو باید توی یتیمخانه می ماندی و می پوسیدی ، نه اینکه بیایی اینجا و آینه دق من شوی . . . هزار و یک کار دارم و تو خودت را زدی به مریضی . . . بی خود این جور نگاهم نکن . من که خوب می دانم تو چه مارمولکی هستی . تا اسم کار آمد و فهمیدی که باید بروی کمک خواهرم تب کردی و افتادی ، خیالت راحت باشد . . . امروز نشد فردا ، فردا نشد ، پس فردا . . . کمک به خواهرم به قرار خودش باقیست پس به صلاحت است هر چه زود تر از این موش مردگی در بیایی . . . حالیت شد ؟ »
    رکسانا بی توجه به غرولند های زن عمویش در دنیای شیرین خودش غرق بود . پیش خودش گفت : چه خوب که دنیای تازه اش دیدنی نیست والا زن عمویش کمر به ویرانی آن می بست . . . لبهای زن عمویش هنوز تکان می خورد ، ولی رکسانا چیزی نمی شنید . صدای پر طنین مهرداد گوشهایش را پر کرده بود ، زن عمو هر چه دلش خواست نیش بزند . اینک پاد زهری در تار و پود رکسانا پدید آمده بود که نیش تمام سر کوفتها و غرولند ها را التیام می بخشید . رکسانا با لذت شیرینی به تپش قلبش گوش سپرده بود .
    زن عمو دوباره با صدای بلند گفت : « گفته باشم . . . وای به حالت اگر تا شب از جا بلند نشوی ، آن وقت من به زور بلندت می کنم و کاری می کنم . . . »
    رکسانا از پشت دریچه آمد کنار . ته خودکار آبی اش را می جوید . صدای زمخت و تند زن عمویش گوشهایش را پر کرده بود .
    « دختره دست و پا چلفتی چرا حواست را جمع نمی کنی . . . آن از دیروزت که زدی لامپای خواهرم را شکستی و این از امروزت که کاسه بلور به این نازنینی را خرد کردی . چته ؟ خودت را زدی به مظلومیت و این طوری نگاهم می کنی ؟ باید امروز درسی بهت بدهم که بعد از این حواست را جمع کنی . »
    رکسانا به پشت دستش نگاهی انداخت . به اندازه یک سکه دو ریالی سیاه شده بود . پوست دور آن چروکیده و جمع شده بود . یادش افتاد چه سوزش جانکاهی را تحمل کرد وقتی زن عموی قسی القلبش قاشق داغ را پشت دستش چسباند . می خواست دادش به هوا برود .. به سختی جلوی جیغش را گرفت . دندانهایش را به قدری به هم فشرد که درد آواره هایش به سوزش پشت دستش افزوده شد . چشمان زن عمویش در تمام مدتی که قاشق داغ پشت دستش بود به او نیشخند می زد . قاشق که سرد شد چشمان زن عمو دریده تر شد .
    « اگر آدم باشی این درد را تا عمر داری از یاد نمی بری و بعد از این حواست را خوب جمع خواهی کرد . »
    رکسانا نشست سر جای همیشگی اش ، نگاهی بی روح به جلد آبی دفتر چهل برگش انداخت . فکر کرد : نوشتن چه دردی از من دوا خواهد کرد وقتی هر روز بدبخت تر از دیروزم . . . خوار و زبون تر از دیروزم ! و لحظه ای چشمانش را برق اشک جلا داد . با وجود آشوبی که در دلش بر پا بود دفتر را گشود . پشت دستش می سوخت ، مثل دلش که انگار با صد ها قاشق داغ جزغاله شده بود .

    ​
     
  7. کاربر ارشد

    تاریخ عضویت:
    ‏6/9/12
    ارسال ها:
    14,318
    تشکر شده:
    2,702
    امتیاز دستاورد:
    0
    حرفه:
    daneshjo
    پاسخ : به خدا نامه خواهم نوشت | نیلوفر لاری

    فصل 6

    اواخر ماه شهریور بود که به من خبر دادند پسر عمویم برای بردن من به یتیمخانه آمده است . از فرط خوشحالی سر از پا نمی شناختم . از اینکه از آن محیط سرد و بسته خلاص می شدم و نزد خویشان نزدیکم می رفتم در آسمانها سیر می کردم . دوستانم از بابت خوشحالی من شاد شده بودند و خدا را شکر می کردند که عاقبت رفتنی شدم .
    برای نخستین بار بود که پسر عمویم را می دیدم روی همین اصل دچار هیجان شدیدی شده بودم . پسر عمویم رضا ، در دفتر یتیمخانه انتظار مرا می کشید . وقتی وارد دفتر شدم و سلام کردم ، چند لحظه نگاه من و پسر عمویم خیره به هم ماند . رضا قد بلندی داشت ، انگار بدنسازی کار می کرد . چون عضلات بدنش زده بود بیرون . سبزه رو بود و چشمان بادامی درشتی داشت که به قهوه ای می زد . مو های صافش ریخته بود روی پیشانی اش . چهره نمکینی داشت و از صدا و لحن دلنشینی هم بهره مند بود .
    « خوب دختر عمو ، ساکت را ببند تا برویم . »
    همان لحظه لیلا در حالی که ساک مرا در دست داشت وارد دفتر شد . نگاه خیس از اشک لیلا خاطرم را آزرد . او را تنگ در آغوش کشیدم و بر مو های مجعدش چنگ انداختم . عمو رضا گفت : « برویم دختر عمو . . . هر چه کشش بدهی دوستانت ناراحت تر می شوند . »
    به طرفش برگشتم و در حالی که اشکهایم را پاک می کردم با بغض گفتم: « من حاضرم عمو رضا ، برویم . »
    لحظه ای با تعجب نگاهم کرد و زیر لب گفت : « عمو رضا ؟ »
    پس از خداحافظی از تک تک بچه ها و مسئولان یتیمخانه دستم را گذاشتم توی دست عمو رضا . او دچار شگفتی شد و لحظه ای با تردید و دو دلی نگاهم کرد ، ولی هیچ نگفت . پشت سرم چشمهای بارانی چندین دختر یتیم و آرزومند بدرقه ام کرد ، هیچ دلم نمی خواست برگردم و نگاهشان کنم و از دیدن چهره غمزده و نگاه پر تحسرشان دلم زخم بخورد .
    از یتیمخانه که آمدیم بیرون نفس راحتی کشیدم و با لحنی شاد گفتم : « خدا را شکر که یک بار دیگر خودم را در فضای آزاد میبینم . »
    عمو رضا مرا به طرف موتوری برد که چسبیده به دیوار یتیمخانه جکهایش را زده بود پایین .
    « چند وقت است نیامده ای بیرون ؟ »
    فکری کردم و گفتم : « م م م ! حدود سه سال . »
    رضا سوت زنان گفت : « سه سال ! پس داشتی می پوسیدی . » و جکها را زد بالا .
    « شما کی هجده سالتان شد ؟ »
    موتور را کمی برد جلو و کمی کشید عقب . « دیروز شدم نوزده ساله ، البته ننه ام شناسنامه ام را یک سال دیر تر گرفته . »
    « راست می گویید ؟ »
    نشست روی نشیمن موتور و رو به من گفت : « تا حالا ترک موتور سوار شدی ؟ »
    با خنده گفتم : « نه . »
    « بپر بالا تا امتحانش کنی . » و من با احتیاط خودم را کشیدم بالا . ساکم را حد فاصل با عمو رضا قرار دادم . عمو رضا میان صدای گاز موتورش گفت : « سفت خودت را بگیر . »
    موتور که راه افتاد یک لحظه ته دلم خالی شد . از ترس چسبیدم به کمر عمو رضا . برگشت و گفت : « روسری نداشتی دختر عمو ؟ »
    باد شهریور به صورتم شلاق زد . « روسری ؟ نه ! »
    « پس مو هایت را جمع کن . »
    من موهایم را جمع کردم و فرو بردم توی یقه ام . موتور سواری خیلی به دلم نشست . همین طور اخلاق خوش عمو رضا باعث دلگرمی من شد . از کوچه های تنگ و باریک با سرعت خیلی کم گذشتیم . عمو رضا گفت : « اینجا محله ماست . .. خانه ما هم ته همین کوچه است . . . ببینم تا حالا گذرت به محله های پایین افتاده بود ؟ »
    نگاهم با کنجکاوی دیوار های قدیمی و خانه های کوچکش را سیر می کرد که سر و صدای زیادی از آنها بیرون می آمد .
    « نه . . . جایی که ما زندگی می کردیم این شکلی نبود . کوچه هاش خیلی پهن بودند . . . دیوار هاش . . . »
    « جایی که شما زندگی می کردید بالای شهر بود و اینجا . . . »
    موتور ایستاد . به من گفت بپر پایین . من هم پریدم . در حالی که به در می نواخت رو به من گفت : « اینجا پایین شهر است . . . » و یکی از دستهایش را برد بالا . « شما آن بالا بودید . »
    از پشت در صدای خشن زنی به گوش رسید : « کیه ؟ آمدم خوب . . . سر که نیاوردی ! »
    عمو رضا با خنده گفت : « منم ننه . » و با همان خنده به من گفت : « ننه من عادت دارد تا در حیاط را می زنند یا دنبال روسری اش بگردد یا دنبال چادرش . »
    در که باز شد زن چاق و قد کوتاهی را دیدم که خودش را توی چادرش پیچانده بود . تا نگاهش به من افتاد با اخمهایی در هم کشیده به پسرش تشر زد . « آخر کار خودت را کردی ! برش داشتی و آوردی اینجا که . . . »
    عمو رضا دوید وسط حرفش . « اِ . . . ننه . . . رکی غریبه نیست . . . دختر عموی من است . »
    مادرش پوزخند زنان گفت : « اگه غریبه نیست بگو تا حالا چند بار همدیگر را دیدید ؟ »
    عمو رضا بی اعتنا به پرسش مادرش رو به من گفت : « برویم تو دختر عمو . »
    مادرش گوشه چادرش را مشت کرد توی دستش . « تا وقتی آن بالا ها بودند ما فامیلشان نبودیم ، حالا که با سر خوردند زمین . . . »
    « ننه . . . جان من باز شروع نکن . . .بذار از راه برسیم بعد قصه کلثوم ننه را از سر بگیر . »
    مادرش با غیظ چادرش را جمع کرد و با سرعت از پله ها بالا رفت . وسط حیاط که رسیدیم با چهره ای گلگون و عصبی ، در حالی که بر خشم و احساساتم سر پوش می نهادم گفتم : « عمو رضا . . . حس می کنم بد جوری نیامده سر بار شما شده ام و مادرت را دلگیر کردم . »
    نچی کشید و گفت : « نه بابا . . . اخلاق ننه ام همین طوریه ! اولش تند و آتشیه ، اما بعد یواش یواش مهربانی اش گل می کند . . . حالا برویم بالا . . . من درستش می کنم . »
    با تردید نگاهش کردم و ناچار دنبالش از پله ها رفتم بالا . زن عمو لم داده بود به پشتی و زل زده بود به گلهای ریز قالی زیر پایش . عمو رضا برای اینکه جو خشک را عوض کرده باشد گفت : « ننه . . . روسری موسری اضافه داشتی بده به رکی . . . خوب نیست سر برهنه باشد . »
    مادرش نگاه از گلهای قالی ب داشت . اول نگاهی بر افروخته و خشمگین به من انداخت و بعد همان نگاه را به پسرش دوخت و با لحنی نکوهش بار و پر غیظ گفت : « من هیچی اضافه ندارم ببخشم به این دختره ! فقط امشب را اینجا می ماند . . . فردا می بریش همان جا که بود . »
    عمو رضا نگاهی از سر تأسف به من انداخت . می دید چطور سرم را انداخته ام پایین و از شدت ناراحتی و بغض لبهایم را می جوم و نطق نمی کشم . انگار دلش به حالم سوخت . رو به روی مادرش روی دو پا نشست و با لحنی پر تحکم ، ولی آرام گفت : « من قیم رکی هستم ننه . . . او بعد از این اینجا با ما زندگی می کند . . . تمام ! » و از جا بلند شد و آمد به طرف من . نگاه نافذش انگار داشت از زیر پوستم می گذشت .
    « تا کی می خواهی سر پا بایستی ؟ »
    نگاهم را از روی زمین بر داشتم و به دیده اش پاشیدم . برق چشمان قهوه ای اش شبستان خیال مرا چراغانی کرد . هنوز به چشمانش نگاه می کردم که به رویم لبخند زد . از آن لبخند ها که جذاب ترش می ساخت .
    « یادت باشد اگر می خواهی توی این خانه زندگی کنی باید کار کنی ، من نان مفت ندارم بدهم تو بخوری ، حالیت شد ؟ »
    این اولین برخورد تهدید آمیز زن عمو با من بود که در غیاب پسرش برایم خط و نشان کشید . من هم که دیگر هیچ دلم نمی خواست برگردم یتیمخانه مجبور بودم از سر و ته احساساتم بزنم و به هر چه که او از من می خواست چشم بگویم . »
    « ننه ، این دختر چرا چشمانش این رنگی است ؟ »
    من داشتم اولین تجربه کاری ام را مزه می کردم و در حال شستن ظرف بودم . زن عمو برگشت و به دخترش رباب گفت : « چه می دانم ؟ چشمان بی حیای مادرش را ارث برده . »
    رباب همان طور که دست به کمر وسط حیاط ایستاده بود گفت : « وا ! ندیدم رنگ چشم کسی بنفش باشد . . . نباید بهش رحم می کردید . . . باید می ماند توی همان یتیمخانه تا مو هایش مثل دندانهایش سپید می شد . »
    زن عمو نیم نگاهی به من انداخت و با لحن دلخوری گفت : « هر چه می کشم از دست رضا می کشم . . . او دلش سوخت و . . . »
    زندگی تازه ام اگر چه آن طور که فکر می کردم نبود و در مقایسه با یتیمخانه تعریف چندانی نداشت ، اما با این همه راضی بودم و امید داشتم که با رفتار و کردارم بتوانم رفته رفته در دل سنگ زن عمویم رسوخ پیدا کنم و نظر او را نسبت به خودم برگردانم .
    عمو رضا اسمم را توی دبیرستان نزدیک خانه شان نوشت . هر روز مرا به مدرسه می رساند و خودش هم به دنبالم می آمد . به خواست او در راه مدرسه روسری سر می کردم . همیشه سعی می کردم وقار و متانتم را حفظ کنم .
    عمو رضا جوشکار بود و این طور که به نظر می رسید در کارش خیلی خبره بود . وقتی از سر کار بر می گشت تمام لباسها و سر و صورتش سیاه بود . به خانه که می رسید فوری از آن حال و هوا در می آمد . حمام می کرد و لباس راحتی می پوشید و سر شوخی و خنده را با مادرش باز می کرد . زیاد از خانه بیرون نمی رفت . اگر هم می رفت سر شام خودش را می رساند . تنها دوست صمیمی اش مهرداد بود . همین مهرداد که معلوم نشد چه حرف مهمی را قرار است با من در میان بگذارد . آن اوایل زیاد من به چشمش نمی آمدم ، اما هر چه می گذشت نسبت به من تعصب بیشتری پیدا می کرد و انواع و اقسام تذکر ها را به من و مادرش دیکته می کرد .
    « رکی اگر یه وخت نیامدم دنبالت ، تنهایی از مدرسه بر می گردی مواظب باش نگاهت را از روی زمین ور نداری . »
    « ننه ، یه وخت رکی را تنها جایی نفرستی ها ! »
    زمانی که زن عمو منزل نبود و من چشم به راه آمدن او کنار در می نشستم و زل می زدم به ته کوچه ، وقتی از راه می رسید با خوشحالی به استقبالش می رفتم و او می گفت : « خوبیت ندارد دم غروب وایسی کنار در و چشم به راهی بکشی ! »
    می گفتم : « طوری نیست ، توی خانه انگار زمان نی گذرد . . . آمدم بیرون که وقت تند تر بگذرد . »
    باتعجب نگاهم می کرد و می گفت : « حالا چشم به راه من بودی یا زن عمویت ؟ »
    می خندیدم و می گفتم : « اول عمو رضا ، بعد زن عمو . »
    او هم می خندید و خوش اخلاقی می کرد . همیشه با دست پر به خانه می آمد . اغلب اوقات برای من چیز می خرید . روسری ای ، چادر نمازی ، پیراهنی . . . همین باعث می شد حسادت زن عمویم حسابی گل کند . « تو که هر چه در می آوری می دهی برای این تحفه چیز می خری ؟ چند بار بگویم پولهایت را جمع کن که خرج عروسی ات کنی . »
    رضا می خندید و می گفت : « خوش داری ننه ! مگه چقدر دادم بابت این ، دوست دارم دختر عمویم را شاد ببینم . »
    زن عمو چشمانش وق می زد بیرون و همان طور که بر و بر نگاهش می کرد پوزخند زنان می گفت : « چطور پدرش نمی خواست ما را شاد ببیند . . . یادت رفته پدرت داشت می مرد و پول نداشتیم خرج دوا و دکترش کنیم ، رفتیم به خود نا مردش رو زدیم و او ما را از خانه اش انداخت بیرون و با کمال وقاحت گفت : « من ننگم می شود شما را فامیل خودم بدانم . . . همان بهتر که بمیرید . » بعد از اینکه با لحن پدرم جمله آخر را تقلید کرد با لحن عصبی خودش ادامه داد : « حالا تو دخترش را آوردی ور دل من و هی لوسش می کنی . . . وقتی پدر بدبختت مرد خیلی دستمان تنگ بود . حالم از بی رحمی قلب پدر این دختر به هم می خورد . خدا را شکر که حقش را گذاشت کف دستش ! همچین از آن بالا با سر زدش زمین که خودش هم نفهمید کجا بود و . . . »
    من که دیگر تحمل شنیدن آن همه حرف تلخ و گزنده را نداشتم گریه کنان رفتم توی حیاط . صدای عمو رضا را شنیدم که با لحن تندی مادرش را سرزنش کرد . « دِ آخه مادر من ! این موضوع چه دخلی به این بچه دارد . . . پدرش تقصیر کار بوده ، به دخترش چه مربوط . . . حالا می خواهی انتقام پدر را از دختر بگیری . »
    صدای فریاد زن عمو را شنیدم که زوزه کشان گفت : « آره ، آره . . . . پدرش به زندگی برادرش پشت کرد ، می توانست کمکش کند و نکرد ، حالا من چرا باید جور دختر آن مرد را بکشم . . . کور خواندی رضا . . . زندگی را پیش چشمان وقیحش سیاه می کنم . . . حالا می بینی ! »
    حرفهای تند و تیز زن عمو مثل سوزن توی گوشهایم فرو می رفت ، دستم را فرو بردم توی آب حوض و به تلخی گریستم .
    زندگی با همین تلخی و گزندگی ادامه پیدا کرد . رفته رفته ، انگار که پوست بدنم کلفت شده باشد با تمام تلخیها کنار می آمدم . می دانستم این واقعیت زندگی من است و چاره ای جز سوختن و ساخت نیست و باید با بردباری این برهه از زمان را که در تاریکی و تلخی فرو رفته بود پشت سر بگذارم . همان طور که به محیط سرد و بی روح یتیمخانه عادت کردم باید خودم را با شرایط تازه وفق می دادم . تنها دلخوشی من قلب مهربان عمو رضا بود . تا زمانی که او در خانه بود لحظه ها به خوبی می گذشت . زن عمو از ترس او با من کاری نداشت . من بیشتر وقتم را با عمو رضا می گذراندم ، اما در نبود او لحظه ها شلاق زنان تن و روحم را زخمی می کردند و انگار که وزنه ای سنگین به پایشان بسته باشند لک لک کنان بر من می گذشتند . عمو رضا مرا می فهمید با اینکه سعی می کرد مرا بفهمد . هر چند گاهی رفتار ها و خواسته های دخترانه ام پیش چشم ا مسخره به نظر می رسید ، اما با این همه هیچ گاه سعی نمی کرد کاری کند یا حرفی بزند که باعث ناراحتی من شود .
    تیره روزی من از زمانی شروع شد که عمو رضا با گرفتن کاری به قول زن عمو نون و آبدار مجبور شد همراه صاحب کارش برود بندر . او که رفت زن عمو که خودش را تنها بالای سر من دید همانند دیکتاتوری به تمام معنا زمام اختیار مرا در دست گرفت و به هر سو که دلش می خواست مرا راند . چه شبهایی که بعد از رفتن عمو رضا گریه کردم و دعا کردم و از خدا خواستم که او برگردد و مرا از آن همه شکنجه و تنبیه و کار و فلاکت نجات بدهد . . . اما زمان لنگ لنگان بر من عبور می کرد و و بر تیره بختیهای من نیشخند می زد .
     
  8. کاربر ارشد

    تاریخ عضویت:
    ‏6/9/12
    ارسال ها:
    14,318
    تشکر شده:
    2,702
    امتیاز دستاورد:
    0
    حرفه:
    daneshjo
    پاسخ : به خدا نامه خواهم نوشت | نیلوفر لاری

    فصل 7

    رکسانا تمام راه رفته را برگشت . زمستان از زیر پوستش می گذشت و انگار با پنجه های تیزش پوست لطیف دخترک را شیار می کشید . رکسانا امتداد این شیار ها را تا انحنای گردنش حس می کرد . به خودش بد و بیراه گفت : نباید می رفتم . . . نباید . . . پایش پیچ خورد توی چادرش و تعادلش را از دست داد . داشت می افتاد که پا هایش مثل میخ فرو رفتند توی زمین . با بال چادرش عرق نشسته بر پیشانی اش را پاک کرد . احساس می کرد در حال خفه شدن است . نفسش تا بیخ گلویش بالا می آمد و انگار که به سد محکمی بخورد دوباره بر می گشت پایین . اشک گرم از گوشه چشمان دخترک سرازیر بود . فکر کرد : نباید می رفتم . . . پا هایش به سمت خانه کشیده نمی شد . دلش می خواست خلوتی می یافت و می توانست دمی با خودش بنشیند و آن همه فشار عصبی و ناراحتی را با یک فریاد بلند آرام کند .
    به خانه که رسید خودش را توی انبار زندانی کرد . کمی اشک ریخت و بعد دفتر چهل برگش را گشود .
    زن عمو می خواست به عیادت شوهر خواهرش برود که آپاندیسش را عمل کرده بود .
    « هی با توأم . . . تا برگردم خانه را می کنی مثل دسته گل . . . فهمیدی ؟ »
    « بله زن عمو فهمیدم . »
    زن عمو که رفت جلوی آینه ایستادم . مو هایم را شانه زدم و دوباره زل زردم به خودم . خوشگلم ؟ نیستم : کاش لوازم آرایش داشتم . سرخاب می مالیدم ، سرمه می کشیدم . . . ولی نه . . . این طوری ساده و بی رنگ و روغن بهتر است . تازه تو این محل هیچ دختری در خوشگلی به گرد من نمی رسد . . . روسری مشکی ام را که گلهای درشت قرمز داشت انداختم سرم . چقدر به رنگ چشمانم می آمد ! وقتی رفتم اگر او زود تر سر قرار بود اول سلام می کنم . . . سعی می کنم زیاد لبخند تحویلش ندهم که فکر نکند خبر هایی هست . . . بعدش . . . بعدش را نمی شود پیش بینی کرد . به احتمال زیاد می رود سر اصل مطلب و من هم تا آخر گوش می کنم و . . . آه چقدر حرف زدم . . . بلند شوم بروم که دیر نشود .
    داشتم می رفتم سر قرارم با مهرداد . روز پیش بعد از اینکه زن عمویم خانه را به قصد رفتن به خانه رباب ترک کرده بود قرارش را توی کاغذی نوشته و سنگی لای آن پیچیده و پرتش کرده بود توی حیاط ، هنوز توی حیاط بودم که سنگ افتاد پشت سرم . وقتی برگشتم سنگ و کاغذی را دیدم که جلوی پایم به من چشمک می زد تا برش دارم . صدای آرامی از بیرون شنیدم .
    « رکسانا منم مهرداد . »
    تا بنا گوش سرخ شدم و کمی گیج و دستپاچه نگاهی به کاغذ انداختم و بعد هراسان گفتم : « چه کارم داری ؟ »
    دوباره همان صدای نجوا گونه گفت : « کاغذم را بخوان و جوابش را به من بده . »
    مجبور شدم کاغذ را بردارم و بازش کنم . نوشته بود :
    « سلام رکسانا جان .
    در آرزوی دیدار تو هر روز چند مرتبه از کوچه شما می گذرم . . . خواهش می کنم بیشتر از این مرا در حسرت دیدار خودت باقی نگذار . جایی را برای ملاقات تعیین کن و زمانش را به من بگو .
    فدایت مهرداد
    هنوز در گنگی احساسی که از مغز استخوانم می گذشت و مثل خون توی رگهایم می دوید مانده بودم که همان صدا گفت : « خواندی رکسانا ؟ »
    گرمای مطبوعی بر صورتم نشسته بود . در حالی که به طرف در می رفتم کاغذ را روی قلبم فشردم و از هجوم آن احساس غریب و نا شناخته لذت بردم . خواستم در را باز کنم و نگاه بی تابش را با جان و دل بخرم و هم خودم و هم او را از این جدایی و فراق خلاص کنم ، اما نتوانستم . گفتم بگذار هر دویمان بیشتر در تب دیدار هم بسوزیم و بیشتر قرارمان را از کف بدهیم . از این رو با صدایی صاف و بی روح گفتم : « فردا همین موقع . . . توی پارک . »
    انگار که دنیا را به او داده باشم ، از صدایش موج شادی برخاست .
    « مطمئن باشم می آیی ؟ مثل دفعه پیش قالم نمی گذاری ؟ »
    نفس حبس شده ام را رها کردم و گفتم : « مطمئن باش . . . حالا برو . . . نمی خواهم کسی تو را پشت در ببیند . »
    با لکنت گفت : « چَ . . . چَشم . . . پس فردا همین موقع با بی صبری تمام توی پارک منتظرم . » و لحظه ای سکوت کرد و باز با بی قراری گفت : » فَ . . . فقط رکسانا . . . ازت خواهشی داشتم ! »
    گوشهایم را چسبانده بودم به در . « چه خواهشی ؟ »
    « شب که خواستی بخوابی اسم مرا زیر لب تکرار کن تا خوبت ببرد . . . باشد ؟ »
    خنده ام گرفت . « باشد . »
    خیال کردم رفت ، اما انگار دلش نمی آمد خداحافظی کند .
    « رکسانا . . . »
    « بعله ! ؟ »
    « دوستت دارم .»
    هر دو برای چند لحظه خاموش شدیم . در سکوت شیرینی با بازتاب صدای عاشقانه مهرداد به سرزمین رؤیا ها رفتم . نمی دانم کی رفت و چرا خداحافظی نکرد . هر چقدر منتظر ماندم تا صدای خداحافظی اش را بشنوم فایده نداشت . بعد از چند دقیقه با احتیاط در را باز کردم . کوچه خلوت بود و انگاری که دچار توهم و خیالات شده بودم . هیچ اثری از مهرداد دیده نمی شد .
    مهرداد روی نیمکت زیر درخت بید مجنون نشسته بود . گاهی دستهایش را می برد جلوی دهانش و ها می کرد و سرش را به این سو و آن سو می چرخاند . از زاویه ای که نشسته بود مرا نمی دید که به او نزدیک می شوم و با هر گام انگار که می میرم و زنده می شوم . صدای پای مرا از پشت سرش شنید . وقتی برگشت و نگاهم کرد قلبم داشت توی سینه طبل می زد . اول او سلام کرد و بعد بلند شد و صاف ایستاد . سعی کردم خونسردی ام را حفظ کنم و صدایم دچار لرزش نشود . با دست تعارفم کرد بنشینم . نشستم . او بالای سرم ایستاده بود و داشت نگاهم می کرد . انگار که مرا زیر میکروسکوپ نگاه می کند . دستپاچه بودم ، هول بودم ، بی قرار بودم . نمی دانم چرا حرارت از بدنم می زد بیرون ، انگار که آتش گرفته باشم . شعله هایش از چشمانم می زد بیرون .
    « چرا نمی نشینید ؟ »
    نگاهی به دور و برش انداخت و در فاصله کمی از من نشست . کفشهای چرمش برق می زد . مثل نگاهش که لحظه ای راحتم نمی گذاشت . بعد از چند لحظه که من و او به صدای گاز اتومبیلها و فریاد دوره گرد ها و دستفروشها گوش سپردیم گفتم : « من وقت زیادی ندارم . . . اگر حرفی هست . . . »
    با خنده گفت : « باور نمی کنم من و تو در فاصله کمی از هم نشسته باشیم . . . گفتم امروز هم سر قرار نمی آیی . »
    نگاهم را از برق کفشهای چرمی اش برداشتم و زل زدم به چشمان روشنش که انگار خاکستری رنگ بود . به رویم لبخند زد و گفت : « خیلی خوشحالم که الان کنار منی . » بعد لحظه ای نگاهش تا پشت درخت کاج رو به رو رفت و دوباره برگشت .
    « منم همین طور . »
    حالا چشمان خاکستری رنگش کهربایی شده بود . « راست می گویی ؟ »
    لبخند کمرنگی زدم و با ملاحت گفتم : « من به کسی که دوستش دارم دروغ نمی گویم . »
    دهانش باز ماند . خودم هم نفهمیدم چطور بدون هیچ احساس شرم و حیایی بی پرده احساسم را ریختم بیرون . همان طور که صاف نگاهش می کردم ادامه دادم : « همین را می خواستی بدانی ؟ »
    سرش را به سوی آسمان آبی بالای سرش گرفت . به نظر می رسید از فرط اشتیاق و هیجان نمی توانست حرف بزند . به کمکش شتافتم و گفتم: « مثل من بی پرده حرفهایت را بزن . . . گفتم که وقت زیادی ندارم . »
    نگاهش از آن بالا افتاد پاین . دوباره رفت تا نزدیکی درخت کاج ، چرخی خورد و برگشت و صاف افتاد توی چشمان بی قرار من . تا به حال عشق را در نگاه کسی ندیده بودم . در آن لحظه چشمان مهرداد از زیر سایبان یک عشق آتشین به تماشایم نشسته بود . خون داغی به گونه هایم دوید . دلم با کوبش شدیدی بر قفسه سینه ام فشار وارد می کرد . پس از چند دقیقه که مرا در تاب و تب شنیدن صدایش باقی گذاشت بریده بریده گفت : » رکسانا . . . چطور بگویم که منظورم را درک کنی . . . من . . . هنوز فکر می کنم در عالم خیال جا مانده ام . . . آخر چطور ممکن است ، دختری با این همه زیبایی و وجاهت دوستم داشته باشد . »
    این بار نگاه من تا پای درخت کاج پر گرفت . احساس می کردم پشت شاخه های تو در تویی که هنوز چسبیده بودند به زمین سایه ای کمین کرده ، هنوز حواسم به درخت کاج بود که احساس کردم دستم میان کوره داغی افتاده است . برگشتم و دیدم دستم را میان دستهایش می فشارد . از حرارت دستهایش دلم مالش رفت . انگار به زیبا ترین تصنیف زندگی ام گوش می دادم .
    « رکسانا . . . تا به حال اسیر عشق هیچ دختری نشده بودم . . . تو اولین و آخرین دختری هستی که عاشقم کردی . دوستت دارم رکسانا . . . دوستت دارم . »
    هنوز از گرمای دلچسب آن عشق خیال انگیز در رؤیا سیر می کردم که صدای خنده به گوشم رسید . چادر از سرم افتاده بود . او با التهاب و رنگی پریده نگاهش به درخت کاج بود . هنوز هیچ فکری از سرم نگذشته بود که دیدم چند سر بی تن از پشت درخت نمایان شد . با نیشخند به من و او زل زده بودند . یکی از سر ها گفت : « خیلی خوب دیگر مهرداد ، شرط را بردی . لازم نیست این قدر عشقبازی ات گل بکند . »
    با هول و هراسی که بر وجودم چنگ می انداخت زل زدم به نیمرخ پریده رنگ مهرداد . هیچ توجیهی نمی توانست او را از گناهی که مرتکب شده بود تبرئه کند . دستم را از میان دستهایش کشیدم بیرون و صاف ایستادم مقابلش . انگار جرأت نداشت به من نگاه کند . بغض کرده بودم و خوب نمی توانستم حرف بزنم . اعصابم متشنج بود . کاش گریه نمی کردم . کاش او اشکهای داغ مرا نمی دید .
    « دستت درد نکنه آقا مهرداد ، روی احساسات من شرط بندی می کنی . . . دلم خوش بود که دوست عمو رضایی و نیت بدی نسبت به من نداری . »
    زیر چشمی نگاهم کرد و آهسته گفت : « گریه نکن رکسانا . . . همه چیز را برایت توضیح می دهم . »
    داد زدم : « لازم نکرده ، نگفته همه چیز پیداست . یک مشت بچه مزلف قصد کردید با تحریک احساسات من خوش باشید . . . دستم بیندازید و قهقهه بزنید . . . نا مرد ، آره خیلی نا مردی . »
    چادرم را روی سرم کشیدم و دویدم . او هم پشت سرم می دوید : « صبر کن رکسانا . . . »
    و از پشت چادرم را کشید و من مجبور شدم بایستم . نگاهش نمی کردم . به شدت از دستش عصبانی بودم . رو به روی من ایستاد و با لحن مظلومانه ای گفت: « دلت آمد به من بگویی نا مرد ! »
    پوزخندی زدم و گفتم : « چطور تو دلت آمد مرا مضحکه دوستانت بکنی و به ریشم بخندی . »
    سرش را به علامت رد حرفهایم تکان داد و گفت : « نه . . . این طور که تو فکر می کنی نیست . . من هم مثل تو غافلگیر شدم . » وقتی نگاه پر تغیر مرا دید با لبخند گفت : « خیلی خوب ، آدم به کسی که دوستش دارد دروغ نمی گوید . . . راستش قضیه اول شرط بندی بود ، اما بعدش حسابی بهت علاقه پیدا کردم . . . حتی تا امروز هم نفهمیده بودم چقدر دوستت دارم . . . والا نمی گذاشتم چنین اتفاقی بیفتد . » سپس دستی روی صورت صاف و تیغ زده اش
    کشید و گفت : « شرط بسته بودیم که من می توانم تو را با همه زیبایی و غرورت سر قرار بکشانم . . . اما شرط نکرده بودیم که عاشقت شوم ؛ اما به جان رکسانا راستی راستی عاشقت شدم و الان از اینکه این طور گریه می کنی و از دست من عصبانی هستی می خواهم خودم را تکه تکه کنم . »
    سرم را به جهت مخالف گرفتم و با همان صدای گرفته گقتم : « دیگر لازم نیست عاشقم باشی . من با کسی که احساساتم را به بازی بگیرد کاری ندارم . »
    خواستم از مقابلش بگذرم که گفت : « لا اقل چادرت را بگیر و سرت کن . مردم جنبه ندارند ببینند یک دختر بلند بالای زیبا بدون چادر توی محل راه می رود . »
    چادرم را از دستش کشیدم و بی اعتنا به حرفهای پر احساسش راه افتادم که باز جلویم را گرفت . مو های بلند و خوش حالتش رها شده بود روی صورتش . همان طور که با تمام وجود نگاهم می کرد آهسته گفت : « اگر نگویی دیگر از دست من ناراحت نیستی نمی گذارم از اینجا بروی . »
    لحظه ای نگاهش کردم و بعد به زمین نگاه کردم . هنوز از دستش عصبانی بودم و نمی توانستم به همین راحتی ببخشمش .
    « رکسانا . . . نگاهم نمی کنی ؟ »
    « تو اگر جای من بودی چه کار می کردی ؟ »
    « می بخشیدمت ! به خدا می بخشیدمت ! من دوستت دارم رکسانا . . . خواهش می کنم در این مورد شک نکن . . . می خواهی تک تک آن سر ها را که از پشت کاج زدند بیرون از تنشان جدا کنم ؟ خودت بگو چه کار کنم که مرا ببخشی . »
    نگاهش کردم و گفتم : « فراموشم کن . . . همین ! » و با آخرین سرعت از کنارش دور شدم و افتان و خیزان از پارک آمدم بیرون . به قدری پریشان و عصبی بودم که چند بار نزدیک بود بروم زیر ماشین . آه ، مهرداد ! چطور توانستی با احساسات و عواطف پاک دختری چون من این گونه بازی کنی . حیف ! حیف آن همه عشقی که مثل علف هرز تو دلم رویید و قد کشید و تمام وجودم را در بر گرفت . خیال کردم تو بعد از این همه ناراحتی امید من خواهی شد . فکر می کردم می توانم با تکیه بر ستون عشق تو سقف ترک خورده آرزو هایم را محکم کنم و از فرو ریختنش جلوگیری کنم . آن وقت تو چطور دلت آمد تیشه بر این ستون بزنی و مرا زیر آوار رؤیا هایم دفن کنی ؟ چطور ببخشمت ؟ کاش مرا می کشتی و این گونه به بازی ام نمی گرفتی و بر من نمی خندیدی . آخ که من هنوز دوستت دارم ، من احمق ! من احمق ابله ، من احمق ابله بیچاره . با چه امیدی به سوی تو آمده بودم و تو با چه لذتی شعله امیدم را فوت کردی .
    چه بنویسم وقتی چشمانم دریا را برای گریستن کم می آورد . حالم خوش نیست ، کمر احساسم شکسته . دلم خون است و شانه های کسی را برای گریستن آرزومندم . محتاج دست پر مهری هستم که اشکهایم را از پای چشمانم بزداید . آه ، چه می گویم . مهمل می بافم . دوباره دچار عارضه رؤیا زدگی شده ام . دوباره غمها و آرزو های سرکوب شده ام طغیان کرده است . چه بنویسم ؟ چه بگویم ؟
    ببین اشک من از دریا گذشته
    دل سرگشته از دنیا گذشته
    سیاه پوشیده در سوگ جدایی
    که کارش از همه اینها گذشته
    شکسته بال احساس من ای داد
    امان از این دل بی رحم صیاد
    نه ویرون کرد همه ویرونه ها رو
    نه این ویرونه ها رو کرد آباد
    منو در هم شکست و عاشقم کرد
    خودش دریا نبود و قایقم کرد
    دلم رو زیر پا انداخت ، این جور
    پر از حال و هوای هق هقم کرد
    ببین اشک من از دریا گذشته
    دل سرگشته از دنیا گذشته
    سیاه پوشیده در سوگ جدایی
    که کارش از همه اینها گذشته

    ​
     
  9. کاربر ارشد

    تاریخ عضویت:
    ‏6/9/12
    ارسال ها:
    14,318
    تشکر شده:
    2,702
    امتیاز دستاورد:
    0
    حرفه:
    daneshjo
    پاسخ : به خدا نامه خواهم نوشت | نیلوفر لاری

    فصل 8

    پری گفت : « حاج فرامرز شراکتش را با در به هم زده . . . بیچاره انتظار نداشت ما دست رد به خواستگاری پسرش بزنیم . » و پرتقال را پوست کند .
    مادرش گفت : « آقا ابراهیم کلی از دست پری عصبانی است . . . حالا بهش گفتم که رضا پیغام داده وقتی برگشت برای پری نشانه می آورد . . . طفلی آقا ابراهیم با این حرف کمی آرام شد . خودت که می دانی خواهر ، آقا ابراهیم چقدر رضا جان را می خواهد و چقدر بهش ایمان دارد . » و نیمی از پرتقال را از دست دخترش گرفت و به خوردن مشغول شد .
    عفت خانم با نوک چاقوی دسته قرمز تکه های پرتقال را از لای دندانهایش کشید بیرون . « خوب بهش گفتی خواهر ، شراکتش با حاج فرامرز به هم خورد که خورد ! او که نمی خواست دختر بیچاره اش را فدای شراکتش کند . . . والله شانزده ماه از رفتن رضا به بندر گذشته ، هشت ماه دیگر طاقت بیاوریم تمام شده . »
    پری هسته های پرتقال را تف کرد توی مشتش . زبانش ترش مزه شده بود . با لحن ناراحتی گفت : « هشت ماه دیگر ؟ یعنی زود تر بر نمی گردد ؟ »
    عفت خانم سر تکان داد . « نه ، فکر نکنم . آخر با صاحب کارش یک کار خیلی بزرگ را دوساله کنترات کردند . . . راستش خودم هم خیلی دلم هوایش را کرده . . . » و بعد سرکی به طرف آشپزخانه کشید . وقتی از نبود رکسانا مطمئن شد آهسته گفت : « فقط از یک چیز می ترسم ! »
    پری با نگرانی دستهای پرتقالی اش را به گوشه چادرش مالید و زل زد به صورت گرد خاله اش . مادرش به تبعیت از خواهرش تن صدایش را کشید پایین . « از چه می ترسی ؟ »
    عفت خانم دوباره سر چرخاند به طرف آشپزخانه و پچ پچ کنان گفت : « که یک وخت این ور پریده . . . رکسانا را می گویم ، کار دستمان بدهد . »
    « چه کاری ؟ » پری بود که چشمان ریزش را با تشویش و اضطراب به چشمان خاله اش دوخته بود .
    « چه می دانم . می ترسم وقتی رضا برگشت و دختر عمویش را دید که چه بلند بالا و خوشگل شده یکوخت زبانم لال دلش بلرزد و خاطر خواهش شود . می بینید که حرامزاده روز به روز خوش بر و رو تر می شود ، آن چشمان بنفشش که الهی کور شود همچین دل آدم را مالش می دهد که . . . »
    خواهرش حرف او را قیچی کرد . « حالا چه باید کرد ؟ »
    عفت خانم فهمید که خواهرش مثل مزه پرتقال ترش کرده ، ولی به روی خودش نمی آورد و برای اینکه دل او را به دست آورده باشد گفت : « البته رضا جان من پسر عاقلی است . می دانم عقلش را نمی دهد دست دلش و عاشق این دختره بی کس و کار نمی شود . این فقط حدس و گمان خودم بود . »
    پری آب دهان ترش شده اش را قورت داد و گفت : « من از اول هم از طرف این دختره احساس خطر می کردم . . . به نظر من باید هر طور که هست شوهرش داد و شرش را کند . »
    هر سه خاموش شدند و نگاه پر ابهامی بین هم رد و بدل کردند .
    پشت پنجره آشپزخانه ایستاده بودم و به برفی که می بارید نگاه می کردم . چند دقیقه ای بود که زن عمو و دو مهمان همیشگی اش در گوشی پچ پچ می کردند و دیگر صدایشان را نمی شنیدم . نمی دانستم باید چای ببرم یا نه ؟ بهتر دیدم صبر کنم تا زن عمو با آن صدای زمختش از من بخواهد چای ببرم . برفهای درشت رقص کنان از آسمان پایین می آمدند و در دل زمین فرو می رفتند . دانه های برف چه فاصله ای را از ابر ها تا زمین طی می کردند ! زمین چه عطشی داشت که آن همه برف را می بلعید و باز با اشتیاق دهان باز کرده بود که . . .
    « رکسانا . .. مگه کری دختر . . . چای بریز بیار . »
    کاش برف بودم و می توانستم عطش زمین را فرو بنشانم . دوباره یاد مهرداد افتادم و دلم زخم خورد . با وسواس چای ریختم . دقت کردم نه کمرنگ باشد و نه پر رنگ ، نه لبریز باشد و نه نیمه . باید مواظب بودم حتی ک قطره هم نریزد توی نعلبکی . بر خلاف همیشه هیچ کدامشان به چای خوشرنگی که ریخته بودم نظری نینداختند . هر سه متفکر به نظر می رسیدند . خواستم با سینی خالی به آشپزخانه برگردم که زن عمو با تندی گفت : « بنشین باهات حرف داریم . »
    بی درنگ نشستم . خواهرش چای داغ را هورت کشید . نگاهی به پیش دستیها نداختم . پر از پوست پرتقال بود . پری با چاقو ناخنش را تمیز می کرد . زن عمو گفت : « می دانستی برایت خواستگار پیدا شده ؟ »
    جا خوردم . یعنی مهرداد کار خودش را کرد ؟ آخ چقدر در موردش اشتباه کرده بودم . چه خوب که پا پیش گذاشت و گر نه من که دیگر حاضر نمی شدم به این قرار و مدار های پنهانی ادامه بدهم . او ، خدا یا چقدر از این بابت خوشحالم .
    « من و عصمت تصمیم گرفتیم تو را بدهیم به برادرمان حجت . »
    انگار با آن چاقو های دسته قرمز داشتند بنفش چشمانم را می خراشیدند . دلم سوخت ، گلویم سوخت . انگار تب کرده بودم . پرده سفیدی جلوی چشمانم را پوشاند . لحظه ای چشمانم را بر هم گذاشتم و به خودم گفتم : « چیزی نیست ، داری خواب می بینی . . . الان است که بیدار شوی . »
    « خوب چه جواب می دهی ؟ »
    پرده سفید هنوز جلوی چشمان بود . چهره زن عمویم را نمی دیدم . چی ؟ من باید زن حجت می شدم ؟ نه ! محال است . اینها چطور از من می خواهند زن بردار عقب افتاده شان شوم که صبح تا شب نشسته روی ویلچر و زل می زند به پنجره و خودش را خیس می کند . . . نه ، نه ، نه . . . از جا برخاستم و با صدای خشنی گفتم : « نه ، من زن برادرتان نمی شوم . »
    عصمت با چشمانی دریده نگاهم کرد و گفت : « خیلی هم دلت بخواهد . . . حجت از سرت هم زیاد است ! »
    به خدا دیگر داشتم منفجر می شدم و نزدیک بود روی سرشان خراب شوم . زن عمو بلند شد و دست به کمر ایستاد . خشم از سر و رویش می بارید . تازه از من طلبکار هم بودند .
    « زن برادر من نمی شوی ؟ غلط می کنی ، چشمهایت را در می آورم . فکر کردی . . . »
    « چشمهایم را در بیاورید که دیگر نمی خواهم روزگار تیره و زارم را ببینم . . . من زن حجت . . . »
    بقیه حرفم با خون از دهان و دماغم زد بیرون . زن عمو دست محکمی داشت . تا چند لحظه سرم از آن سیلی محکم و آتشین گیج رفت . زن عمو داشت می گفت : « پس فکر کردی کی حاضر است به خواستگاری دختری بیاید که مادرش یک زن هرزه بوده و پدرش قاتل ! برو و برای من ادای دختر های حسابی را در نیاور ! برو خوب فکر هایت را بکن . . . این قرو و فر هایت را هم بریز دور . . . همین که گفتم . . . یا زن برادرم می شوی یا اینکه . . . »
    در خانه به صدا در آمد و با صدای زن عمو در آمیخت . پری گفت : « من می روم در را باز می کنم . » و بلند شد و رفت .
    عصمت گفت : « دیدی چطور سر ما داد کشید . »
    زن عمم غضبناک نگاهم کرد و پوزخند زنان گفت : « حالا امشب که تا صبح توی انبار از سرما لرزید حالیش می شود نباید صدایش را بندازد روی سرش . »
    می دانستم با آنها تند صحبت کردن به نفع من نیست . باید با زبانی کوتاه و لحنی خواهشمند دلشان را به رحم می آوردم ، دل سنگشان را که رحمی نمی شناخت .
    « زن عمو ، من به درد حجت نمی خورم . حجت احتیاج به زن ندارد فقط یکی را می خواهد که تر و خشکش کند . . . نه من که . . . »
    عصمت چشمان ریزش را گشاد کرد و در کمال وقاحت گفت : « خوب ما هم می خواهیم تو را برایش بگیریم که تر و خشکش کنی . . . به درد کار دیگری که نمی خوری . » ری چادرش را تکان داد و انداخت روی جا لباسی . گفت : « آقا مهرداد بود . آمده بود ببیند آقا رضا نگفته کی بر می گردد . من هم گفتم خبری نداده . . . سلام رساند و رفت . »
    آه ! مهرداد ، کاش خودم می رفتم در را به رویش می گشودم و از او می خواستم مرا از این شکنجه گاه نجات دهد ! آخ که چقدر دلتنگش بودم . دلتنگ نگاه عاشقش که به من زل بزند و رنگ عوض کند .
    « چرا وایستادی و بر و بر نگاه می کنی . . . برو گمشو تو انبار . امشب را همان جا بمان تا بفهمی دنیا دست کیست . دِ برو گمشو . »
    من که از خدایم بود جای دنجی را بیابم که به مهرداد بیندیشم . شتابان خودم را به انبار رساندم . حتم داشتم او برای دیدن من آمده بود . حتم داشتم او هم مثل من دلش تنگ شده بود و برای دیدن من بی قراری می کرد . می دانستم به عشق دیدن من توی این برف راه افتاده بود و چون محبوبش در را به روی او نگشوده بود مجبور شده بود دروغی از خودش سر هم کند . آخ ! چقدر انبار سرد بود . نشستم سر جای همیشگی ام . سرما داشت از زیر پوستم می گذشت و به قلبم می رسید . لباسهای کار کثیف عمو رضا را دور خودم پیچیدم و سرم را روی زانوانم گذاشتم و با یاد و خاطره مهرداد چشمانم را بستم . حالا که دارم اینها را می نویسم احساس می کنم نوک دماغم یخ زده و تا صبح قندیل می بندم
     
  10. کاربر ارشد

    تاریخ عضویت:
    ‏6/9/12
    ارسال ها:
    14,318
    تشکر شده:
    2,702
    امتیاز دستاورد:
    0
    حرفه:
    daneshjo
    پاسخ : به خدا نامه خواهم نوشت | نیلوفر لاری

    فصل 9

    تا صدای در حیاط را می شنیدم مثل فنر از جا می پریدم و خودم را از هر جایی که بودم به در حیاط می رساندم . چه خوش خیال بودم که فکر می کردم مهرداد دوباره هوای من به سرش می زند و به بهانه ای خودش را آفتابی می کند ! اما مهرداد نیامد که نیامد . به مغزم فشار آوردم ببینم آیا پیامی زیر حرفهایی که به پری زده بود پنهان بود که من نگرفتم . بار ها حرفهایش را توی ذهنم مرور کردم و به نتیجه ای نرسیدم . از خدایم بود زن عمو مرا برای کار و کلفتی به این طرف و آن طرف بفرستد تا بلکه او را یک بار دیگر توی کوچه ببینم تا در فرصتی مناسب خودش را به من برساند . برفهای آخر ماه بهمن هم آب شدند و من هنوز موفق به دیدار مهرداد نشده بودم . کلافه بودم ، عصبی بودم ! مثل کلاف سر در گم دور خودم می پیچیدم و به هیچ جا نمی رسیدم . زن عمو امانم را بریده بود و یک دم راحتم نمی گذاشت . دلم خوش بود به خاطره عشق مهرداد . کج خلقیها و زبان تلخیهای زن عمو را ندیده می گرفتم و فقط وجودم را با یاد آوری هوای عشق مهرداد سرشار می کردم ، اما افسوس که این خیال باطل ره به جایی نمی برد . نه دیگر مهرداد را دیدم که تن یخ زده عشق مرا داغ کند و دوباره مثل آتش به جانم بیفتد و نه دیگر حتی پیغام و خبر کوتاهی از او به دستم رسید .
    روز ها می گذشت و من هنوز با احساساتم گلاویز بودم و مثل مرغ سر کنده آرام و قرار نداشتم که یکی از روز های آغازین ماه اسفند در خانه به صدا در آمد . چون زن عمو در خانه استراحت می کرد با فکر اینکه شاید مهرداد باشد به سوی در حیاط پر گرفتم . حتی یادم نبود روسری سر کنم یا چادرم را از روی بند بردارم و آن طور سر برهنه در را باز نکنم . هنوز هوای اشتیاق دیدار مهرداد به سرم بود که با دیدن جوان قد بلندی که عضلات برجسته ای داشت و چشمانش در قاب صورت آفتاب سوخته اش می درخشید هاج و واج ماندم . او هم طوری نگاهم کرد انگار انتظار دیدن مرا نداشت . پس از گذشت چند لحظه که هر دو مات و مبهوت به هم نگاه می کردیم با خنده گفت : « دعوتم نمی کنی بیایم تو دختر عمو ؟ »
    با شرم و خجالت خودم را کشیدم کنار . او هنوز ایستاده بود و چشم از چشم من بر نداشته بود . تازه یادم افتاد سلام کنم . با خنده جواب سلامم را داد و گفت : « می گذاشتی یک ساعت دیگر . . . » و چمدان قهوه ای رنگش را از روی زمین بر داشت و از کنارم گذشت . سرم را بردم بیرون در و سرک کشیدم ته کوچه هیچ اثری از مهرداد نبود . در را که بستم عمو رضا را دیدم که از پله ها می رفت بالا .
    « کجایی ننه ؟ »
    هیچ کداممان انتظار آمدن عمو رضا را نمی کشیدیم . چون همیشه زن عمو می گفت توی نامه هایش چیزی از آمدنش نمی نویسد . با این همه دیدن غیر مترقبه عمو رضا همه را به وجد آورد ، به خصوص مرا که فکر می کردم فرشته نجاتم از راه رسیده و عمر غمها و غصه هایم به سر رسیده است . زن عمو چنان عمو رضا را تنگ در آغوش کشیده بود و اشک می ریخت که تماشایی .
    « چه خوب کردی آمدی ننه ، دلم برات یه ذره شده بود . . . بمیرم الهی شدی عین کاکا سیاها . . . گوشت تنت هم که آب شده . . . ننه ات بمیره که این ریختی شدی . »
    عمو رضا با خنده گفت : « مگه چه ریختی شدم ؟ خوب زیر آفتاب بندر عباس کار می کردیم . . . می خواستی پوست بترکانم و سفید شوم . » و بعد نگاهی به من انداخت که با ذوق و شوق به خوش و بش مادر و پسر نگاه می کذردم .
    « خوب دختر عمو چطوری ؟ »
    دستهایم را زدم به سینه و لبخند زنان گفتم : « خوب عمو رضا ، خیلی خوشحالم که برگشتی . »
    هنوز زل زده بود به من که زن عمو با شتاب گفت : « چرا نمی رویم بالا ، روی پله ها ایستادیم و بر و بر همدیگرو نگاه می کنیم . . . بیا ننه بالا . . . باید بنشینم و سیر نگاهت کنم و تمام دلتنگیهایم را بریزم دور . »
    زیر سنگینی نگاه عمو رضا جرأت نمی کردم سرم را بالا بگیرم . زن عمو چسبید به آستین کاپشن چرم عمو رضا و او را با خودش بالا کشید .
    « از وقتی تو رفتی اگر هزار تا چراغ را در این خانه روشن می کردیم ، باز هم سو نداشت . »
    « رکسانا چای تازه دم که داری ؟ »
    « بله عمو رضا . . . همین الان برایتان می آورم . »
    و او با همان لبخند مرا تا دم در آشپزخانه تعقیب کرد .
    عفت خانم نگاهی به پسرش انداخت که هنوز چشمانش چسبیده بود به در آشپزخانه . سقلمه ای بهش زد و گفت : « هی با تواَم . . . حواست کجاس ؟ »
    رضا برگشت و نگاهی به خطوط نا صاف چهره مادرش انداخت . لبخند کجی زد و هم چنان که زاویه نگاهش به سمت آشپزخانه می چرخید گفت : « ماشاءالله دختر عموی ما چه بزرگ شده و چه بر و رویی پیدا کرده ! »
    مادرش با لحن کینه توزانه ای گفت : « به مادرش رفته . او هم مثل مادرش خوشگلی اش را تابلو می کند . . . » و حرفش را خورد .
    سینی چای را که مقابل عمو رضا گرفتم مو های بلند و بازم از پشت سرم ریختند روی سینه ام . یک دسته مو رفت توی استکان چای عمو رضا . سرخ شدم و گوشه لبم را گزیدم . لبخند زیرکانه ای زد و بی آنکه به روی خودش بیاورد استکان را برداشت . زبانم گرفته بود و نتوانستم بگویم چایتان را عوض می کنم .
    زن عمو از پشت سر نهیب زد . « برو چارقد بینداز سرت . »
    عمو رضا چای را تا نیمه سر کشید و با ته قندی که توی دهانش قرچ قرچ می کرد گفت : « حیف مو های به این قشنگی نیست ؟ »
    زن عمو نگاه غضبناکی به دیده ام پاشید و با تندی گفت : « دختر باید جلوی نا محرم رو بگیرد . . . مگر ما مو هایمان قشنگ نیست ! »
    به پشتوانه عمو رضا به خودم جرأتی دادم و گفتم : « ولی عموی آدم که نا محرم نمی شود . »
    عمو رضا استکان خالی را گذاشت توی نعلبکی . زن عمو زیر لب غرولند کرد .
    « می خواهید باز برایتان چای بیاورم عمو رضا . »
    نگاهش از آن خیرگی در آمده بود . سر تکان داد . « قربان دستت . تو بندر بس که چای شور خوردیم مزه چای یادمان رفته . »
    استکان خالی را از جلویش برداشتم . باز مو هایم رها شدند تا روی سینه . در این لحظه نگاه من و عمو رضا با هم تلاقی کرد . او سرش را چرخاند و با لحن گله مندی گفت : « چارقد سرت کن . . . یک وخت مو هایت نریزد توی غذا . »
    چند لحظه خیره نگاهش کردم و او بی آنکه نگاهش را از روی زمین بردارد از نگاه خیره من بی تفاوت گذشت . بعد که بهآشپزخانه رفتم فکر کردم : اول خودش گفت حیف مو های به این قشنگی ، بعد چی شد که . . .
    رضا پا هایش را دراز کرد و چانه اش را داد بالا و زیر گردنش را خاراند . مادرش گفت : « چه شد که سر زده برگشتی ؟ »
    رضا کف دستش را روی صورت سیاه سوخته اش فشرد . « یک ماه مرخصی گرفتم که عید امسال را دور هم باشیم . » بعد یاد سوغاتیهایی افتاد که با خودش آورده بود . چمدان قهوه ای را کشید به طرف خودش و در حالی که آن را باز می کرد گفت : « اگر به خاطر پولش نبود صد سال سیاه هم بندر برو نبودم . . . نه شبش خنک است و نه دم صبحش . بیا . . . این را برای تو خریدم ننه . » و یک بسته با روکش زر ورقی داد دستش .
    چشمان مادرش برقی زدند و پرسید : « چی هست ؟ »
    رضا در حالی که داخل چمدانش را زیر و رو می کرد گفت : « همان که می خواستی ، سرویس طلا . . . البته پارچه هم برایت آوردم . »
    مادرش ذوق زده بسته را سر و ته کرد و مثل اینکه دلش نمی خواست آن را باز کند گفت : « دستت درد نکند . . . مبارک عروسم باشد . »
    عمو رضا که مرا با چارقد دید لبخندی زد و گفت : « این را هم برای دختر عمویم گرفتم . » بعد بسته ای را داد دستم .
    مادرش گفت : « چی هست ؟ »
    رضا نگاهی به چشمانم انداخت و استکان چای را برداشت .
    « چادر و نقابی که زنهای بندر استفاده می کنند . . .حتم دارم خیلی بهت می آید رکسانا . »
    کنارش که نشستم زانو هایمان به هم خورد . او به سرفه افتاد .
    مادرش تشر زد . « خوب خبرت بیا این طرف تر بنشین . »
    با لحن لوسی که دست خودم نبود گفتم : « خوب دلم برای عمو رضا تنگ شده . . . دوست دارم کنارش بنشینم و مثل شما سیر نگاهش کنم و دلتنگیهایم را بریزم دور . »
    چشمان زن عمو داشت از کاسه می زد بیرون . کاردش می زدی خونش در نمی آمد . نمی دانم چرا تا این حد عصبی و بر افروخته بود . من بی اعتنا به حالت عصبی زن عمو نگاهی به عمو رضا انداختم که تا دید نگاهش می کنم نگاهش را از من دزدید . دیدم یقه پیراهنش نا صاف است . هدیه ام را گذاشتم روی زانوانم و دستهایم را تا زیر گردنش بردم . لحظه ای جا خورد و خواست دستهایم را پس بزند که من همان طور که یقه اش را صاف می کردم گفتم : « پیراهنت خیلی چرک است عمو رضا ، درش بیار تا بشورمش . »
    رضا نگاهی به مادرش انداخت که به حالت قهر از جا بلند شده بود و به اتاق دیگر می رفت . بعد که دید من با لبخند نگاهش می کنم با لکنت گفت : « می . . . می خواستی . . . چا. . . چادرت را . . . اِ . . . امتحان کنی دختر عمو . »