مهدی علیپوربحرانی بودن وضعیت سینما بسیار مطلب درست و بجایی است که برای بررسی آن باید به زمان بوجود آمدن این بحران توجه کرد و باید پرسید سینمای ما کی بحرانی شده است. با بررسی دقیق هر بحرانی می توان به این نتیجه رسید که یک وضعیت بحرانی نمی تواند یک شبه بوجود آید که با متمرکز شدن روی فضای سینما و حال و هوای آن به این نتیجه خواهیم رسید که حداقل پانزده شانزده سال است که بحران بر سینمای ما سایه افکنده و ما امروز نتیجه سیاست های بشدت اشتباه سالها قبل را مشاهده می کنیم . زمانیکه بر فضای فرهنگی کشور نوعی دگماتیسم فکری کاملا غرب زده حاکم شد و با کمک‌های بی دریغ دولت وقت ، بر فضای فرهنگی و از جمله سینما همانند اختاپوس چنان چنبره ای زد که تبعات آن تا به امروز به وضوح دیده می شود . بعد از حاکم شدن این تفکر خصوصا بر فضای رسانه ای سینما ، دیگر طرفداران آن بودند که می گفتند چه فیلمی ارزشمند و کدامیک از فیلمها فاقد ارزش هنری و سینمایی است . آنها چنان برای فیلمهای مورد حمایت خود که حاوی اندیشه غرب زده و پوسیدیشان بودند تبلیغ می کردند که گویا بهترین فیلمهای تاریخ سینما هستند و در مقابل بر علیه فیلمهای مخالف تفکرات روشنفکرنمایانه ایشان ، چنان لجن پراکنی می کردند که گویی سازندگان آنها تا به حال سینما را هم ندیده اند . اگر به آمار و ارقام فروش فیلمها و نسبت جمعیت ایران نیز نیم نگاهی داشته باشیم کاملا متوجه می شویم که در دوره حاکمیت مطلق این تفکر بر سینما نیز مردم میل چندانی به دیدن فیلم ایرانی و رفتن به سینما نداشتند اما بدلیل آنکه این جریان نمی خواست طرد شدن خود را ابراز کند در مورد آمار و ارقام صحبت چندانی نمی کرد . اکنون که با تغییرات در فضای فرهنگی کشور خصوصا سینما روبروی هستیم و اصحاب آن تفکر خاص رفته رفته ارکان حاکمیت خود را متزلزل و در حال ریزش می بینند شاهدیم که آمار و ارقام برای آنان مهم شده و هر روز بر کوس‌نابودی و بحرانی بودن سینما می زنند . حال با توجه به واقعیتهای سینمای ایران جا دارد این سوال مطرح شود که " وضعیت سینمای ما کی بحرانی نبوده است ؟ " یک کارگردان سینما گفته است : "این شکاف در چند سال اخیر باعث مشکلات زیادی در بدنه سینما شده است و ما توقعمان از مدیران سینمایی این است که برای هنرمندان پدری کنند نه آنکه همیشه یک طرف دعوا باشند. باید همدیگر را باور داشته باشیم" و پدری کردن مسئولان سینما را بسیار ضعیف خوانده و ادامه داد " متاسفانه بیشتر مباحث در سینمای ایران با مباحث سیاسی خلط شده و نگاه سیاسی به آدم‌ها و فرهنگ می‌شود " ؛ که شکاف بین بدنه سینما و خلط شدن مباحث سیاسی و آدم های فرهنگی را باید بیشتر بررسی کرد . درباره این سخنان باید پرسید که بدنه سینما چه کسانی هستند؟ . آیا منظور ایشان همان کسانی اند که سالهاست اختاپوس‌وار بر سینما چنبره زدند؟ ؛ که باید گفت اگر سیاست های مدیریت جدید سینمایی به قطع دستان این اختاپوس بیانجامد باید به مدیران آفرین گفت . ولی اگر افراد دیگری خصوصا مخالفان آن تفکر مورد نظر ایشان است ، که مدیران با قاطعیت حمایت پدرانه خود را از آنان اعلام کرده و در عمل نیز بیشترین توان خود را به کار برده اند . درباره خلط شدن مباحث سیاسی و فرهنگی نیز باید به این نکته اشاره کرد که چند سالی است برخی از اهالی فرهنگ و سینما به طور شفاف و بی پرده وارد فضای سیاسی کشور شده اند و با حمایت آشکار از افراد و تفکرات سیاسی وجهه فرهنگی خود را به سیاسی تغییر داده اند . در این فضای سیاسی و فرهنگی که عده ای خاص - نوعا وابسته به همان جریان اختاپوسی - ایجاد کرده و بر فضای سینما نیز حاکم کرده اند نمی شود وارد سیاست نشده و به مباحث تنها نگاهی فرهنگی داشت . پیشنهاد ما برای برون رفت از بحرانی که برخی دائم از آن دم می زنند این است که ابتدا درباره خلط نکردن مباحث سیاسی و فرهنگی صحبت شود و سعی در اصلاح رفتار آنان داشته باشند و سپس با اثبات دوری خود و رفقایشان از جریان اختاپوسی ، به یاری مدیریت سینمایی آمده تا در کنار یکدیگر پدرانه به پیشرفت سینما در جهت اهداف متعالی نظام مقدس جمهوری اسلامی کمک کنند .
