وقف در لغت به معنای ایستادن یا به حالت ایستاده ماندن و آرام گرفتن است(2) و در اصطلاح فقهی، حبس کردن چیزی است از طرف مالکش به وجهی از وجوه، به نحوی که فروش آن ممنوع باشد، به ارث منتقل نگردد، قابل هبه نباشد، فروخته نشود و به رهن و اجاره و عاریت و از این قبیل داده نشود. و صرف کردن آن مال در جهتی که واقف تعیین کرده است»فقها برای وقف، اقسامی ذكر کرده اند، همچون «وقف عام» که مقصود از آن امور خیریه است و مخصوص عنوان و یا جهت معینی نیست مانند وقف بر فقرا و مدارس و مساجد و... ؛ «وقف خاص» که مخصوص عنوان و یا جهت خاصی است، مانند وقف بر اولاد یا افراد و یا طبقه ای خاص از مردم و...، و انواع دیگری از وقف که در كتب فقهی و در مباحث مربوط به اقتصاد اسلامی، بخشهای مفصّلی را به خود اختصاص داده است.(4)
