آه... بر ديوار سخت سينه ام گويي ناشناسي مشت مي كوبد "باز كن در... اوست باز كن در... اوست" من به خود آهسته مي گويم؛ باز هم رويا آن هم اين سان، تيره و درهم بايد از داروي تلخ خواب عاقبت بر زخم بيدار نهم مرهم مي فشارم پلك هاي خسته را بر هم ليك بر ديوار سخت سينه ام با خشم ناشناسي مشت مي كوبد "باز كن در... اوست" دامن از آن سرزمين دور، برچيده ناشكيبا دشت ها را در نَورديده "باز كن در... اوست" آسمان ها را به دنبال تو گرديده در ره خود خسته و بي تاب ياسمن ها را به بوي عشق، بوييده بال هاي خسته اش را در تلاشي گرم هرنسيم رهگذر با مهر بوسيده "باز كن در... اوست باز كن در... اوست" اشك حسرت مي نشيند بر نگاه من رنگ ظلمت مي دود در رنگ آه من ليك من با خشم مي گويم؛ باز هم رويا آن هم اين سان، تيره و درهم بايد از داروي تلخ خواب عاقبت بر زخم بيدار نهم مرهم مي فشارم پلك هاي خسته را برهم فصل 1 دسته گل عروسي را محكم در دست گرفته و با دست ديگر كلاه شنلم را طوري نگه داشته بودم كه صورتم ديده نشود. دلم نمي خواست كسي مرا ببيند و يا شايد هم بالعكس، خودم نمي خواستم هيچ كس را ببينم. اين من بودم كه از مردم فرار مي كردم. از نگاههايشان، از چشمهايشان و ازپچ پچ هاي در گوشي شان كه مانند ميخي تا عمق قلبم را سوراخ ميكرد و بغض سنگيني را در گلويم مي نشاند. آنها حق داشتند تعجب كنند. شايد اين اولين بارشان بود كه مي ديدند عروسي، دامن سفيد، پرچين و سنگين لباس عروسش را بالا گرفته و اين چنين هراسان، با سرعت هر چه تمام تر و نفس نفس زنان مي دود و سنگ فرش هاي پياده رو را به سرعت پشت سر مي گذارد. كوچه ها را يكي پس از ديگري رد مي كردم و از يك كوچه به كوچه اي ديگر وارد مي شدم. نفسم بند آمده بود و پاهايم ديگر توان دويدن نداشتند. لبها و زبانم خشك شده و من حتي فرصت قورت دادن آب دهانم را هم نداشتم اما همچنان به راهم دامه مي دادم. يك لحظه پاي راستم پيچ خورد و نقش زمين شدم، اين اولين باري بود كه با چنين كفشهاي پاشنه داري، با اين سراعت مي دوديم. چنان با شتاب زمين خوردم كه تعدادي از گلهايم پر پر شدند و روي زمين پراكنده گشتند. نگاهي به دسته گلم انداختم كه هنوز در دستم بود. راستي چه لزومي داشت كه اين چنين محكم آن را در دست بگيرم، با عصبانيت آن را داخل جوي آب پرت كردم. جوي آبي كه آفتاب سوزان تابستان آن را خشكانده بود. گرماي طاقت فرسايي بود و من چقدر در آن لباس عروس كه دامنش چند طبقه بود و بسيار هم سنگين، احساس ناراحتي و گرما مي كردم. توان بلند شدن از روي زمين را نداشتم. سرگيجه و لرزش دستهايم نشان از ضعف و گرسنگي شديدم بود. دو روز بود كه لب به هيچ غذايي نزده و لحظه اي خواب به چشمانم نيامده بود. از پشت پرده ي اشك نگاهي ديگر به گلها انداختم و به سختي از روي زمين بلند شدم. ديگر راه زيادي نمانده بود. سر كوچه كه رسيدم كمي ايستادم و نفس تازه كردم كفشهايم را كه از پا در آورده و در دست گرفته بودم روي زمين گذاشتم و دوباره آنها را پوشيدم و به طرف خانه ي مهرنوش رفتم. چقدر دلم برايش تنگ شده بود. مدت زيادي بود كه او را نديده بودم. او دوست صميمي و تنها همدم و همصحبت تنهايي هايم بود. كسي كه سنگ صبورم بود و هميشه به درد دلهايم با دقت و دلسوزي گوش مي داد و راهنمايي ام مي كرد. هيچ وقت به جز او حضور شخص ديگري را به عنوان يك دوست در زندگي ام حس نكردم. فقط او بود كه مرا درك مي كرد و افكارم را مي فهميد. اخلاق عجيبي داشتم و همچنين اعتقادات خاصي، به همين دليل بود كه نمي توانستم با هر كسي و از هر فرقه اي خودم را جوش بدهم و به عبارتي خيلي زود جوش نبودم. بر عكسِ خود او كه سرشار از شور و نشاط بود. با اينكه يكبار در زندگي اش شكست خورده بود ولي هميشه با نگاه و صورت شاد و خندانش شادي خاصي را به اطرافيان القا مي نمود و به سرعت خود را در دل همه جا مي كرد، دوستان زيادي اطرافش را گرفته بودند. گاهي از اينكه دوستان ديگري هم به جز من دارد، حسودي ميكردم. دلم مي خواست فقط با من دوست باشد و فقط سنگ صبور خودم باشد. هميشه از اينكه من هر چه داشتم به او مي گفتم ولي او حتي يكبار هم با من درددل نكرده، از دستش ناراحت بودم و احساس مي كردم مرا رازدار خوبي نمي داند ولي حالا من مهم ترين راز زندگي ام را از او پنهان كرده بودم. چند بار خواستم از او بپرسم كه چرا از همسرش جدا شده اما هر بار پشيمان شده و مي گفتم خوب خودش هر وقت بخواهد برايم خواهد گفت و بهتر است من كنجكاوي نكنم. با اينكه از دستش ناراحت بودم، حاضر نبودم فضاي شاد دوستيمان را با گله و ناراحتي خرابش كنم. اما بالاخره يك روز سؤالم را پرسيدم. سر درد دلش باز شد. همه چيز را برايم گفت و همان حرفهاي آن روز او در دچار شدن من به اين سرنوشت، بي تأثير نبود. نگاهي به در خانه انداختم. مردد بودم، نمي دانستم كاري كه كرده ام كار درستي است يا نه اما از جهتي فكر كردم كه راه ديگري به جز اين نداشتم. يك لحظه به عاقبت كارم انديشيدم، ترس همه وجودم را فرا گرفت. خواستم برگردم اما نه ديگر براي برگشتن هم دير شده بود. عاجزانه به در خانه تكيه زدم و باز هم فكر كردم و فكر كردم اما هر چه فكر مي كردم كمتر به نتيجه مي رسيدم و گريه ام شدت مي گرفت. اين بار اشك هايم هم مانند سرنوشتم به رنگ سياه درآمده بودند. آنقدر اشك ريخته بودم كه هر چه رنگ و روغن به صورتم زده بودند همه از بين رفته و من باز هم همان زيباي پاك و ساده ي هميشگي شده بودم. تا جايي كه يادم مي آيد هميشه از اين رنگها فراري بوده و موافق سادگي بودم دستي روي صورتم كشيدم تا اشكم را پاك كنم كه يكدفعه از درد آهي كوتاه كشيدم، به ياد كبودي روي گونه ام افتادم كه حسابي متورم شده بود و درد ميكرد. يادگاري پدر عزيزم بود كه به مناسبت جشن عقدم به من هديه كرده بود. يك تكه سياهي پر از درد، روي گونه ام كه با سياهي چشمان و موهايم هماهنگي خاصي داشت! از اين فكر خودم پوزخندي تلخ زدم و فكر كردم اگر الان مهرنوش مرا با اين وضعيت ببيند چه فكري در مورد من خواهد كرد. تا ساعتي پيش ناراحت بودم كه چرا او را در جريان عروسي نگذاشته و دعوتش نكرده ام و حالا خيالم راحت بود كه با ديدن سر و وضعم فرصتي براي گله و شكايت نخواهد داشت. با دستي لرزان زنگ را فشردم. لحظاتي بعد صداي مهرداد را شنيدم كه با لحن شوخ و شيطنت آميز هميشگي اش پرسيد: - كيه ساعت سه بعدازظهر؟! از حرفش لبخند كمرنگي زدم مانده بودم كه چه كار كنم مدتها بود از روبرو شدن با او فراري بودم. فكر نمي كردم كه اين ساعت روز او در خانه باشد اما به ياد آوردم كه امروز جمعه است. چاره اي نداشتم بنابراين پس از مكثي طولاني گفتم: منم زيبا! - شايد انتظار بودن هر كسي را پشت در داشت به جز من. ساعت سه بعدازظهر در آن تابستان سوزان و بعد از اين همه سال، مشخص بود كه حسابي تعجب كرده زيرا پس از لحظاتي سكوت انگار كه يكدفعه از خواب پريده باشد با دستپاچگي گفت: - بله بله، بفرماييد تو زيبا خانم. - و در را باز كرد. با قدمهايي سرد و سنگين وارد شدم. كلاهم را كمي عقب تر زده و نگاهي به اطراف انداختم. چقدر دلم براي اين حياط قديمي تنگ شده بود. چقدر در اين حياط زيبا با مهرنوش و مهرداد دنبال هم دويده بوديم و چه شيطنت هايي كه نكرده بوديم. هميشه از ديدن درختان كاج سر به فلك كشيده و بيدهاي مجنون، گلهاي ياس زرد و سفيد درون باغچه و آن عطر مست كننده شان، آن حوض كوچك با ماهي هاي كوچك سرخ رنگش غرق در لذت و شادي مي شدم. هنوز همه چيز سر جايش بود مثل گذشته... چقدر با مهرنوش و مهرداد، اين ماهي هاي كوچك را اذيت كرده بوديم. ناخودآگاه يك لحظه احساس كردم كه شايد آنها نفرينم كرده اند. در حالي كه نيم خيز شده و دستم را در آب فرو برده بودم نگاهي به آنها كردم و زير لب آهسته گفتم: - اي ماهي هاي بدجنس چرا نفرينم كرديد؟! قول مي دم ديگه اذيتتون نكنم. خواهش مي كنم نفرينتونو پس بگيريد. من ديگه از اين وضعيت خسته شدم... - با صداي ميوي يك گربه كه كمي آنطرفتر ايستاده بود و مرا نگاه مي كرد، از جا پريدم و موقعيت خود را به ياد آوردم. يك لحظه در حس و حال خودم فرو رفته و غرق در خاطرات قديمم شده بودم كه صداي آن گربه مرا به خود آورد. به طرف ساختمان راه افتادم و فاطمه خانم مادر مهرنوش را ديدم كه مقابل در ورودي ساختمان ايستاده و متعجبانه به من خيره شده است. با صدايي به بغض نشسته سلام كردم. او كه هنوز متحير مرا نگاه مي كرد پاسخ سلامم را داد و به داخل خانه دعوتم كرد. لحظه اي كه وارد خانه شدن و صحنه اي كه در آن هنگام ديدم هيچگاه فراموش نمي كنم. مهرداد مقابل در اتاقش و كمي آنطرفتر مهرنوش و محمد دوش به دوش هم ايستاده بودند. اول فكر كردم خيالاتي شده ام، نيشگوني محكم از روي دستم گرفتم. درد گرفت، پس بيدار بودم و آنچه مي ديدم حقيقت داشت. نگاهم را از چشمانش برگرفتم و به حالت قهر سرم را از او برگرداندم و چشمهايم را بستم. سرُم به دستم بود. پس از سالها باز هم خودش برايم سرم زده بود. پرنده ي خيال را به سوي گذشته ها پرواز دادم و باز هم خاطراتش برايم زنده شد. خاطراتي كه در تمام اين سالها سعي در فراموشيشان كرده و البته ذره اي هم موفق نشده بودم. سختي هايي كه كشيدم مانند پرده ي سينما از جلوي چشمانم مي گذشتند و من حس مي كردم كه اكنون مي دانم و مي فهمم كه چرا پدرم از دختر بيزار است. تا جايي كه به ياد مي آورم در آن خانه ي اشرافي سرد و بي روح هيچگاه كسي مرا درك نكرد. هميشه به نظر ديگران دختري كم حرف و گوشه گير و در عين حال پخمه و دست و پا چلفتي بودم. اما من هيچ وقت چنين تصوري نسبت به خودم نداشتم و فكر مي كردم اين خانواده ام هستند كه باعث كم حرفي و گوشه گيري من شده اند. آنها كه هيچگاه به حرفهايم توجهي نشان نداده و نمي دهند و براي وجودم كوچكترين ارزشي قائل نيستند. پدرم يكي از تجار بزرگ فرش در تهران و مادرم خانه دار است. من ششمين فرزند و در حقيقت ششمين دختر اين خانواده هستم. مريم و سارا و مينا و مهوش همگي ازدواج كرده اند و همگي هم دختردار شده اند يك خواهر ديگر هم دارم كه پريسا نام دارد. او در حقيقت خواهر من نيست بلكه دختر عموي من است كه به دليل فوت ناگهاني پدر و مادرش، بر اثر يك تصادف وحشتناك، در خانه ي ما بزرگ شده است، از او متنفرم چرا كه پدرم حتي او را بيشتر از من دوست دارد و همچنين مادرم، حالا اين علاقه ي واقعي است يا يك ترحم من نمي دانم، تنها مي دانم كه آنها به او توجه بيشتري نشان مي دهند. در آن زمان كه زندگي من مي رفت تا رنگ و بويي تازه به خود بگيرد، او هيجده سال داشت و من سه سال از او كوچكتر بودم. خيلي سعي مي كرد خودش را به من نزديك كند اما من جواب سلامش را هم به اجبار مي دادم. خودم هم از اين رفتارم ناراحت بودم ولي مثل اينكه اصلاً دست خودم نبود، هميشه فكر مي كردم شايد اگر او نبود من جاي بيشتري در دل پدر و مادرم داشتم. پدرم علاقه ي زيادي به اولاد پسر دارد ولي خداوند او را از اين نعمت محروم كرده است بعد از وجود پنج دختر در خانه، پدر و مادرم نذرهاي زيادي مي كنند تا خداوند در ششمين بارداري مادرم به قول خودشان پسري كاكل زري به آنها بدهد. پس از اين همه نذر و نياز مادرم دو قلو باردار مي شود وقتي كه بچه ها بدنيا آمدند يكي از آنها پسر و ديگري دختر بود كه از شانس بد پسر در حين تولد مي ميرد و دختر كه من باشم، مي ماند. من بخت برگشته اي كه وقتي پدرم خبر به دنيا آمدنم را مي شنود از شدت ناراحتي يك هفته تمام قدم در آن خانه نمي گذارد و مادرم بيست و چهار ساعت تمام در حال بيهوشي و غش به سر مي برد. آنها به شدت از من متنفر بوده و حتي حاضر نمي شوند در آغوشم بگيرند، چرا كه مرا عامل مرگ پسر كاكل زري شان مي دانند و مي گويند اگر تو نبودي حتماً او زنده مي ماند و بارها اين جمله را از زبان آنها شنيدم كه به من مي گفتند اي كاش تو مي مردي و احمد مي ماند، حتي اسمش را هم تعيين كرده بودند. هنگامي كه چند روز مي گذرد و اطرافيان متوجه مي شوند كه كسي به نگه داري و بزرگ كردن من تمايلي نشان نمي دهد، پيشنهاد مي دهند كه دايه اي براي بزرگ كردن من به خانه بياورند و اين كار را مادربزرگ خدا بيامرزم بر عهده مي گيرد و با جديت به دنبال دايه اي خوب و دلسوز براي من مي گردد و بالاخره يكي از همسايه هاي هما خانم كه سالها پيش شوهر و تنها پسرش را در حادثه ي آتش سوزي كارخانه اي از دست داده و تنها و بي كس بود را به او معرفي مي كند و اين بار خداوند مرا ياري كرده و آن چنان مهرم را به دل اين زن مهربان و فداكار مي اندازد كه مرا با جان و دل بزرگ مي كند. من هم او را از صميم قلب دوست داشتم و بعضي وقتها مامان هما صدايش مي زدم. در تمام اين سال ها تنها كسي كه پشتيبان و حامي هميشگي من بود و به من ارزش و بها مي داد، او بود. يادم مي آيد او گاهي در حالي كه مرا به روي زانوانش مي نشاند و موهايم را نوازش مي كرد با لحني مهربان مي گفت: - زيباي من! واقعاً تعجب مي كنم كه پدر و مادرت چطور دلشون مي ياد كه به دختر ناز و قشنگي مثل تو بي توجهي كنن؟ بي احساس بودن در مقابل دختر كوچولويي مثل تو دل سنگ مي خواد. به نظر من تو از همه ي خواهرات بهتري، هم خوشگلتري، هم باهوشتر. پدر و مادرت روزي متوجه اشتباهشون مي شن و مي فهمن كه بچه وقتي خوب باشه دختر و پسرش فرقي نمي كنه. و بعد مثل اينكه خودش از حرفهايش پشيمان شده باشد، مي خنديد و مي گفت: ولي ناراحت نباش عزيز دلم، من تو رو از همه ي دنيا بيشتر دوست دارم. مي دوني كه به غير از تو هيچ كس رو توي اين دنياي به اين بزرگي ندارم و دلم فقط به وجود تو خوشه. او مرا با اين حرفهايش دلداري مي داد و دائم از محسنات و زيبايي هايم تعريف مي كرد تا غصه نخورم اما چه سود، آن همه زيبايي و هوش كه او تعريفش را ميكرد به چه درد من مي خورد؟ در حالي كه كوچكترين توجهي از پدر و مادر و خواهرانمنمي ديدم. حاضر بودم تمام زيبايي هايم را يكجا بدهم و در عوض آن فقط قطره اي از محبت ناب خانواده ام را بچشم اما صد افسوس كه هيچگاه چنين اتفاقي نيفتاد و آن ها نه تنها به من بي توجه بودند بلكه رفتارهاي زشتي با من داشتند كه تا عمق وجودم را مي سوزاند و مي رفت تا به ايجاد عقده اي عظيم در دلم بينجامد و روزي آن چنان سر باز كند كه همه زندگي ام را به باد فنا دهد. تفريحشان مسخره كردن من بود. خرد كردن شخصيتم و پايمال كردن غرورم در حضور ديگران، برايشان لذت بخش ترين كارهاي دنيا بود. اين را به خوبي از نگاهها و لبخندهاي پيروزمندانه شان حس مي كردم. آنقدر به من لقب كودن و بي دست و پا داده بودند كه خودم هم كم كم شك مي كردم كه آيا واقعاً من كودن و خرفت هستم يا باهوش و زرنگ، در حالي كه واقعيت اين گونه نبود و من از برخورد معلم ها و دانش آموزان همكلاسي ام و از نمراتي كه در درسهايم مي آوردم مي فهميدم كه نه تنها نفهم (تكه كلام هميشگي مادرم به من) نيستم بلكه استعداد بالايي نيز دارم اما هيچكس نمي خواست اين مطلب را بپذيرد. يك بار هم ياد ندارم كه پدرم كارنامه ام را ديده باشد و يا از نمراتم سؤال كرده باشد و هميشه امضاي مامان هما پاي كارنامه ام بوده است. يادم مي آيد كه يك بار وقتي براي يكي از خواستگارهاي پريسا ظرف ميوه را به سالن پذيرايي مي بردم تا وارد سالن شدم، يكي از خواهرهايم چنان پشت پايي به من زد كه با ظرف ميوه در حضور مهمانها نقش زمين شدم و ميوه ها هر كدام به سويي پراكنده شدند، آنگاه همه خنديدند و بعد هم شروع به مسخره كردن من نمودند، طوري كه يكي از مهمانها نگاهي مهربان و دلسوزانه به من كرد و گفت: - كافيه ديگه اينقدر بهش نخنديد، اين اتفاق براي هر كسي ممكنه بيفته. در حالي كه به شدت سعي مي كردم اشكم سرازير نشود، ميوه ها را جمع كردم و به سرعت به طرف اتاقم رفتم. هميشه يادآوري اين مسأله كه هيچكس مرا دوست ندارد، چشمانم را پر از اشك ميكرد و من نمي دانم چرا بعد از پانزده سال اشك ريختن چشمه ي اشكم نمي خشكيد و اين مشكل برايم عادي نمي شد. شايد دليلش اين بود كه هر چه سنم بيشتر مي شد و بزرگتر مي شدم، احساساتم قوي تر شده و دركم بالاتر مي رفت و بيشتر مي فهميدم كه از چه نعمت بزرگي محروم هستم تا وقتي كه كوچكتر بودم، فكر مي كردم اين مسأله خيلي غير عادي نيست. محبت هاي هما هم برايم كافي بود، اما وقتي بزرگتر شدم و به مدرسه رفتم، وقتي كه بيشتر وارد اجتماع شدم تازه فهميدم كه دنيا چه خبره، هنگامي كه دوستان و همكلاسي هايم از هديه هاي مختلفي كه پدر و مادرشان به مناسبت هاي مختلف مثل تولد و جايزه ي نمره بيست و غيره براشون مي خريدن تعريف مي كردن يا از خيلي محبت هاي ديگه. مثلاً وقتي يكي از دوستانم گفت كه من شبها تو بغل مامانم مي خوابم نزديك بود از تعجب شاخ در بيارم. من حتي هيچ وقت در بيداري هم گرماي آغوش مادرم را حس نكرده بودم، آن وقت او از گرماي آغوش مادرش در هنگام خواب تعريف مي كرد! آن موقع هفت هشت سال بيشتر نداشتم يك چيزهايي راجع به قصه گفتن مادرها براي كودكانشان شنيده بودم اين بود كه يك شب به هما گفتم: - مامان هما قصه يعني چه؟ هما كه از سؤال من تعجب كرده بود كمي فكر كرد و گفت: - تو بخواب بعد من برات يه چيزي تعريف مي كنم، خودت مي فهمي قصه يعني چه! و من دراز كشيدم! او داستاني را برايم تعريف كرد و آخرش هم گفت: - حالا فهميدي قصه يعني چه؟ و من به علامت تأييد سرم را پايين آوردم. با اينكه اتاقم منظره زيبايي داشت و پنجره اي بزرگ رو به كوچه باغ پر از درخت و گلهاي پيچك، اما فضاي اتاقم غم زده و بي روح بود. بوي تنهايي و دلزدگي اتاق را پر كرده بود. من اين اتاق دلگير و خلوت را به جاهاي ديگر خانه مان ترجيح مي دادم، چون اتاقم تنها جايي بود كه كسي در آن وجود نداشت تا به من سركوفت بزند و مسخره ام كند. تنها تفريحم مطالعه كتابهاي تاريخي بود. نمي دانم چرا اينقدر تاريخ مرا به سوي خود جذب مي كرد، اينقدر كه در مورد زندگي انسانهاي اوليه و يا كوروش و داريوش و... كنجكاو بودم، در مورد زندگي زن همسايه و دختر خاله و دختر عمه، نبودم و از اينكه بعضي وقتها مي ديدم خواهرانم در مورد زندگي ديگران كنجكاوي مي كنند تعجب مي كردم و در دل مي گفتم آخه زندگي نامه ي خسروپرويز كه خيلي جذاب تر از زندگي اشرف خانم و كوكب خانمه! نمي دانم چه چيزي در تاريخ و خواندن اتفاقات گذشته بود كه به من آرامش مي داد، وقتي كه زندگي بزرگان تاريخ را مي خواندم، مي ديدم اين فقط من نيستم كه زندگي سختي را مي گذرانم، اين فقط من نيستم كه ناديده گرفته شدم، در طول تاريخ آدمهاي زيادي بودند كه با داشتن قابليت هاي فراوان ناديده گرفته مي شدند ولي در همان تنهايي و غربت با سعي و تلاش، خودشان را به قله هاي بلند موفقيت مي رساندند. پس من هم مي توانستم به همه ي آرزوهايم برسم به جز يك آرزو... بارها و بارها آرزو كرده بودم كه اي كاش من پسر بودم، آنوقت چه توجهي و چه محبتي در اين خانه به من مي شد، چقدر همه لوسم مي كردند. حتماً پدرم در حالي كه مرا بالا مي انداخت، مي گفت: "پسر پسر قند عسل" و همه دورم جمع مي شدند اما حيف كه اين آرزويم برايم محال و دست نيافتني بود. فصل 2 آن شب در خانه مان شور و هياهويي بر پا بود . همه در حال تكاپو و رفت و آمد بودند و در چشمانشان برق شادي ميدرخشيد ، برقي كه هيچگاه در چشمان من وجود نداشت و چشمهايم كاملا با آن نامانوس بود . فردا شب ، عروسي بود . عروسي پريسا كسي كه به شدت از آوردن نامش دچار انزجار ميشوم ، كسي كه هميشه فكر ميكنم اگر او نبود من اينقدر پس زده نميشدم و ناخواسته او را عامل ي ام ميدانم . فردا او ميرفت و من از نگاههاي به اصطلاح دلسوزانه و ترحم انگيزش نجات ميافتم . از پندها و موعظه هاي مسخره اش و از لوس كردنهاي خودش در آغوش پدر و مادرم ، خلاص ميشدم و كمتر حرص ميخوردم . او با مرد دلخواهش ازدواج كرده و به خانه بخت و خوشبختانه به كشوري ديگر ميرفت . تنها كسي كه در جريان اين عروسي كوچكترين تكاني به خودش نداده من بودم كه در تمام مراحل ازدواج او خودم را در اتاق حبس كرده و تحمل ديدن تكاپوي ديگران را به خاطر او نداشتم ، پس ترجيح ميدادم كه در اتاقم بمانم و از پنجره ي نيمه بازش بوي باران پاييزي را با تمام وجود حس كنم و در عالم رويا غرق شوم . صبح زود در حاليكه از شدت سرما ميلرزيدم ، از خواب بيدار شدم . بلافاصله پنجره را بستم و پتو را محكم دور خود پيچيدم و سعي كردم كه دوباره بخوابم اما مگر سر و صدا و هياهو به كسي اجازه ي خواب ميداد كه من بخواهم بخوابم ؟! بنابراين خوب كه گرم شدم پتو را از دورم باز كردم و از روي تخت بلند شدم صداي هما را شنيدم كه با مهرباني ميگفت : زيبا ! زيبا جون ! بلند شو بيا پايين صبحانه بخور ميخوان ميز و جمع كنن امروز يه كمي با روزهاي ديگه فرق داره ، بايد يه خورده زرنگتر از هميشه باشي . با بيحوصلگي در را باز كردم و به او سلام كردم . چشمهاي پف كرده و خميازه هاي پي در پي ام او را بخنده وا داشت . در حاليكه سعي ميكرد جلوي خنده اش را بگيرد ، با ادا و اطوارهاي خاص خودش پشت چشمي نازك كرد و با لحن با مزه اي گفت : وا ! صد رحمت به خرس قطبي از ديشب ساعت نه تا حالا يه كله خوابيده بازم خميازه ميكشه ! زودباش برو يه مشت آب به صورتت بزن ، بعد بيا پايين ، اين مدلي نياي جلوي مادرت ، دوباره غر ميزنه حوصله ندارم ... حرفش را قطع كردم و گفتم : چشم ... چشم ... چشم ، الان ميام تا ده بشمري منو سر ميز صبحانه ميبيني اينقدر حرص نخور . و هما شروع به شمردن كرد . وقتي كه سر ميز رفتم ، سه بار به مادرم سلام كردم اما پاسخي از او نشنيدم . باز هم غرورم لگد مال شد و خرد شدم و باز هم همان بغض لعنتي راه گلويم را بست . واي كه چقدر سخت است وصف حالم در اين مواقع و چقدر درد آور است وقتي كه مادرت را در مقابل چشمانت ببيني و دلت براي بغل كردن و بوسيدنش ضعف برود اما هرگز نتواني احساست را بروز دهي . براي اينكه هما ناراحت نشود به زور چند لقمه خوردم و با هر لقمه بغضم را فرو دادم تا اشكهايم سرازير نشوند و شخصيت لگد مال شده ام ، بيش از اين خرد نشود . تمام آن روز را از شدت ناراحتي باز هم در اتاقم حبس شدم . در حقيقت اين خودم بودم كه حكم حبسم را صادر ميكردم . هر روز با يك شيوه و يك رفتار جديد قلبم را ميشكستند و در تمام پانزده سال زندگي اين كار هميشگي ام بود كه با بغض و گريه به اتاقم بروم و در را از داخل قفل كنم و چقدر متعجبم از خودم و از اينكه نه تنها در طول اين سالها به اين وضعيت عادت نكرده بودم بلكه روز به روز حساس تر هم ميشدم . كنار پنجره ي اتاقم نشستم و مشغول تماشاي باران پاييزي شدم كه همچنان ميباريد و من احساس ميكردم كه روح خسته ام را با خود شستشو ميدهد . چقدر دلم گرفته بود و چقدر تنها بودم . چشمم به برگهاي خشك زرد درختي افتاد كه در كنار پنجره ي اتاقم و در حقيقت در آخر كوچه باغمان قرار داشت . شخصيت من درست مانند همين برگهاي نازك و نحيف بود كه بر زير پاي عابران خرد ميشد و انسانهاي بيرحم از صداي خش خش آن لذت ميبردند . در افكارم غرق بودم و خود را به پژمرده ترين و شكننده ترين پديده هاي طبيعت تشبيه ميكردم كه كم كم چشمانم سنگين شد و به خواب عميقي فرو رفتم . ساعت سه بعد از ظهر بود كه دوباره از صداي شلوغي و هياهو و رفت و آمد ها بيدار شدم . به شدت گرسنه بودم و سوزش بدي را در معده ام حس ميكردم . بي انصافها حتي براي نهار هم مرا صدا نزده بودند . از جايم بلند شدم . بدنم مثل چوب دستم « كاشكي روي صندلي خوابم نميبرد » : خشك شده بود و درد شديدي را در مفاصلم احساس ميكردم . ناله كنان گفتم را به كمرم گرفتم و همين طور كه گيچ و منگ به طرف در اتاقم ميرفتم ناگهان پايم به سيني غذايي كه هما به اتاقم آورده بود گير كرد و نقش زمين شدم . چه كار كرده بودم ! تمام خورشتها روي فرش ريخته بود و ليوان آب به روي يكي از كتابهاي مورد علاقه ام خالي شده بود و دانه هاي برنج تا آن طرف اتاق هم پخش شده بودند . همين طور هاج و واج مانده بودم كه هما در اتاق را باز كرد و با ديدن آن صحنه بر جا خشكش زد و بعد با حيرت گفت : زيبا جان ! اينجا فوتبال بازي كردي ؟! ببخشيد سيني رو نديدم پام بهش گير كرد و اينطوري شد . زود بلند شو با هم جمعش كنيم كه اگر مادرت بفهمه امشب عروسي رو كوفتمون ميكنه . به سرعت به كمك هما خرابكاريها رو پاك سازي كرديم . او كه انگار تازه يادش افتاده بود براي چه به اتاق من آمده ، گفت : زيبا ! پايين غلغله ايه ! نميخواي بياي تماشا كني ؟ كار آرايشگره تموم شده و عروس حاضر و آماده منتظر دوماده ، يه دقيقه بيا پايين ، ببين چه خبره ، بعدش اگه خواستي دوباره برگرد به اتاقت و آماده شو كه ما هم به سالن عروسي بريم . دست در دست هما به طرف پايين رفتيم . وقتي چشمانم به پريسا افتاد ابروانم از حيرت به طرف بالا جست و تعجب زده زمزمه كردم : خداي من اين زشت ترين عروسي كه تا حالا توي عمرم ديدم ... هما ! تو رو خدا فكر نكني از روي حسودي ميگم ها ! ولي باور كن پريسا بدون اين آرايش غليظ خودش قشنگ تره ،