جان میرزایی: نیمی از آثار ارسالی به جشنواره موارد فنی را رعایت کرده بودند

جان میرزایی در ادامه افزود: دین عین تکاپو و تلاش و زندگی است. هر وقت که نگاه ما از دین به سمت خمودگی و فضاهای غیر نشاط و تکاپو و پویایی رفت، باید بدانیم که مرتکب اشتباهی شده ایم. اگر امام حسین (ع) در جریان عاشورا آن حرکت عظیم را انجام می دهد دقیقا بر مبنای یک پویایی و حرکت است و بر اساس یک جوشش آن کار را انجام می دهد.
او افزود: اگر امام رضا (ع) این هجرت بزرگ را انجام می دهد به سمت مرو می آید و حضور پیدامی کند، دقیقا برمی گردد به اینکه می خواهد جریان زندگی را در جامعه رشد دهد و بالا ببرد و آن بزرگوار هم در واقع به فرامین دینی به خالص ترین شکل آن رفتار می کند.
این مستندساز در ادامه گفت: من به عنوان یک فیلمساز و یا یک فرد از جامعه وقتی فیلم های دینی را می بینم توقعم این است که آن باورهای درست و آن تصاویر درست را از دین مشاهده کنم و اینجا لازم است که به تک تک دوستانی که با علاقه مندی و با احساس مسئولیت وارد این فضاها می شوند بگوییم که چقدر به این اصل اساسی دینی رفتار کرده و پایبند بوده اند؟!
جان میرزایی در ادامه به آثار حاضر در جشنواره اشاره کرد و گفت: من آثار را به دو بخش تقسیم کردم که یکی موارد فنی و تکنیکی و دیگری موارد مضمونی بود. در بخش موارد تکنیکی خوشبختانه نیمی از آثار موارد فنی را رعایت کرده بودند و اصول و قواعد را با توجه به بضاعت فنی شان به نتیجه رسانده بودند. اما درد اصلی و مشکل اصلی به وجه محتوایی و زاویه دید فیلمساز نسبت به موضوع بر می گردد. اینکه ما در ساخت اثر دینی به چه موضوعی باید بپردازیم مهم است.
او گفت: وقتی ما وارد حرم امام رضا (ع) می شویم با یک جوشش عظیم مردمی مواجه می شویم اما وقتی من فیلمساز با این قضیه برخورد می کنم چرا حالت خمودگی را برای مخاطبم القا می کنم؟ طوری که مخاطب احساس می کند هرجا حرف فیلم دینی است باید یک عده بنشینند و گریه کنند. گریه کردن اگر در راستای ارتقای زندگی باشد خیلی خوب است اما گریه باید برای پالایش باشد. وقتی ما در اثر می بینیم گریه اصل شده و نه وسیله، آنوقت با اثر دچار مشکل می شویم .
این داور فیلم های مستند ادامه داد: نگاه ما نسبت به مسائل دینی و به طور خاص به بزرگواری که خیر و برکت این سرزمین به واسطه حضور ایشان است، نگاه سطحی است و آنقدر سطحی که همیشه با پوسته ظاهری مطلب مواجه می شویم. اگر بتوانیم این پوسته ظاهری را بشکافیم و به لایه های درونی آن راه پیدا کنیم آنوقت می بینیم که چه دریای مواج پرگوهری در اختیار ماست و مردم می توانند از آن بهره بگیرند و هر فریم فیلم تبدیل می شود به وسیله ای برای پیشبرد مردم به سمت زندگی بهتر.
او با ذکر یک مثال به ادامه سخنان خود پرداخت و گفت: وقتی ما تصمیم می گیریم به مشهد برویم و به آستان امام رضا (ع) وارد شویم از لحظه اول تا رسیدن به حرم، مداوم در تلاطم هستیم اما به محض اینکه به مقصد می رسیم همه چیز حل می شود و آرامش پیدا می کنیم و به محض پیدا کردن آرامش سفر درونی ما آغاز می شود؛ بعد و خودمان را در این سفر واکاوی می کنیم. شاید پس از این هیچ معجزه ای رخ نداده باشد اما به محض اتمام واکاوی احساس می کنیم که انرژی پیدا کرده ایم تا در مقابل سختی ها و گرفتاری های زندگی شروع به حرکت کنیم. حالا چقدر ما می توانیم این موضوع را به فیلم بیاوریم؟ اینها قابل تامل و بررسی است. به علاوه اگر قرار است ما به صورت عمیق کار کنیم باید از پوسته ظاهری بگذریم و درگیر یک جغرافیای محدود نیز نباشیم. امام رضا (ع) در زندگی روزمره مردم این سرزمین جایگاه دارد و اگر ما فیلمسازان نمی توانیم این را نشان دهیم به این خاطر است که چشمانم بسته است.