1. مهمان گرامی، جهت ارسال پست، دانلود و سایر امکانات ویژه کاربران عضو، ثبت نام کنید.
    بستن اطلاعیه

امام موسی ابن جعفر ع

شروع موضوع توسط karbalaee mohammad ‏9/9/12 در انجمن قرآن کریم

  1. کاربر ویژه

    تاریخ عضویت:
    ‏21/7/12
    ارسال ها:
    8,510
    تشکر شده:
    4,973
    امتیاز دستاورد:
    113
    جنسیت:
    مرد
    حرفه:
    دانشجو نرم افزار
    منابع مقاله:
    کتاب:1-تفسير و شرح صحيفه سجاديه جلد یک
    2 - اهل بيت عليهم‏السلام عرشيان فرش نشين
    نوشته: حضرت آیت الله حسین انصاریان

    درباره حضرت امام موسى بن جعفر عليه السلام روايت شده كه او عابدترين، دانشمندترين، سخاوتمندترين و گرامى‏ترين انسان در زمان خود به شمار مى‏رفت. هميشه نمازهاى مستحبى شبانه را مى‏خواند و آن را به نماز صبح وصل مى‏كرد سپس تا طلوع آفتاب مشغول تعقيبات مى‏شد، آنگاه پيشانى به سجده مى‏گذاشت و تا هنگام ظهر سر بر نمى‏داشت و همواره در سجده چنين دعا مى‏كرد:
    اللّهُمَّ إنّى أسْألُكَ الرّاحَةَ عِنْدَ الْمَوْتِ، والْعَفْوَ عِنْدَ الْحِسابِ‏
    . خدايا! من از تو راحتى به هنگام مرگ و بخشش به هنگام حساب را درخواست مى‏كنم.
    و از دعاهاى آن حضرت اين بود:
    عَظُمَ الذَّنْبُ مِنْ عَبْدِكَ، فَلْيَحْسُنِ الْعَفْوُ مِنْ عِنْدِكَ‏
    . گناه از بنده‏ات بزرگ شد پس گذشت از طرف تو نيكوست.
    چنان از بيم خدا مى‏گريست كه محاسن مباركش از اشك ديده‏اش، تر مى‏شد. از همه مردم بيشتر به خانواده و خويشانش رسيدگى مى‏كرد.
    شب ها با زنبيل‏هايى كه محتوى سكه‏هاى دينار و درهم و آرد و خرما بود به سراغ نيازمندان مدينه مى‏رفت و به آنان عطا مى‏كرد در حالى نيازمندان نمى‏فهميدند چه كسى به آنان كمك مى‏كند «1»!
    آن بزرگوار سال‏هاى زيادى در زندان حاكمان ستمگر عباسى بود تا سرانجام شهيد شد. بسيارى از زندانيان از عبادت‏هاى او تحت تأثير قرار مى‏گرفتند و گاه از كارهاى خويش توبه مى‏كردند. حضرت در طول سال‏هاى زندان هر روز پس از طلوع آفتاب تا وقت زوال ظهر به سجده بود.
    نوشته‏اند هرگاه هارون به بام زندان مى‏رفت جامه‏اى مى‏ديد كه در گوشه‏اى از زندان افتاده است؛ روزى از ربيع زندانبان پرسيد:
    ما ذَاكَ الثَّوْبُ الَّذى أراهُ كُلَّ يَوْمٍ فى ذلِكَ الْمَوْضِعِ؟
    اى ربيع! آن جامه‏اى كه همه روزه در آنجا مى‏بينم چيست؟
    ربيع پاسخ داد:
    ما ذَاكَ بِثَوْبٍ، وَإنَّما هُوَ مُوسَى بْنُ جَعْفَرٍ، لَهُ كُلَّ يَوْمٍ سَجْدَةٌ بَعْدَ طُلُوعِ الشَّمْسِ إلى وَقْتِ الزَّوالِ‏ «2»!!
    آن جامه نيست، موسى بن جعفر است كه هر روز پس از طلوع تا زوال در سجده است!!

    خرج كردن وقت در كلام امام موسى بن جعفر عليه السلام‏

    حضرت موسى بن جعفر عليهما السلام جهت و راه خرج عمر را در روايتى بسيار پر قيمت اينچنين بيان مى‏دارند:
    اجْتَهِدُوا فى أنْ يَكُونَ زَمانُكُمْ أرْبَعَ ساعاتٍ:
    ساعَةٍ لِمُناجاةِ اللَّهِ، وَساعَةٍ لِأمْرِ الْمَعاشِ، وَساعَةٍ لِمُعاشَرَةِ الْإخْوانِ وَالثِّقاتِ الَّذينَ يُعَرِّفُونَكُمْ عُيُوبَكُمْ وَيُخْلِصُونَ لَكُمْ فِى الْباطِنِ، وَساعَةٍ تَخْلُونَ فيها لِلَذّاتِكُمْ فى غَيْرِ مُحَرَّمٍ. «3»
    بكوشيد كه زمان و وقت شما چهار ساعت شود:
    1- ساعتى براى عبادت و مناجات با محبوب.
    2- ساعتى براى تحصيل معاش و ادره امور زندگى مادّى.
    3- ساعتى براى معاشرت با برادران ايمانى و آن چهره‏هاى الهى و مطمئنّى كه عيوب شما را به شما معرّفى مى‏كنند و خلوص باطن به شما مى‏دهند.
    4- و ساعتى براى لذّات و خوشى‏هايى كه از نظر شرع مطّهر حرام نيست.
    ابن يمين، شاعر دانشمند، در اين مقال گويد:
    [TABLE="class: cms_table"]
    [TR]
    [TD]اى برادر هيچ اگر دارى ز حال خود خبر[/TD]
    [TD][/TD]
    [TD]پس چرا بايد كه باشد يكدمت پرواى قال‏[/TD]
    [/TR]
    [TR]
    [TD]در توحّد كوش و وقت خويش را ضايع مكن‏[/TD]
    [TD][/TD]
    [TD]از تكثّر مى‏نيايد هيچ حاصل جز ملال‏[/TD]
    [/TR]
    [TR]
    [TD]آنچه دارى گر بر آن افزون كنى نقصان توست‏[/TD]
    [TD][/TD]
    [TD]وانچه دانى گر بيفزايى برآن يابى كمال‏[/TD]
    [/TR]
    [TR]
    [TD]مال اگر ز ابن يمين‏ مايل به غيرى شد چه شد[/TD]
    [TD][/TD]
    [TD]گفته‏ام با دل كه از بهر مَنال اى دل منال‏[/TD]
    [/TR]
    [TR]
    [TD]مال را ز آغاز فطرت در طبيعت هست ميل‏[/TD]
    [TD][/TD]
    [TD]واضع اسماش گويى بهر اين گفتست مال‏[/TD]
    [/TR]
    [TR]
    [TD][/TD]
    [TD][/TD]
    [TD][/TD]
    [/TR]
    [/TABLE]


    (ابن يمين)


    پی نوشت ها:
    ______________________________


    (1)- الارشاد، مفيد: 2/ 231؛ كشف الغمة: 2/ 228؛ بحار الأنوار: 48/ 101، باب 5، حديث 5.
    (2)- عيون اخبار الرضا: 1/ 95، باب 7، حديث 14؛ بحار الأنوار: 48/ 220، باب 9، حديث 24.
    (3)- تحف العقول: 409؛ بحار الأنوار: 75/ 321، باب 25.